Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
          Neydi çekip kendine, beni bağlayan
          Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
          Elleri ta içimde o dev miydi
          
          Etime bir alev değmişcesine
          Nasıl da yakardı öptügü zaman
          Bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan
          Yorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine
          
          Hani o yalnız benim olan gül, kırmızı
          Gozlerimin önünde açılan sonsuz bahçe
          Hani, o var olmalarımız öpüştükçe
          O delice sürdürmeler yaşantımızı
          
          Hiç doymamak oysa, tene, kokuya, aşka
          Sarıldıkca güçlenmek, bütünlenmek
          Kudurmuş arzularla zamanı yenmek
          Ve en kuytularda buluşmak korka korka
          
          Kimi gün utanmak otlardan, çimenlerden
          Kimi gece mıhlamak gölgemizi duvara
          Varmak icin o sevgiyle açılmış kollara
          Apansız düsmek yükseklerde bir yerden
          
          Oydu işte alıştığım, özlediğim şimdi de
          Sevgice bir tutku, aşkımsı bir yakınlık
          Avunmak... Kırık dökük anılarla artık
          Kimbilir? o geceler yaşanmadı belki de