Zoals een rondje liften door het universum...
Dit is geen titel van een boek, het is zelfs geen naam van een schrijver. Het is mijn favoriete citaat van een personage uit de boeken van Terry Pratchett. OEOEK is wat de bibliothecaris nogal eens roept. En jawel, hij mag graag eens een nootje of een banaan eten. De voornaamste creatie van Terry Pratchett is de schijfwereld, een wereld -ik zou het niet eens een fictieve wereld willen noemen- die plat is, op vier olifanten rust die op hun beurt weer op een enorme schildpad staan, en die wordt bewoond door mensen zoals U en ik. Er mogen dan tovenaars, dwergen, draken en een man genaamd 'S.I.E.V Snikkel' in rondlopen, maar onze wereld is bevolkt met politici, managers, multinationals en een man met de naam Bill Gates. Niet echt een serieus verschil.
De boeken zijn komisch, staan bol van de brilliante vondsten en vertonen een hartverscheurende logica.
... Een zorgvuldig arrangement van stokjes was om de steen heen geplaatst. Plankjes wierpen hun schaduw op delen van de steen. Kleine metalen spiegeltjes stuurde licht naar andere delen. Papieren toetertjes stonden in vreemde hoeken en leken elk zuchtje tocht naar nauwkeurig brepaalde plekken op de steen te leiden [...] Broeda tilde de kleine berg op. De schaal had een vreemde, onwerkelijke zwaarte -zijn hand voelde een pond of zo, maar in zijn geest woog de berg duizende hele kleine tonnen...
(Citaat uit kleingoderij)
Een hobby voor de echt geduldigen onder ons: bonsai-bergen. Ik heb een bonsai-berg, en mijn huis is sedertdien niet meer wat het ooit was.
De bibliothecaris die ik graag mag citeren is werkzaam aan de gesloten universiteit; centrum van occulte kennis en onderwijs op de schijfwereld. Bij een ongelukje met toverij vernaderde hij in een oerang oetang, en sedertdien heeft hij alle pogingen om hem terug te veranderen dapper weerstaan.
Mijn favouriete internet-link: The L-Space Web
--o--
Dis is een serie jongensboeken over drie jongens en de meest uiteenlopende avonturen. De boeken stammen uit de jaren '50, en voor mij ademen ze een heerlijke sfeer van nostalgie. Toen was Nederland nog eenvoudig, met kansen voor wie dat wilde, en eindeloos optimisme. Niet alles was tot in vijf decimalen achter de comma geregeld en Europa had nog echte grenzen.
De boeken -34 bij de originele schrijver) zijn komisch, en voor zover dat denkbaar is bij avontuurlijke jongensboeken hebben ze een hoog realistisch gehalte. de schrijver nam zich de moeite m zijn feiten te controleren en kende veel van de plaatsen waar hij over schreef. Ik ga nog eens ooit een Bob-Evers zwerftocht maken... --o--
Citaat:
'Honoria Glossop,' schreef ik al eens eerder, 'was een van die forse, sportieve en levendige jongedames met de lichaamsbouw van een middenklasse worstelaar en een lach als een stoomtrein onder een brug. Over het algemeen deed zij mij verlangen naar een schuilkelder om in weg te kruipen tot iemand het sein 'alles veilig' zou blazen.
Moet ik nog meer zeggen? Deze man maakte Blandings Castle en Jeeves onsterflijk. Een verloren wereld van adelijke halve zolen die zonder hun bedienden reddeloos zouden zijn. Een wereld van angstaanjagende tantes en Heerenclubs...
--o--
Dis is een belangrijk boek. Het toonde mij de zin van het bestaan, Het is het verhaal van een man die niets meer bezit dan een grote badhandoek, en een vriend die Amro Bank heet. Die vriend is van buitenaardse oorsprong (hij zag de naam Amro Bank en dacht dat dat wel een gebruikelijke aardse naam zou zijn) en heeft een boek met de vertouwwekkende woorden 'geen paniek' op de omslag...
'Goed,' sprak Diepe Denker, 'Het antwoord op de Grote Vraag...'
'Ja...!'
'Over het leven, het universum en alles...' sprak Diepe Denker.
'Ja...!'
'Is...,' zei Diepe Denker, en pauseerde.
'Ja...!'
'Is...'
'Ja...!!!...?'
'twee en veertig' zei Diepe Denker, met oneindige grootsheid en kalmte.
Wat wil een mens nog meer?
--o--
(om over de hond nog maar te zwijgen)
((nee G, dit is geen sneer naar je honden, dit is echt de ondertitel van het boek))
Ik las dit boek al eens ooit als kind, en werd er door de Wodehouse nieuwsgroep weer opo gewezen. Dus ging ik naar de bied, leende het boek en las het nog eens. Ik herinner me dat ik het boek vroeger ook al leuk had gevonden, maar nu vond ik het wel ERG leuk.
Dit is zo' geval waarin levenservaring het boek ondersteund; nu herken ik mezelf pas echt in het boek. Ik ga verschillende keren per jaar kamperen met vrienden, en als ik over de gouden pen van meneer Jerome zou beschikken dan zouden er boekdelen in deze stijl verschijnen, ieder jaar weer. Als vrouwen willen weten wat mannen doen als je onder elkaar zijn, lees dit, en je weet het.
Op een paar slagersjongens en stoomboten op de rivier na is dit een verhaal dat van deze tijd is. Ik vind het geweldig dat 110 jaar zo weinig uitmaakt in de manier waarop vrienden zich blijkbaar gedragen
--o--
