Yuruduk, yuruduk, olculemez mesafeler yuruduk, tirmandik... ya da biz duruyorduk, sehir gecti altimizdan, asfalt gecti, toprak, tas, inan bana bir nehir bile gecti altimizdan.. yuruduk, o yuksekteydi, yurudukce o degisti, o degistikce yurudugumuzu anladik. Meydanlar gectik, kopruler, cesmeler. Gokyuzune baktik, puruzsuz bir mavi ustumuze tul gibi indi. Cocuklar gorduk kopekler, bogurtleninden yedik, suyundan ictik. Basimizi kaldirip ona baktik gorduk de.. o da bizi gordu, sonradan farkettik sehrin bizi gordugunu, balkonlar, pencereler bizi gordu, bakislarimizin ordugu dokumaya baktim: gerildi, gerildi, herbir parca sisti, kizardi: damarlar gordum, birbiri uzerinden gecip gozden kayboluslarina bakarken renkleri degisti, daha parlak, metalik bir hal aldilar. Kablolarin, tellerin olusturdugu ag gokyuzunu gormemi engelleyecek kadar yogundu. Birden isik geldi uzerime, yukari bakinca bir balikci agi gordum, sonra o inceldi, inceldi: neredeyse seffaflasdiginda farkkettim hizla bosluga inen orumcegi. Ardindan hepsi yokoldu. Kirmizi bir tabelada, unuttugum ismi yazili sokaga girip tirmanmaya devam ettik. Yuruduk. yurumeden sehri kesfedemeyecegimizi bilerek yuruduk. Yurumeyen birine sehrin hicbirsey veremeyecegini bilerek yuruduk. Þehrin, meydanlarindan, yapilardan, sokaklardan degil, bunlar arasinda cizdigimiz cizgilerin olusturdugu dokumadan, bu dokumanin uzerine iliskilerle orulen desenlerden olustugunu bilerek yuruduk.Yuruduk, gunes dondu, yukseldi bizimle beraber. Kivrilarak, donerek, devinerek, altimizdaki canliyi hissederek, tasi, topragi, bitkiyi, golgeleri ezerek yuruduk: yurudugumuz yollari tabanimiza cizdik. irtifamiz degisti, kalp atisimiz, duyularimiz, cok kisa surede cok sey gorduk. Mekanda yolculuk, zamanda yolculuk oldu.. bunlari anlatmak istedim: sana baktim, goremedim. Tum ciktigim yolu kosarak indim: sokaklar, kopruler gectim. Her yere baktim. Yoktun. Once korktum, sonra anladim. Anladim ki 'herkes kendi cennetinde yuruyordu.