Langzaam ben je van ons weggegleden
Elke dag een beetje meer
Telkens werd je weer iets ontnomen
Dat deed jou en ons zeer
Het is een gemis, een stille pijn
Dat je nooit meer bij ons zult zijn

Nu moet ik verder zonder jouw
Je stem zal ik nooit meer horen
Nooit meer jouw armen om mij heen
Ik voel mij hopeloos alleen
De mooiste herinnering zal zijn
mijn hele leven met jouw, dat was fijn.

De pijn is iets minder scherp
het doet misschien iets minder zeer
Het missen wordt niet minder
maar steeds een beetje meer

Je moeder blijft je moeder
zo eigen en vertrouwd
je wilt haar niet graag missen
omdat je van haar houdt

Maar eens dan komt de dag
dat je haar moet laten gaan
je verstand zegt dat het goed is
maar in je ogen blinkt een traan

Het is nu één jaar geleden
een jaar is nu voorbij
die tijd dat je voor je leven hebt gestreden
is als de dag van gisteren voor mij

Je moest de strijd opgeven
ook al wilde je dat niet
je mocht niet verder leven
dat deed mij veel verdriet

Niemand die weten kan,
hoeveel ik van je hou.
Niemand die me troosten kan,
in mijn verdriet om jouw.
Niemand die begrijpen zal,
hoe vreselijk ik je mis.
Niemand die beseffen zal,
hoe erg mijn pijn wel is.......