The story of uS

Jay&banK

ขอท้าวความว่า.....

เมื่อตอนค่ำๆ ของวันหนึ่ง..น่าจะเป็นตอนผมเข้ามหาลัยใหม่ๆ..

ตอนนั้นผมกำลังจะออกไปสีลมเพื่อเจอคนๆนึงที่ผมคุยในInternet ตอนผมกำลังจะออกจากบ้าน ก็มีโทรศัพท์เข้ามา.. โห๋.. เสียงคนในโทรศัพท์แม๋งโคตรน่ารักเลย กวนตีนดีๆ แต่ผมไม่คุ้นเสียงนี้เลย ผมถามเขาไปว่า รู้เบอร์บ้านผมได้ไง ผมแทบไม่เคยให้ใครเลย แม้กระทั่งเพื่อนสนิท ..ผมถามเขายังไง เขาก็ไม่บอกว่า ได้มาจากไหน... ผมไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์กับคนที่คุยไม่เก่ง..ผมจะไม่คุยด้วยเลย แต่เขาเป็นคนแรกเลยดีกว่า ที่ผม ชอบคุยด้วย แม้ว่า คุยกันแค่ครั้งแรก คุยกันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ เขาถามว่า "นัดเจอใครเหรอครับ.." ผมก็บอกว่า "เพือ่นในเน็ทอะครับ" แล้วเขาก็ถามๆ ดูเหมือนว่ากลัวไม่อยากให้ผมไปเจอกลัวผมชอบคนที่ผมกำลังไปเจอ... หึๆ.. ตอนผมอยู่กับคนๆนั้นที่ Coffee Society ไอ้เด็กคนนี้ก็โทรมาหาสุดๆ เออๆลืมบอกไป ว่า เจ้าของเสียงที่ผม ชอบเป็นหนักหนาชื่อว่าBanK เขาโทรมาถามว่าเมื่อไหร่จะกลับจะรอคุยโทรศัพท์ เจอแล้วเป็นไง ชอบไหม หึๆ.. ผมก็บอกไปว่า .. แค่เพือ่นอะ ไอ้น้องเอ๋ย......

หลังจากนั้น แม้ผมได้คุยกับเขาแค่ไม่กี่ครั้ง ในวันนั้นวันเดียว... มันทำให้ผม รอโทรศัพท์เขาทั้งวัน รอว่า เมื่อไหร่ที่เขาจะโทรมาหาผม.. ถึงผมมีเบอร์เขาแต่ผมก็ไม่โทรหาเขาหรอก อิๆ ..เขาจีบผมนี่ ทำไมผมต้องโทรไป..รอๆๆๆๆๆ แล้วเขาก็ไม่โทรมาสักที ผมเลยโทรไป (โห๋..เสียศักดิ์ศรีชะมัด) ถามเขาว่าทำไมไม่โทรมา ..เขาก็ตอบว่า ก็นึกว่า พี่ไปเป็นแฟนกับคนนั้นแล้ว.. ง้าาาาา

หลังจากนั้น ผมก็เป็นโรคที่ผมไม่เคยเป็นคือ โรคหูติดโทรศัพท์ .. ต้องแอบแม่หลังโซฟาเพื่อคุยกับเขาทุกวัน .. คุยกันถึงเช้า ทุกวัน ไม่เคยมีวันในภายในสองสามเดือนแรกที่ ผมได้ยินเสียงของเขาน้อยกว่า4ช.ม... ผม ขอนัดเขาเจอ แต่เป็นตายร้ายดียังไง เขาก็ไม่ยอมเจอกับผม.. ผมบอกเขาว่า ผมรักเขามาก .. แม้ยังไมได้เจอ ..สัญญากับเขาด้วยซ้ำว่า ถ้าหน้าตาเขาไม่อัปยศ อดสู่จนคบไม่ได้เลยจริงๆ ยังไงผมก็จะคบ... ผมหลงรักเขาขึ้นทุกวัน เขากลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมเลยในตอนนั้น.. (และแม้ในทุกวันนี้) .. มีวันนึงคุยๆ กันอยุ๋ เขาบอกผมว่า "ผมเคยเจอพี่แล้ว พี่เคยทำผมอกหักมาครั้งนึง ผมไม่อยากเจอพี่ เพราะผมกลัวว่าถ้าพี่เจอผมแล้วพี่จะไม่ชอบผม" ผมได้แต่บอกเขาว่า จำผิดคนแล้วไอ้น้อง ผมเจอคนน้อยมาก รับรองไม่เคยเจอนายแน่นอน.. ผมไม่ใช่คนนั้น...และถ้าสมมุติว่าผมเป็นคนนั้นจริงๆ ผมก็จะไม่ทำให้นายอกหักแน่นอน เพราะผมมั่นใจในความรัก(หลงมากกว่า) ตอนนั้นสุดๆว่า คนที่ผม เจอไม่ว่าเป็นยังไงผมก็จะรัก....

แต่ต่อให้ผมพูดยังไงเขาก็ไม่ยอมมาเจอผม ... ผมค่อนข้างที่จะซื่อสัตว์กับเขามาตลอด แม้ว่า จะไม่เคยเจอเขาเลยด้วย..แฟนเก่าผมคนนึงมาขอผมคืนดี ซึ่งผมก็เคยชอบมาก แต่ผมก็ไม่ .. แฟนเก่าอีกคน มารับไปกินข้าวแล้วจะให้ไปต่อ .. ผมก็บอกว่าไม่.. เขาถามใหญ่เลยว่ามีแฟนใหม่แล้วเหรอ.. ผมก็ตอบไปว่า มีแล้ว แฟนในโทรศัพท์ (คิกๆ) ไม่เคยเจอ แต่ผมก็อยากจะซื่อสัตว์กับเขาอะ... โห๋.. พอพูดจบแล้วก็วิ่งข้ามถนน มา..เพราะรู้ว่า ถ้าเขาง้อผมผมต้องใจอ่อน แหง๋ๆ...วิ่งมาด้วยความรุ้สึกเท่ในใจ คิกๆ..

แต่พอหลังจากนั้นไม่นาน..ก็สงกรานต์ วันสงกรานต์ ปี 2000 เป็นช่วงที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว สาบานได้ คิกๆ..ช่วงนั้นนะ เพื่อนก็ดี สุขภาพเราก็ดี ที่สำคัญเป็นช่วงที่หล่อที่สุดในชีวิตแล้ว เที่ยวกับเพื่อนทุกวัน กินเหล้าชนกับเขาไปทั่ว ไปไหนก็มีแต่คนจีบสุดๆ โห๋.. Happy โคตรๆ แต่ผมก็บอกกับทุกคนว่า ผมมีแฟนแล้ว ถึงผมไม่เคยพบหน้ากับคนที่ผมรักแต่ผมก็จะซื่อสัตว์ๆๆๆ

(ช่วงที่ถ่ายรูปนี้อะ www.geocities.com/iamkoro/pic1.html )

วันที่ 12 เมษา 2000 จำได้ดีๆ หึๆ.. ทีอื่นเขายังไม่เล่นสงกรานต์ กัน แต่ที่ ตรอกข้าวสารเล่นแล้ว ผมเล่นตั้งแต่ บ่ายๆ จนค่ำๆ ใครจีบใครยุ่งกับผม ผมก็ไม่ยุ่งๆๆ ในใจก็เฝ้าบอกตัวเองว่า

"กูรักแบงค์โว้ย... อย่ามาจีบซะให้ยาก"

แต่ในใจลึกๆก็แปลกใจ ว่ามันหายไปไหนทำไม วันนี้มันไม่โทรหาผม .... ตอนสักประมาณ ทุ่มนึงได้ เขาโทรมาหาผม

"พี่แจ๊คๆ วันนี้ผมนัดเจอคนไปดูหนังกันมา ผมชอบเขามากเลย ไม่รู้เขาจะชอบผมอะเป่า"

แค่ได้ยินคำนั้น ได้ยินเสียงแตกดังเพ๊าะ ของหัวใจ.. ไอ้เวร..ไอ้เลว.. กูนะ ยืนเจียมเจี้ยม นั่งศรัทธาในความรัก...แต่แล้วดูมึงทำ..... โห๋...ใจร้องไห้ดังโฮ... เสียใจโคตร ผมไม่พูด ไม่ว่า วางโทรศัพท์เฉยๆ แล้วก็ปิดมือถือหนี ... เที่ยวอย่างเดียว .. "มา..ใครอยากได้เบอร์ อยากรุ้จักกู เข้ามาเลย " วันนั้น ทำตัวเป็นสมบัติของสาธารณชนสุดๆ.... โดนหอมแก้มเยอะมาก (แต่น่าเสียดายที่ไม่มีผุ้ชายหอมเลยวะ กร๊ากกกๆ) ไปเที่ยวกับเพือ่นต่อที่ Rca กินเหล้าหนักกว่าที่เคย ทำตัวเหมือนมีป้ายปะอยู่กลางกะบาลว่า "กูอยากมีแฟน แฟนกูมันชั่ว" คิกๆ.... ผมเที่ยวถึงวันที่ 16เลยด้วยซ้ำ แบบไม่เคยเห็นพระอาทิตย์เลย... มันส์สุดๆ เพื่อนก็เอาแต่บอกผม .."กูจะเสียใจกับมึงหรือกูจะขำดีวะ อกหักกับคนที่ไม่เคยเจอ" .. ผมเริ่มได้สติ... ช่วงนั้น ผมปิดมือถือ ตลอด บ้านก็ไม่ได้ กลับ ...กะจะหักดิบ..แต่พอหลังสงกรานต์ ทรัพยากรทางเศรษฐกิจหมด ก็ต้องกลับบ้าน ... แล้วเขาก็โทรมา ทำเสียเหมือนว่าตัวเอง ไม่ผิด ด่าผม ว่า ผม ว่าทำไมไม่ติดต่อ...

โห๋ นี้แม๋ง ไม่รู้จริงๆหรือ เป็นมุขวะเนี้ย... ไอ้เวร กู.... กูต่างหาก ต้องเป็นคนโกรธ ... ด้วยความโกรธและความปากจัดส่วนตัวผม ...ด่าสุดๆ ทั้งด่า ทั้งดูถูก...

"จะว่าไรผมก็ว่า อย่ามาดูถูกผมได้เป่าครับพี่ ผมไม่ชอบ"

ไม่ชอบมึงก็วางไปเดะ ...แน่จริง...สาระแนถือสายทำไม...คิกๆ.. แต่ในที่สุดผมก็แพ้ลูกตื้อเขา.. เขาก็บอกว่าไม่ได้ชอบอะไรคนๆนั้น ซึ้งผมรู้ว่ามันไม่จริง.. ผมรุ้ว่า ไม่ใช่ผมคนเดียวที่เขาคุยอยู่ ผมเสียใจๆ ด้วยความเสียใจนั้นผมเลย อยากเจอคนๆนั้นที่เขา ไปเจอและชอบมากๆ...ถามไป ถามมา..ในที่สุดก็เป็นเพือนผมเอง ซึ่งจะไม่ขอเอ๋ยนาม หึๆ...

