CORPO HABITADO: AUGA E AIRE


Corpo de auga, gaiolas de aire.

O aire: silencio, minúsculas estrelas de vento. Medos e anhelos engarzados cun fío de cobre. Os paxaros, as súas ás, membranas do meu subsconscente, abrigo da alma libre.

Os pes salgados, descalzos camiñando pola area. Os pes lixeiros, furtivos, o vento, ár de novo que, vixía da noite, eleva as miñas dedas por riba da cidade.

O ar, exilio dunha alma ausente.

Nun cenote profundo o amor durme abrigado polas cálidas vísceras dun paxaro incandescente.

A alma dos paxaros, a miña psique, os meus anhelos, o teu soño, abren as rexas e saen libres cara, de novo, ao vento. O paxaro da alma engaiolado nun corpo de cristal, nun corpo de auga.

Corpo de auga, gaiolas de aire.

Un baile de homes vai mudar o destino, Hainuwele vai esmorecendo en nove círculos, os seus brazos bérranlle ao vento. Círculos concéntricos, o lento afondar no centro do laberinto. Hainuwele ofrece soños a cambio de morte.

Un rostro perdido no tempo, nunha mirada inqueda que garda o seu misterio tralas pálpebras pechadas do inconsciente.

Es tona, as túas arterias fúndense coa savia, Amanda, a dona do bosque, tanxe as cordas da árbore coas túas máns de vento.

Corpo de auga, gaiolas de aire.

A auga: as verbas, veloces astros azuis. O mar lambendo o tempo, limpando peles douradas, enfrentando corpos de crebas, peiteando cabelos salgados. Máns líquidas escurrindo o temor, deixando esvarar dos dedos a escuma do alén do mar.

O ventre cheo de area dourada, as ondas salvaxes empuxando a vida, a lúa roubando a calma e, despois, de novo, o vento con ourizos de estrelas.

Peixes náufragos da fame, peixes de prata de óleo e de sal, saltan leves entre as redes do limbo. Érguense sobre as ondas baixo a mirada esquiva da lúa. Achéganse ás redes cos ollos inquedos dos olvidados. Un mar que engaiola, que achega e separa vidas, un mar que divide o mundo. Un mar fermoso, batendo no ventre da area. Auga brava.

Outra realidade tralo faro. Pel azul, flúe o xazmín entre as luces que bañan as dovelas de cor. As súas babuchas vermellas, o cabelo envolvendo o mar.

Un barco baleiro se achega ao fin dos tempos, atravesa o horizonte, na orilla énchese de area de sonos e regresa cargado para comezar de novo o mundo.