 |
 |
|
 
25 พฤศจิกายน 2544 :: by กิติมาภรณ์ จิตราทร
"กว่าจะเป็นนักข่าว"
ครั้งที่ยังเป็นนักศึกษาชั้นปีสุดท้ายคณะ อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
(วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์)จำได้ว่า เคยตอบคำถามอาจารย์ ท่านหนึ่งที่ถามนักศึกษาทั้งห้องว่า
ในอนาตค อยากเป็นอะไร? อยากทำงานอะไร? เพื่อนร่วมชั้น
ต่างมีความฝัน และความ หวังแตกต่างกันไป บางคนอยากเป็นเลขา
บางคนอยากเป็นแอร์โฮสเตส เพื่อนคนหนึ่งอยากเป็นอาจารย์ อีกคนอยากเป็นนักเขียน
พอมาถึงฉันซึ่งขณะนั้นยังนึกไม่ออกว่าตัวเองอยากจะเป็นอะไร หรือเหมาะกับอาชีพไหน
(ทั้งๆที่ตอนเด็กตอบอย่างมั่นใจว่า อยากเป็นคุณครูค่ะ)
ฉันบอกอาจารย์ว่า อยากทำอาชีพที่ไม่ต้องพบปะผู้คน แบบว่าเบื่อการพบการพูดคุยกับคน คำตอบฉันสร้างความงุนงงให้กับอาจารย์ และเพื่อนร่วมชั้น ต่างพยายามช่วยหา ความเหมาะสมของอาชีพที่ฉันใฝ่ฝันว่ามันน่าจะเป็นงานประเภทไหนกันนะ "ไอ้แบบที่ไม่ต้องพบปะผู้คน น่ะมันจะมีไหมนะ?
ความคิดนี้มันอาจจะเกิดจาก หลังจากที่ได้ไปฝึกงาน !!! ที่บริษัททัวร์แห่งหนึ่งที่หวังจะได้ออกไปเที่ยวกับคณะทัวร์แต่กลับกลายเป็นว่า ได้ประจำโต๊ะขายทัวร์ อเมริกา แคนาดา ที่สมัยนั้นเศรษฐกิจเฟื่องฟู คนไทยนิยมเที่ยวต่างประเทศกันมากชนิดที่ว่า โทรศัพท์ที่โต๊ะฉัน ไม่เคยได้มีโอกาส ได้พักเลยตั้งแต่9.00-18.00 น
คิดดูเถิดว่า วันหนึ่งๆ ฉันต้องรับโทรศัพท์ บอกรายละเอียดของรายการทัวร์ 7วัน 9 วัน 14 วัน ละเอียดยิบ พร้อมสนนราคา และบริการอีกมากมาย หากลูกค้าต้องการ ทั้งส่งจดหมาย ส่งแฟกซ์ โปรแกรมการท่องเที่ยว ที่แทบไม่ต้องอ่านก็จะได้ ดูเหมือนว่าช่วงนั้นการขายทัวร์ เป็นเรื่องง่ายลูกค้าพอใจโปรแกรมก็ตกลง มัดจำ จ่ายเงินตามแต่เวลาที่นัดหมาย หลายเดือนที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานเสมือนเป็นพนักงานประจำรับโทรศัพท์ ด้วยน้ำเสียงหวานว่า สวัสดีค่ะทัวร์อเมริกา สนใจโปรแกรมไหนคะ
..
ได้รับความไว้วางใจ ให้รับเงินจากลูกค้า เป็นหมื่นเป็นแสนที่หมุนเวียนเข้ามาแต่ละวัน เป็นงานที่สนุก (แต่ตอนทำไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ ) และท้าทาย แม้ว่าพี่ที่โต๊ะอเมริกา โดยเฉพาะหัวหน้า ดุมาก ขนาดว่าจะยิ้ม หรือพูดคุยกับเพื่อนโต๊ะตรงข้ามนี่เป็นเรื่องเลย ต้องจดจ่อกับงานเท่านั้น จะคุยได้ก็ต้องพักเที่ยงหรือเลิกงานเท่านั้น การแต่งตัวก็ต้องเรียบร้อย ประเภทที่จะมานุ่งสั้น ผ่า สูง ลืมไปได้เลย
เพื่อนฉันซึ่งเป็นสาวเปรี้ยวที่ฝึกงานด้วยกันถึงขนาดถูกฝ่ายบุคคล เรียกไปตักเตือนว่า แต่งตัวไม่สุภาพ แม้ว่าจะเป็นกระโปรงยาวถึงตาตุ่ม แต่มันดันผ่าหน้าเลยเข่าขึ้นมาหน่อยหนึ่ง กระโปรงตัวนั้นเลยต้องพับเก็บไป ไว้ใสโชว์ ที่มหาวิทยาลัย แม้ว่า ตลอดการฝึกงานจะไม่ได้มีโอกาส ออกไปทัวร์กับพวกพี่ๆ เพราะว่า บริษัทที่ฉันฝึกงานมีแต่ทัวร์ต่างประเทศ แต่ประสบการณ์จากการฝึกงาน ทำให้รู้จักความอดทน ความละเอียดรอบคอบ การบริการ และอื่นๆอีกมากมาย ที่สำคัญ รู้จักวิธีการพูดคุยกับผู้คน ที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน เพราะเค้าเหล่านั้นคือคนสำคัญ ในฐานะลูกค้า
(แต่หลังจากจบการฝึกงาน ทำให้ฉันผวา เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ไปเป็นเดือนเลยทีเดียว)
ประสบการณ์การฝึกงาน ที่ผ่านมากลายเป็นเรื่องเล่าขานไม่รู้จบหลังจากที่ทุกคน ต่างกลับมาใช้ชีวิต ปีสุดท้ายของการศึกษา บางคนค้นพบว่าตัวเองต้องการอะไร จะต้องเดินไปในแนวทางใด
ฉันเองก็พบว่า คงไปไม่รุ่งแน่ๆกับงานที่ต้องพบปะผู้คน เพราะโดยนิสัยส่วนตัวแล้ว
เป็นคนที่ไม่ชอบพูดคุยกับคนแปลกหน้า และไม่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของผู้อื่น
แต่ใครจะรู้ว่า อีก 1 ปีหลังจากนั้น ฉันได้ก้าวเข้าสู่อาชีพที่ตัวเองและคนใกล้ชิดไม่เคยคาดคิด และคาดฝันมาก่อนเลย ในตำแหน่ง ผู้สื่อข่าว แห่ง ศูนย์ข่าวแปซิฟิค
>> กลับไปหน้าเดิมค่ะ...:) 
|
|
| |
|
 |
| HOME | WORK'S EXPERIENCE | SIGN &VIEW GUESTBOOK |
| © 2001 "Complain or Opinion" Created
and Published by JaRuWaN yUnG-yUeN All rights reserved. |
| |
|
