Tanıştığımız ilk gün (ilk teknik resim dersi öncesi çantalarımızla sınıfta bekleşiyoruk galiba değil mi) sezmiştim yıllık yazılarının günü geldiğinde sana da zaman ayıracağımı, tuttu işte öngörüm.
     Hiçbir zaman kendini büyük görmeyen, yanlış bir şey yaptı mı yüzü kızarıveren, başından aşağı bir kova su dökülen, zor durumda kaldığında kafasını ellerinin arasına alıp kendi kendine dövünen saf insan, ama hiç moralini bozmayan sevimli arkadaş. O kadar güven veren içten bir dostluktu ki seninkisi, bir gece yarısı Vadi'nin bahçesinde, bir gün merkez kantinde ya da koridordaki masada hep en kolay açıldığım kişilerden biri oldun.
     Evet, en az benzediğin Hami kadar iyi futbol oynuyor olabilirsin, ama bu her maçta hepimizi çalıma dizmeni gerektirmiyordu. Ne halı saha maçlarımızı ne beni çağırdığın sohbetleri unutmam mümkün. Bayramdan bayrama ya da Ramazanlarda iki üç tane hayır işi yaptıysam onlar da hep senin sayende. İstanbul’un bozamadığı dostum benim. 
     Vural Cinemre'nin çoktan seçmeli sorularında 8'de 8 yanlışıyla (-10) puan alarak Mekanik kürsüsü tarihine geçmiş bile olsa, idealleri uğrunda bitmek bilmeyen bir enerji pompalayan temiz kalbi sayesinde, gerçek hayatta doğrudan şaşmayacak bu Trabzonluya kader arkadaşlığımızın ilk 4 yılı için teşekkürler, bundan sonrakiler içinse bir temenni: Allah yolumuzu açık etsin.