จงรักษาใจให้ดี

สุภาษิตบทนี้
เน้นความสำคัญของใจมนุษย์
เพราะชีวิตเริ่มต้นออกมาจากใจ (23)
ซึ่งหมายความว่า
ความคิด วาจา และการกระทำทั้งหลาย
ที่แสดงออกมานั้น
มีจุดเริ่มต้นอยู่ที่ใจ
ดังในพระธรรมลูกา 6:45
"คนดีย่อมเอาของดี
ออกจากคลังดีแห่งใจของตน
และคนชั่วย่อมเอาของชั่ว
ออกจากคลังชั่วแห่งใจของตน
ด้วยใจเต็มด้วยอะไร
ปากก็พูดออกมาอย่างนั้น"
ด้วยเหตุนี้ พระวจนะของพระเจ้า
จึงเตือนให้เรารักษาใจ
ด้วยความระวังระไวรอบด้าน

สุภาษิตบทที่ 4 นี้ ได้ให้คำแนะนำแก่เราดังนี้ :

• ข้อ 1-4 สอนเราให้มีใจยึดคำสอนของพระเจ้าอย่างมั่นคง เพื่อเราจะสามารถดำรงชีวิตอยู่อย่างดี
• ข้อ 5-12 สอนเราให้มีใจที่รักปัญญาโดยตีราคาปัญญาให้สูง ยกย่องปัญญาและกอดปัญญาไว้ให้แน่น เพื่อเราจะได้รับมงกุฎแห่งชัยชนะของชีวิต
• ข้อ 13-22 สอนเราให้มีใจที่รักวินัย เพราะวินัยเป็นชีวิตจิตใจของเรา ซึ่งจะรักษาเราให้พ้นจากวิถีชีวิตที่เลวร้าย และดำเนินชีวิตที่ชอบธรรม
• ข้อ 23-27 เป็นข้อสรุปที่เตือนให้เรารักษาใจให้ดี โดยอย่าให้วาจาที่คดเคี้ยวมาครอบงำจิตใจของเรา แต่จะมุ่งเดินในหนทางที่ชอบธรรมอย่างมั่นคง