Ayrıldığımız gündü.
Mutfaktaydık, buzdolabının yanında, kapısı açıktı, her şey bambaşka
görünüyordu yüzüne vuran o soğuk ışıkta.
"Biliyor musun," dedin. "Sen neye benziyorsun biliyor musun?"
Epeydir aradığın bir şeyi bulmuş olmanın hem sevinç, hem de keder veren
gizi bir an için bulandırmıştı yüzündeki tedirginliği, kırıklığı. Sis
ışığa çıkmıştı. Sonra yavaşça çevirip başını yüzüme baktın kuyuya
düşmeye benzeyen derin bir korkuyla.
"Neye?" dedim, yan yanayken yaşadığımız ayrılığın adını sorar gibi,
"Neye?"
"Bilardo toplarına."
"Neden?" dedim.
"Yazgını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakıyorsun da
ondan..."
Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik o an başlamıştı bile bizi
birbirimizden uzaklaştırmaya.
Beni terk etmeden önce yaptığın son konuşma oldu bu.
Sonra iki arkadaşım geldi, birinin omzunda ağladım, hangisiydi şimdi
hatırlamıyorum. Sonra birlikte başka bir kente gittik, anlarısın
ayrılığın ilk günlerinde o eve katlanamazdım, sonra ben başka aşklara,
sonra başka evlerin duvarlarına başka takvimler astım.
Şimdi ne zaman birinden ayrılsam ıstakanın sesi patlıyor kulaklarımda
Ardından bilardo topları
dağılıyor dört bir yana
Seni hatırlıyorum soğuk ışıkta bir daha
bir daha..
bir daha..