พอรู้ว่าคนๆนั้นเป็นเพื่อนผม ผมรุ้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก คือ เพือ่นคนนี้มันก็น่ารักจริงๆอะ ไม่แปลกหรอก ที่คนๆนึงเจอคนๆนี้ แล้วจะชอบ หึๆ....ก็เกย์ก็ประมาณนี้ แพ้ความหล่อความน่ารัก กันทั้งนั้นแหละ

แต่สิ่งที่ผมได้จากเรื่องนี้ก็คือ อย่าเพ้อ อย่าฝัน อย่าคิดว่าผมคือคนเดียวที่เขาคุยอยู่ ไม่เชื่อในคำที่มันดูหวานเกินไป... ผมกับเขาคุยกันน้อยลง เพราะผมว่าเขาแย่ๆไปเยอะ ซึ้งนั้นเขาไม่คิดมาก...แต่สำหรับผมเอง ผมคิดมาก....

ต่อมาไม่นาน มันก็มาถึงคราวที่เป็นความเลว เต็มเปี่ยมของผม...ผมสัญญากับตัวเองว่าต้องแต่เด็กว่า จะไม่เป็นคนเลว จะไม่นอกใจแฟน จะไม่ทำผิดกับคำที่เราพูดออกไป...แต่ในที่สุด ผมก็ทำไม่ได้...

ช่วงนั้น Effect จากสงกรานต์ทำให้ผมต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น ผมขอไม่พูดแล้วกัน เอาเป็นว่า มันทำให้ผมหน้าตาแย่ลงแล้วกัน... ทั้งโทรมจากการกินเหล้า เที่ยว สุดๆ ด้วย.. ช่วงนั้นไม่ค่อยจะกล้าออกไปเจอะเจอหน้าใครสักเท่าไหร่

(ช่วงนั้นถ่ายรูปนี้ www.geocities.com/iamkoro/Withpop.html )

ช่วงนั้นผมกับแบงค์ก็ คุยกันน้อยลงมาก แต่ก็ยังคุยนะ... คือผมเริ่มทนไม่ไหวที่คุยกันมาจะห้าหกเดือนอยุ๋แล้ว มันยังไม่ยอมเจอผมอีก เรื่องของเรื่องอีกอย่างคือ ตอนนั้น แบงค์เขาบอกว่า เขาเคยเจอผมแล้วแล้วผมไม่ชอบเขา ซึ่งผมบอกไปว่าเป็นไปไม่ได้.. นายไม่มีทางเคยเจอผมหรอก.... และถึงเคยเจอจริงๆ ผมก็จะคบนาย ... เขาไม่เชื่อ...หึๆ...เขาถามผมว่า ผมเคยเกลียดคนที่ผมนัดเจอไหม....

ไอ้เราก็นั่งนึกก่อนจะตอบไปสามชื่อ ชื่อแรก เบนซ์(สาธุมันไม่ได้อ่าน) ชื่อสอง อะไรไม่รุ้จำไมได้ ชื่อสาม ริว และเน้นด้วยว่า ชื่อสาม เกลียดมาก มันเลว... ไอ้ริวมันเป็นคนที่คุยๆกันอยู่ แล้วนัดเจอกัน ขี้อวดมาก หล่อก็ไม่หล่อ คือไม่เชิงไม่หล่อหรอก แต่ไม่ถูกสเป็ค ผมยักโสก ผมไม่ชอบ แต่งตัวก็ธรรมาดาซะเกินไป...

ครั้งนึงไอ้ริว นัดผมไปดูหนังเรื่อง แม่นาคที่ ซีคอน วันเสาร์ตอนดึกๆ .. แต่พอถึงวันนั้นจริงๆ ผมไม่อยากไป ผมไม่มีเงิน ผมขี้เกียจ ผมไม่สบายมากๆๆๆๆๆ บอกมันว่าไม่ไปได้ไหม มันบอกว่า "เป็นตายร้ายดียังไง ก็ต้องมา สัญญาแล้วต้องเป็นสัญญา ไหนบอกว่า เป็นคนไม่ผิดสัญญาใคร" .. ฉะฉ้า...อาจหาญมากหึๆ.. ผมไปดูหนังกับเขาแต่ผมไม่คุยกับเขาเลย โกรธๆ หลังจากวันนั้นผมไม่รับสาย ไม่คุยไม่ยุ่ง...หึๆ

อืมๆ ... "แล้วถ้าแบงค์ เป็นริวอะ จะคบไหม"

หึๆ" แบงค์ อย่าพูดอย่างงั้นเดะ เป็นไปไม่ได้หรอก ไอ้ริวมันรู้เรือ่งผม เยอะจะตาย นายไม่อำคนได้นานขนาดนี้หรอก แล้วผมคงไม่โง่ขนาดนั้น"

แต่ไม่รุ้เพราะอะไร หลังจากนั้นเขาไม่ค่อยคุยกับผมเท่าไหร่... โทรมา บอกว่าคิดถึงบ้าง รักบ้าง แต่ก็ไม่คุยกันนานๆเหมือนเมื่อก่อน วันนึง ผมบอกว่า ผมจะไปเจอคนนึงที่Chat คุยกันนะ ... คือแบบเพือ่นอะ อย่าคิดมากๆ...

"ผมพูดไรไม่ได้อยุ๋แล้ว นี่พี่"

ผมไปเจอคนๆนี้ ด้วยสาเหตุสองสาเหตุ แต่ไอ้สาเหตุแรกอะไม่สำคัญหรอก สำคัญที่สาเหตุที่สอง สาเหตุแรก เขาดูชอบผมมาก สาเหตุที่สอง เขาท้าผมเรือ่งหน้าตา... อันนี้เป็นสิ่งที่ ผมยอมไม่ได้...(ในตอนนั้นนะครับต้องเข้าใจ ยังเด็ก สมองคิดแค่นั้นจริงๆ)

ด้วยความเป็นเกย์อะ... ผมไปเจอคนๆนี้ เขาหน้าตาดี นิสัยก็ดีมาก ....ดีจนบอกไม่ถูกเลย... ทุกวันนี้ยังกล้าพูดว่า เขาคือคนที่ดีกับผมมากที่สุดในชีวิต..... ผมเกลียดตัวเองนะ ที่ผมนอกใจแบงค์..แต่ก็เอาแต่บอกตัวเองว่า แบงค์เราไม่เคยเจอนี่หว่า.. นัดเจอแล้วไม่ยอมมาเจอสักทีครึ่งปีแล้ว..จะให้กูรอถึงไหน...แต่มันก็เป็นแค่ข้อแก้ตัวต่างๆนานา ..ผมรุ้ผมแย่ ...ความผิดผมทั้งนั้น...ผมคบกับคนๆนึ้สามเดือนได้... ถ้าให้พูด ผมพูดได้เต็มปากเลยว่า คนที่ผมรักมากคนเดียวคือ แบงค์ แต่คนๆนี้มันเหมือนความเป็นเกย์เจ้าชู้อะ ..ไม่รุ้จะอธิบายยังไง... คือไงดีอะ คือเริ่มต้นที่คบกับเขา ก็เพราะเขาหน้าตาดี ไม่กล้าปฏิเสธคนหน้าตาดีหึๆ เพราะผมกับแบงค์ตอนนั้นก็ยังไม่ได้เจอกันด้วย... พอไม่ปฏิเสธก็กลายเป็นปฏิสนธิ.. เอ้ยๆๆ....ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่อย่างงั้น....หึๆ พอไม่ปฏิเสธก็คบกัน...คบกันแล้วก็รู้สึก อะไรวะ ตอนนี้ผมก็หน้าตาไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อนด้วย หน้าตาอย่างงี้ คนหน้าตาดีอย่างเขามาชอบได้ไงวะ การที่เราไม่ใช่คนดีเด่ อะไรแต่มีคนๆนึง ที่หน้าตาดีด้วย นิสัยดีด้วย มารัก ทำดีกับเรายังกับถ้าเราเดินไม่เป็นมันจะอุ้มเลยว่างั้น... โห๋...มันยาก..จริงๆ อะครับ ที่จะบอกปฏิเสธ....

คนที่รู้ว่าเราไม่สบาย แล้วมันดูท่าทางจะเป็นหนักกว่าเราด้วยซ้ำ...หึๆ คนที่ยอมหน้าด้านกับสิ่งที่ผมอาย ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรือ่งของเขาเลย เรือ่งของผมล้วนๆ...คนที่ ผมพูดว่าหิวตอนตีสามแล้วมันเดินดุ่มๆ ไปหาซื้ออะไรให้กิน...หายไปเกือบช.ม. พร้อมกับเสียงเคาะประตู และมีของที่ซื้อมาให้ผมโดยเฉพาะทั้งนั้น...

"อ้าว..ไม่ซื้ออะไรมากินเองบ้างเหรอ"

"ก็ผมไม่ใช่คนหิวนี่"

มีอยู่เช้าวันนึง... วันที่ผมรุ้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่มีคนๆนี้ในชีวิต คนอะไรมันจะดีขนาดนี้วะ...ผมตื่นก่อนเขา ตอนนั้นกอดกันอยุ่ ผมอยากจะบอกเขาสักคำ... คำที่ทำให้เขารู้สึกว่าผมดีใจที่มีเขานะ....ผมมองหน้าเขา แล้วเขาก็ตื่นขึ้นมามองหน้าผมด้วยความสะลืมสะลือ...

"ผ ม รั ก แ บ ง ค์ น ะ"

โห๋ ..ให้ตายสิพระเจ้า...กูพูดชื่อผิด...เชื่อไหม... หน้าสะลืมสะลือนั้นอะ...ตื่นจัดขึ้นมาทันที.. เขาไม่โกรธแต่เขาเสียใจ ผมก็เสียใจ.. ผมไม่รุ้จะแก้ตัวยังไง นอกจากบอกเขาว่า ถ้าจะเลิกกันผมไม่เคยกลัวเลย เลิกกันได้ทุกเวลา..แต่ถ้าจะเลิกเพราะผมเรียกชื่อนายผิด ....อย่าเลยนะ...

แล้วเขาก็ไม่เลิก...เราคบกันต่อ... ไอ้แบงค์ก็ยังโทรมา..โทรมาที ร้องไห้ที... น้ำเน่าเนอะ ไม่เคยเจอกัน ร้องไห้ให้กันด้วย..แต่ เชือ่เหอะครับ..มันผูกพันธ์กันมากกว่าคนเจอกันอีก...ช.ม.ที่มีเสียงเขาอยู๋ในชีวิตผมเยอะจริงๆ ผมได้แต่บอกแบงค์ว่า ผมรักแบงค์นะ ผมไม่รู้จะทำไง...จะเลิก ..ก็ไม่อยากเสียคนนี้ไป...อยากให้คนนี้เป็นเพื่อนที่ดีกับผม แต่เขาก็บอกผมเลยว่า เขาจะไม่ยอมเป็นเพื่อนกับผม เขารับไม่ได้...ที่คนที่เขารัก เขาดีด้วยมาตลอด อยู๋ดีๆจะบอกเขาว่า ไม่รักเขา...แต่เขาก็รู้นะ ว่าผมกับแบงค์ค่อนข้างรักกันมาก..เขาก็ไม่ว่าไร เขาบอกเสมอว่า แบงค์มาก่อน... ถ้ารักกันจริงก็ไปคบกันก็ได้ แต่ถ้าเลิกกันแล้วจะให้คุยกันอีก คงทำใจไม่ได้...

