Bu simgesel yilan, genellikle Gnostikler'de gorulur ve kendi kuyrugunu yutan veya isiran bir ejderha veya yilan seklinde resmedilir. Gnostiklere gore o, doganin kendini surdurmesinin, kendini sonsuza kadar yeniden yaratmasinin, yasamin temel birliginin, 'degismez yasa'nin, farklilasmamisin, her seyin icinden gecen evrensel yilanin simgesidir. Bu imgeye Roma'dan Hindistan'a, Misir'dan Cin'e kadar genis bir cografyada rastlanir ve genel olarak ebedi donusu, dongusel zamani ve hayati, bolunmezligi, ilksel birligi, sonsuzlugu, ruhun fiziksel dunyaya inisini ve donusunu simgeler. Sonsuz bir dongu icinde, her son yeni bir baslangictir. Budhistler onu samsara dongusuyle ozdeslestirmislerdir.

Eski Misir'da, gunesin her gun gogu ve yeraltini kat ederek dogdugu noktaya geri donusunu simgelemistir.

Imgenin dairesel sekli baska bir aciklamayi da olanakli kilar: Yilanla temsil edilen Yeralti ilkesi ile, kusla (ejderhayi da kapsayabilen bir sentezle) temsil edilen goksel ilkenin birligi. Bu yorumun dogrulanmasi, onu siyah ve beyaz olmak uzeri iki ayri parcada gosteren orneklerde bulunabilir. Bu yuzden yer ve gok, gece ve gunduz, Cin'deki yin ile yang gibi butun karsit ilkelerin evliligi anlamini da tasiyabilir

Ayrica ejderha ve boga, semsi kahramanin simgesel dusmanlaridirlar. Kendi kuyrugunu isiran Uroborus, kendini dolleme ya da kendine yeterli ve dongusel bir model icinde surekli kendi baslangicina donen dogadir.

Simya simgeciliginde; isitma, buharlastirma, sogutma, ve maddeyi aritmaya veya saflastirmaya yardim eden bir sivinin yogunlastirilmasindan olusan kapali, dongusel sureci simgeler. Doganin aciga cikmamis, potansiyel gucudur. Bicimlenmemis materia'dir.

Uroborus'a MS 3. yuzyila ait Yunan buyu papiruslerindeki muskalarda rastlanir;. ismin ve "ulu Tanri'nin kudretinin" muhrunun bulundugu muska; ruhlara cinlere, hastaliklara ve tum acilara karsi sahibini korur. Eski Roma'da zaman tanrisi olarak Saturn'le ve yeni yil tanrisi olarak Janus'la iliskilendirilmistir.