 |
 |
|
30 กันยายน, 2543 :: by จารุวรรณ ยั่งยืน
"นาทีชีวิต"
เคยมีคนพูดให้ดิฉันฟังค่ะ(และดิฉันเคยผสมโรงพยักหน้ารับ)ว่า การจัดรายการที่เกี่ยวข้องกับจราจรช่วงเช้าๆเป็นเรื่องไม่ยาก!! เพราะแค่สายของคนฟังที่โทรศัพท์
เข้ามารายงานสภาพการจราจร
กับสปอตโฆษณาก็มากจนดีเจแทบจะไม่ต้องพูดอะไร นอกจากคำว่า ค่ะ ค่ะ และ ค่ะ
แต่เมื่อมีโอกาสเข้ามาสัมผัสจริง
สิ่งที่เคยมองดูว่าง่าย มันกลับกลายเป็นไม่เหมือนกับที่เคยคิดในวันที่ดิฉันเคยเป็นเพียงแค่คนนั่งฟังรายการอยู่เฉยๆค่ะ
ในช่วงเช้า(โดยเฉพาะวันรถติดมากผิดปกติ) อารมณ์ของคนแต่ละคนที่โทรศัพท์เข้ามา
ไม่ได้สดใสเหมือนอากาศยามเช้าหรอกค่ะ
บางคนพกอารมณ์หงุดหงิด อยากวีนเต็มที่เข้ามาด้วย
หงุดหงิดกับสภาพการจราจรที่ติดขัด พาลส่งผลทำให้ไม่พอใจเจ้าหน้าที่
ตำรวจจราจรในพื้นที่ เปิดสัญญานไฟให้น้อยบ้างล่ะ
ไม่ยอมเปิดทางพิเศษให้ ถนนไม่เรียบเป็นหลุมเป็นบ่อ รถคันโน้นทำตัวเป็นคุณแทรกศักดิ์
รถเมลล์คันนี้ขับปาดหน้าไปปาดหน้ามา สารพัดปัญหา..หลายข้อร้องเรียน(คำบ่น)
ที่เป็นของแถมหลังจากรายงานสภาพการจราจร
ผสมกับสัญญานโทรศัพท์ที่ไม่ชัดเจนในบางพื้นที่กลายเป็นกระตุกศักดิ์
เดี๋ยวเสียงชัดเดี๋ยวเสียงหาย สร้างความปั่นปวนทั้งคนฟัง คนรายงานและตัวดิฉันเองที่คอยลุ้น คอยเรียก
.
เป็นที่สนุกสนานในอารมณ์ของดิฉันค่ะ:).
จะบอกว่าเจอเหตุการณ์อย่างนี้ ไม่หงุดหงิดก็คงไม่ใช่หรอกค่ะ
นั่งฟังไป ถามตัวเองไป เรากำลังทำอะไร ทำไมแต่ละคนถึงได้มาลงมาโวยใส่เรา...ได้แต่คิดค่ะ
..แต่ไม่เก็บค่ะ ..แต่หลายเหตุการณ์ก็ทำให้ดิฉันได้คำตอบให้ตัวเองนะคะ ว่าดิฉันกำลังทำอะไรอยู่...
แต่.....เหตุการณ์นี้ค่ะ ที่ทำให้ดิฉันเริ่มรู้จักกับความรู้สึกว่าการจัดรายการจราจรไม่ได้ง่ายอย่างที่เคยคิด และ มันก็ทำให้ดิแนได้คำตอบว่าดิฉันกำลังทำอะไรอยู่
เช้าวันนี้รถติดมากค่ะ มีสายขอทางนำคนป่วยเป็นโรคถุงลมโป่งพองไปส่งโรงพยาบาล
เริ่มแรกที่คุยเพื่อขอรายละเอียด(สดออกอากาศ)...คนที่ขอทางมาสายนี้ยังสามารถพูดคุยกับดิฉัน
ได้ปกติ ได้ทะเบียนรถ สี ยี่ห้อรถ เส้นทางที่จะใช้ แต่พอเริ่มต้นถามอาการของคนป่วย ดิฉันเริ่มอึ้ง คุณคนที่กำลังคุยกับดิฉันก็เริ่มควบคุมสติไม่ได้
เพราะเสียงของน้องสาวที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถกับเสียงของคนป่วยที่เป็นคุณพ่อ อายุ 70 กว่าปี
ค่ะ ที่ดังรอดเข้ามาในสายโทรศัพท์....
"ป๊ะ! ป๊ะ.. อย่าหลับ ตื่น! ตื่น!(เสียงร้องเรียกด้วยความตกใจ) ป๊ะ.. ป๊ะ .