ผมไม่อยากเสียคนดีๆในชีวิตไปอะ..ผมโลภมากปะ..ผมไม่เข้าใจว่าทำไม คนสองคนที่มีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน เป็นเพือ่นกัน ต่อไม่ได้เหรอ... แต่เขาก็ให้เหตุผลที่ฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองโง่จัง...

"เป็นนาย..นายทนได้ไหม คนที่เรารักมาก ดีด้วยมากๆ แล้วเราก็ไม่ได้ผิดอะไรอยู่ดีๆก็มาบอกว่า ผมไม่รักคุณอีกแล้ว นายทนที่จะเจอหน้า คุยกันแบบเพื่อนโดยที่ไม่รุ้สึกอะไรได้เหรอ...มันมีแต่จะทำร้ายตัวเองมากกว่า นายเคยเป็นคนที่ถูกทิ้ง นายไม่เข้าใจหรอก"

เออๆ...ฟังแล้วก็จริงวะ..แต่เป็นผม ผมยังเลือกให้เป็นเพือ่นนะครับ..ถึงไม่สนิทมากแต่ก็ขอให้ได้รุ้ ได้เจอกันบ้างก็ยังดี...

แบงค์ไม่ค่อยโทรมา ส่วนผมก็เริ่ม ทำตัวออกห่างกับคนๆนั้นเพราะ เริ่มรู้ตัวว่า รักแบงค์มากๆ และกำลังรวบรวม ความกล้าเพื่อตัดสินใจ... พักหลังแบงค์โทรมาแล้วบอกว่า มีเรื่องกับทางบ้าน ไม่อยากกลับบ้าน ไอ้เราก็บอกว่าอยุ๋ไหน เดี๋ยวไปรับ..มันก็ไม่ยอม ยังไงมันก็จะไม่เจอผม...ผมก็บอกโอเคไม่เจอไม่เป็นไร..งั้นไปนอนห้องเพื่อนผมไหม อยู่คอนโดเมืองเอก ใกล้ๆนายด้วย.. ผมโทรไปบอกเพื่อน(ผู้หญิง) แบงค์ไปถึงห้องเพือ่นก็คุยกับผมทั้งคืนเลย...ผมถามใหญ่เลยเรือ่งไอ้แบงค์ โห๋...เพือ่นบอก หล่อ...น่ารัก...สะอาดมากๆ แต่งตัวสะอาด ขนาดมันโทรมๆ ไม่ได้ กลับบ้านยังดูสะอาด... ไอ้ผมเริ่มได้Feel โอเคๆ หน้าตาถึงมันเป็น ของภายนอก แห๋ม..แต่มีดี ก็ดีกว่ามีไม่ดีช่ายปะ....

หลังจากวันนั้นแบงค์ เอารูปผม จากห้องเพือ่นไป และโทรมาบอกว่า เขาจะไม่โทรมาหาผมอีกแล้วนะ เขาไม่อยากทำตัวเหมือนรักสามเส้า เขาเสียใจเกินไปแล้ว... ไอ้ผม...พูดไรไม่ออก ได้แต่บอกตัวเองว่า มึงมันโง่..มึงมันชั่ว มึงมันไม่เด็ดขาด มึงมันขี้เสียดาย มึงมันไอ้หลายใจ...

แบงค์หายไปเป็นเดือนเลย..ช่วงนั้นผมก็สอบ...และผมกับคนๆนั้นกำลังจะเลิกกันแล้ว..เขาก็รู้ เพราะผมทำตัวตีออกห่างเขามาก..หลายครั้งที่เขาหงุดหงิด แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติ ไม่โกรธผม... ผมไม่ค่อยไปเจอเขาด้วย... เขาช่วยผมติววิชา เลข...ติวผมสุดๆ ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าผมกำลังจะบอกเลิกเขา แต่เขากลับติวผมเป็นอย่างดี หึๆ...เขาบอกผมว่า ไม่อยากให้ผมเครียด รอให้สอบเสร็จก่อน อยากจะคุยเรือ่งไร ค่อยคุยกันตอนนั้นนะ...

และพอสอบวิชานั้นผ่านไป ผมก็เลิกกับเขา ด้วยความหวังที่จะเป็นเพือ่นที่ดีกันต่อได้...แต่เขาคงไม่อยากเป็นเพือนกับผม ผมพยายามบอกเขาว่า ผมรุ้สึกดีกับเขามากๆๆๆนะที่เขาดีกับผม แต่ผม.....(ยิ่งพูดดูเหมือนยิ่งเป็นการทำร้ายเขามากกว่า)

ผมเลิกกับเขาแล้วรุ้สึกสบายใจด้วยแล้วก็ เสียใจด้วย(ที่ทำให้คนอื่นเสียใจ) แต่แบงค์ก็ไม่โทรมาจะเป็นเดือนเลย... ผมนั่งคอยแต่รอโทรศัพเขา อยากให้เขาโทรหาผม ....ทุกวันผม นั่งว่าตัวเองว่า เขา ไม่โทรมาแล้ว.. เขาเจ็บจนเขาพอแล้ว... เขาทนเราไม่ไหวแล้ว.... ผมคิดถึงเขาแทบบ้าเลยแต่ละวัน...แล้วอยู๋ๆ เขาก็โทรมา น้ำเสียงเขาเมาสุดๆ สรุปคุยกัน เขาบอกว่า เขาจะไม่โทรมาหาผมอีกแล้ว..แต่ที่โทรมาเพราะทนไม่ไหวจริงๆ...ผมได้แต่บอก ผมรักนาย รักนายมากนะเฟ้ย...เจอผมคืนนี้เลยนะ มันก็บอกว่าไม่ๆๆๆ ผมตื้อๆๆๆ จนมันบอกว่า มันเคย เจอผมแล้ว ...ผมก็ไม่เชื่อ มันบอกผมว่า มันคือ ริว .. ผมขำเลย.. ไม่เขือ่เข้าไปใหญ๋ไม่มีทางๆ เขาบอกว่า ไม่เชื่อก็ลองมาแล้วกัน แต่ผมคือริว...

ผมนั่งTaxi ไปเจอเขา ระหว่างทาง ผมไม่เคยสักครั้งที่จะเชื่อว่า ไอ้เด็กกางเกงสแล๊คหัวหยิกคนนั้นจะเป็นไอ้แบงค์คนที่ผมรัก..ไม่มีทางที่คน เห็นแก่ตัว ขี้อวดคนนั้นจะเป็นคนที่ผมคุยด้วยทุกวันๆ หึๆ ทำไมแบงค์มาเอาเรือ่งอัปมงคลชีวิตมาอำผมอย่างงี้ อีกอย่าง เพือ่นผม แคท(คนที่แบงค์ไปพักตอนไม่กลับบ้าน) ก็บอกว่า ไอ้แบงค์หล่อออก สะอาดด้วย โห๋ Certer point boy style หึๆ ไอ้แคทว่าอย่างงั้น

แต่โอ๋แม่เจ้า.... ขณะยืนรอพร้อม ถือ โทรศัพมือถือคุยกัน เขาบอกว่าผม คือริวครับ ไม่เชื่อหันมาเดะผมยืนอยู่ข้างหลัง... จ๊ากกกก....ผมได้แต่ขำ ...ยิ้ม ...พูดไรไม่ออก....

"ผมไม่หล่อช่ายม้า...พี่ผิดหวังมากช่ายม้าาาา...พี่จะกลับบ้านแล้วช่ายม๊าาา..."

เขาเอาแต่พูดคำที่ผมคิดอยู่ในหัว... ผมอธิบายไม่ถูกอะ ...คนที่เราเกลียดมันมากๆ กับคนที่เรารักมากๆดันเป็นคนๆเดียวกัน..... ผมก็ได้แต่พูดปลอบใจเขา ...อย่าคิดมาก...ผมบอกก่อนมาแล้วไง ว่าอย่าคิดมาก...

"เชื่อหรือยัง ผมเคยเจอพี่แล้ว แล้วพี่ไม่ชอบผม พี่คือคนที่เคยทำผมอกหักไง แล้วตอนนี้พี่จะ ไปอีกรอบแล้วช่ายปะ"

ผมไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวกลับบ้านยังไงอะ...ได้แต่นั่งคุยห่างๆ....คือ เขาตอนนี้ดูดีขึ้นมากก็จริงนะ แต่มันก็ไม่ใช่สเป็คผมอยู่ดี.... ผมบอกเขาว่า หยุดพร่ำว่าผมไม่ชอบเขาและผมจะกลับบ้านสักทีได้เป่า ถ้าพูดอีกผมกลับ... มันก็ไม่ยอมหยุดพูด ผมลุกจะกลับ... มันก็เข้ามาดึงผมไปจูบ... ไอ้เรามันไม่ทันตั้งตัว พอจูบกัน...ผมพูดไม่ถูกอะ...ตอนจูบผมหลับตาม้างไม่ได้คิดว่า ตัวเองจูบอยู่กับคนหน้าตายังไง..แต่รับรู้ได้ว่า คนที่จูบเรารักเราแค่ไหน พยายามมากแค่ไหนที่จะได้จูบเรา....

แบงค์เขาทั้งรักและก็กลัวว่าผมจะไม่รักเพราะเขารู้ว่าผมเกลียดคนชื่อริว ซึ่งก็คือเขา...ว่าไปแล้วมัน ความอดทนสูงมากหึๆ... (ตอนที่แบงค์เจอผมตอนเขาใช้ชือ่ริวอะ ...ตอนนั้นผมหล่อนะ หึๆ แต่ตอนนี้ผมไม่หล่อเหมือนเดิมแล้ว เพราะไรไม่บอกๆ)

เขาก็ถามผมนะว่า ทำไมหน้าดูไม่เหมือนเมื่อก่อน ผมก็ได้แต่ตอบว่า โทรมไงเที่ยวเยอะๆ เวลาผ่านไปคนก็ต้องเปลี่ยนไปบ้างเดะ...

แต่ถึงเป็นวันแรกที่ได้เจอกับเขาอีกครั้ง ....แบงค์.... เขาก็ทำเรื่องแย่ๆ ให้ผมจดจำได้ตั้งแต่วันแรกเลย... ผมพูดไม่ถูกว่าเรือ่งอะไร แต่รู้ได้ว่า เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว..และไม่น่าคบ....อันนี้ไม่ใช่เพราะว่า เขาไม่ถูกสเป็คผมนะผมถึงพูดอย่างงั้น....

