yeni_anaysafa

Numan’a
     Ooof, of. Bu bir bitiş yazısı değil, sadece bir dönemeç bu biliyorum; ama gene de yazıyorum.
     En az 10 yıl önce bir film seyretmiştim; Baba, genç adama şöyle demişti: “Oğlum, bir gün üniversiteye gideceksin ve hayatının en muhteşem insanlarını tanıyacaksın, o güne kadar yaşamadığın arkadaşlıklar kuracaksın ve asla bir daha ayrılmayacaksınız.” Bunun olup olmayacağını o zamandan beri merak ederdim, ve şimdi öğrendim; gerçekmiş.
     Bir bilgisayar labında Win 3.11’lerde çet yaparken tanıştığımız günden beri bana öyle çok şey anlattın ki varlığınla; sıcak dostluğun nasıl yaşandığı, “sağlam karakterli adam” diye kime dendiği, düşünceli insanın nasıl davrandığı, nasıl eğlenceli bir insan olunacağı. Birlikte çok mu filme gitmiştik, herhalde öyle; ama şimdi düşününce az geliyor. Tiyatrolar da öyle, bowling de öyle,
halı saha maçları da öyle. Olm, niye bu kadar az gittik beee, ne işimiz vardı bizim de bunları ihmal ettik.
     Sana tahmin edemeyeceğin kadar da borçluyum. Benimle siyaset yaptığın için teşekkürler, sen yanımda olmasaydın çoktan kafayı yemiştim, bunu biliyorsun. Benimle eskrim yaptığın için de teşekkürler, sönmekte olan bir tutkumun perdesini senin orada varolman sayesinde eğlenceli bir finalle kapadım. Benim çeneme ve aptal genellemelerime katlandığın için de teşekkürler, seninle
yaptığım bilimum gevezelikler ve mantık tokuşturmalar birer zevkti.
     Tek sorunun ne biliyor musun? Kalbinin sana şu malum “ağrıyı” hayatında hiç çektirmeyerek görevlerini ihmal etmiş olması. (Bunu ilk duyduğumda şaşırmıştım, hatırlıyor musun?) Gerçi emin ol, böyle bir sorununun var olması olmamasından daha kötü, ama gene de bunu yaşamamış birisi olarak benden eksiksin. İşte sana üstün olduğum belki de yegane nokta :)
     Yaa, işte böyle. Bir “yıllık” yazısına “hüzün” siniyor ister istemez; daha çok yolumuz olsa da bu dönemeç biraz keskin, ve hız da yüksek; bunda da olmayacaksa ne zaman savrulacağız?
     Allah hepimizin sonunu hayretsin.

Alper