Met de kittens gaat alles nog steeds uitstekend. Ze zijn niet ziek geworden van het prikje, zijn nog even speels, ontdeugend en lief. `s Nachts slapen ze inclusief Misty bij mij op bed, spelen ze met mijn tenen en zingen heerlijke slaapliedjes. Ze hebben in hun kamer ook al zo`n heerlijk groot zacht mandje gekregen, zodat ze zich op de momenten waarop ze nog in de kamer moeten blijven (`s nachts en als we lang weg zijn) niet benadeeld voelen. De bovenste plank van de krabpaal is inmiddels ook al bereikt, dus nu hebben ze de grootste lol, en spelen heerlijk apenkooi...
Geen vuiltje aan de lucht, lijkt het zo. Toch wel. Want mama Misty is duidelijk aan het eind van haar krachten. Moederschap is natuurlijk niet zomaar iets. Je moet je kinders in de gaten houden, en ze beschermen tegen de andere katten in het huis, ook al doen de laatstgenoemden niets.
Het is duidelijk dat Misty het allemaal niet meer zo goed aankan. Ze is agressief tegen de andere katten, zoekt vaak ruzie met ze en jaagt ze bij hun eten weg. Daar zijn mijn poekels natuurlijk niet blij mee. Van vrolijke, speelse spinners zijn ze veranderd in bange, boze, in elkaar gekrompen zielepieten met dikke staarten.
Ook de kittens worden steeds vaker afgesnauwd, en mogen ze nauwelijks nog aan de melkbar.
Het is mij duidelijk dat het zo niet langer kan. Misty moet zo snel mogelijk haar welverdiende rust krijgen, en dat kan alleen als de kittens het huis uit zijn... |