ตอนแยกกัน ตอนผมเดินห่างออกมา ผมได้แต่บอกตัวเอง... นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่นายจะได้เจอผม... หึๆ...กลับถึงห้องจะไปด่าไอ้เพือ่นเวร ตาต่ำ มองยังไง..ว่าน่ารักหนักหนา....

พอถึงห้องเพื่อน...(ช่วงนั้นอยู๋ห้องเพือ่นเพราะว่า สอบกับเที่ยวบ่อย) เพือ่นก็เชียร์ไอ้แบงค์กันมาก ทุกคนรู้ว่าแบงค์รักผมมาก แบงค์โทรมา เพือ่นผมรับผมก็ให้บอกว่าผมไม่อยู๋...มันก็รุ้ว่า ผมอยู๋..มันก็บอกกับเพื่อนว่าผมไม่น่าเจอพี่เขาเลย...เจอแล้วเป็นไง ...เจอแล้วเขาก็ไม่คุยกับผมอีก...

ผมฟังแล้วรู้สึกถึงคำว่า "สารเลว" ขึ้นได้ในสมองส่วนหน้าเลย..หึๆ.. แต่ก็ไมอะ ก็ผมไม่ชอบเขานี่ ผมผิดเหรอ...แต่พอผ่านไปสักพัก ผมรู้สึกขาดเสียงๆนั้น...เสียงที่ผมคุยด้วยทุกวัน เสียงที่ผมรอ...เสียงที่ผมรัก... ผมคิดถึงเจ้าของเสียงนั้น และเจ้าของเสียงนั้นก็โทรมาหาผม... ผมรับสายเขา...เขาก็ได้แต่พูดว่า "พี่ไม่ชอบผมช่ายม๊า... พี่จะไม่คุยกับผมแล้วช่ายม๊า" ไอ้เราก็ได้แต่พูดว่า ก็กูคุยอยู่นี่ไง ...

หึๆ..หลังจากนั้น..ผมตัดสินใจจะคบเขา...ไม่ว่าเขาจะไม่หล่อยังไงก็เหอะ..แต่ผมรู้ได้ถึงว่าเขารักผมมาก... รักผมและพยายามทุกอย่างที่จะได้คบกับผม...(พิมไปร้องไห้ไป ...ขำตัวเองวะ...)

ผมคบกับเขา ผมอยุ๋หอเพือ่น คอนโดเมืองเอก เขาเรียนม.รังสิต ไม่ว่า จะอย่างไง ก่อนเขา เข้าเรียนเขาจะมาหาผมที่คอนโดก่อน.. มาแล้วก็จะให้ผมออกไปหน้าห้อง..เพือ่นก็รู้ดีว่าออกไปทำไม ..หึๆ ออกไปแอบจูบกันตรงบันไดหนีไฟก่อน แล้วเขาถึงจะไปเรียน...

ผมเอาแต่ใจมาก...เขาก็ง้อผมเป็นวัวเป็นควายมาก...แต่เขาเองนั้นแหละที่ชอบทำให้เราทะเลาะกัน เขาไม่เคยเปลี่ยนแปลงตัวเอง...เขารักผมแต่เขาไม่เคยเปลี่ยนอะไรเลย เขาเหมือนเดิมทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องด้านดี หรือเรื่องด้านไม่ดี...

วันนึง...เราทะเลาะเรือ่งไรจำไม่ได้... วันนั้นแบงค์มีสอบด้วย(สอบเล็กๆม้างแต่รุ้ว่าสอบ) ทะเลาะกันผมไล่เขาออกจากห้องเพื่อนผม...ผมยืนง้อผมอยู่หน้าห้อง... ผมได้แต่โบกมือให้มันไป.. จะไปไหนมึงก็ไป เอาเป็นว่า ไปให้ไกลๆ...เพือ่นก็แซวสุดๆ แซวว่าโบกผิดทางรึเป่าแจ๊ค..ต้องโบกเข้ามาเดะ..หึๆ... เขาไม่ยอมไปสักที ผมเลยเดินไปปิดประตูห้องเองเลย...แล้วก็มานั่งเล่นเน็ทต่อ... ไอ้เราเล่นจนลืมไปเลย...ประมาณช.ม.เกือบสองช.ม. เพือ่นก็เก็บห้อง..กวาดห้องจะเอาขยะไปทิ้ง.. เปิดประตูไปเจอแบงค์ยืนอยู๋หน้าห้อง..ผมหันไปมองเขา... "ทำไมยังไม่ไป อีกอะแบงค์...สอบไม่ใข่เหรอ"

"สัญญาเดะ ว่าผมโทรมาแล้วจะรับ"

"ไปก่อนเหอะ....นะ"

"ก็สัญญาก่อนเดะ"

สุดท้ายตกลงแบบเดิม...ต้องไปแอบจูบกันก่อนแล้วเขาถึงจะไปสอบ....เพือ่นผมทุกคนชอบแบงค์มาก..และก็จะหาว่า ผมอะ ชอบข่มแฟน แฟนมึงดีจะตาย มึงอะ เลว...ผมมารู้ก็ตอนแบงค์บอกตอนทะเลาะกันอีกครั้ง

"ผมรู้นะ ว่าพี่ไม่เคยคบใครได้นาน...เพื่อนพี่ก็บอกผมว่า คนชอบพี่เยอะ... ผมรู้แต่ผมก็พยายามให้ถึงที่สุดแล้วนะ" จ๊ากก... ฟังแล้วแค้นเพือ่นมาก.. ไม่มีใครเข้าข้างผมเลย...แต่ในใจผม ผมรุ้และบอกตัวเองตลอด ว่า ผมรักแบงค์จริงๆ ที่ผมไม่เคยคบใครได้นาน เพราะผมไม่ได้รักเขาอย่างที่รักแบงค์... แบงค์ผมรักเพราะเขาไม่ได้ดีอะไร แต่เขาเป็นคนที่ผมรัก...ผมพยายามจะทนเขาสุดๆ และเขาก็พยายามจะทนผมสุดๆเช่นกัน...

ผมหลับตายังจำเวลาที่ทะเลาะกันได้เลย.....ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ยังไงก็จะต้องคืนดีกัน...ผมใจอ่อนคืนดีกับเขาทุกครั้งทำให้เขาไม่เคยกลัวว่าผมจะโกรธ... มันเป็นคำที่ซึ้งนะ แต่ผมไม่ชอบ ..ผมไม่ชอบให้เขารู้ว่าผมเลิกกับเขาไม่ได้... ผมไม่ชอบให้เขารู้ ว่าผมรักเขามากแค่ไหน ผมอยากให้เขาเปลี่น อะไรบ้างเพื่อผมไม่ใช่ คิดจะทำไรก็ทำเพราะรู้ว่าผมยังไงก็จะต้องคืนดี...

ทะเลาะกันที ผมโกรธเขายังไง ว่าเขายังไง เขาก็จะเงียบและกุมมือผม

"พี่แจ๊ค เลิกงี้เง้าสักทีได้ไหม ยังไง เราก็เลิกกันไม่ได้หรอก"

หลายครั้งที่ผมตอบไป ว่า นายรู้ได้ไง.. ผมเลิกกับนายได้ทุกเมื่อ...ตราบใดที่นายยังทำตัวแย่ๆ กับผม ทำไมผมจะเลิกไม่ได้....

ผมไม่อยากให้เขารู้จุดอ่อนผม...จุดอ่อนที่ผมเลิกกับเขาไม่ได้...พอเขาไม่เปลี่ยนตัวเองบ้างเลย...ผมก็เลิก...พยายามไม่คุยไม่ติดต่อ.... แยกกันเกือบเดือนหลายครั้ง...ทั้งเขาและผม เราต่างก็เหนื่อยกันทั้งคู่... ยิ่งผมเลิกกับเขา ผมยิ่งรุ้ว่า ต่อให้อยู๋กับเขามันแย่ยังไง...แต่มันก็ดีกว่าอยู่โดยไม่มีเขา...ผมพยายามคบกับ คนนุ้น คนนี่ เพราะกะว่าจะมีคนที่ดีกว่าเขา...จริงๆแล้ว..มันมีเยอะแยะคนที่ดีกว่า เขา แต่คนที่ผมรักมากกว่าเขามันไม่มี...

ช่วงก่อนคริสมาสปี 2000 เราทะเลาะกันบ่อยมากๆ เพราะว่า เขาเป็นLeader แข่งซีคอนอะไรสักอย่างเนี้ยแหละ... แล้วไม่มีเวลาให้ผมเลย เอาแต่ซ้อมๆ ปีชาติไม่ได้เจอกันเลย...ผมก็ทนเขาไม่ไหว ที่เขาไม่ให้เวลาผมบ้าง เขาก็คงทนผมไม่ไหวตรงที่ผมไม่เข้าใจเขา และไปดูถูกสิ่งที่เขารัก คือผมไปดูถูก Leader อะ ผมไม่ได้เกลียดมันนะ แต่ผมเกลียด มันตรงที่มันพรากเวลาของผม กับคนที่ผมรักไป...มันทำให้แฟนผมไม่มาหาผมไม่มาอยู่กับผม... คราวนี้ก็ทะเลาะกันอีก เขาบอกกับผมตอนนั้นว่า เขาไม่สนอะไรแล้ว...เขามีเพือ่นที่รักเขา.. เขามี กิจกรรมที่เขารักและจะทุ่มเทแล้วด้วย... ผมเลยงั้นโอเค ถ้านายเลือก Lead ผมก็เลือกเลิก... แต่พอเลิ กกันได้สักพัก(เดือนกว่า) เขาก็โทรมาหา...

"กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมนะพี่"

"ถ้าให้กลับไปแล้วนายเหมือนเดิม ไม่ดีกว่า"

"โห๋...อย่าเล่นตัวมากได้เป่า... ผมรวบรวมความกล้ามานานมากนะครั้งนี้"

สรุปคืนดีกันแต่ผมก็รุ้เป็นนัยๆ ว่านี้คือครั้งสุดท้ายแล้วที่ เขาจะทนผม เขาบอกผมแล้วว่า นี้คือครั้งสุดท้ายแล้วที่เขาจะง้อผม แม้ว่าเขาไม่ผิด.... ผมก็ชอบหาเรือ่งเขา..ชอบท้าเขาว่า ต่อให้ผมผิด เขาก็ตัองง้อผม... ยังไงเขาก็ต้องง้อผม...และในที่สุดก็ทะเลาะกันอีก ครั้งนี้ผมผิดเอง... ช่วงนั้นเป็นช่วงคริสมาส... เขาไม่ง้อผมอีกแล้ว ผมเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่รักผมแล้ว...คนที่กุมมือผมแล้วบอกว่าเราเลิกกันไม่ได้หรอกเริ่มที่จะทนผมไม่ได้....

