 |
 |
|
19 ตุลาคม 2544 :: by จารุวรรณ ยั่งยืน
"เรื่องเกือบหลุดของคนอานข่าว"
สำหรับคนทำหน้าที่อ่านข่าว ขณะที่อยู่หน้าไมโครโฟนคือ ต้องระวังที่จะ ไม่พลั้งปาก
ออกไปโดยไม่ตั้งใจ คนล่ะพวกกับประเภทแกล้งพลั้งปากนะคะ เพราะภาพลักษณ์ของคุณจะเสียทันที หากคำทีพลั้งปากออกไปเป็นคำไม่สุภาพ
ฝึกให้เป็นโดยนิสัยเลยค่ะ การพูดจาสุภาพ น่าฟัง และใช้คำที่เหมาะสม ไม่ใช้คำผวน แล้วประเภทที่ชอบล้อเลียนคำพูดผิดๆของคนอื่นนี่ก็เหมือนกัน เจอกันมาบ่อยค่ะ คนอ่านข่าวบางคนรู้นะค่ะ ว่าตัวเองมีข้อผิดพลาดอยู่คำไหน ก่อนเข้าห้องอ่านข่าว ซ้อมอ่านออกเสียงอย่างดิบดี แต่พลาดจนได้ อย่างชื่อจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็น พระ-นะ-คอน-สี-ทะ-ยา หรือ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็น มหา-วิด-ทะ-ยา-ลัย- ราม-กำแหง ต้องระวังค่ะ เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจิตวิทยา เป็นเรื่องของจิตใต้สำนึก ปกติคนเราจะมีจิตสำนึกคุมจิตสำนักอยู่ เมื่อไรก็ตามที่จิตสำนึกคุมไม่ได้ อาการพลั้งปาก นี่เกิดขึ้นได้ทันทีค่ะ
ช่วงที่ได้อ่านข่าวกลางวันช่วงแรก มีกำลังใจบางคน น่ารักมากกกกค่ะ(กร๊อดด!!) คงเกรงว่าเราจะตื่นเต้น อย่ากระนั้นเลย ขอเข้าไปเป็นกำลังใจถึงในห้องอ่านข่าว ไอ้เรา ก็ "ได้สิ.. ดี !!"..แต่แอบบ่นอยู่ในใจค่ะว่ามันจะเข้าไปทำไมของมันหว่า ..เกะกะ. กำลังอ่านข่าวอ่านอยู่เลยค่ะ
เสียงเพจเจอร์ .. ดัง
.ดังลั่นออกอากาศ ไม่ใช่ของดิฉันแน่นอนค่ะ เพราะเพจเจอร์ดิฉันจะมีที่อาศัยถาวรอยู่โน้นก้นกระเป๋าถือ แล้วก็จะปิดปากเงียบสนิทด้วยน่ะคะเพราะดิฉันเป็นพวกไม่ชอบให้มีเสียงอะไรมา รบกวน โสตประสาท
โชคดีนะคะ ที่ฝึกตัวเองมาตลอด เวลาตกใจ!!จะไม่ ..อุทาน แต่ให้ใช้วิธีเงียบและนิ่งแทน ข่าวเบรคนั้นเลยผ่านไปได้ด้วยดี แต่ถามว่ามีสะดุดไหม มีค่ะ ตอนที่ได้ยินเสียงแรกของเพจเจอร์ มีสะดุดนิดหนึ่ง ก่อนจะอ่านต่อ ในใจนี้ เริ่มยั๊วะ!!ถ้าตอนนั้นสามารถซัดเจ้าคนต้นเหตุด้วยฝ่ามือได้นี่คงทำไปแล้วค่ะ แต่ได้ยินเสียง ผั๊วะ!!อยู่เต็มหูเลยค่ะ แต่เป็นแค่ในจินตนาการค่ะ (ถ้าอยากเห็นค่าตา ของกำลังใจคนนี้ของดิฉัน ไปหาดูตามแผงหนังสือนะคะ ..หนังสือที่คุณชายขียน ติดอันดับเป็นหนังสือขายดีอยู่หลายเดือน..โฆษณาให้สะเลย(อิอิ) ดิฉันจำชื่อเรื่องไม่ได้ค่ะ(บ่งบอกว่าเป็นเพื่อนที่สนใจความเป็นไปของเพื่อนมาก) แต่เป็นเรื่องราวของนักเรียนไทยในออสเตรเลีย อ้อ!!แฉ..ชีวิตนักเรียนนอก ตอน 2หรืออะไรเนี๊ยะละค่ะ
ถ้าจำไม่ผิด:)
คารมที่ใช้ในงานเขียน คม พอๆๆกับ คารมเวลาจำนรรจาค่ะ