.ผสมกับเสียงหายใจดังคร๊อก คร๊อก เหมือนกับคนที่กำลังจะหมดลม
ที่ผ่านมาทางโทรศัพท์มันชัดมาก
ชัดจนดิฉันใจหาย
ไม่ใช่ดิฉันเพียงคนเดียว
เจ้าหน้าที่ด้านนอก หรือแม้คนฟังที่ฟังอยุ่
ดิฉันเชื่อว่าจะต้องมีความรู้สึกเดียวกัน
เสียงร้องเรียกด้วยความตกใจ .. .เสียงลมหายใจที่กำลังขาดวิ่น ดิฉันนึกถึงคำว่า...
เสี้ยววินาทีของชีวิตค่ะ
.จะอยู่หรือจะไป..
.เสียงคุณผุ้ฟังที่คุยกับดิฉันซึ่งเป็นพี่สาวคนโตและเป็นคนขับรถด้วย
ก็แย่เหมือนกัน ตกใจและก็กลัว ....ดิฉันเองก็เกิดอาการ(รุก)ลนไปด้วย นึกไปถึงคุณพ่อตัวเองค่ะ หากเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ จะเป็นยังไง
เพราะคุณพ่ออยู่คนเดียวที่บ้าน!!
รู้เลยค่ะว่าตัวเองเริ่มคุมอารมณ์ไม่ได้ ...
แต่โดยหน้าที่...ดิฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะให้อารมณ์อยู่เหนือการควบคุมค่ะ
เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากเลยค่ะ เพราะโดยปกติส่วนตัวเวลาที่จะต้องปลอบใจใคร
ดิฉันจะใช้วิธีการอยู่ใกล้ๆ
และนิ่ง เงียบ(ให้ความรุ้สึกเป็นฝ่ายพูด) ..แต่ในสถานการณ์นี้ ...ดิฉันไม่สามารถที่จะทำในสิ่งที่เป็นตัวเอง
ดิฉันต้องหาคำมาปลอบโยน เสียงต้องนิ่งและนุ่มนวลที่สุดเพื่อที่จะอีกฝ่ายคลายกังวล ยากๆๆๆๆๆ
ๆมากๆๆค่ะสำหรับผุ้หญิงเสียงห้าว..ไร้ความหวานและอารมณ์เป็นพายุอย่างดิฉัน
โปรดิวเซอร์ chat เข้ามาบอกค่ะ ว่า บอกให้เค้าเปลี่ยนรพ.เป็นใกล้ที่สุด รถติดมากและพ่อเค้าอาการหนักมากต้องถึงมือหมอให้เร็วที่สุด
(มีคุณหมอฟังอยุ่โทรมาแนะนำอาการ เดี่ยวจะให้คุยสด)...คนป่วยกำลังใช้ถนนรัตนาธิเบษฐ์
ตั้งใจจะไปขึ้นด่วน
ตรงแยกแคลายแล้วไปโรงพยาบาลพระมงกุฎ แต่ปรากฎว่ารถติดมากเลยต้องโทรมาขอทางกับเรา...
คุณพ่อมีประวัติอยู่ที่รพ.พระมงกุฎหรือคะ (แต่ในใจนะคงต้องเปลี่ยนโรงพยาบาลแล้วค่ะ รถติดมากกกกลัวไม่ทัน)
ไม่ต้องกังวลนะคะ... ตอนนี้เรากำลังประสานงานกับรพ.(อื่นที่ใกล้ที่สุด)ให้ค่ะ
ใจเย็นนะคะ
เปิดไฟกระพริบไว้ เจ้าหน้าที่ตำรวจโครงการพระราชดำริกำลังมองหารถของคุณอยุ่นะคะ
เราจะนำทางให้ค่ะ
.