เราระหงระแหงกันมากช่วงนั้น วันคริสมาสปี 2001 เป็นวันสุดท้ายที่ผมมีเรือ่งดีๆในชีวิต

( www.geocities.com/iamkoro/diary07.html )

(เออๆลืมเล่าหลังจากเจอแบงค์ ผมไม่กินเหล้าเลย.. ผมรักษาตัวเองสุดๆ ผมอยากให้ผมเหมือนกับที่เขาเคยเจอผม ครั้งแรก คนที่เขาชอบและเขาปลื้ม ผมว่าผมรักษาตัวเองได้ดีขึ้นเยอะๆ รูปตอนคบกับแบงค์ แต่ไม่มีรูปแบงค์นะ มันไม่ยอมถ่ายกับผมมันหาว่า ผมถ่ายรูปกับใครก็เป็นลางๆว่า ผมจะเลิกกับคนนั้น ไอ้แคทบอก)

( www.geocities.com/iamkoro/Fpic1.html )

( www.geocities.com/iamkoro/Fpic2.html )

หลังจากคริสมาส... เราเริ่มระหง ระแห๋งกันมาก... แล้วผมเครียดเรือ่งแบงค์มากๆ ช่วงนั้นมี Beer garden ที่เวิลเทร์ด ..ผมไปแทบทุกวัน..ไปกินน้ำนะ ไม่กินเเบียร์ หึๆ...ผมเครียดของผมอยุ๋แล้วที่ทะเลาะกับแบงค์ ผม ยังมีเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นอีก คือผม แพ้บางอย่าง..แล้วหน้าบวมมาก.. บวมน่าเกลียดมากๆ... ผมไม่กล้วออกจากบ้านเลย..ไม่ไปเรียนสามอาทิตเลย...แล้วก็โทรไปหาแบงค์...ในช่วงที่ผม รุ้สึกแย่ ช่วงที่ผมเสียใจ คนเดียวที่ผมคิดถึงแล้วอยากให้เป็นกำลังใจผมก็คือแบงค์ ผมอยากได้ยิน เขาพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก..คิดมาก หน้าตาเป็นเรือ่งภายนอก"

ผมบอกเขาว่าผมแพ้ยา หน้าบวมมากๆ ไม่ได้ ไปเรียนมาสามอาทิตแล้ว...

"แบงค์ แบงค์จะกล้าเดินคู่ผมเป่า ถ้า ผมหน้าตาบวมมากๆ น่าเกลียดมากๆ"

"ก็คงต้องดูก่อนอะพี่"

"เฮ้ย...ต้องดูด้วยเหรอ เป็นแฟนกันนะเฟ้ย"

"ก็ต้องดูเดะ.... ถ้าน่าเกลียดมากคงไม่กล้า..............."

ผมได้ยินแค่นั้น... ใจผมที่เฉาอยู๋แล้ว..มันเหี่ยวตายไปเลย....เขาบอกว่า ขอวางก่อน เขาจะไปช่วยงานแม่เดี่ยวโทรไปหาใหม่.... ผมรอเขาทั้งวันตั้งแต่ สิบโมงยันเย็นเขาไม่โทรมา ผมเลย มาบ้านพ่อผม มานั่งเล่นคอมเล่นๆ... แบงค์ จะโกรธผมม้างถ้าผมเล่นเน็ท.... เขาโทรมาหาผมตอนสองทุ่ม....

"ทำไรอยุ๋ครับพี่"

"เล่นเน็ท"

"ผมกวนพี่หรือเป่า"

"นิดหน่อย"

"โอเค งั้นผมจะไม่กวนพี่อีกแล้ว"

แล้วมันก็วางไป..... ผมรุ้ว่าเขาเข้าใจยังไง..เขา เข้าใจว่า ผมเล่นเน็ทจนไม่สนใจเขา เหมือนกับที่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเพราะเล่นเน็ท... ผมไม่เคยเล่นเน็ทเพราะอยากเล่นจริงๆ เลยสักครั้ง.... ผมประชดเขาทุกครั้ง...เขามักจะทำไรให้ผมโกรธ แล้วผมรู้ว่า ถ้าผมเล่นเน็ทเขาก็จะโกรธผมเลยเล่น เหมือนครั้งนี้ที่ผมรอเขาทั้งวัน ผมพูดไปเพราะผมโกรธ....

เขาโกรธผมมาก... เขาไม่ยอมรับสายผม... ผมโทรหาเขาไม่ใช่จะโทรง้อนะ จะโทรไปด่าต่อ ..จะโทรไปให้มันเข้าใจว่า ผมไม่ผิด....แต่เขาไม่รับ ผมเลยส่งMessage ไปว่าเลิกกันผมไม่ทนแล้ว....

**Goodbye foreveR**>>ใช้บ่อยมาก หึๆ

เราเลิกกันเดือนนึงได้... เขาโทรมาหาผมอีก..ผมบอกเขาว่า อย่าโทรมาอีกนะ...ถ้าโทรมาอีกผมจะเปลี่ยนเบอร์มือถือ .....เขาก็หายไปอีกเดือนกว่าได้....

"ผมบอกนายแล้วนะ ว่าอย่าโทรมาอีก...จำไว้นี้คือครั้งสุดท้ายที่นายจะได้ยินเสียงผม"

ผมวางสายและก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์....เราเลิกกันคราวนี้นานกว่าทุกครั้ง... ผมกะจะเลิกกับเขาจริงๆ ผมไปคบแฟนคนใหม่ๆ แต่ผมยิ่งคบผมก็ยิ่งรุ้ว่าผมรักคนอื่นไม่ได้...ทุกครั้งที่ผมกอดคนอื่น จูบคนอื่น ฟังดูน้ำเน่าแต่แผมเป็นอย่างงั้นจริงๆ ผมคิดถึงแบงค์ ผมเดินไปไหนผมก็คิดถึงเขา... อยู๋กับแฟนใหม่ก็คิดถึงเขา นั่งนอนกิน ..ฝัน...ฝันถึงเขาบ่อยมาก(จนทุกวันนี้) เพื่อนก็บอกให้โทรไปหาเขาแต่ผมไม่...ผมไม่มีเบอร์เขา เพื่อนผมมีแต่ผมก็ไม่เอา... ผมจะหักดิบผมจะดูสิว่า ผมจะอยู๋ไม่ได้จริงๆเหรอ ถ้าไม่มีเขา....ผ่านไปหกเดือนที่เลิกกันซึ่งเป็นแปดเดือนที่ไม่ได้เจอกัน..ผม เลิกกับแฟนใหม่..และตัดสินใจแล้ว...ว่าผมจะรอแบงค์ ผมจะรอให้แบงค์มาง้อผม ..ผมรอมาตลอด รอไปร้องไห้ไป...เขาไม่รักผมแล้วเหรอ...ทำไมเขาไม่ง้อผม...แต่ผมรุ้ถึงเขาจะอยากโทรหาผมก็โทรไม่ได้แล้ว...บ้านผม..เขาจะยังมีเบอร์อยุ่หรือเป่า แล้วถ้าเขามีเขาจะรู้หรือเป่าว่าผมอยู๋บ้านไหน บ้านพ่อหรือบ้านแม่.... ผมบอกเพือ่นซี้ผม คนที่มีเบอร์แบงค์ โอ๋... ผมขอเบอร์แบงค์มา โอ๋..ก็มีแต่ว่า ว่า จะให้ตั้งนานแล้วทำเป็นศักดิ์ศรีจัด ป่านนี้มันไม่เปลี่ยนเบอร์ไปแล้วเหรอ...

ผมนั่งมองเบอร์นั้นเป็นอาทิต มีแต่ไม่กล้าโทร... จะให้ไอ้โอ๋โทรก็กลัว...กลัวว่า ถ้าแบงค์มีแฟนใหม่แล้ว โอ๋ จะหัวเราะเอา...สู้ว่า เราโทรเองรุ้เองดีกว่า... คืนวันนึงผม รวบรวมความกล้าโทรไปหา ดีใจสุดๆ ที่เบอร์นี้ยังไม่ปิดให้บริการ...เสียงดังสามกริ่งก่อนมีคนรับ...ผมคิดเพียงแต่ว่า กูจะเริ่มด้วยคำว่าอะไรดี.....แต่พอเขารับ กลับเป็นเสียงผู้หญิง...สรุป แบงค์ขายเบอร์มือถือนี้ให้เพือ่นเขาแล้ว....

ผมเสียใจ... ผมไม่เคยคิดที่จะกล้าง้อเขาก่อน... แต่พอผมรวบรวมความกล้าได้ผมก็รู้ว่ามันสายไป...มันสายไปที่จะบอกเขาว่า "มาคืนดีกันนะครับแบงค์" ผมได้แต่เครียด ยิ่งเครียดขึ้นเมื่อรู้ว่า ผมไม่อยากมีใครนอกจากเขา.... ถามตัวเองด้วยว่า เขาดีตรงไหน ..คิดไม่ออก ...รุ้ได้เพียงแต่ว่าเขาคือคนที่รักผม...ทนผม....และพยายามทำให้ผมรักเขา...เขาพยายามทำให้เราเป็นแฟนกัน...เขาพยายามทำให้เราอยู๋คู่กัน...มีแต่ผม ที่คอยแต่หาเรื่องมีแต่ผมที่คอยแต่ทำให้เราต้องเลิกกันแยกกัน....แต่ครั้งนี้ผมพยายามแล้วนะ...แต่ผมพยายามสายไป....

หลังจากที่ผมโทรไปเบอร์นั้นอีกสองเดือน...ผมคอยอย่างเดียวคอยให้เขาโทรมาหาที่บ้าน ซึ้งก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะยังจำมันได้อยุ๋เป่า...วันนึง...ก่อนวันเกิดแม่ผมวันนึง..แม่บอกว่า ให้ไปนอนกับแม่นะ..แต่ผมไม่รู้เป็นไง ผมอยากนอนบ้านพ่อ ผมมานอนบ้านพ่อ แล้วตื่นตอน เพราะเสียงโทรศัพ อยากด่ามันมาใครโทรมาตอน 7โมงเช้า... แต่พอได้ยินเสียง ผมรู้ท้นทีว่าเป็นแบงค์ เสียงที่เป็นส่วนนึงของผมมานานแล้ว...

"พี่มีใครหรือยัง"

"ผมอยากเจอพี่ ผมคิดถึงพี่มากนะครับ"

"ตอนนี้ผมอยู๋พัทยากับเพือ่นๆ(ลีดเดอร์) มองทะเล แล้วคิดถึง.....อยากให้มาอยู๋ด้วยจัง"

ผมไม่รู้จะพูดยังไง... ผมเพียงแต่บอกว่าโอเค... จดเบอร์มือถือใหม่ไปแล้วโทรมาหาผมตอนกลับกรุงเทพนะ...พอวางโทรศัพท์ได้แต่ร้องไห้.... ผมไม่เคยร้องไห้ เป็นจริงเป็นจังให้แบงค์เลยนะ มีแต่ ร้องไห้ เพราะคิดถึงไปดูหนังเลยต่อมน้ำตาแตก แต่ครั้งนี้มันสุดๆจริงๆ ผมเกลียดตัวเอง... ที่ไม่ดีกับเขา...โอเค...ถึงเขาจะแย่กับผมบ้าง..แต่ยิ่งห่างกันยิ่งรุ้ว่ามีสิ่งดีๆ มากกว่าสิ่งแย่ๆ ในเรื่องระหว่างเรา... ผมเฝ้าแต่บอกว่า ทำไม ต้องเป็นความพยายามของเขาทุกครั้งที่ทำให้เราเจอกัน คบกัน รักกัน และคืนดีกัน....

