 |
 |
|
6 มกราคม 2546 :: by จารุวรรณ ยั่งยืน
"เมื่อยายเปิ่นไปทำข่าว"
e-mail เก่าๆบางฉบับตั้งแต่เมื่อปี2542 ที่บังเอิญเปิดเจอในระหว่างที่กำลังนั่งดีลิสต์แฟ้มข้อมูลเก่าๆที่คิดว่าไม่ใช้ประโยชน์แล้วในคอมพิวเตอร์ส่วนตัว ก็ทำให้เรา(ดิฉันเชื่อว่าไม่ได้เป็นเพียงแค่ดิฉันที่รู้สึกอย่างนี้)สามารถนั่งยิ้มคนเดียวได้ จริงๆแล้ว e-mail เก่าๆที่เก็บไว้ ไม่ได้แตกต่างกับบางหน้าในสมุดบันทึกของช่วงเวลาที่ผ่านมา อย่างน้อยแค่คิดถึงความรู้สึกดีดีของคนที่เรา e-mail ถึงก็ทำให้ยิ้มได้แล้วล่ะค่ะ ความรู้สึกดีดีและน้ำใจจากพี่ชายคนนี้ ล้ำค่าจนหลายครั้งเมื่อคิดถึงทำให้ดิฉันถึงกับน้ำตาซึม!
"พี่พีทจ๋า วันนี้ ไปทำข่าวนี้มาเจ้าค่ะ งานซ้อมใหญ่ 60 ปีเล่าขานตำนานลูกทุ่งไทย ที่หอประชุมใหญ่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย โอ้โห้
2 โอ้โห้ ใหญ่ ๆไม่นึกเจ้าค่ะ ว่าจะมีคนเยอะมากขนาดนี้(ขนาดเป็นแค่วันซ้อมใหญ่นะคะ แต่ก็เปิดโอกาสให้คนอื่นนอกเหนือจากสื่อมวลชนเข้าชมได้) ไปถึงก็ตรงดิ่งเลยซื้อบัตรเลยค่ะ งานนี้ ขายบัตรด้วยนะเจ้าคะ 50 บาท ทุกที่นั่ง
ได้บัตรเสริมมา(คิดูสิคะว่าคนเยอะมากขนาดไหน) นั้นแน่ะ!พีพี่ทสงสัยใช่มั๊ยคะ ว่าทำไม ไม่ไปลงชื่อที่โต๊ะสื่อมวลชน แล้วไปนั่งตรงที่ดีดี ที่เค้าจัดไว้ไห้หว่า! ..
แหม..มันได้อรรถรสความรู้สึกที่แตกต่างค่ะ การนั่งกับคนผู้ที่เข้าชมการซ้อมใหญ่อย่างนี้ ทำให้เรามีโอกาสได้ฟังเสียงที่แท้จริงนะคะ(เสียงคนบ่นคนจัดงานให้ฟัง..หากงานออกมาไม่ดี)
ที่สำคัญ ไม่ต้องแบกรับภาระ ความรู้สึกเหมือนถูกจ้างเขียนข่าว จากใครด้วยค่ะ
..แต่แล้ว แต่แล้ว
.ปัญหา มันเกิดสิเจ้าค่ะ
อิอิ เวิร์ดเรดิโอ(วิทยุสื่อสาร) ที่เอาไป
ไม่มีสัญญานค่ะ ..ต้องวิ่งค่ะ ต้องวิ่งหาทางออก ประตู ประตู อยู่ไหน
เวลาก็ไล่หลังมาทุกขณะนะคะ(ช่วงข่าวบันเทิง จะออกอากาศตอนหนึ่งทุ่ม)
เจอประตู แล้ว เย้!แล้วโทรศัพท์ล่ะ ..หา
ค่ะ
วิ่งหาโทรศัพท์สาธารณะ(ทำไงได้ยุคนี้โทรศัพท์มือถือยังราคาแพงจนคนธรรมดาไม่มีโอกาสใช้)
เจอแล้ว ไชโย(ถ้าตอนนั้นกระโดดร้องเย้ ได้คงทำไปแล้วค่ะ)..แต่ปรากฎว่าเจอบอกอ.โหดค่ะ
ได้ยินเสียงเพลงเบามาก ไม่มีบรรยากาศ (มันก็จริงของบอกอนะคะ)
แล้วเสียงบอกอ..นี่..ประมาณ อะไรย่ะ ไม่มีความสามารถ แค่นี้ทำไม่ได้
ฮึดค่ะ! พี่พีท
เอาสิ
วิ่งไปหาประตูทางเข้าใหม่ ต้องเอาเสียงบรรยากาศมาให้ได้(บันทึกเสียงลงเทป) แล้วไง ..พอได้ เสียงไม่ชัด โอ๊ย!!ทำไมปัญหาเยอะอย่างนี้หน๊อ
.อีก 10 นาทีจะถึงช่วงเวลาข่าวแล้วค่ะ
มีวิธีเดียว ที่ดีที่สุดในขณะนี้ คือ ต้องหาโทรศัพท์มือถือ
และไปยืนรายงานตรงประตูทางเข้ารับรองว่าได้บรรยากาศชัดเจนมากอย่างแน่นอน
แต่ ปัญหาคือ
จะหาโทรศัพท์มือถือได้จากที่ไหน ตอนนี้วรรณ กำลังยืนอยู่ที่ชั้น 2 (นอกห้องแสดง)นะคะ พี่พีท
มองมา
ชั้นล่าง..กวาดสายตา หาหนุ่มๆหล่อๆ ท่าทางใจดี ที่สำคัญต้องไม่พกภรรยามาด้วย เอ๊ะ!เกี่ยวอะไรกัน ว้าๆไม่มีค่ะ ..ทำไงดี ละคะ
จ้องจ้อง ไปที่ทีมงานของเจ้าหน้าที่ของศูนย์วัฒนธรรมฯ สะดุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งเจ้าคะ คือ จริงๆวรรณ แอบมอง ผู้หญิงคนนี้ มาตั้งแต่ต้น ชอบมาด..สมาร์ท มาก
ได้ยิน เสียง คนแถวนั้นเรียกว่า ท่านผอออ.คะ ท่านผอออ. ก็เลย หันมาถาม น้องคนเฝ้าประตู ว่านั้นใช่ผู้อำนวยการศูนย์วัฒนธรรมฯ หรือเปล่าคะ?
