Yillar once GITMEK konusu ile ilgili yazilarimizi hatirliyorum da cogunun icerigi gitmek ile donmek arasinda bir yerlerde kesisiyordu. Nedense, insan gitmek ve donmeyi ayri ayri dusunmekte zorlaniyordu. Mesela "Gitmek" ile ilgili olarak biryerlere gitmeyi anlatirken aslinda yazdigimiz, donebilmenin zevkiydi. Yine ayni seyi yasadigimizi hissediyorum. Donmek denince gitmis olmanin dogal sonucu canlaniyor insanin beyninde. Aslinda bu cumle fazla dusunmeden, bir anda cikti kalemimden. "Donmek gitmis olmanin dogal ve kacinilmaz sonucu" gibi kaliplasmis bir dusuncenin beyinlerimize hakim oldugunu hissetmem hic de yanlis olmaz galiba. Ustelik isin daha ilginc tarafi tek basina donmek ile ilgili kaygi yok ama tek basina "Gitmek" hic hos durmuyor. Mutlaka, oyle veya boyle, donulmeli veya donulebilmeli. Donemeyecegimiz yola girmeyi sevmeyiz, geri donusu olmayan islere mumkunse hic bulasmayiz, 'Donulmez Aksamin Ufkuna' gitmeyi kimse kolay kolay goze alamaz. Insanoglu kaybetmeyi sevmez, "Donememek" bir kayip olarak algilanir ve tercih edilmez.

Bir oyun kurgulayalim: diyelim ki, bir yola cikacaksiniz. Oyunun kurali cok basit: daima gideceksiniz ve asla oncesine donemeyeceksiniz. Nereye gittiginiz belli olacak ve gitmek hep devam edecek ama asla geri donemeyeceksiniz. Ne olursa olsun arkaniza bakmadan hep gideceksiniz. Oyunu nerelerde ve kimlerle oynayacaginiza siz karar vereceksiniz, tek kural var: gitmek var donmek yok. Yani Kizmabirader gibi kapali devre sistem yok bu oyunda, tam tersi tamamiyle ucu acik geri donussuz bir sistem var ortada. Ornegin susuz bir yola girdiniz ve biraz geriye gidip suyunuzu tamamlayabilirsiniz ve yolu rahatlikla gecebilirsiniz. Ama hayir, bu oyunda geri donulmez! Bingo, susuz kaldiniz. Aslinda ne kadar basit ve ne kadar onemli degil mi? Herseyin harika olacagina inansaniz bile boyle bir oyuna katilir misiniz? Bence korkunc olan gitmek degil, asla donememek.

Oysa isimize geldiginde pervaneden hizli donebiliriz. Ornegin verdigimiz sozler, ettigimiz yeminler, cani gonulden inandigimiz idealler, ugruna olebilecegimiz asklar... cikarlarimiza ters dustukleri anda donekligimizin altinda paspas olurlar. Sonra da hicbirsey olmamis gibi yeni sozlere, yeni yeminlere, yeni ideallere, yeni asklara ucariz, bir gun onlardan da donmek uzere.

Kisir donguleri sevmeyiz ama sonu bilinmeyenden kacariz. Gitmeyi severiz ama donebilmek isteriz. Asik oluruz ama ihanet etmek isteriz. Hepimiz donegiz ama daha dogru durust gitmeyi bile bilmiyoruz.