| Donderdag 3 mei |
| Het is avond. Omdat ik van plan ben mijn warme nestje op te zoeken, loop ik automatisch naar de doos met de kleintjes, om te zien of ze allemaal vredig op hun duim aan het zuigen zijn. Meestal is dat wel het geval, af en toe wil er wel eens een deugdniet ontbreken. Zo is dat nu ook het geval, en tel ik maar 4 snuitjes, in plaats van 6. Aisha en Marta zijn nergens te bekennen... Aangezien ik graag wil slapen, besluit ik toch om de kleine slimmerikjes op te zoeken, om met een gerust hart te kunnen dutten... Mijn eerste blik werp ik achter de bank. Niets te zien. Mijn tweede blik gaat richting het audiomeubel. Weer niets. Een klein zweetdruppeltje verraadt zich...En ik voel de paniek langzaam opkomen. Snel begin ik de hele kamer ondersteboven te halen en binnestebuiten te keren. Eerst het bed, dan alle kasten (want je moet er toch niet aan denken dat je je kleine lieverds per ongeluk in een kast hebt opgesloten) en dan alle andere plekjes waar niet eens een mier, laat staan een kitten kan zitten... Ik kijk zelfs in een zak met kattenvoer, waarvan de opening groot genoeg is om een kitten schuilplaats te bieden. Maar nee, ook daar zitten mijn kleine meiden niet in. Paniek paniek paniek... Om overzicht te krijgen ruim ik de hele kamer maar weer op, maar ben nog maar net klaar, of ik begin alles weer overhoop te halen, uit angst dat ik toch ergens een kitten over het hoofd gezien heb. Opvallend is, dat de 2 vermiste dames ook de luidruchtigste zijn, maar nu dus geen piep laten horen. Op een gegeven moment stuit ik op iets vreemds: een piepklein gaatje IN mijn bank. Ze zouden toch niet.... Meteen begin ik te roepen, te lokken, te krabben en met het speeltje te rammelen. Geen reactie. Weer breekt het zweet mij uit. Ze zullen toch niet gestikt zijn...?! Wanhopig ren ik naar de instrumentenkast, en ga vervolgens, gewapend met bijl, zaag en schaar, de bank uiterst voorzichtig voorzichtig doch dringend naar de sloop helpen. En ja hoor...Zodra de bovenkant van de bakt verwijderd is, komt Aisha`s nieuwsgierige snuit boven! Levend en wel. Helaas is er geen spoor van Marta in de bank aan te treffen. Blij, maar teleurgesteld ga ik de instrumenten weer opbergen en zet een kopje thee. Toen ik op een gegeven moment de kamer weer inliep, trof ik daar niemand minder dan Marta aan! Die kleine #$%%% lag heerlijk in de doos, tussen haar broertjes en zusjes te slapen. Als er aan mij op dat moment gevraagd zou worden of ik in "UFO`s & co" geloof, had ik zonder te twijfelen "JA" gezegd... |
| BACK |
 |
 |
 |
 |
| Deze 2 dames hebben mij vanavond heel veel grijze haren bezorgd... |
|
| NEXT |