ความรักระหว่างคนกับหมานั้น พอได้ยินวาจาซึ่งกันและกันก็เข้าใจกัน และรู้กันได้ เพราะหมานั้นตรงไปตรงมา เข้าใจง่ายไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ และธรรมชาติของหมานั้น มีอยู่เสมอกัน หมดแต่อย่างเดียว คือความรักเจ้าของ ต้องการแต่จะเอาใจเจ้าของโดยไม่คำนึงถึงตัวเองเลยแม้แต่น้อย คนที่เลี้ยงหมาอยู่นั้นจะมีใครอีก นอกจากหมา ที่เวลาอยู่บ้านก็คอยต้อนรับ และมีแต่เพียงหมาเท่านั้น ที่พร้อมจะมอบชีวิตให้แก่เจ้าของที่เป็นคน ไม่ทิ้งเจ้าของเพื่อเอาตัวรอดในยามคับขัน เจ้าของไปไหน มันก็พร้อมที่จะไปถึงนั่น จะอดอยากยากจนอย่างไร ไม่เป็นปัญหาสำหรับหมา

          แต่การเลี้ยงหมาสักตัวหนึ่ง หรือการที่จะรับหมามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ของครอบครัว นอกจากจะถือว่าเป็นการยอมรับความน่ารัก ความซื่อสัตย์ของหมาแล้ว คนเราจะต้องรับเอาความเป็นจริงอย่างหนึ่งด้วยที่ว่า หมานั้นมีธรรมชาติบางอย่างต่างจากคน จะใช้ชีวิตทุกอย่างเหมือนคนไม่ได้ การเลี้ยงหมาจึงต้องมีวิธีการต่างจากคน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการกินอยู่หลับนอน กาดูและรักษาป้องกันการเจ็บป่วย สิ่งเหล่านี้ก็เพื่อที่จะทำให้หมาที่เราเลี้ยงมีชีวิตอย่างมีความสุขตามธรมชาติของมัน เมื่อหมามีความสุขคนเลี้ยงก็พลอยมีความสุขไปด้วย