Uzayin sonsuz bir bosluk oldugunu zannettigim cocuklugumun tilsimli varliklari yildizlar, geceleri dunyanin ustune serpistirilmis nimetler gibi gokyuzunun o derin karanligini oyle guzel aydinlatirlardi ki onlarin sonsuz uzayda sonsuz yolculuklarini her gece seyretmek; kayanlari gorup dilek tutmak; buyuk ayi ile kucuk ayiyi bulmaya calismak film kareleri gibi kazinmistir kafama. Ben ilkokuldayken uzay sonsuzdu. Bir gun gazetede uzayin aslinda sonunun olduguna dair kenara ilistirilmis bir haber okumus olsam da cok iplememistim bu uyduruk teoriyi. Ne de olsa sonsuzlugun yerini sonluluk yani sinirli olmak alinca onun otesinin merakiyla kavrulmak sorunu oldugundan, birakin uzay ve sayilar ve zaman vs sonsuz olsun.

Sonsuzluk kavrami insan zekasinin ustunde olacagindan onu kavramak yerine kabullenmek zorunda kalirsiniz, otesi olmadigi icin sorgulama da olmaz, boyumuzu asan islere karismayiz olur biter iste.

Maalesef yenilerde orendim ki siradan insanin zeka sinirlarini zorlamaya baslayan bilim artik tek ve mutlak sonsuzluk zannettigim uzaya da el atmis: en sonsuz evrenin de bir siniri olduunu ispatlamis. Fizik ve matematik bilimleri ile ilgilenen insanlar icin anlasilabilir olan alan teorileri, sonsuz acilimli islemler ve cozumleri mikrociplere ancak sigan problemler bana pek birsey ifade etmediginden benim pirlantalarla suslu sevgili sonsuz gokyuzumun sinirli sonsuz oldugunu orenmem, cocuklugumdan kalma guzel bir aninin hic yasanmamiscasina yok olmasi gibi once uzdu sonra da hayal kirikliina ugratti beni. Tipki yillardir tum hayatin urattigi gibi...

Biz sevgileri, arzulari, istekleri, umitleri hatta insani insan yapan acilari bile sonsuz sanmistik... degillermis. Hersey ama hersey sonluymus. Sonsuz ask asla yasanamiyormus, yasakmis sonsuz gozyaslari... Sonsuz sanilan acilar da unutulurmus.

Hani sonlar korkuturdu insani, niye yasayamiyoruz o zaman sonsuz hicbirsey. Sonsuzluk mu sinir koyuyor olume ve hayata... Biri baslangicsa digeri bitis mi? Bu kadar mi? Bunun icin mi yasiyoruz. Hicbirseye sonsuz diyemiyoruz cunku korkuyoruz sonsuzluktan; sonlulari da kabullenemiyoruz cunku o da katlanilmaz geliyor. Koskoca evren bile sinirli sonsuzmus, sonsuzun bile sinirli olabilecegini gosteren teoriler varmis. Banane!

Ben sonsuzlugu istiyorum, sonsuz ask, sonsuz aci... Ðnanclarim sonsuz olursa hayatim da sonsuz olur. Benim evrenim sonsuz. Orada sonsuz yildizlar parliyor ve hergun sonsuzluktan gelen isiklarini dokuyorlar ustume, sesim sonsuzlukta sonsuza kadar dolasiyor evrenin her kosesini. Ben sonsuzlukla dans ediyorum geceleri.