ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΝΤΑ ΑΛΜΠΑ

• Πρόγραμμα • Κριτικές • Φωτογραφίες •

Πηνελόπη Ντουντουλάκη • Νανώ Κουτσάκη - Σπανουδάκη

Κριτική της Νανώ Σπανουδάκη - Κουτσάκη

που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2001

"ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΝΤΑ ΑΛΜΠΑ

ΜΠΙΝΓΚΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ"

Μα πού ήταν «κρυμμένοι» όλοι αυτοί; Γιατί δεν εμφανίζονται συχνότερα; Πόσα άγνωστα ταλέντα μπορούμε να θαυμάσουμε σε μια παράσταση χωρίς λόγια; Η Σοφία Φαλιέρου πόσο περισσότερο μπορεί από εδώ και πέρα να μας εκπλήξει με τη θαυμάσια χορογραφία της αλλά και την εξαιρετική προσωπική της εκτέλεση; Αυτός ο χορός, αυτά τα κορίτσια με τα πλαστικά σώματα και με κινήσεις που μιλάνε, η μεγάλη συμβολή της μουσικής (επιμέλεια Λεωνίδα Μανωλικάκη), η ιδέα μιας διαφορετικής παράστασης. Η τόλμη να παιχτεί ...«αντίστροφα το έργο: Τα μέσα έξω. Η σιωπή των λέξεων .Που την αντικαθιστούν η γλώσσα του σώματος και του χορού. Δεμένη αρμονικά με μια μουσική που «γράφτηκε» για τη συγκεκριμένη παράσταση. Πως μπορεί να παρουσιαστούν με λόγια περιγραφικά χωρίς να αδικηθούν ή να θεωρηθούν υπερβολικά; Mια χοροθεατρική προσέγγιση που μας άγγιξε, μας συνεπήρε και κράτησε ζωηρό το ενδιαφέρον μας από την πρώτη κιόλας σκηνή.