ผมบอกกับตัวเองว่าผมจะดีกับเขา จะดีให้ถึงที่สุด จะไม่งี้เง้า จะตามใจเขาบ้าง จะทำดีในอย่างที่เขาทำกับผม.... หลังจากที่เขาโทรมาวันนึง เขาก็ นัดไปดูหนังที่เมเจอร์ ผมก็ไปดูกับเขาเรือ่ง มุแรงรูจ (ผมดูแล้วรอบนึง)

ตอนเจอกัน ก็กินข้าวด้วยกันก่อน...เขาถามว่าผมมีใครไหม ..ผมก็บอกว่าไม่ ถามเขาเขาก็บอกว่า ไม่...เขาเอาแต่ซ้อมๆลีด....ผมก็ถามอ้าวแข่งเสร็จแพ้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ.... เขาก็บอกว่า อ๋อๆ ...กำลังจะแข่งใหม่อีกแล้วพี่ ปีนี้ (ในใจคิด ไอ้เวร...เลิกครั้งที่แล้วก็ซ้อมลีด...มาขอคืนดีก็มาขอตอนซ้อมลีดอีก ลางร้ายๆ ต้องได้เลิกกันอีกรอบแหง๋ๆ)

ตอนกินข้าวเขาขอดูกระเป่าตังค์ผม ผมก็ให้ดู แต่กะเป๋าตังเขา เขาไม่ให้ผมดู ..ผมถามว่าทำไม ... มันก็บอกว่า อายเงินน้อย..เฮ้ย.. ไม่สำคัญๆนะๆ ขอดูๆ เขาก็่ว่าว่าเป็นของส่วนตัว...อ้าว...แล้วของผมอะ ...ของผมนายยังเอาไปดูได้... ไม่ว่าจะพูดยังไง ..สุดท้ายคือไม่ให้ดู...ผมได้แต่เพียงคิดว่า เขาคงมีรูปใครในกระเป๋า ซึ้งเขาบอกว่า เป่าแต่ถึงมีก็ไม่เป็นไรนี่คนเลิกกัน ไปเกือบปี.... ผมเริ่มโกรธเขาที่เขาไม่ให้ผมดู ผมเรียกเก็บเงินแล้วผมก็เดินออกจากร้าน...ผมเดินจ่ำๆ.. เดินให้ไกลที่สุด ออกจากเมเจอร์มากะจะเรียกTaxi กลับบ้าน..แต่พอมานั่งคิด....เอาอีกแล้วเหรอมึง...ไหนบอกว่าจะทำให้ดีกว่าที่เคย...ไหนบอกว่าจะไม่งี้เง้า...ไหนบอกว่าจะลองดูอีกสักครั้ง...นี้แค่เจอกันยังไม่ถึงช.ม.จะทำแบบเคยๆอีกแล้ว(คือ ผมกับแบงค์เหมือนมีอาถรรพ์ เวลาจะดูหนังด้วยกันจะทะเลาะกันบ่อยมาก แล้วผมจะหนีกลับบ้านก่อนตลอด... ซึ้งตั๋วที่ซื้อแล้วจะอยู๋กับเขา...กว่าเขาจะรู้ว่าผมกลับบ้านแล้วก็ตอนที่หนังจะเข้าแล้วหาตัวผมไม่เจอแล้วโทรถาม...สรุป ผมถึงบ้านแล้วครับ... อยากดูก็ดูไปคนเดียว)

ผมเดินออกจากเมเจอร์มาไม่รุ้เหมือนกันว่ากูกำลังจะเดินไปไหน...เดินมาจะสองป้ายรถเมลล์แล้ว...จะกลับบ้านก็ไม่อยาก... เดินจนรู้สึกว่ากูนั่งสงบสติอารมณ์ดีกว่า... แล้วแบงค์ก็โทรมา...

"พี่ๆ พี่อยู่ไหนอะครับ...ผมรอพี่หน้าห้องน้ำนานแล้วนะ ไมเข้าห้องน้ำนานจัง"

กร๊ากกก...ไม่รุ้ว่าจะโกรธเรื่องกะเป๋าตังค์หรือเรื่องที่มันโง่ดี....เอาเราก็กลัวเสียฟอร์ม ครั้นจะบอกไปว่า ผมโกรธนายเลยเดินหนีออกมาก็กะไรอยู๋ ...

"อ๋อๆ...ดูเทปอยู๋ข้างบนอะครับ เดี่ยวเจอกันหน้าโรงหนังนะ ไมเกินห้านาที"

หลังจากนั้น ฝูงชนก็จะได้เห็นไอ้เจ...วิ่งสุดๆ วิ่งไปโรงหนัง... เดี่ยวมันไม่เชื่อว่าเราดูเทปอยู๋... ตอนไปถึงผมเห็นเขาเกาะราวรอบๆตรงบันไดเลื่อน กวาดตาคอยมองหาผมอยู๋.. ผมมองเขา...ผมเห็นเขาแล้วผมรู้ว่า เขามองหาแบบห่วงว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยมาก... แต่เขาไม่เห็นผมนะ...และแล้วก็ดูหนังกัน...ตอนดูหนังกัน เขาบอกกับผมว่า จับมือได้ไหม... ผมก็บอกว่าทำไม ถามทำไม....ทำยังกับไม่เคยจับมือกันดูหนัง...

"ก็ไม่เคยอะเดะ...จำไม่ได้เหรอ...พี่เป็นคนบอกเองว่า พี่เป็นคนเวลาดูหนังไม่ชอบให้ใครโดนตัว...เราไม่เคยจับมือกันดูหนังเลยสักครั้ง เพราะพี่ห้ามนู้นห้ามนี่"

เออๆ...จริงด้วยวะ... ผมเริ่มรุ้ตัวว่าจริงๆ ผมอะ งี้เง้าเยอะเหมือนกัน...

"แต่วันนี้จับได้ครับ...."

นั่งจับมือดูหนังเหมือนเป็นสัญลักษณ์ว่าเราได้รับการปรับปรุงอีกอย่างแต่ แบงค์ ไม่เปลี่ยนเลย ยังเหมือนเดิม..ผมยังโกรธเรือ่งกระเป๋าตังค์อยู่เสมอ อีกวันมันเอามาให้เปิดดูผมก็ไม่ดูแล้วเพราะว่า มันสายไป ไอ้วันที่อยากดูไม่ให้ดู วันที่ไม่อยากมาสาระแนนำเสนอ....

แต่แล้วเราก็ต้องเลิกกันเพราะ ไอ้แข่งลีดเดอร์ซีคอนนรก... เขาไม่มีเวลาให้ผมอีกแล้ว...ช่วงเวลาเดี่ยวกัน เหตุการณ์เหมือนๆกันแต่แค่คนละปี..เป็นข้อพิสูจญ์ได้ว่า เขาไม่ปรับปรุง...ซึ้งผมพยายามยอมรับมันแต่ผมยอมรับมันไม่ได้... อีกหลายเรือ่ง พอผมคืนดีกับเขา... ก็รุ้ว่าเขาเปลี่ยนไปเยอะ เขาดูดบุหรี่ เขาเคยบอกว่า เขาสัญญากับยายไว้ว่า วันที่ เห็นเขาดูดบุหรี่คือวันที่เขาตาย....ผมก็ถามมันไปว่า สรุปวันนี้มึงตายแล้วเดะ ดูดบุหรี่ได้แล้ว... มันก็บอกว่า มันทะเลาะกับยายมันแล้ว... สัญญาถือว่าเป็นโมฆะ ...ดูมัน..

แต่ผมรับไม่ได้ ..ผมเกลียดคนดูดบุหรี่... เกลียดคนเจาะต้มหู เกลียดคน โกรกสีผมแปลกๆ คือ ถ้าเป็นเพือ่นอะได้ แต่ถ้าเป็นแฟน มิสามารถอะครับ... แบบ มันเกินไป...โห๋ แต่ ไม่รู้ว่า ทำไม แฟนชั่นไอ้พวกลีดเดอร์เนี้ย...ต้องทำตัวให้เด่น ให้แปลกให้ Abnormal ต้องเต้นท่าที่ตัวเองมันส์ตามRca แต่คนอืนมองแล้วขำ...แต่แฟนผมเขาไม่กล้าเต้นให้ผมเห็นหรอก เขากลัวผมว่า...ต้องเวลาขึ้นเวที ทำนิ้วชี้ Hey...Hey... ผมถามมันมึงรุ้จักคนข้างล่างจิงๆเหรอ เห็นชี้เยอะจัง...ชี้กันทุกคน ..มันบอกว่า เปล่าหรอก พี่เขาสอนมา ว่าต้องทำอย่างนี้... คือผมไม่ได้ว่านะ ลีดเดอร์คือสิ่งที่เขารัก ผมก็ โอเค ไม่ได้ เกลียดผมก็ชอบ มองแล้วมันส์ดี.. ดูน่าทึ่งดีบางครั้ง... แต่ทุกอย่างอะ ถ้ามากเกินไปก็ไม่ดี.....

ผมเริ่มรู้สึกว่า กลับมาคืนดีครั้งนี้ ผมพยายามดีกับเขา แต่เขาเปลี่ยนไปเยอะ .. .ผมเหมือนคนหลงตัวเองนะ แต่จริงๆแล้วลึกๆ ผมกลัวว่า เขาจะไม่รักผม ตลอดผมไม่เคยมั่นใจเลยว่าเขาจะ ไม่มีคนอื่น .... วันนึง...วันห้ามผมไม่ให้เล่นเน็ท และเขาเองก็ไม่ได้เล่นมานาน แล้ว.... ผมก็บอกเขาว่า ผมสัญญาผมจะไม่เล่นเน็ทเด็ดขาด แต่มันมาเหมือนมาแก้แค้นผม... เมื่อก่อนเวลาเขานอนแล้วผมจะเล่นเน็ท ..แต่เดี๋ยวนี้เวลาผมนอน ... เขาบอกขอใช้คอมเช๊คเมลล์ได้เป่า... โอเค... ไม่เป็นไรได้ๆ..

ผมเพิ่งรู้ความรู้สึกเขาตอนนั้นก็ตอนนี้อะ ..มันนอนไม่ได้หรอก ..ถ้า คนที่เรารักกำลังเล่นเน็ทอยู่ คงเหมือนเขาที่เมื่อก่อน ทะเลาะกันบ้านจะแตก ถ้า ผมเล่นเน็ท...แต่ผม พยายามๆ อดทนๆ... รอตั้งนาน ประมาณสองช.ม. จนทนไม่ไหว ตื่นขึ้นมาจะนอนยังแบงค์ ..

