วัฒนธรรม

การแต่งกาย

ผมขอเริ่มจากการแต่งกายครับ เท่าที่ผมไปที่ภาคใต้เมืองโฮจิมินห์ เวลามีงานสำคัญ ผมจะเห็นผู้หญิงนิยมใส่ชุดคล้าย ชุด กี่เผ๊าของจีน แต่ที่เวียตนามเขาเรียกว่า "อ๊าว หย่าย"(Áo dài)ซึ่งก็มีความแต่งต่างกันบ้างเล็กน้อย ที่เป็นชุดยาวผ่ายาวถึงเอวรัดช่วงเอวและแขนยาว ขนาดพอดีตัว ชุดนึงมีสองชิ้น ส่วนกระโปรงได้พัฒนาให้เหมาะกับการสวมใส่และความสะดวก จึงเป็นกางเกงกระโปรงผสมกัน ที่เห็นลวดลายดังรูปเป็นแบบประยุกต์ครับ เพราะของเดิมไม่ได้มีลวดลายเป็นแบบพื้นๆสีขาว และถ้าจะให้ครบสูตรต้องมีหมวกงอบ(Nón lá=น๊อง ล้า)ด้วย ส่วนผู้ชายทางภาคใต้ก็แต่งชุดสากลธรรมดา แต่จริงแล้วประเพณีของเขาเริ่มมาจากภาคกลางซะเป็นส่วนมาก อันเนื่องมาจากเดิมทีเมืองหลวงตั้งอยู่ที่ภาคกลางบริเวณแถบเมืองเว้(Huế)เป็นที่ตั้งของวังเก่า อาหาร วัฒนธรรม ดนตรี ประเพณีเก่าแก่ได้ถือกำเนิดที่นั่น

การทักทาย

        การทักทายของคนภาคใต้โดยมากนอกเหนือจากการพูดจาทักทายเหมือนคนไทย ถ้าเราเป็นคนต่างชาติเขาก็เข้ามาจับมือ คนภาคใต้ค่อนข้างคุ้นกับคนต่างชาติมากเป็นพิเศษ แทบจะได้ว่าตีสนิทได้อย่างรวดเร็ว ตลอดระยะเวลาสามสิบปีตั้งแต่ ค.ศ.1975 ก่อนที่สงครามอเมริกาเวียตนามจะปะทุขึ้นเศรษฐกิจที่นี่เจริญเท่ากรุงเทพฯของเรา มีคนต่างชาติมาอยู่และทำธุระกิจที่ไซง่อนจำนวนมาก ทำให้การทักทายค่อนไปทางสากล แต่คงไม่ถึงขนาดหอมแก้มกันนะครับอันนี้โดยต่อยแน่ ถ้าจะไปจับมือน้องๆและทักทายก็ถือว่าเพียงพอแล้ว ความเป็นเอเชียยังคงคล้ายคลึงบ้านเรา แต่ถ้าค่อนไปทางภาคกลาง ภาคเหนือ อันนี้ผมสังเกตเพื่อนคนเหนือเห็นเขาประสานมือก้มหน้าเล็กน้อยเป็นการเคารพ จะคล้ายไปแบบจีนก็ว่าได้ส่วนมากผมจะเห็นตอนเขาอวยพรแก่ผู้ใหญ่ผู้สูงอายุ ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวค่อนข้างสูง ตามคติขงจื้อ