Zo wordt er ook beweerd, dat men helderhorendheid kan ontwikkelen door in een uiterst stille kamer te gaan zitten... Naar mijn idee kan dat inderdaad wel kloppen, aangezien stilte oorverdovend kan zijn... Maar ze merken op dat er doordat er niets anders te horen is, ze vanzelf wel andere dingen " hoort ". Ik merkte al op, het zou best waar kunnen zijn, maar zou het niet verstandiger zijn om midden in een stad te gaan zitten?
Stel je eens voor: Wij bevinden ons in een drukke stad. Zowel 's nachts als overdag zijn hier mensen in de weer, rijden auto's en andere voertuigen af en aan. Alles maakt geluid. Wanneer wij dit lang genoeg zouden volhouden, zouden we er vanzelf minder achtzaam op zijn. In stilte echter, is een geluid juist afleidend.
Dit idee is bij mij ontstaan toen ik aan iemand vroeg of het vervelend was, naast een spoorbaan te wonen. De trein gaat eigenlijk door hun achtertuin. Het antwoord: " Nee hoor, je went er wel aan, ik hoor het eigenlijk niet eens meer ".
In stilte ben je geneigd je door elk klein geluidje af te laten leiden. Wanneer we echter leren ons af te sluiten voor alle geluiden, denk ik dat men het helderhorendheid eerder ervaart dan door in een stille kamer te gaan zitten. Geen enkele kamer is stil.. (geleerd met natuurkunde... en te bewijzen met een geluidsmeter. Je komt nooit onder een bepaald aantal decibel)
Al eerder hadden we het erover, dat we eigenlijk veel meer kunnen, dan wij denken te kunnen. Juist doordat wij denken dat we het niet kunnen. Ik vergelijk dit altijd graag met gesloten deuren. Stel: Wij bevinden ons in een kamer. Tegenover ons bevindt zich een gesloten deur. Meestal weten wij wat er zich daarachter bevindt. Zo niet, dan vormen we (on)bewust een beeld. Dit beeld passen we aan nadat we de deur geopend hebben. Dit alles wordt misschien aannemelijker wanneer we ons bedenken, dat wij ook wel eens opmerken dat iets heel anders is dan we hadden verwacht. Bijvoorbeeld met mensen. Ookal zouden we geen gezicht voor ons zien. Wanneer je men uiteindelijk ontmoet, zijn er velen toch anders dan je dacht (qua uiterlijk). Toch klopt het beeld al voor een deel. Wat betreft de kamer achter de deur: we gaan er vanuit dat hij muren heeft, en een vloer, en nou ja... bedenkt u zelf maar. Wat de mensen betreft, in elk geval twee ogen, een neus etc etc etc... We vormen constant beelden. Dit doen we naar aanleiding van onze tijdelijke zintuigen. Zij nemen constant beelden op van mensen en kamers en verzinnen aan de hand daarvan dat dit zo hoort. De essentie van dit stukje tekst krijg je misschien door wanneer je voor jezelf probeert antwoord te geven op de volgende vraag:
Hoe kan er iets anders achter de deur zijn, wanneer wij uitsluiten dat dit zo is?
Eigenlijk is dit een afgeleide van het kolenlopen. Hoe kunnen wij over kolen lopen, wanneer wij uitsluiten dat ze ons geen pijn zullen doen? Wanneer we op deze manier door redeneren is er plotseling heel veel mogelijk, dat door redeneren laat ik aan jou over, ik heb het al vaak genoeg gedaan...
Maar hoe zouden we dit kunnen bereiken?
Ik meen dat dit stapje voor stapje gaat. Wanneer wij onze geest trainen, en al onze aandacht en concentratie op een specifiek gericht punt richten, zouden we al heel ver komen.
ik denk dat de allereerste stap het zelfbewustzijn beheersen is. Hierna volgt eventueel het lichaam, al hoewel deze twee ook zeker in verband functioneren. Zo zouden wij onze hartslag kunnen laten dalen, of onze lichaamstemperatuur. Misschien klinkt het allemaal er ongeloofwaardig, en ik moet er ook bijvertellen dat ik dat laatste niet kan hoor (lach)... Maar ik geloof in wat ik ervaar, en wat ik (nog) niet ervaren heb, daar geloof ik niet in, maar dat sluit ik ook niet uit. De eerder genoemde boeddhistische man, beheerste zichzelf. Op vele mogelijke manieren. Hij meent ook een eind te kunnen maken aan zijn leven, door dit enkel te willen. En eerlijk gezegd geloof ik hem... Helaas schreef ik bovenstaande drie regels een tijdje geleden, inmiddels is hij idd overleden (zie ook Dood ).
Ik hoor sommige mensen nu denken, wat is hiervan het nut?
Ik betrap mezelf er af en toe ook op... om te gauw te denken of het zin heeft wat ik doe. Maar juist wanneer wij ons dit te snel afvragen, kunnen ongeopende deuren wel eens gesloten blijven. Voordat ik begon met het trainen van concentratie en visualisatie stond ik heel anders in het leven dan nu. Ik had toen ook geen idee waar ik het voor deed. Ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom ik het toen deed, maar ik heb er nu in elk geval zeker geen spijt van! Nu zie ik het nut ook wel. Zie ook Nut .
Geduld wordt beloond, dat blijkt maar weer... En zoals De Dalai Lama zei: