คำสอนจากพระธรรมยากอบ 2:1-13

ข้อ 14-17 ชี้ให้เห็น ถึงการแสดงออกซึ่งความเชื่อแท้ว่า ผู้ที่พูดว่า "เชื่อ" แต่ชีวิตไม่ได้สำแดงความเชื่อนั้นออกมาเป็นการกระทำ คำพูดนั้นก็ไม่มี ความหมายอะไรเลย การสงเคราะห์พี่น้องที่กำลังขัดสนด้วยการให้สิ่งที่เขาจำเป็นนั้น เป็นการแสดงความเชื่อ ออกมาเป็นการกระทำ และเป็นพระพรที่เป็นรูปธรรม แต่การพูดเห็นใจโดยไม่ได้ให้ความ ช่วยเหลืออะไรเลยนั้น ก็ไม่เป็นประโยชน์ ความเชื่อที่ไม่มีการประพฤติตามเป็นความเชื่อที่ไม่มีคุณค่าอะไร และไม่เป็นประโยชน์ทั้ง ต่อตนเองและต่อผู้อื่น (17)

ข้อ 18-20 ชี้ให้เห็น ถึงการแสดงหลักฐานแห่งความเชื่อแท้ว่า การประพฤติตามความเชื่อ เป็นการแสดงออกซึ่งความเชื่อที่ตนมี ความเชื่อนั้นไม่ใช่แค่เชื่อว่ามีพระเจ้า แต่ต้องวางใจในพระองค์ด้วยการแสดงออกมาเป็น การกระทำ ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากปีศาจที่รู้ว่ามีพระเจ้า แต่ไม่ได้วางใจในพระองค์ เพราะความประพฤติของเราเป็นหลักฐานที่ยืนยันถึงความเชื่อที่เรามีในพระเจ้า

ข้อ 21-25 ชี้ให้เห็น ถึงตัวอย่างผู้เชื่อแท้ ที่สำแดงความเชื่อออกมาเป็นการกระทำ

• อับราฮัม ที่พาอิสอัคมาถวายเป็นเครื่องบูชาด้วยความเชื่อฟังพระเจ้า
• นางราหับ ด้วยความเชื่อจึงได้ช่วยผู้สอดแนมของอิสราเอลให้ปลอดภัย

ข้อ 26 ย้ำอย่างชัดเจนว่า กายและจิตวิญญาณที่ต้องอยู่ด้วยกันจึงจะมีชีวิตและทำสิ่งต่าง ๆ ได้ เช่นเดียวกับความเชื่อและการประพฤติตามต้องอยู่ด้วยกัน จึงจะเกิดการเติบโตและพัฒนา ในฝ่ายจิตวิญญาณได้