"ครับๆ พี่ นอนๆ "

ผมเอง คิดจะเข้าไป อ่านLog file ว่าเขาคุยไรกับใครดีไหม..แต่คิดอีกทีง่วงขี้เกียจ ปิดดีกว่า.. พอปิดเสร็จ ความอยากรุ้ก็มาอีก ... เออๆ ไปเปิดดูหน่อยดีกว่า... ก็เปิดคอมอีกที... นั่งอ่านๆๆๆๆๆ แล้วก็ไปเจอ เขา คุยกับคนๆนึงในเน็ท ให้เบอร์ไปด้วย...

แค้นมาก.....เพิ่งรู้ว่า โกรธจนPeak อะ เป็นอย่างงี้... อยากจะต่อยหน้ามันแต่ก็ไม่กล้ากลัวมันเป็นรอย...ได้แต่ที่ท้อง...มันก็โกรธผม หาว่าอยู๋ดีๆ มาทุบมันทำไม...

"ทำไมต้องให้เบอร์เขาด้วย... อะไรก็ได้ ทำไมต้องให้เบอร์"

มันก็บอกว่าไม่ได้ให้ ... เถียงสุดๆ ผมบอกว่า ทุกอย่างที่นาย เล่นในคอมผม ผม รุ้หมด... ผมมีLog file เท่านั้นแหละ ...เริ่มหน้าซีด..ผมไล่มันออกจากบ้าน... ผมไปพร้อมกับหน้า เศร้าๆ ผมสงสารก็สงสาร เพราะบ้านเขาไกลจากบ้านผมมากๆๆๆๆๆๆ ปากน้ำกับนนท์...แต่วันนั้นเขาคงไปนอนห้องเพือ่นที่รังสิต... ผมเริ่ม แค้น เริ่มโกรธมาก หึๆ...เพราะวันนี้เขาโกหก ผมมาแล้วเรือ่งนึงเรือ่ง Taxi ที่เขานั่งมา เขาบอกว่า ช่วยเขาออกครึ่งนึงนะ ผมบอก ออกหมดก็ได้.. แต่พอมาถึงบ้าน เขาบอกว่า ค่าTaxi สองร้อยกว่าๆ เงินเขาไม่พอ ขอ... ยืมก่อน ร้อยห้าสิบ ...ถ้าจำไม่ผิด ผมให้ไปเลยสองร้อย... โห๋ แม๋ง..ไอ้เราก็ไม่คิดอะไร .. แต่พอเดินไปหาเขาที่Taxi เขาบอกอย่าเดินมาเดะ ...เริ่มชักน่าสงสัย .. ไปเดินดู ใกล้ๆ ค่าTaxi แค่ ร้อยสี่สิบกว่าบาท..

ผมขำมากกว่าโกรธ รู้สึก อีเดียต ว่า ทำไม ต้องโกหก ไม่มีเงินก็บอกว่า ไม่มีเดะ ออกให้ได้ อยู่แล้ว แค่ ร้อยกว่า บาท(มาจาRCAมั้ง) เขาแก้ตัวว่า .. เขาไม่อยากให้ผมคิดว่า เขาใช้เงินผม อยากให้คิดว่า เขาก็ช่วยออกอะ ที่มาหานี่ไม่ใช่ผมออกคนเดียว.. ไอ้เรา ฟังยังไง มันก็ขำอะ... สุ้ว่า บอกตรงๆ ว่าไม่มีแล้วผม ออกให้ซะดีกว่า รุ้ที่หลัง แล้วเสียความรู้สึก...

เออๆ พอเขากลับบ้านไป... ผมแค้น นอนไม่หลับ...ไม่รู้ทำไง โทรหาเพื่อน ...นาย ยุ่ง ...บุคคลตัวอย่างแห่งปี.. ยุ่งเป็นคนดีๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆๆๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เขาดีขนาดนี้... แต่เขาดีจัง.. เป็นเพือ่นที่ดีมากๆเล่าให้ยุ่งฟัง ยุ่งบอกว่า อย่าคิดมาก ... วันนั้นผมรู้สึกได้เลย ว่าไอ้คนที่ฆ่าตัวตายเพราะอะไร เพราะมันต้องเจ็บต้องแค้นอย่างงั้น.. กับคนอื่นผมไม่รู้ แต่กับผมไม่เคยแม้แต่จะมีแค่เสี้ยวความคิดในหัวคิดว่า แฟนจะนอกใจ...ไม่เคยเลย.. ผมมั่นใจตัวเองมาก แต่พอมา เจอแฟนเล่นเน็ทแล้วให้เบอร์ชาวบ้านแล้วถึงกับอึ้ง...

บอกยุ่ง...ยุ่งเลย มาบ้าน บ้าน ทั้งๆที่ไม่เคยมา (ดูเส่ะ... อะไรจะดีขนาดนั้นเพือ่นผม).. แล้วก็ไปเที่ยวกันตอนกลางคืนไป คลื่นแทรก...แล้วก็ โทรคุยกับแบงค์ สรุป คืนดีกันอีก...แบงค์ก็บอกว่าให้ไปหาที่RCA ผมบอกไปไม่ได้ ...ยุ่งอุตส่ามาหาแล้วพามาเที่ยวจะให้ไปก็ทุเรศแย่... แล้วมันก็บอกว่า ตามใจ...

ด้วยความที่ทะเลาะกับแฟนอยากไปหาแฟน บอกยุ่ง...ยุ่งบอกว่า ไปเดะ ...จะได้คืนดีกัน... อิๆ เราเลยทำมารยาทแย่มากๆเลย กลับก่อนเฉย ไปหาแฟน... ระหว่างทางคุยกับ เพือ่นของแบงค์ เพือ่นของแบงค์ก็บอกว่า อยากให้มาๆ แบงค์ก็อยากให้มา... แต่ พอกำลังจะไปถึง ไอ้แบงค์โทรมา บอกอีกว่าไม่อยากให้มา... เพราะว่า พี่ๆ ลีดเดอร์มากับครบเลย เอาเราชักเริ่มงง..สรุปมึงอยากหรือไม่อยาก... ให้ไป...

แต่ในที่สุดผมก็ไป... ผมแก้ทำเป็นไม่รู้จักเขาทำเป็นว่า เป็นเพื่อนของเพือ่นเขา..เขาไปทัก แล้วก็ เดินออกจากกลุ่ม แล้วไปเต้นคนเดียวใจ Morgan พวกเขานั่งกันข้างหน้า พวกลีดเดอร์ หึๆ... โห๋ ..ผมไม่ได้ออกจากบ้านนาน เพิ่งรู้ว่า ตัวเอง ยังหน้าป๊อปไม่เปลี่ยน.. หึๆ.. ผมเต้นคนเดียวใน Morgan ยืนถือ ขวดเบียร์ เสแสร้งว่า กำลังอยู่ที่ ซูซี่.. เต้นไปเรือ่ยๆ เบียร์หมด ก็มีโต๊ะ ข้างๆ เอา เหล้ามาให้ดื่มตลอด...(เขาจีบๆ) หึๆ ไม่ใช่คนเดียวด้วย เอาเป็นว่า คืนนั้น กินเหล้าทั้งคืน โดยที่จ่ายเบียต์ขวดแรกขวดเดียว...

การที่มีคนเข้ามาหาทำให้รุ้ว่า ชีวิตเราต้องมีค่ามากกว่า เป็นแบบนี้...เป็นคนที่ต้องทำเป็นไม่รุ้จักเขา... แต่พออยู่ดีๆ ผมอยู๋ข้างใน ไอ้พวกข้างนอก มีคนในกลุ่มคนนึง เคย เห็นผม ที่Route66 (เมื่อก่อนเที่ยวทุกวัน) แล้วบอกว่า เคย รู้จักแฟนเก่าผม ไปบอกเพือ่นของเพื่อนไอ้แบงค์ที่ผมแกล้งทำเป็นว่าเป็นเพือ่นเขาอะ..ว่า

"คนเมื่อกี้ เคยเห็นด้วย แฟนเขาก็หน้าตาดีมากๆเหมือนเขาเลย เพื่อนกูเอง"

พอเที่ยวเสร็จเพื่อนไอ้แบงค์เอาคำนี้มาบอกผม ..ผมเลยเริ่มอยากรุ้ใครกันหน่อที่พูดคำนี้... ก็เลยเดินเข้าไปถาม... ว่าเคยเห็นผมด้วยเหรอ.. เขาก็บอกว่าเคย.. แล้วก็บอกชื่อเพื่อนเขาที่เขาว่าว่าเคยเป็นแฟนผม...

"จ๊าก...ไม่ครับ ผมไม่เคยเป็นแฟนเขา...แฟนผมตอนนั้นจริงๆ คือคนที่นั่งข้างๆ ผมต่างหาก ขาวๆอะ"

แล้วเขาก็บอกว่า งั้นสงสัยเพื่อนเขาจะตู่ มาอวดเขาเฉยๆ ... แล้วก็บอกว่า ผมกับคนขาวๆ คนนั้นเหมาะกันดีนะ (ดนัย) ไม่น่าละ ไม่ห่างกันเลย...

โห๋ .. .. ผมยิ่งฟังยิ่งหลงตัวเอง..หึๆ... ฟังแล้วมานั่งนึกว่า... มีแต่คนเขาโกหก ว่าเป็นแฟนผม...มีแต่คนเขาเอาผมไปอวด..แต่ไอ้แบงค์แฟนผมแท้ๆ กลับกลัวว่าเพือ่นจะรุ้ว่า เป็นแฟนกับผม... เริ่มชักจะตาสว่างๆ

แบงค์มาชวนให้ผมไปต่อ ผมไม่ไป....เพื่อนแบงค์เลยมาชวนแทน... พอเป็นเพื่อนแบงค์ ผมไม่กล้าปฏิเสธคราวนี้ผมจะไป ..แต่ด้วยความ กวนตีนของไอ้แบงค์ อยู๋ดีๆ ไม่อยากให้ผมไปอีก บอกขอร้องให้ผมไม่ไปได้..เป่า ด้วยความเก็บกดที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ... ตอบไปว่าได้ .."กูไม่ไป" แล้วแบงค์ก็หันหลังเดินไปด้วยความอายเพือ่น ยังไม่เท่านั้น ผมถีบมันเลย กลางRca ถีบด้วยความโกรธ มันเกือบล้ม หันมา นึกว่าจะมาต่อยเป่า..เลย อายเพือ่น ...เดินหนีไปเฉยๆ...

