| ◄ |
|
|
| Μικρές ιστορίες |
| Ένα άχρηστο ξύλο | |
|
Σε μια γωνιά
χαμένη από τον κόσμο, μέσα σ' ένα πυκνό δάσος υπήρχε μια μικρή σκάλα. Ήταν
μια πολύ απλή ξύλινη σκάλα, παλαιωμένη και ταλαιπωρημένη από το χρόνο. Τριγύρω της υπήρχαν πανύψηλα έλατα, κισσοί κι άλλα υπέροχα φυτά. Έμοιαζε στ' αλήθεια με πράγμα ευτελές μπροστά στην τόση ομορφιά. Μια μέρα κάποιοι υλοτόμοι που δούλευαν μέσα στο δάσος έφτασαν έως εκεί. Κοίταξαν τη σκάλα και είπαν με ύφος σαρκαστικό: "Μα καλά, τι πράγμα είναι αυτό;" αναφώνησε ένας. "Ούτε για κάψιμο δεν κάνει!" λέει ο άλλος. Ένας απ' αυτούς άρπαξε το τσεκούρι και με δύο γερά κτυπήματα την κατεδάφισε στο λεπτό. Στ' αλήθεια ήταν ένα πράγμα άχρηστο. Οι υλοτόμοι απομακρύνθηκαν συνεχίζοντας να γελάνε. Όμως αυτή ήταν η σκάλα πάνω στην οποία κάθε βράδυ σκαρφάλωνε ένας ανθρωπάκος που άναβε τ' αστέρια. Από εκείνη την νύχτα ο ουρανός πάνω από το δάσος ήταν χωρίς αστέρια. Υπάρχει μια σκάλα και μέσα μας. Αν την συγκρίνεις με τόσα πράγματα που σου προσφέρονται κάθε μέρα είναι ένα τίποτα. Όμως είναι η σκάλα που σε βοηθάει να ανέβεις και να ανάψεις τα αστέρια στο δικό σου ουρανό. Ονομάζεται προσευχή. |
|
| Το νόημα της ζωής | |
|
Ένας καθηγητής
τελειώνει την παράδοση του μαθήματος κάνοντας τη συνηθισμένη ερώτηση:
"Υπάρχουν ερωτήσεις;". Ένας μαθητής τον ρωτάει: "Κύριε, ποιο είναι το νόημα της ζωής;" Κάποιος, από τους παρόντες που ήταν έτοιμοι να βγουν έξω, γέλασε. Ο καθηγητής κοίταξε το μαθητή, προσπαθώντας με το βλέμμα του να καταλάβει αν η ερώτηση ήταν σοβαρή. Αφού κατάλαβε ότι ήταν, του είπε: "Θα σου απαντήσω!" Πήρε το πορτοφόλι από την τσέπη του παντελονιού του, το άνοιξε και έβγαλε από μέσα ένα στρογγυλό καθρεπτάκι, μεγέθους ενός κέρματος. Έπειτα είπε: "Ήμουν μικρός κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μια μέρα, στο δρόμο, είδα ένα καθρέπτη που είχε γίνει θρύψαλα. Φύλαξα, λοιπόν, το μεγαλύτερο κομμάτι απ' αυτόν. Νάτο! Άρχισα να παίζω μαζί του. Με μάγευε η ικανότητά του να κατευθύνει το ανακλώμενο φως στις πιο σκοτεινές γωνίες όπου ο ήλιος δεν φώτιζε ποτέ: βαθιές τρύπες, ρήγματα, αποθήκες. Φύλαξα το μικρό καθρέπτη έως που έγινα μεγάλος και κατάλαβα ότι δεν ήταν ένα παιχνίδι μόνο για παιδιά, αλλά η μεταφορά αυτού που θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου. Κι εγώ είμαι το κομμάτι ενός καθρέπτη που δεν το γνωρίζω στην ολότητα του. Μ' αυτό που έχω, όμως, μπορώ να αντανακλώ το φως, την αλήθεια, τη γνώση, την καλοσύνη, την κατανόηση, τη στοργή, την αγάπη στα σκοτεινά σημεία της καρδιάς των ανθρώπων και να αλλάξω κάτι σε αυτή. Ίσως, άλλα άτομα θα δουν αυτό και θα κάνουν άλλα τόσα και περισσότερα. Αυτό είναι για μένα το νόημα της ζωής." |
|
| Ο μικρός σπόρος | |
|
Κατά την διάρκεια μιας μεγάλης
χιονόπτωσης, ένας οδοιπόρος έφτασε σ’ ένα μικρό χωριό. Όλοι οι χωριανοί ήταν
κλεισμένοι στα σπίτια τους για να περάσουν εκείνο το δύσκολο χειμώνα. Οι
σοδιές τους είχαν σωθεί και τα ζώα είχαν ψοφήσει από κάποια αρρώστια. Η
πείνα τους θέριζε όλους. Κανένας δεν θα κατάφερνε να επιζήσει εκείνο το
χειμώνα. Ο οδοιπόρος κτύπησε μια πόρτα για να ζητήσει φιλοξενία και να
περάσει τη νύχτα. Του άνοιξαν, λοιπόν, και του πρόσφεραν ένα μέρος για να
κοιμηθεί. Το επόμενο πρωί, πριν να πάρει τους δρόμους ξανά, θέλησε να τους
ευχαριστήσει. Έψαξε, λοιπόν, μέσα στο σακίδιό του, έβγαλε ένα πάνινο
