[Complain or Opinion]

COMPLAIN OR OPINION

15 กันยายน, 2543 :: by จารุวรรณ ยั่งยืน

"อุ่นใจ"

ย้อนหลังไปประมาณ 4 ปีกว่าๆช่วงที่ยังเป็นมือใหม่ในงานข่าวและงานผู้ประกาศข่าว ช่วงนั้นผู้ประกาศข่าวมือใหม่จะถูกลงเวลาให้อ่านข่าวช่วง 23.00น-06.00น .บอกอ.ปากจัดบางคน ให้เหตุผลค่ะ ว่า "เสียงพวกเองน่ะเหมาะกับการอ่านให้พวกคนขับรถบรรทุกฟัง" (ซึ่งประโยคนี้พวกเราก็มาใช้บอกต่อกับคนอ่านข่าวรุ่นใหม่นะคะ) แหม!!ก็เวลาช่วงนั้น คนทำงานในช่วงเวลา office time ที่ไหนเค้าจะตื่นขึ้นมาฟังกันล่ะคะ นอกจากพวกคนขับรถบรรทุกที่ต้องใช้ช่วงเวลานั้นในการขนย้ายสินค้า เหตุผลของบอกอ.คนนี้ ทำให้พวกเราคนอ่านข่าวมือใหม่ใจชื้นค่ะ ไม่เกร็ง ไม่เครียด รู้สึกสบายแบบเพลงของป๋าเบิร์ดยังไงยังนั้น ((แต่..เรามาทราบช่วงหลังค่ะว่า จริงๆแล้ว แฟนข่าวช่วงกลางคืนล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่มีคุณวุฒิและประสบการณ์ ที่ทำให้เราหนาว เวลาได้ยินชื่อ)

ช่วงกลางคืนคนทำงานจะน้อย จะมีคนแปลข่าวต่างประเทศ คนนี้จะเป็นตัวหลัก เพราะกลางคืนข่าวจะเน้นไปที่ประเทศฝั่งตะวันตกมีการเคลื่อนไหว คนพิมพ์ดีด มีไว้ให้นอนหลับเป็นเพื่อนกับคนอ่านข่าว ซึ่งบางคนจะมีเวลาลืมตาแค่ช่วงต้นชั่วโมง( ก็เหนื่อยมากับการทำข่าวทั้งวันนี่ค่ะ)แล้วก็ฝ่ายเทคนิค ที่ทำหน้าที่ควบคุมเสียง ดูแลการออกอากาศ บรรยากาศของการทำงานหรือการอ่านข่าวกลางวันแตกต่างกับกลางคืนลิบลับเลยค่ะ ทำงานกลางคืนบางคืนนี้เหมือนกับมาตั้งวงสังสรรค์กันเลยนะค่ะ คนอ่านข่าว บางคนจะไม่ยอมหลับระหว่างที่รออ่านข่าว เพราะถ้าหลับปุ๊บ ตื่นมา เสียงหายทันที ต้องหากิจกรรมมาทำในช่วงระหว่างรออ่านข่าว นักข่าวคือเป้าหมายสำคัญ ออดอ้อนสิคะ ขอให้อยู่เป็นกำลังใจกันก่อน " วันนี้ไม่ต้องกลับหรอกนะ พรุ่งนี้มีหมายเช้าไม่ใช่หรือ กลับไปกว่าจะถึงบ้าน ก็เกือบ เที่ยงคืน เสียเวลานอน เนี๊ยะ ถ้านอนที่ศูนย์ข่าวน่ะ เดี่ยวก็ได้นอนแล้ว พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องรีบตื่นด้วย"ที่ทำงานจะอยู่ใกล้กับทำเนียบ สภาผู้แทนราษฎร กระทรวงกลาโหม กองบัญชาการทหารสูงสุดค่ะ

เพราะฉะนั้นผู้โชคดี กำลังใจสำคัญ ที่ถูกบังคับให้นอนที่ ออฟฟิชเป็นเพื่อนกัน จะเป็นผู้สื่อข่าวสายการเมืองแล้วก็สายทหาร!!

อ้อ!!ไม่ต้องกังวลนะค่ะ ว่าพวกเราจะไม่มีเสื้อผ้า เปลี่ยน เพราะทุกคนจะมีล็อคเกอร์ที่มีเสื้อผ้าสำรองค่ะ บางคนก็เตรียมเสื้อผ้าติดไว้ในกระเป๋าทุกวัน เพราะบางทีอาจเจอหมายด่วนให้ไปทำข่าวต่างจังหวัดโดยไม่ทันตั้งตัว บางคนอ่านข่าวเสร็จ 6 โมงเช้า กะว่าจะกลับไปนอนต่อที่บ้านให้สบายอารมณ์ เจอบอกอ.โยนใส่รถไปนอนต่อในรถข่าวก็มีนะค่ะอย่างนี้นี่หมายทหารเลยค่ะ จำไม่ได้ค่ะว่าช่วงนั้นผบทบ.เป็นใคร รู้แต่ว่าท่านเป็นคนขยันค่ะ หมายนี่เช้าตลอด แล้วหมายทหารนี่แปลกนะค่ะ ไม่มีบอกล่วงหน้า กำลังจะขึ้นรถแล้วค่อยบอก วันนั้นเพื่อนดิฉันต้องตามไปถึงจันทบุรีโน้นแน่ะค่ะ ก่อนไปคุณชายหันมากระซิบ "ทำเป็นไม่เห็นหมายที่นักข่าวด้วยกันเพจมาบอกก็สิ้นเรื่อง" ได้แต่บ่นล่ะค่ะเพราะรู้ยังไงว่าความรับผิดชอบต้องมาก่อน