เสียงที่ออกไปจะต้องนิ่งค่ะ ทั้งที่ความจริงสติแทบไม่เหลือ:(
โชคดีค่ะ ที่มีสายของคุณหมอที่เปิดฟังจส.100 ขณะกำลังเดินทางไปทำงาน เข้ามาต่อชีวิตและเรียกสติ
ของดิฉันให้กลับคืนมา เสียงนุ่มๆทุ้มๆนิ่งๆของคุณหมอที่สอบถามอาการ แนะนำวิธีปฐมพยาบาล
เบื้องต้นและแนะนำให้ลูกสาวคนป่วยเปลี่ยนไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดด้วยคำพูด
ที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเป็นความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องเปลี่ยนรพ.ทำให้พวกเราผ่อนคลาย
อาจจะมีบางคนตั้งคำถาม ว่า ทำไมเราต้องคุยออกอากาศ แทนที่จะประสานหลังไมค์ และให้ลูกสาวคนป่วยขับรถไปโดยไม่ต้องกังวล
ว่าต้องคุยโทรศัพท์ไปด้วย
ดิฉันตอบได้เลยค่ะ ว่าความรู้สึกมีส่วนร่วมในการให้ความช่วยเหลือ
ของคนที่กำลังฟังรายการหรือใช้เส้นทางร่วมกันจะแตกต่างกันค่ะ ลองย้อนถามตัวเองนะคะ หากคุณได้ยินดิฉันพูดออกไปว่า "คุณเนาวรัตน์ขอทางกำลังจะ
นำคุณพ่อที่ป่วยด้วยอาการถุงลมโป่งพองไปส่งรพ.พระมงกุฎ ใช้รถยี่ห้อ ...ทะเบียน...โดยใช้เส้นทาง........." กับความรู้สึกที่คุณได้ยินเสียงลมหายของคนที่กำลังสิ้นใจ
ความรู้สึกของการให้ความช่วยเหลือนี้แตกต่างกันหรือเปล่า.....
เหตุการณ์นี้ทำให้ดิฉันซาบซึ้งในความไม่ดูดายของคนในสังคมค่ะ หลายคนโทรศัพท์
มาแนะนำเส้นทางลัด((ที่คนไม่ชำนาญทางมีโอกาสหลง))หลายคนแนะนำโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด/มีคุณหมอ,พยาบาลที่ไม่เมินเฉยเมื่อได้รับฟัง โทรเข้ามา
แนะนำการช่วยเหลือเบื้องต้น.........หลายสายโทรศัพท์เข้ามาแสดงความห่วงใยและให้กำลังใจ
ทุกคนมีน้ำใจค่ะ....
ปรากฎว่าภายในไม่เกิน 30 นาที(แต่เหมือนเป็นหลายชม)คุณพ่อของคุณผู้ฟังคนนี้ ถึงมือคุณหมอด้วยความปลอดภัยค่ะ
เป็นการพบกันครึ่งทาง โดยทางเราประสานไปที่รพ.นนทเวช และขอให้ส่งรถพยาบาล(พร้อมคุณหมอ)
ออกไปรับผู้ป่วย(แทนการรออยู่ที่รพ.)โดยต่างคนต่างขับรถมาในเส้นทางเดียวกัน เจอกัน..
เป็นวิธีช่วยชีวิตที่เร็วที่สุด(ตามคำแนะนำของคุณหมอที่คุยออกอากาศ)และด้วยความร่วมมือของเจ้าหน้าตำรวจในพื้นที่
ที่อำนวยความสะดวกเปิดเส้นทางให้
ปัญหาสภาพการจราจรที่ติดขัดในกรุงเทพมหานคร หากทุกคนขาดน้ำใจที่จะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หลายชีวิตที่อยู่ในเสี้ยววินาทีของความเป็นความตาย ก็คงเดินทางไปไม่ถึงโรงพยาบาล แต่สิ่งที่ดิฉันรับรู้จากการจัดรายการในแต่ละวัน บนท้องถนนทุกสายไม่ว่าจะในเขตกรุงเทพมหานครหรือต่างจังหวัด ไม่ขาดไร้น้ำใจค่ะ ยังมีคนอีกหลายคนนัก
ที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน เสมือนญาติ
..
ดิฉันดีใจค่ะที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือ
ชีวิตของคนเราบนโลกใบนี้
อยู่ในมือของคนทุกคนที่ช่วยเหลือกัน การทำงานเป็นทีม
ผลสำเร็จที่ได้มา ยิ่งใหญ่กว่าการทำงานเพียงหนึ่งเดียว เพราะการทำงานเป็นทีมเป็นการรวมใจและร่วมมือ เป็นการแสดงให้เห็นถึงการเสียสละและลดความเป็นตัวของตัวเอง การที่คนหนึ่งคนยอมที่จะเลิกนึกถึงแต่ตัวเอง นึกถึงความรู้สึกของคนอื่น ทำความเข้าใจคนอื่น และยอมรับคนอื่น นี่ล่ะค่ะเป็นผลของความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของการทำงานเป็นกลุ่ม
>> กลับไปหน้าเดิมค่ะ...:) 
|
|
| |
|
 |
| HOME | WORK'S EXPERIENCE | SIGN &VIEW GUESTBOOK |
| © 2001 "Complain or Opinion" Created
and Published by JaRuWaN yUnG-yUeN All rights reserved. |
| |
|
