Ik dacht constant aan hem. Heel vaak dacht ik: "misschien ligt hij nu wel dood op de vloer, en weet niemand het." Of "misschien houdt hij me voor de gek", en zo meer van dat soort dingen. Ik was op zoek naar een bevestiging en belde een vriendin van hem. Dezelfde vrouw naast wie ik een week lang geleefd had tijdens mijn oefening met het vipassana. Ze vertelde mij over zijn dood. Hij was gecremeerd, zoals hij het altijd gewild had. Ze vroeg mij, hoe ik over zijn dood wist, immers hij wilde het in besloten kring houden. Ze kende mij niet, en wist ook niet dat ik vier jaar lang ontzettend veel bij hem kwam. Ik vertelde haar over de brief. De reactie liet wel wat te wensen over... Ze begon te huilen en te schelden en te schreeuwen. Dat het mijn schuld was, dat ik het had kunnen voorkomen, en zo nog veel meer. Verbouwereerd stond ik met de hoorn in mijn had, en legde hem er uiteindelijk op. Ik bleef achter met een rotgevoel.
De eerste dagen voelde ik me leeg. Ik maakte mijzelf wijs dat dat kwam omdat het besef van de dood groot was in mij. Ik besefte mij dat het lichaam een tijdelijke verpakking was, en voelde er daarom niets van dat hij dood was... Kortom, ik leefde "vrolijk" verder. Nee niet vrolijk, maar ook niet geraakt of verdrietig... Ondertussen was ik ernstig chagrijnig, en mijn cijfers kelderden. Na een mailtje van iemand drong het plotseling tot mij door waar ik mee bezig was... De kracht van mijn wil zorgde ervoor dat mijn werkelijke gevoel binnen mijn onderbewustzijn bleef.
Ik besloot twee weken niet op internet te komen, alleen om even mijn mail te checken. Niet meer op forum, niet meer op msn. Sommigen begrepen dit niet, maar ik deed het omdat ik van mijzelf wist dat ik dan alles aan zou grijpen als gelegenheid tot afleiding. Ik besloot dat ik in twee weken tijd maar eens uit moest gaan vinden, wat zich werkelijk in mijn speelde.
En dat deed ik. 's Nachts kon ik toch niet slapen dus had perioden van vier uur lange meditatie. Nachten achter elkaar. Ik voelde pijn en ik miste hem, waarna ik weer kwaad werd op mezelf. Ik maakte mijzelf het verwijt dat ik zijn lessen niet begrepen had. Dat ik niet verdrietig mocht zijn. Ik sliep slecht, mijn cijfers kelderden nog verder, mijn ouders zeurden en mijn vrienden zeiden dat ik chagrijnig was en niet meer tegen een geintje kon. Ik voelde me nog rotter. Het was als een neerwaardse spiraal. Het verdriet en de pijn kwam naar boven, en de reacties van anderen en vooral van mijzelf kwamen er nog eens boven op.
Het volgende stadium (jaja) was uiteindelijk het besef dat ik best verdrietig mocht zijn. Ookal begreep ik dat hij niet weg was... ik mocht best verdrietig zijn. Het probleem dat daarbij kwam kijken was dat ik het voor mezelf niet af kon sluiten. Gelukkig had de vrouw mij een paar dagen later opgebeld met haar verontschuldigingen. Ik zei haar dat ik wel begreep dat ze ook emotioneel was, en dat het dan makkelijk was iemand de schuld te kunnen geven. Verder zei ik er niets over of dat terecht was of niet, maar zelf bevestigde ze dit, en zei dat het oneerlijk was geweest.
Ja, waarom zo'n probleem maken van een vrouw? Zo zit ik eenmaal in elkaar. Ik heb bijna nooit ruzie met mensen, en zowel, dan kan ik daar ook gerust dagen mee rondlopen. Als ik diegene dan spreek is dezegene het vaak allang vergeten, en heb ik er heel lang mee rond gelopen. Maarja, dit lag ook best gevoelig.
Het werd al gauw duidelijk dat het probleem "het niet af te kunnen sluiten" werd veroorzaakt omdat hij voor mijn gevoel niet dood was. Ik had er geen bevestiging van, en daarmee geen besef. Ik vond het niets om een plekje in te richten waar ik iets van hem neer zou leggen. Maar toen iemand mij vroeg waar de as was, en ik antwoordde: "die heeft de zee", wist ik plotseling wat ik zou doen.
Op een zondagochtend heel vroeg stapte ik op de fiets, en fietste naar het strand. Dat is ongeveer een uurtje fietsen, maar het gaf me op de een of andere manier rust. Ik fietste heel hard, het was alsof ik alles wat er in me zat op die manier naar buiten aan het smijten was. Ik zal het verder vertellen door een stukje uit de "boekvorm" te kopieren...
"Als ze het strand oploopt zit ze vol met twijfels, en het liefst keert ze op en gaat ze naar huis. Ze denkt aan haar bed. Maar ook aan het gevoel binnen in haar. En ze loopt verder. Ze probeert zichzelf voor te houden dat dit de oplossing is. Ze weet eigenlijk dat dit geen oplossing is, maar misschien iets dat haar zal helpen. Het zand is zwaar maar ze loopt verder, ze wil niet te dicht bij de uitgang zitten. De doos onder haar arm rammelt en ze vraagt zich af waarom ze dit doet. Dan is het er weer. Het besef van al wat is. Zoals ze het al vele malen eerder zo sterk voelde. De zon die haar wangen verwarmt, de wind die haar gedachten lijkt weg te blazen. De zee met de golven die komen en gaan. Alles is in beweging. Alles. De zandkorrels onder haar voeten. De schelp waaraan ze haar voet net gesneden heeft, en het kleverige bloed dat ze negeert. Dan ziet ze een soort heuveltje, met daarachter een plek. Ze loopt er naar toe, en weet dat dit de plek is. Ze gaat zitten en inspecteert haar voet. De zandkorrels kruipen in de snee. Het zijn net parasieten. Dan plotseling verandert haar blik. De zandkorrels vullen de snee. Het zijn net huidcellen. Het is net een natuurlijke pleister. Ze drukt haar voet nu hard in het zand in het zand en kijkt uit over zee.
Ze volgt de golven tot ze uiteenspatten en probeert te bedenken hoe al dat water weer onderdeel is van een nieuwe golf. Haar hoofd is vrij van gedachten. De golven zijn een aanhoudend onderwerp, welke ze bekijkt zonder er bij na te denken. Ze voelt zich de objectieve aanschouwer. Ze voelt zich goed.
Als ze haar ogen afwendt, heeft ze geen idee hoe lang ze daar gezeten heeft. Plotseling is de felle zon een last, haar voet prikt en haar ogen lopen vol tranen van de wind. Ze sluit haar ogen en probeert het gevoel van net terug te krijgen. Het lukt, en als het even verdwijnt probeert ze zich er niet aan te hechten en het terug te krijgen.
Dan opent ze de doos, haalt er wat spullen uit. Opent een cirkel aan het water en vraagt. Ten slotte schrijft ze met haar wijsvinger zijn naam in het zand. Dieper, en dieper, haar vinger drukt het zand weg, om zo zijn naam weer te geven. Er komt een golf aan... zijn naam wordt gedeeltelijk gevuld met zand. Ze kijkt hoe de golven zijn naam meenemen, net als ze ooit zijn as opnamen. En ze weet dat het goed is. Ze mist hem, en in haar zit nog steeds verdriet, maar het is goed. De spiraal is klaar om de andere kant op te gaan lopen... "