πορτοφολάκι και τους το παρέδωσε λέγοντας: - Εδώ μέσα υπάρχει ένας μικρός σπόρος. Φυτρώνει μόνο το χειμώνα και κάνει πολλούς καρπούς. Εάν μοιραστείτε αυτούς τους καρπούς με όλους τους κατοίκους του χωριού, δεν θα υποφέρετε ποτέ πια από την πείνα. Εάν δεν κάνετε ακριβώς έτσι, οι καρποί θα γίνουν ξινοί και θα πεθάνετε από την πείνα. Αφού τους είπε αυτά, έφυγε. Άνοιξαν τότε το πάνινο πορτοφολάκι και βρήκαν μέσα έναν πολύ μικρό σπόρο. Γέλασαν ειρωνικά όταν το είδαν και, νομίζοντας ότι εκείνος ο άνθρωπος ήταν τρελός, τον πέταξαν στα σκουπίδια. Όμως η πιο μικρή κόρη εκείνης της οικογένειας το μάζεψε, βγήκε από το σπίτι, έκανε μια μικρή τρύπα μέσα στο χιόνι και το φύτεψε. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, από εκείνο το σπόρο ξεφύτρωσε ένα φυτό που άρχισε να μεγαλώνει...να μεγαλώνει...ώσπου έγινε ένα πολύ μεγάλο δέντρο, πιο ψηλό από όλα τα σπίτια του χωριού. Τα κλαδιά του ήταν γεμάτα από καρπούς διαφόρων χρωμάτων, μεγέθους και σχήματος. Την επόμενη μέρα, μόλις αντίκρισαν εκείνο το τεράστιο δέντρο μπροστά από το σπίτι τους, δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους. Το κοριτσάκι τους είπε τι είχε κάνει μα δεν το πίστεψαν. Πήραν τότε έναν καρπό και το δοκίμασαν. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν δοκιμάσει ένα τόσο εύγευστο καρπό. Ήταν πεντανόστιμος! Μάζεψαν, λοιπόν, γρήγορα-γρήγορα όλους του καρπούς του δέντρου για να μην τους κλέψει κανείς. Μ’ αυτούς δεν θα πέθαιναν από την πείνα μέσα στη βαρυχειμωνιά. Το μικρό κορίτσι, θυμήθηκε, τότε, αυτό που τους είχε πει ο οδοιπόρος. Στην αρχή δεν έδωσαν σημασία, αλλά έπειτα σκέφτηκαν ότι, είτε ήταν αλήθεια είτε όχι αυτό που τους είχε πει, δεν ήταν καθόλου ωραίο να πεθάνουν οι συγχωριανοί τους από την πείνα ενώ εκείνοι είχαν να φάνε άφθονους καρπούς. Έτσι, χωρίς να διστάσουν, τους μοιράστηκαν με τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού. Μόλις τους έφαγαν, είδαν ότι καθένας τους περιείχε μέσα του ένα πολύ μικρό σπόρο. Έτσι όλοι τον φύτεψαν μπροστά στο σπίτι τους. Και την επόμενη μέρα το χωριό ήταν γεμάτο από τεράστια καρποφόρα δέντρα. Αφού πέρασε η έκπληξη αυτή, όλοι θαύμαζαν κι αγαπούσαν εκείνη την οικογένεια που είχε μοιραστεί μαζί τους τους καρπούς. Χάρη σ’ εκείνους, δεν πέθαναν από την πείνα εκείνο το χειμώνα, κι από τότε δεν έπαψαν να τους μοιράζονται και με άλλους. Όπως ακριβώς είπε και ο οδοιπόρος, δεν θα υπέφεραν ποτέ πια από την πείνα. |
|
| ◄ | Τα ίχνη στην άμμο |
|
Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος ετοιμοθάνατος. Πριν πεθάνει λοιπόν είδε τις τελευταίες στιγμές της ζωής του σαν να ήταν πατημασιές πάνω σε μια έρημο από άμμο. Παρατήρησε λοιπόν ότι εκτός από τα ίχνη των ποδιών του υπήρχαν και ίχνη δύο άλλων ποδιών. Είπε λοιπόν: « Κύριε, σ’ ευχαριστώ που με συνόδευες για όλη τη ζωή μου, που στάθηκες στο πλευρό μου, που με έσωσες, με φρόντισες και μου συγχώρεσες όλα τα λάθη. Όμως, θα ‘θελα να σε ρωτήσω ένα πράγμα: «Μέσα στην πορεία της ζωής μου πάνω στη άμμο είδα, κάθε τόσο να υπάρχουν μόνο δύο ίχνη. Γιατί, Κύριε, έφυγες και με εγκατέλειψες;» Απάντησε τότε ο Κύριος: « Παιδί μου, είναι αλήθεια αυτό που είπες. Εγώ σε συνόδευα σε όλη σου τη ζωή και ποτέ δεν έπαψα να βρίσκομαι δίπλα σου και γι’ αυτό να είσαι σίγουρος. Τα δύο ίχνη που ήταν μόνα τους, δεν ήταν τα δικά σου, ήταν τα δικά μου, ήμουν εγώ που σε είχα πάρει στην αγκαλιά μου». |
|
| Ο Κλόουν | |
|
Μέσα στο γραφείο ενός νέου ψυχιάτρου παρουσιάστηκε μια μέρα ένας άνθρωπος που εξωτερικά έδειχνε πολύ ισορροπημένος, σοβαρός και κομψός. Μετά από μερικές φράσεις, όμως, ο γιατρός κατάλαβε ότι αυτός ο άνθρωπος είχε καταρρεύσει από μια βαθιά μελαγχολία και από μια συνεχή και βασανιστική στενοχώρια. Ο γιατρός άρχισε γρήγορα τη θεραπεία και, στο τέλος της συζήτησης, λέει στο νέο του ασθενή: «Γιατί δεν πάτε απόψε στο τσίρκο που μόλις κατέφθασε στην περιοχή μας; Μέσα στο πρόγραμμα υπάρχει ένας πολύ διάσημος κλόουν που κάνει να γελάει και να διασκεδάζει όλος ο κόσμος. Όλοι μιλάνε γι’ αυτόν γιατί είναι μοναδικός. Θα σας κάνει καλό, θα δείτε». Εκείνη τη στιγμή ακριβώς αυτός ο άνθρωπος ξέσπασε σε λυγμούς λέγοντας: «Αυτός ο κλόουν, είμαι εγώ». |
|
| ◄ | "Προτεραιότητες" |
|
Ένας καθηγητής Φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα
μεγάλο χάρτινο κουτί.
Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη
κούτα
ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες.
Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το
βάζο
δε χωρούσε
άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;»
και οι μαθητές
απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο!». Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει τ&ο βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο!». Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο!». Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπίρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή τη φορά και απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο!». Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε το βάζο αυτό ότι αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας. Τέτοια είναι ο Θεός, η οικογένεια, ο σύντροφος σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη. Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητο μας, είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δε θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής. Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πιο μικρά πράγματα της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δε θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα, αλλά ούτε και για τις πέτρες. Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δε θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά, Ξεχωριστέ ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με ⛬ους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε το σύντροφο σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητο σας, να πληρώσετε το δήμο και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίσετε για τις «πέτρες» πρώτα. Ξεχωριστέ τις προτεραιότητες σας. Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε: «Και η ... μπίρα τι αντιπροσωπεύει;» Ο καθηγητής γέλασε και απαντά: «Χαίρομαι που ρωτάς, θα σας πω: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η Ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριγμωμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι: «Πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δύο μπιρίτσες...» |
|
|
Αρχική σελίδα/Ποιοι είμαστε;/Ενοριακή ζωή/Θεία Λειτουργία/Γραφείο ενορίας |
|
Κοιμητήριο/Ανακοινώσεις/Βιβλίο επισκεπτών/Χάρτης/E-mail/Links |