Ze heeft dit zo vaak gezien. Discussies over het goed of fout van een boek. Tja, dalijk zoveel stemmen, zoveel meningen, allemaal even zwaar, allemaal gelijk en toch zo verschillend.

Wanneer wij nou eens zouden lezen met de instelling de mooie dingen in te zien. Zoals wij proberen het goddelijke te zien in al wat is, laten we zo proberen het mooie te zien, in de verhalen en ervaringen van anderen. Niet volmaakt, maar vol met moois. Wat is volmaaktheid? Hierover valt niet te praten, niet eens te denken, immers, volmaakt is niet te beschrijven. Laten we het houden op een combinatie van goede en minder goede eigenschappen (in hoeverre de woorden goed en minder goed een betekenis meedragen). Perfekt is ook maar saai, dat is ook niet waar, immers dan zou het niet perfekt zijn...

Graag zou zij wat vertellen. Zij is nog niet zo oud, vijftien jaartjes pas. Een berg waarvan ze de top bereiken wil? Die heeft ze niet, ze wil geen mooie plaats bereiken, ze heeft een pad. Het pad is pas voor een deel bewandeld, en ze probeert er zo bewust mogelijk over heen te lopen. Soms wankelt ze even, soms zijn haar sprongen iets te groot en moet ze omkeren om een overgeslagen stukje te analyseren en verwerken. Maar het is haar pad.

Af en toe, nee, eigenlijk heel vaak, kruist haar pad het pad van andere mensen. Allemaal mensen die ook bezig zijn met het bewandelen van hun pad. Verschillende paden, gelijk en toch zo verschillend. Het ene is niet beter dan het andere. Streven naar de beste ontplooiing van hun pad. Geen enkel pad is goed voor meer dan een persoon.

Zo nu en dan komt ze interessante mensen tegen, mensen die boven alle andere lieve en interessante mensen haar iets kunnen vertellen. Dan lift ze even mee. Ze luistert naar ze, en houdt hun raad in haar achterhoofd. Ze neemt het niet aan, soms reageert ze eerst een tijdje niet. Maar dan denkt ze erover na, en neemt met haar mee wat haar aanspreekt, nadat ze het zich eigen gemaakt heeft. En ook de dingen die niet de hare zullen zijn, kan ze gebruiken om van te leren, en om te gebruiken om niet enkel en alleen aan haar eigen stappen (op het pad) vast te houden, maar dingen ook vanuit andere stappen (gezichtspunten) te bekijken. Maakt dat haar tot een slecht mens?

Tijdens het bewandelen van haar pad, dat bestaat uit vele stukjes, kan het geen kwaad wat grondstof van anderen te lenen, of te kopieren, wanneer het deel uit gaat maken van haar pad. Nooit is alles gezegd. Nooit is alles ervaren. Nooit, zal ze een pad kunnen bewandelen, dat enkel, en enkel en alleen door haar gevormd is. En eerlijk gezegd zou ze dat ook niet willen.

Stel nu, dat ze een site zou willen maken, dat gaat over de bewandeling van haar pad. Maakt haar dat tot een slecht mens? Stel nu, dat ze een boek zou willen uitgeven, dat gaat over de bewandeling van haar pad. Maakt haar dat tot een slecht mens? Nee, zeker niet, en dat zal ook niemand beweren. Maar stel nu, dat ze een boek maakt, over de bewandeling van mijn pad, en daarbij niet de nadruk leg nieuwe informatie, maar op de ontwikkeling. Het leren, het ontdekken, het ervaren en vooral het ontwikkelen van haarzelf. Van haar. Van haar pad. Maakt dat haar boek tot een slecht boek?

Hoe kan haar boek volmaakt zijn, als haar pad niet volmaakt is? Hoe kan haar boek volmaakt zijn, als zij niet volmaakt is? Hoe kan zij volmaakt zijn, als volmaakt niet op zichzelf bestaat?

Maar denken jullie dat ze zich door sommigen van jullie meningen af zal laten schrikken een boek te schrijven? Enkel en alleen omdat ze over haar pad vertelt, en dus ook fouten maak, en dus ook dingen niet handig aanpakt?

Ik zal het jullie vertellen: nee dat doet ze niet. Want er zijn namelijk wel mensen die proberen het mooie te zien in haar ontwikkeling. Ja, zelfs (!) in haar misstapjes. Zelfs op de plaatsen tijdens haar pad waar ze even struikelt en soms zelfs onderuit gaat.

Wil ze met dat boek bereiken dat deze mensen haar pad gaan nawandelen? Nee, ze wil bereiken dat deze mensen lezen over haar pad, over hoe ze het gevormd heeft, samengesteld heeft. Met fouten, maar ook met mooie dingen. En zelfs als er dan maar een paar mensen zijn die daar het mooie van inzien, geeft haar dat zo'n voldoening dat men mag roepen wat hij/zij wil...

Zie het mooie in de dingen, ook wanneer het verstrengeld zit, of in aanraking komt met dingen die in jouw ogen niet zo zijn. Dan maak je het leven een stuk aangenamer, vooral voor jezelf.