หากมีคนจากข้างนอกหลงทางเข้ามา ((ซึ่งก็เป็นไปได้ยาก เพราะที่ทำงานของเราไม่ได้ผ่านเข้ามาง่าย ยิ่งช่วงกลางคืนจะผ่านเข้ามาก็ฝ่าฟันกับทหารยามที่ถือปืนแต่ไม่ยอมแบกปูน ไปโบกตึกที่ยืนอยู่ข้างนอกกันก่อนล่ะค่ะ ))คนที่ผ่านเข้ามาคงจะเกิดอาการสับสนน่าดูเลยค่ะ ว่านี้ตูหลงเข้ามาบ้านใครหว่า เพราะชุดที่ใส่ทำงานช่วงนี้จะฟรีสไตล์ค่ะ บางคนนี่นุ่งผ้าถุงเลยนะคะ เน้นค่ะ ว่า ผ้าถุงเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองมากจนพวกเรายกนิ้วให้เลยค่ะสำหรับ คนแปลข่าวคนนี้ นุ่งผ้าถุงแล้วก็สวมเสื้อคอกระเช้า ใช้ผ้าห่ม ผ้าแพรนะค่ะ คุมโปงปิดหมดตั้งแต่ศรีษะลงมาค่ะ นั่งทำงานแปลข่าวอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งอยู่ระหว่างจอคอมพิวเตอร์ 3 เครื่อง ที่ไว้เช็คข่าวจากรอยเตอร์ เนชั่น และเอเอฟพี รวมทั้งหน้าจอทีวีที่เปิด CNN เอาไว้ ส่วนผู้สื่อข่าว กับคนอ่านข่าว อาจจะดูดีขึ้นมานิดหนึ่ง(แค่นิดหนึ่งค่ะ) เป็นกางเกงเล เสื้อยืด จุดซ่องสุมกำลังของพวกเราจะอยู่บริเวณใต้โต๊ะค่ะ กลางวงมีขนม ในมือมีหนังสือ คุยเล่าถึงเหตุการณ์ที่ไปเจอกันมาให้แต่ล่ะวัน บางคนนั่ง บางคนกลิ้ง อ้อ!!อุปกรณ์สำคัญอีกอย่างหนึ่งของพวกเรา นอกจากเสื้อผ้าติดตัว คือ ถุงนอนค่ะ เกือบทุกคนจะมีถุงนอนติดออฟฟิช

แต่อย่าคาดหวังว่าพวกกำลังใจเหล่านี้ ซึ่งอย่างน้อยต้องมี 2 คนขึ้นไปค่ะ จะอยู่กับเราได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่เกินเที่ยงคืนก็หลับแล้วค่ะ ถึงตอนเช้า ยังมีหน้าบ่นเราอีกสิคะ "เมื่อคืนปล่อยให้หลับทำไม ทำไมไม่ปลุก"

อยากค่ะ อยากปลุกเหมือนกัน แต่ติดที่เห็นหมายข่าวบนกระดานแล้วเลยมิบังอาจ บางคนเจอหมาย06.00/ 07.00 น. ใครจะบังอาจไปปลุก ได้มองดูคนหลับด้วยความอิจฉา แถมยังต้องคอยหาผ้าห่มมาห่มให้ หายากันยุงมาจุด แล้วก็คอยเป็นนาฬิกาคอยปลุกให้ในตอนเช้า แต่ก็เป็นความอุ่นใจค่ะ เพราะทำให้เรารู้สึกว่ามีเพื่อน เรามีใคร ไม่ได้อยู่คนเดียว……..

วันไหนเราไม่มีเวรอ่านข่าวดึก กลับไปนอนสบายบนที่นอนนุ่มๆ แต่อาจจะยังมีบางคนที่ต้องค้างออฟฟิชเพื่อสะสางงานต่อ อย่าหวังนะคะว่าคนที่กลับไปนอนที่บ้านจะได้นอนหลับสบายอย่างมีความสุข พวกเราจะเจอป่วนทางเพจเจอร์ทุกชั่วโมงค่ะ จนกว่าคุณเธอหรือคุณชายจะเสร็จงาน ไม่ต่างกันค่ะ ที่เวลาเราต้องอ่านข่าวดึกแล้วเจ้ากำลังใจกลุ่มนี้ ไม่ยอมอยู่ด้วย เจอป่วนทุกต้นชั่วโมงเหมือนกันค่ะ ….ผีเสื้อน้อยราตรี ถึงผีเสื้อราตรี ผีเสื้อราตรีถึงผีเสื้อราตรีตัวใหญ่ …ถึงเวลาออกหากินแล้ว ใช้ชื่ออย่างนี้ ข้อความอย่างนี้ หากคุณเป็นพนักงานรับข้อความของเพจเจอร์ จะคิดว่าพวกเราทำงานอาชีพอะไรกันคะ?

แต่ที่แน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง มาระยะหลังพวกเราทุกคน ไม่มีใครยอมเปิดเสียงเพจเจอร์เวลานอนเลยค่ะ …….

>> กลับไปหน้าเดิมค่ะ...:)

| HOME | WORK'S EXPERIENCE | SIGN &VIEW GUESTBOOK |

Hosted by www.Geocities.ws