กลับมาที่เรื่องของดิฉันค่ะ ช่วงที่ออฟฟิชเอา net metting มาใช้นี่สิค่ะ มีอะไรให้ ..เกือบได้พลั้งปาก..ร่ายเมนูอาหารประจำวันออกไปหลายครั้ง เพราะระหว่างที่เรากำลังอ่านข่าว บางครั้งก็จะมีเจ้าพวกกำลังใจตัวดี chat เข้ามาทักทาย แล้วแต่ล่ะประโยคนี้ ล้วนแล้วแต่เรียกรอยยิ้มให้ปรากฎบนใบหน้าได้ทั้งนั้นสิค่ะ "อู๊ดๆๆๆๆพี่หมูอ้วน เป็นยังไงบ้างค่ะ (จากลูกหมูเอง)" หรือ ไม่ก็ "เรามีขนมมาฝากล่ะ วางอยู่บนโต๊ะนะ รับรองมาเห็นต้องชอบแน่ๆ" หรือไม่ก็ "แม่แมวจ๋า.. ลูกแมวคิดถึงจังเลย"
ถ้าประโยคพวกนี้มาแบบโดดๆก็เป็นไรสิค่ะ แต่บางครั้งไม่ใช่อย่างนั้นสิค่ะ บอกอ. chat เป็นข่าวด่วนมาให้อ่านยาวเหยียด จู่ๆๆมีข้อความ ไพรเวท มาจากเครื่องคอมพ์พวกจอมป่วนมากั้นกลางข้อความ แหม!!ข่าวด่วนกว่าอีกสิค่ะ "ตอนนี้ชาเย็น ขนมปังอบทาเนย หอมกรุ่น จากร้าน
มารอท่านอยู่แล้ว จากเราเอง"
เกือบจะพลั้งปาก ถามไปแล้วสิค่ะ ว่า "เราไหน" โชคดีค่ะ ยังมีสตินึกได้ ว่าไมโครโฟนกำลังเปิดอยู่น่ะ กำลังอ่านข่าวอยู่นะ ไม่ได้คุยอยู่กับเพื่อน
.ต้องตระหนักและเตือนตัวเองอยู่เสมอนะคะว่าเรากำลังทำอะไรอยู่
เคยเจอนะคะ ที่ต้องเข้าไปห้องอ่านข่าว โดยไม่มีสคิปต์ข่าวในมือเลยสักแผ่น รู้แค่ว่าข่าวแรกต้องเป็นรายงานสดของผู้สื่อข่าว ใช้คำว่าต้อง เพราะเป็นข่าวใหญ่ที่กำลังกำลังเกิดขึ้นและอยู่ในความสนใจของทุกคน ผู้สื่อข่าวอยู่ในที่เกิดเหตุและห้ามตกข่าวนี้ จิงเกิ้ลข่าวขึ้น ปุ๊บ จำได้แม่นถึงความรู้สึก ณ ขณะนั้น อ่านโปรยหัวข่าวไปด้วยความมั่นใจ เพราะเชื่อมั่นในตัวผู้สื่อข่าวคนนี้ว่าไม่เคยพลาดและตรงเวลา แต่สิ่งที่เราไม่คาดคิดมักเกิดขึ้นได้เสมอค่ะ อ่านโปรยถึงประโยคสุดท้าย บอกอ.พูดใส่หูฟังว่า ผู้สื่อข่าวยังไม่(โทรเข้า)มา เล่าย้อนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปก่อน เอาล่ะสิ เจ้าหนอนความคิดเริ่มทำหน้าที่เจอะหาแฟ้มข่าวที่บันทึกไว้ในตู้เซฟสมองเพื่อหาไฟลล์ข่าวเรื่องนี้ ปากก็ต้องเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนมั่นใจ ทั้งที่กลัว พลาด หากคำพูดที่พูดออกไป ผิด ซังเตรออยู่เข้าตะรางคนแรก นี่ตัวเรานี่หว่า " เราเริ่มกันที่ความคืบหน้าของคดียักยอกทรัพย์ธนาคารกรุงเทพพานิชย์การค่ะ ซึ่งในขณะนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจสืบสวนสอบสวนคดีเศรษฐกิจ กำลังจะสอบปากคำเพิ่มเติม ผู้ต้องสงสัยในคดีนี้ ที่
ไปเป็นชุดค่ะ รายชื่อของคนที่จะถูกสอบปากคำ ไม่ทราบเหมือนกันว่า ว่าออกมาได้ยังไง รู้แต่ว่าตัวเองต้องพูดไปเรื่อยๆหูก็ต้องฟังเสียงบอกอ.ที่กดบอกความเคลื่อนไหวที่กำลังเกิดขึ้น ต้องรีไรต์ข่าวเองไปด้วยในระหว่างที่กำลังอ้าปากพูด ในขณะที่สมองก็ต้องเคาะความจำออกมาให้ได้มากที่สุด 30วินาที เหมือน 3 ชั่วโมง คำพูดประโยคนี้บอกอ."โยนเข้านักข่าว" เหมือนเสียงสวรรค์