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΑΞΙΩΣΕΩΝ

Να το πούμε, λοιπόν, από την αρχή και απερίφραστα:Μπράβο. Άρεσε σε όλους. Και στους εύκολους και στους δύσκολους. Και στους προκατειλημμένους με τα «χοροθεατρικά» και στους ανοικτούς σ' όλες τις θεατρικές εκφράσεις φτάνει να έχουν ποιότητα. Και έτσι θα επιχειρήσουμε να ,αιτιολογήσουμε το γιατί μας άρεσε. Εν αρχή ήν η μουσική. Στη συνέχεια είναι η αρμονία της χορογραφίας με τη μουσική. Έπειτα η πλαστικότητα των σωμάτων, η ευγλωττία της κίνησης, η εκφραστικότητα του προσώπου, τα όμορφα αλλά θλιμμένα πρόσωπα, η, κίνηση, με την κίνηση, διήγηση του δράματος. Ενός δράματος που είχε - και έτσι παρουσιάστηκε - στοιχεία αρχαίας τραγωδίας. Το πεπρωμένο, η απομόνωση, η επιβολή ενός υπερβολικού πένθους από μια μητέρα που ζούσε την δική της απώλεια. Την απώλεια εκείνου. Ένας συμβατικός αρραβώνας, αλλά το πεπρωμένο να οδηγεί σε άλλο έρωτα. Το κρυφό ραντεβού, η ετοιμασία ενός γάμου που δεν θα γίνει, το ξεπένθισμα, ο έρωτας, η ζήλια , το παιδί, ο φόβος, η προδοσία. Και η απομόνωση, η απελπισία, ο θάνατος. Όλα αυτά, πίσω από τις κλειστές πόρτες του «σπιτιού της Μπερνάντα Αλμα». Μια αλλιώτικη Μπερνάντα που «μιλά» μέσα από την αργή κίνηση, την εύγλωττη ακινησία, την έκφραση του προσώπου της Γα6ριέλας Νικολιουδάκη. Η Αντέλα, η εξαίρετη Σοφία Φαλιέρου με μια άλλοτε ερωτική, άλλοτε «ανταγωνιστική», άλλοτε «ελπιδοφόρα», άλλοτε «σπαρακτική» και τέλος «απελπιστική» χοροθεατρική παντομίμα, στον ρόλο της κόρης που «αμάρτησε», καθώς αγάπησε τον άνδρα που προοριζόταν να πάρει η αδελφή της. Η Αγκούστια, δοσμένη επίσης με πλαστικότητα κίνησης και πειστικότητα έκφρασης από την Κατερίνα Κυνηγού. Η παραλίγο νύφη. Οι αδελφές της: Μαρτύριο: Λένα Μπροκαλάκη (εξαιρετική και στη σκηνή του ξυλοδαρμού της Αντέλα)και Μαγκανταλένα : Έλενα Τζινάκη (καρτερική, συμβιβαστική, ανεκτική προς όλους). Η Mαρία Χοσέφα : Στελλινα Ιωαννίδου. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι μισο-κλέβει την παράσταση, με την «αληθινή» τρέλα της, με τις κινήσεις των χεριών, με το εκφραστικό βλέμμα, με το πετάρισμα των ματιών. Το Πεπρωμένο: Πέτρος Παπακυριακού. Πεπρωμένο - γραμμένο, ...Κλεψυδοφόρο, αργό, αλλά ανελέητo απαιτεί και παρακολουθεί ώστε όλα τα γραμμένα να συμβούν. Επιβλητική παρουσία.   Πέπε Ρομάνο: Ο Λεωνίδας Μανωλικάκης, η πέτρα του δράματος. Ο μοιραίος άνθρωπος. Θα επαναλάβουμε τη σημαντική συνεισφορά στην επιτυχία της παράστασης, της μουσικής που τη συνόδευε. Μια μουσική που «υποδείκνυε» την κίνηση, που προετοίμαζε και που «εξηγούσε» όσα ο χορός και η έκφραση σώματος και προσώπου μπoρoύσαν να αφήσουν αναπάντητα. Και αυτήν τη μουσική επιμέλεια, την είχε κάνει μετά από δουλειά πολλών μηνών ο Λεωνίδας Μανωλικάκης. Τα εξαιρετικά στην απλότητα, αλλά και τη λεπτομέρειά τους Κοστούμια ήταν της Αγγελικής Καραμούτσου, το εξαιρετικό μακιγιάζ (καθοριστικό σε μια τέτοια παράσταση) και τα χτενίσματα της Αγγελικής Δουρουντάκη, ο φωτισμός του Παναγιώτη Φάσου, ενώ η εκτύπωση του προγράμματος έγινε στο studio των Ιχνηλατών.

Μια παράσταση επαγγελματικών αξιώσεων, που στήθηκε και παίχτηκε με ταλέντο, μεράκι και ευαισθησία και το κυριότερο: Με σεβασμό στον θεατή. Ξεχάσαμε: Και χωρίς οικονομική στήριξη, με προσωπικό δόσιμο και ξόδεμα.

Η χοροθεατρική παράσταση δεν είναι ένα εύκολο είδος τέχνης. Δεν προσφέρεται και για πειραματισμούς αν δεν το λέει καλά η καρδιά, το σώμα και η τέχνη και το ταλέντο του χορού που κατέχεις ή όχι. Δεν είναι, επίσης, καθόλου εύκολη και η σκηνοθεσία της. Και μάλιστα από άνθρωπο που δεν προέρχεται από τον χώρο.

Ο Λεωνιδας Μανωλικάκης και η Σοφία Φαλιέρου, εκ του αποτελέσματος που είδαμε, τα κατάφεραν να συνεργαστούν και να συμπέσουν αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον. Το αποτέλεσμα δικαίωσε και αυτούς και όλους τους άλλους ηθοποιούς και συντελεστές. Και ο Λεωνίδας και η Σοφία πρέπει να είναι ικανοποιημένοι. Και οι δύο με τη 6οήθεια άξιων συντελεστών πέτυχαν τους στόχους τους. Εμείς, οι θεατές, είδαμε όλα όσα γίνονταν πίσω από τις πόρτες του σπιτιού μέσα από την κίνηση των καταπιεσμένων σωμάτων των γυναικών.

Ένα... μπίνγκο για όλους.