เก็บจาก "คน" ในข่าว คุณอิทธิรักษ์  สมิตสุวรรณ  (หนึ่ง) ประธานชมรมชีวิตและความหวัง

ชายหนุ่มผู้เปิดเผยตัวว่าตนเองเป็นเอดส์ และใช้ชีวิตหลังจากนั้นให้ความรู้เรื่องเอดส์แก่ผู้คน หลังจากเปิดตัวยอมรับว่าผมเป็นผู้ติดเชื้อเอดส์ในโฆษณารณรงค์เรื่องโรคเอดส์ครั้งแรกไปแล้ว ผลกระทบส่วนใหญ่เป็นไปในทางดี ผู้ติดเชื้ออีกมากมายเริ่มมีกำลังใจ เขาตามหาผม เขาบอกว่าผมเป็นกำลังใจให้เขา ส่วนผลลบก็มีบ้าง แต่ไม่ถึงขนาดโดนขับไล่ เพียงแต่พูดให้เราเกิดความรู้สึกไม่ค่อยดี เช่น หนึ่งมันเป็นเอดส์นะ ระวังนะ เมื่อผมทราบว่าเขาพูด ผมเข้าไปบอกเขาว่า ถ้าเผื่อว่าคุณกลัว คุณควรลองศึกษาดู แล้วคุณจะรู้ว่าโรคเอดส์ไม่ได้อยู่ไกลตัวคุณนะ บางทีคนใกล้ชิดของคุณอาจจะเป็นก็ได้

                ครั้งหนึ่ง เมื่อช่างตัดผมร้านที่ผมไปตัดทราบว่าผมเป็นผู้ติดเชื้อ เขาตกใจมาก พูดว่า ถ้าคุณเป็นเอดส์จริง ๆ คุณจะต้องไปซื้อเครื่องมือมาให้ผมใหม่หมดเลย ผมก็เข้าไปคุยกับเขาว่า ถ้าผมไม่บอก คุณก็ไม่รู้ว่าผมเป็น และก่อนหน้านี้คุณอาจตัดผมให้ผู้ติดเชื้อมาเป็นพันคน เป็นหมื่นคน คุณต้องไปตามเขามาตรวจเลือดทั้งหมดเลย แล้วมาแชร์เงินกับผมเพื่อที่จะซื้อเครื่องมือใหม่ให้ คุยไปคุยมาเขาก็เข้าใจ ผมคิดว่าเวลามีปัญหาก็อย่าหนี ต้องเข้าไปชี้แจงให้เขาฟัง

            มีญาติของผมคนหนึ่ง ตอนแรกไม่ทราบว่าผมเป็น หลังจากทราบแล้ว เขาก็เข้ามาบอกว่า เขาทราบมาจากอเมริกาว่า ดื่มน้ำแก้วเดียวกัน รับประทานอาหารร่วมกันก็ติดเชื้อได้ ทุกอย่างติดเชื้อได้หมด ทางบ้านของผมก็เริ่มปั่นป่วน ตอนแรกที่บ้านจะให้หยุดเปิดตัว เพราะหลายคนเริ่มได้รับผลกระทบ ที่เห็นได้ชัดคือ เพื่อนของน้องเริ่มหายไป ไม่ยอมมารับประทานอาหารที่บ้านเหมือนก่อน

            ในระหว่างนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองทำไมไม่โดน คนรอบข้างซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกลับโดนรังเกียจแทน ก็มานั่งปรึกษากัน ผมบอกว่า ขณะนี้ผมกำลังทำบุญอยู่ และผมจะไม่ยอมหยุด เพราะยังมีคนอีกมากมายที่ไม่ทราบว่าผู้ติดเชื้อเป็นเหมือนคนปรกติคนหนึ่ง ไม่มีใครดูออกว่าเขาเป็นผู้ติดเชื้อ ดังนั้น ถ้าผมออกมาปรากฎตัวให้เขาเห็น เขาก็จะรู้ว่า สิ่งที่เขากำลังทำอยู่เป็นสิ่งที่เสี่ยง

            ในที่สุดผมก็พาคนทั้งบ้านไปตรวจเลือด ผลปรากฎออกมาว่า ทุกคนเนกะทีฟ เพราะการอยู่ร่วมกันไม่ได้ทำให้ติดเชื้อ หลังจากนั้นผลลบกลับกลายเป็นผลดี คนที่บ้านไปไหนก็มีผลเลือดพกไปด้วย เป็นการช่วยให้ความเข้าใจว่า โรคนี้ไม่ได้ติดกันง่าย ๆ

            หลังจากออกโฆษณาทางโทรทัศน์ครั้งแรกแล้วเงียบหายไป มีหลายคนโทรศัพท์ไปถามที่สำนักนายกรัฐมนตรีว่า ผมหายไปไหน ผมเสียชีวิตไปแล้วหรือเปล่า ความจริงผมไม่ได้หายไปไหน ยังคงเป็นวิทยากรของโครงการโรคเอดส์สภากาชาด ไปบรรยายตามสถาบันต่าง ๆ เหมือนในช่วงสิบปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ต้องคอยให้คำแนะนำแก่ผู้ที่ติดเชื้ออยู่ที่ชมรมชีวิตและความหวัง ซึ่งผมมีความสุขที่ได้ทำงานเหล่านี้

            จนผมปรากฎตัวในโฆษณารณรงค์เรื่องโรคเอดส์ชิ้นที่สองที่แพร่ภาพที่ช่วงปลายปีที่ผ่านมา ผู้ติดเชื้อหลายคนบอกว่า ดีใจมากที่ได้เห็นผม หลายคนโทรศัพท์มาถามผมว่า อยู่มาได้อย่างไรตั้งสิบเอ็ดปี มีวิธีปฏิบัติตัวอย่างไรบ้าง อาจจะกล่าวได้ว่า โฆษณาชิ้นนี้ไม่ส่งผลลบ แต่กลับส่งผลด้านดีให้ผมซาบซึ้งใจ เช่น บางครั้งผมไปเดินตามศูนย์การค้า มีคนส่งยิ้มให้ มีคนเข้ามาขอจับมือ บอกว่า พี่หนึ่ง ผมเป็นกำลังใจให้นะ บางทีไปรับประทานอาหารก็มีคนจ่ายค่าอาหารให้ โดยที่ไม่มีการรังเกียจ

            ส่วนเรื่องที่ผมค่อนข้างเสียใจ คือ ทำไมเพื่อน ๆ ที่ติดเชื้อถึงทำไม่ได้เหมือนเรา ทำไมเขาไม่รักตัวเอง ทำไมเขาถึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ ผมอยากจะบอกพวกเขาว่า ผมเชื่อว่า ชีวิตของคุณมีคุณค่า คุณสามารถสร้างประโยชน์ให้ผู้อื่นได้อีกมากมาย

ชมรมชีวิตและความหวัง โทร 0-2318-5600 หรือ 0-1933-6601