บางวันอากาศดีดี ก็มีการล้อกันเล่นแบบน่ารัก น่าถนุถนอมจากบอกอ.ค่ะ บอกให้เจ้าหน้าที่พิมพ์ดีด พิมพ์ข่าวยาวๆให้เราอ่าน แต่นั้น ไม่ใช่ประเด็นสำคัญน่ะคะ ที่สำคัญอยู่ตรงนี้ค่ะ หากคนอ่านข่าวไม่เตรียมตัว ตรวจเช็คข่าวที่จะอ่านก่อน บางคนงานยุ่งไงค่ะ เพราะต้องเป็นรีไรเตอร์ไปด้วย อ่านข่าวไปด้วย หรือบางคนอาจจะต้องทำรายการทีวีด้วย เพราะฉะนั้นเวลาทำงานแต่ล่ะคนจะเป็นพวกเดินสิบทิศ ไม่ใช่นั่งหน้าว่างรอเวลาอ่านข่าวต้นชั่วโมงอย่างเดียว ไม่ใช่นะค่ะ แต่จะมีงานให้ทำกันหัวฟูไปหมด ซึ่งบางครั้งการทำหัวฟูนอกเหนือจากงานในหน้าที่ เช่นเอาเวลาที่กำลังทำงานของวิทยุไปทำงานทีวี พอถึงเวลาอ่านข่าวแล้วค่อยวิ่งมาหยิบแผ่นสคิปต์ข่าว นี้ ต้องเจอบ้างกับการล้อเล่น แบบน่ารักๆจากบรรณาธิการบางคน
หยิบข่าวปุ๊บ เข้าห้องอ่านข่าว ปั๊บ ไปตรวจบทกันตอนอ่าน ตาต้องเร็วค่ะ ไม่งั้น มีหลุด ประมาณว่าคนนี้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อาจกลายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ไปเลยก็ได้ อยู่ที่คนอ่านข่าวแล้วล่ะค่ะ ว่าภูมิความรู้และสติที่มีอยู่ที่ระดับไหน
สติดีก็แก้ได้ แต่หากสติหลุด ออกจากห้อง คงไม่ต้องบอกนะค่ะ ว่าจะเจออะไร แต่คนอ่านที่นี้อย่างมากก็แค่เกือบเพลี้ยงพล๊ำค่ะ!!
อ่านข่าวผิดด้วยน้ำเสียงมั่นใจก็มีบ่อยนะค่ะ สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามลอกเลียนค่ะ
อ่านเรื่องหมีแพนด้าของสวนสัตว์จีน ข่าวสุดท้ายของเบรค อ่านข่าวจบ ปิดชื่อตัวเอง
เงยหน้าขึ้นไปมองบรรณาธิการข่าว ฝ่ายประสานงานข่าวและคนคุมเสียง ที่อยู่อีกห้องมีกระจกกั้นกลาง
ทุกคนจ้องมาแล้วหัวเราะ โดยเฉพาะบรรณาธิการ หัวเราะจนลืมเก็กหล่อ
ออกจากห้องกำลังจะอ้าปากถาม ประสานงานข่าวยื่นโทรศัพท์ให้ "จากคนฟังค่ะ"
โดยสัญชาติญาณบอกว่า เหตุการณ์ไม่ปกติ "สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นแฟนข่าวของคุณค่ะ
ชอบฟังคุณอ่านข่าวมากค่ะ" แน่ะ!!มาแบบน่ารักให้กำลังใจมาก่อน
"สงสัยคุณจะชอบดื่มน้ำแฟนต้ามากเลยนะคะ ชอบแฟนต้าน้ำเขียว แดง
หรือส้มค่ะ"เอาล่ะสิ
เพล๊ง!!!!!!เสียงหน้าดิฉันแตกค่ะ แตกละเอียด หมีแพนด้า กับ
หมีแฟนต้า
มันเป็นสัตว์ชนิดเดียวกันหรือเปล่าหน๊อ วานผู้รู้ช่วยตอบ
.
แต่ที่ทราบแน่ๆๆคือ คนฟังที่โทรศัพท์เข้ามาชื่นชม(แบบกัดแหลก]คนนั้น ชื่อ ประไพพัตร โขมพัตร 1 ในบอกอ.
ของดิฉันค่ะ:(
>> กลับไปหน้าเดิมค่ะ...:) 
|
|
| |
|
 |
| HOME | WORK'S EXPERIENCE | SIGN &VIEW GUESTBOOK |
| © 2001 "Complain or Opinion" Created
and Published by JaRuWaN yUnG-yUeN All rights reserved. |
| |
|
