Donusleri yasariz biz, farkederiz...

Madde dosdogru devam etmek ister hareketine, nereye gidiyorsa oraya, dokunulmazsa yavaslamadan, hizlanmadan hep ayni dogrultuda. Hersey, tum enerjiler esit dagilana kadar yayilir, yayilmaya calisir.

Beynimiz de parcasi oldugu tabiatin kurallarini bilir, zaman kaybetmeden duragan olani bulmaya calisir, degismeyeni, onca hareketliligin arasinda. Olaylarin nereye gidecegini bulmaya calismaktir bu, gelecegi gormeye calismaktir. Farkliymis gibi gorunen seylerin ayniligini, kisa sureli ya da yeniymis gibi gorunenlerin surekliligini kavramaya calisir. Bu konuda cok da basarilidir. Bizi, bilincimizi mesgul etmez hep ayni giden seylerle, kalbimizin atimlari, solunumumuz, suregiden ses, isik ve hareketler; yok eder onlari bilincimizden ve algiladigimiz dunyamizdan.

Yalniz degisimler kalir bizim icin, var olan. Yasam degisimlerin cevresinde donuyor.

Dogumla basladigimiz yolda sapaklarimiz var, saga sola, yukari asagi...

Yol alirken bilmeyiz oylesine giderken, sonra bir tarafa doneriz, alistigimiz yonle bizi ondan saptiran arasindaki sikismayi hissederek, algiladigimiz bu donustur, pek bilincinde degilizdir o dosdogru gidisin, donene kadar. Sonrasinda ise hatirladigimiz donusten cok o donuse kadar aldigimiz yoldur. Dosdogru giderken bilincimizden sildigimiz, bilincsizce surdurdugumuz yasamimiz, o donusten sonra tum canliligi ile kendini hissettirir.

Hatirlamayi sevmek, hatirladiklarimizdan etkilenmek de bundan. Hep donusler degil midir bizi kendimize getiren, hep donusler degil midir bize oncesini hatirlatan, hep donusler degil midir uzatip, acip duzeltmeye calistigimiz.

Yolda giderken virajda hissederiz aslinda onceden dosdogru gittigimizi. Hep donen bir yolda rahatsiz oluruz. Donuslerde yavaslamanin bir sebebi de bu, anlamamaya calismak dondugumuzu, uyanmama gayreti.

Ilk varolan dosdogru gidisler.

Sonra donusler, belki de bizi uyandirmaya calisan. Sonra da donuslerin dongusu, kacinilamayan...

Iyi ya da kotu hisleri getirenler donusler; Gundonumu, yildonumu, yanar-doner, gozumuzun onunde donup duranlar, sozunden donenler, geri donenler, donmeyenler, donemeyenler, donmesini beklediklerimiz, donmesini istemediklerimiz.

Donen oyuncaklarla baslayan hayatimiz, donen tekerlekler ve carklarla devam ediyor. Hayatimizin donum noktalari hep o ana kadar alisilmis sekilde devam eden biseylerin baska yonlere donusleri. Yillar gectikce beynimiz bu donuslerin de kuralini buluyor. O donusleri de siliyor birer birer, ne hizla viraja giren bi minibusteki cocuklarin cigligi, ne kafada donup duran dusuncelerin heyecani, hersey tumuyle duraganlasiyor ve yalnizca donuslerin hayali kaliyor. Durgun dingin, hareketsiz bir zihinde fildir fildir donen anilar...