หลังจากนั้นก็ คบกัน ทน กัน ทนได้บ้างไม่ได้บ้าง...ซึ้งหลังจากวันที่ไปRca ผมเริ่มชักจะรุ้สึกว่าตัวเองมีค่ากว่านั้น....แบงค์ไม่เหมือนเดิม พอผม ดีกับเขาเขาโกหกผม เวลาผมดีกับเขา..เขาไม่ดีกับผม เวลาผมเลิกเล่นเน็ท เขาเล่น เวลา ผม ปรับปรุงขึ้น เขา ปรับปรุงลง มันเหมือนเขามาล้างแค้นเลยอะ...

พี่ผมบอกผมว่า ถ้า ตอนที่คายโอเล่ออกจากปากอะ ...ถ้ามันตกลงพื้นแล้วอย่าเอามันขึ้นมากิน...แต่ถ้าเสียดายจนต้องเอาขึ้นมาล้างน้ำกินใหม่ก็จำไว้เถอะว่า มันก็จะอมได้อีกไม่นาน สักพักมันก็หมดหวานแล้วก็จางหายไปอยู่ดี...

เขาไม่มีเวลาให้ผมวันไหนผมไม่ว่าผมรอวันเกิดผมที่จะมาถึง...วันเดียว ...ผมขอให้เขาดีกับผมแค่วันเกิดผมวันเดียวก็พอ..ช่วงนั้นผมไม่ติดต่อเขาเลย...(ซึ้งผมไม่เคยอยู๋แล้วตั้งแต่ไหนแต่ไร)

ผมมั่วแต่คิดว่า ที่เขาไม่โทรมา เพราะจะทำ Surprise วันเกิดเราอะเป่า....คิดแต่ในทางที่ดีๆ...รอๆ..จนถึงวันเกิดนั่งฝันหวานว่า ปีนี้วันเกิดผม ตรงกับวันลอยกระทงพอดี ปรกติ จะตรงแค่วันฮาโลวีน แต่นี้ ทั้งสองเทศกาศ วันลอยกระทงเป็นวันที่น่าจะอยู๋กับแฟน ไม่ว่าคุยมี ธุระยังไงก็เถอะ.. มันเป็นวันสำคัญทั้งสามเลยนะ ..วันเกิดผม วันลอยกระทง วันฮาโลวีน หึๆ ผมรอๆ รอๆ โทรศัพเขาแต่เขาก็ไม่โทรมา...มีคนโทรมาหาผม ตั้งแต่นาทีแรกของวันเกิดผมแต่ไม่ใช่เขา.. ผมรอจนนาทีสุดท้ายและบอกกับตัวเองว่า ต่อให้เขามีเหตุผลยังไง ผมก็จะไม่ให้โอกาศเขาอีกแล้ว...มันไม่มีข้อแก้ตัวใดที่ดีพอแน่นอน...

ผมอยากจบให้เคลียร์ ๆ ผมโทรไปหาเขาตอนเช้า ถามเขารู้ไหมว่าเมื่อคืนวันเกิดผม...เขาบอกว่ารุ้ แล้วทำไม ไม่โทรมาHappy Birthday บ้างผมเป็นแฟนนายนะ.. นายมีคนอื่นหรือเป่า อยากเลิกเลิกได้นะ ผมFairอยู๋แล้ว แค่บอกมาก็พอ ไม่เห็นจะต้องให้ผม นั่งลุ้นนั่งเดา นั่งคอยอยุ๋.. เขาก็บอกว่า เขาไม่มีแฟนใหม่.. เขาแค่ติดธุระ และมือถือเขาอย่างที่ผมรู้ๆ ว่าไม่มีสัญญาณ ...

โห๋ ... ฟังเหตุผลโหล๋โท๋ยอะ .. ไม่มีทางที่ผมจะหายโกรธคนๆนึงด้วยเหตุผลที่ฟังดูแล้ว ควายยังส่ายหน้าอย่างนี้...

"ผมทนที่สุดแล้ว ผมทำดีที่สุดได้แค่นี้...และนี้ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายจิงๆ ที่เราจะต้องพยายามมาทนกันอีก อย่าโทรหาผมอีก ถ้าโทรหาผมอีกผมก็จะเปลี่ยนเบอร์อีก"

เแล้วเราก็เลิกกัน...นับตั้งแต่วันนั้น... เลิกกันจริงๆ..ผมบอกตัวเองแล้วว่า จะไม่คืนดี และที่ผมเขียนเรืองนี้ขึ้นมาวันนี้ก็เพื่อเอาไว้เตือนตัวเอง ให้ไม่ไปคืนดีกับเขา ให้รู้ไว้วา แม้เขารักผมแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาเคยทำ เวลาที่เขาเคยทิ้งให้ผม อยุ๋คนเดียว ผมจะไม่ลืมมัน.... ผมเจ็บเพราะไม่มีเขามาเยอะแล้ว...และต่อไป จะเป็นเวลาที่เขาเจ็บเพราะไม่มีผม...

เขาโทรมาผมปิดเครื่อง ...ช่วงนั้นเขาซ้อมหนัก เพราะได้เข้ารอบสองม้าง...เขาโทรมาหาผม แต่ตอนนั้นผมมีแฟนใหม่แล้ว...(แค่เดือน สองเดือนไม่เกินนั้น) ผมบอกเขาไปว่า ผมอยู๋กับแฟนใหม่(วันที่มีฝนดาวตกอะ เขาโทรหาผมวันนนั้น แฟนใหม่ผมมารับไปดูฝนดาวตก)

เขาพูดอีกหลายอย่าง ผมรู้ว่า เขาคิดถึงผม และถึงผมจะยังรักเขาแค่ไหน ผมก็จะไม่คืนดีกับเขา...ผมบอกผมว่า เขา เข้ารอบสอง...ซึ้งผมก็ Message กลับไปว่า

"You're loser...you've never win anything and you've never win mE"

ผมมักจะชอบว่าเขาว่าไอ้ขี้แพ้เสมอ...เขาคงโกรธผม...แต่ไม่รู้...ผมบอกแล้วว่า ต่อไปนี่ เขาเป็นแค่ความทรงจำที่ดีของผม...แต่ ในความเป็นจิง.. ผมจะไม่กลับไปเป็นส่วนนึงของเขาอีก...

เขาโทรมาอีกครั้งตอนใกล้ๆจะแข่งรอบชิง..ซึ่งผมไม่รู้หรอก...ว่าทีมเขาเข้ารอบชิ่งด้วย.. จนผมไปรู้จักเพื่อนคนนึง ซึ่ง รู้จักทีมเขาเป็นอย่างดี มาบอก่า ทีมเขาเข้ารอบชิ่ง...

ปากผมถึงจะดีขนาดไหน ถึงจะว่าเขาว่า เขาเป็นขี้แพ้ยังไง ..แต่ลึกๆ ผม อยากให้เขาชนะมากๆ...ผมอยากให้เขา Happy กับสิ่งที่เขาเลือกไปแล้วว่า มันสำคัญกว่าผม ไอ้การเป็นลีดเดอร์เนี้ย..หึๆ

ผมอยากให้เขาชนะ เขาจะได้รุ้ว่า เขาเลือกไม่ผิดแม้ว่าการชนะครั้งนี้จะแปลว่า ทั้งผมและเขาจะไม่มีทางคืนดีกันอีก .....

และเพื่อนผมก็โทรมาบอกว่าเขาชนะ....ทีมเขาชนะ....เพื่อนที่รู้ว่าผมเป็นแฟนเขา ก็จะโทรมาบอก ไอ้แบงค์ร้องไห้ด้วยเว้ย..มันคงดีใจมากๆ...มึงดีใจกับมันไหม....

"ผมดีใจกับเขาจะตาย.....อย่างน้อยที่สุดเขาเลือกแล้วประสบความสำเร็จกับสิ่งที่เลือก"

ผมเปลี่ยนเบอร์อีกครั้งเพราะ อย่างที่ผมบอกเขาว่า ถ้าเขาโทรหาผมอีกผมก็จะเปลี่ยนเบอร์....(เปลี่ยนบ่อยมาก) เขาก็หายไปจากชีวิตผมนับตั้งแต่ตอนนั้น...

เขาเคยบอกกับผมว่า

"ต่อให้ยังไง...พี่หนียังไง..ผมก็จะตามตื้อๆๆๆพี่ไปให้ตลอด....พี่เปลี่ยนได้ ผมก็ตาม"ได้...

แต่ครั้งนี้คงไม่เหมือนครั้งนั้นๆ ต่อให้เขาตามผมได้แต่ผมก็หมดรักเขาแล้ว ....หมดแล้วจริงๆ...เมื่อสองเดือนที่แล้วเขาโทรมาหาผม...(หลังจากหายไปจากกันนานประมาณ7-8เดือน) เขาโทรมาหา สองสามครั้ง แต่ทุกครั้งที่โทรมาผมอยู๋กับคนที่ผมรักมาก คือ บอย....

แบงค์เป็นเหมือนคู่ชีวิตผม...ไม่รุ้เดะ มันสมบุกสมบันกันมาตลอด...มันมากกว่าคำว่ารักอะ..มันคำว่าอึดอะ..หึๆ...แต่บอย ถึงจะคบมาแค่ 6-7เดือน ก็คือคนที่ผมรักที่สุดในตอนนี้..

เมื่อสามวันก่อนแบงค์ก็โทรมาหาผมแต่ผมหลับอยู๋บอยรับแทนก่อนมาปลุกให้ผมไปคุย...คุยกันเขาก็พูดตามภาษาว่าคิดถึง..และผมเลิกเป็นลีดแล้วนะ...

ไม่รู้จะบอกทำไม ว่าเลิกเป็นลีด...ต่อให้นายเลิกเป็นคนเห็นแก่ตัวและฝึกเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคนที่ตัวเองรักบ้างแล้ว..ผมก็คงไม่ไปคืนดีอยู๋ดี...ม

มันเจ็บจนไม่ถึงชิน..แต่ก็ไม่บ้าบิ่นพอที่จะลองอีกครั้ง

ผมให้อภัยนายไปนานแล้วนะ ....แต่ผมไม่ลืมเรื่องที่นายทำกับผมหรอก...

**FORGIVE BUT NOT FORGET**

เคยคิดว่าคู่ชีวิตกับคนที่เรารักคนปัจจุบัน...เราจะเลือกใคร...

ผมไม่รุ้เหมือนกันว่า ผมจะเลือกใคร...

ผมเลือกคนที่ผมรุ้สึกได้ว่า ความรักที่ผมให้เขากับความรักที่เขาให้ผมมันจะคุ้มพอให้เราประคองกันต่อไปได้...

ถ้ารักแล้วช้ำ ..รักแล้วห๋วย...รักแล้วเสียเปรียบ...รักแล้วรุ้ว่าไม่มั่นคง...

จะรักไปทำไม...บ่อยให้มันเป็นความทรงจำที่ดี ดีกว่า...

ให้ใจมันคิดถึง..แล้วเจ็บแปล่บขึ้นมา เล่นๆยังดีกว่ากลับไปทำให้เขามั่นใจว่า....

"พี่ครับ เลิกงี้สักทีได้ไหม...ยังไงเราก็เลิกกันไม่ได้หรอก"

28/07/2002