Op een bepaald moment zag het er naar uit dat de nederlandse overheid wel wat zag in creatieve burgers. Overal waren cusussen macramee en potten draaien, handvaardigheid en tekenen werden eindexamenvakken, en ik dacht dat het wel een goed idee was om maar docent in die vakken te worden. Ik vond -en vind nog steeds- dat leerlingen op nederlandse scholen over het algemeen niet leren nadenken maar leren nadoen. Wiskunde, natuurkunde, talen, alles bestaat uit doen wat in het boekje staat of doen wat de leraar voordoet. Zelfstandig denken komt eigenlijk alleen aan de orde bij vakken als tekenen en handvaardigheid. En ik geloof nu eenmaal in zelf nadenken in plaats van doen wat anderen zeggen.
Helaas, mijn beroepskeuze was op onrealistisch optimisme gestoeld; een land vol zelfstandig denkende mensen is niet waar een overheid op zit te wachten, en terwijl ik mijn best deed om zo soepel mogelijk door een opleiding te rollen, werd het mooie initiatief de strot om gedraaid. Tegen de tijd dat ik afstudeerde was er geen baan meer te vinden op dit gebied.
Omdat midden jaren 80 een ferm deel van Nederland op jacht was naar werk besloot ik mijn tijd maar even anders zinvol te vullen. Janneman ging de kunst in. Ik sloot mij aan bij een aantal Sittardse kunstenaars, en samen begonnen we een kunstcentrum; De Melkfabriek.
Zaken verliepen voorspoedig, en gedurende 5 jaar had ik een atelier en deed ik mee aan een dikke 30 exposities. Ik maakte kleine bronzen beeldjes, grote betonnen beelden, schilderijen, etsen, linoleumsnedes en alles wat verder geschikt voor expositie was.
Ik knutsel nog wel, maar nu voor mezelf. Af en toe krijg ik nog wel eens gedachten over een expositie, maar een bezoekje aan een museum en de mensen die ik daar ontmoet is altijd weer genoeg om me daar van af te halen. Brrrr. Misschien doe ik nog eens een expositie hier op internet of zo. Maar kunstenaar? Niet zolang dat vooral om geld verdienen gaat, dank U.
