| |
Umudun
Usulsuz Ezgisi - Zeynep Uzunbay
Susturulan dilim fisildadiginda doguracak zamanim henuz gelmemisti.
olumu de icine alan kocaman, garip bir yasama duruyordu onumde. Ve
korku... oc alabilir miydi gorunmeyen, duyulmayan, yok olan o? Bir
sabah, kulaklarima kadar yirtilmis ya da carpilmis agzimla uyanabilir
miydim gercekten?
Gozlerime dokunma!
* * *
Tum bu agaclar, cicekler; bu daglar, kirlar, kayalar icimden sokulmus
sanki. Nehirler denizlere icimden dolmus. Ruzgarlar almis solugumu. Bana
hicbir sey kalmamis! Bana hicbirsey! Et kalmisim. Kemik, ilik, kan,
sidik, balgam!
Sesim! Sesim!
* * *
Saclari ne guzel. Disleri yasemin akliginda. cagla yiyor. Uzun... iki
parlak cakiltasi, sabahin ortasina dusmus iki gece. Duslerine mi
cagiriyor beni? Nerden gidilir, nasil girilir? Uzak kokuyor.
Sanci!
* * *
Gozlerimi yumuyorum: isik. Saclarimi opuyor yasemin kokusu. Topuklarimi
yalayip geciyor bir nehir. Bir dag yalcinlasiyor gogsumde. Giderek
derinlesiyor karnimdaki ucurum.
Kizil imge! Ask!
Kosuyorum. Kaciyor muyum yoksa? Neden? Unut simdi.
Herseyi!
* * *
Sen benden dogdun, diyor. Gizimi cozmeye calisma! Pesimden gel. Ben
gercek ve tek kurtariciyim. Arzuladigin olumsuzlugum. Hep aradigindim,
buldun; sonsuzunum. Her seyi sil, beni yaz, bana yazil. Sigin bana.
Kanatlarimin altina gir. Unut karmasayi. Unut unutulmayi. Unut
anlamsizligi. Tutun bana, tutun yoksa dusersin. DusERSIN! izimi ara,
izimi sur, yuz sur, agla! Benden baskasina donup bakma sakin! Dokundugun
her ten, olsa olsa bir yalnizlik yatagidir kendine sundugun. Imgelerle,
ozlemlerle donat beni. Budur askimin ilkesi.
siirimi yaz!
O da boyle konusur, sunu istermis: adak yapip takdirimi bozdugunu
sanirsan, yanlistir, yanilirsin.
Sen bilirsin yine de.
Dua et!
* * *
Isirilmis, curumus, kokusmus et!
Bu ipler kalbimi, sevgimi...
Cennet yok! Cennet yok!
Kisildi, sondu iste gulumsemem.
Sevincim yuzustu birakti beni.
Incelip uctu ozlemim.
Kirik dusuncelerimin besiginde sallanan ne!
Isildayan aklim mi deliligim mi?
Kes! iplerini kes!
Karanlik... Bosluk... Sanci... Zar... yirtildi
Gorundum iste
Sular beni... Sular beni.... Burasi neresi?
* * *
Iste yine ariyorum, yuregim hep uzaklarda.
Ama, ya gucum, gucum yetecek mi buna? Dokunamadigim dus olarak mi
kalacagim? Hayir! Hayir, bu kez hicbir seyi koymayacagim yerime. Kendimi
kendimle carparim, agzimi kendim yirtarim kulaklarima kadar, gerekirse.
Ama ellerim, onlar ne kadar zavalli! Iste uzanmak istiyor su sicakliga.
isitan midir, yakan midir yoksa?
Uyan icimdeki ates, harla ve sina. Ve sen, atesini bana sunan, kendini
de yaktin mi bu atesle? Birlikte savrulalim, kullerin nerde? Benim
yalnizligim bu. Kullerin nerde? Gecsem icinden, tek ayaginin ustunde bir
buz yontusu gibi anlarca dusunup kalir miyim simdi? simdi? Ya
simdi?...Ey umut, uzaklarimin onmaz yolcusu, ne getirdin bana? Yok olan
zaten yoktu, var olanla ilgili bir yanilsama daha, oyle mi?
Umudun usulsuz ezgisi:
Su ol, nehir yataginda sevis.
Kanat ol goklendir sevgiliyi.
Hepsi bu. hepsi bu. Degil tabii.
Arayislarla kazinsin kole kivancin.
Uykularin dusu ol, sev los yuregini.
Hepsi bu hepsi bu.
Degil tabii
|