พอน้องเค้า พยักหน้ารับ แถมมองหน้าสงสัย แบบ พี่ถามทำไมฤา
เท่านั้น คุณจา
แทบกระโดดจากชั้น 2 แต่ทำไม่ได้ค่ะ ทำได้แค่ วิ่ง-วิ่ง ลงบันได
อ้าว
ตะกี้ เห็นอยู่ เอ๊ะ !!อ้าว หายไปไหน
ถามคะ ถาม สรุป
เข้าไปด้านในแล้วค่ะ ตอนนั้นนึกอยู่อย่างเดียวว่าด้านได้ อาย-อดค่ะ เพื่องาน..ลูกบ้าเที่ยวล่าสุด วิ่งตามไปทันทีเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ ท่านผู้อำนวยการคะ ดิฉัน
.. จาก
. แล้วก็บอกปัญหาไป
ท่านผอออ.ใจดีเป็นที่สุดเลยค่ะพี่พีท
.ได้คะ นี่คะ
แล้วท่านก็ก็ถามถึงแผนการของวรรณ ค่ะ ว่าจะรายงานอย่างไรค่ะ วรรณก็บอกแผนของวรรณไป แต่ แผนของท่านผอออ.เจ๋งกว่าค่ะ ไปนี้เลยคะ ตรงวีไอพีดีกว่า
จะได้บรรยากาศชัดๆ ในใจ วรรณ คิด ว่า ตรงนั้นมันชัดไปคะเสียงมันชัด
แต่
ถึงเวลานี้ไม่สามารถแย้งท่านได้แล้วค่ะ ท่านผอออ.ฉุดมือ คุณจา..วิ่งคะ เอ..หรือคุณจา ฉุดมือท่านผอออ.หว่า
จำบ่ได้ รู้ตัวอีกที มายืนอยู่ เกือบหน้าเวที
.สรุป
ท่านผอออ.ช่วยชีวิตค่ะ
แล้วคุณจา ก็เปลี่ยนที่นั่ง มาเออละเฮย อยู่แถววีไอพี ไปโดยอัตโนมัติ
ทันเวลาช่วงข่าวต้นชั่วโมงพอดีเลยค่ะ โทรฯเข้าออฟฟิช เพื่อที่จะรายงานสดค่ะ พอได้ยินผู้ประกาศเรียกชื่อวรรณ บอกว่ารายงานจากศูนย์วัฒนธรรมฯปุ๊บ!!
รายงานทันทีเลยค่ะ ผ่านไปประมาณ เกือบ3นาที ด้วยความมั่นใจสุดๆเลยค่ะว่างานนี้เราทำได้ดีจริงๆแหม!อะไรจะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ปิดชื่อตัวเองจบ ส่งโทรศัพท์คืนกลับให้ท่านผอออ.พร้อมทั้งกราบขอบคุณท่านไปงามๆค่ะ(จริงๆอยากกอดท่านมากกว่าค่ะ แล้วบอกว่าท่านเป็นนางฟ้าสำหรับวรรณเลยนะคะ แต่ แหม!แต่ขืนทำอย่างนั้นท่านตกใจแย่เลย)
ทุกอย่างเรียบร้อย คราวนี้วรรณก็คิดล่ะค่ะว่าขอนั่งดูบรรยากาศหน่อยเถอะนะ ไหนๆก็มาแล้ว จะรีบกลับไปไหน ได้เรื่องเลยค่ะ พอเอากระเป๋ามาวางไว้ที่หน้าตัก กระเป๋าสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยค่ะ เพจเจอร์ที่อยู่ในกนระเป๋าสิคะ พอเห็นข้อความเท่านั้นล่ะค่ะพี่พีทขา แทบสลบ!!
รีบโทรฯกลับด่วน สายฯหลุด เรียกมาหลายครั้งมากค่ะ สายฯหลุดตั้งแต่วรรณเริ่มต้นรายงานประโยคแรกเลยค่ะพีพีท วรรณเลยได้แต่นั่งทำใจและเก็บเสียงบรรยากาศเพือที่จะได้เอากลับไปทำรายงานรายงานพิเศษเพื่อออกอากาศของวันพรุ่งนี้ค่ะ(นี่เพิ่งเสร็จนะคะ เสร็จแล้วส่งเมลล์มาคุยกับพีพีทนี้ล่ะค่ะ)
คอนเสิร์ต นี้สนุกดีค่ะ พี่พีท(แม้ไม่เคยชอบเพลงลูกทุ่งก็อดสนุกไปกับเค้าไม่ได้) เป็นการรวม นักร้องลูกทุ่งเอาไว้เยอะแยะเลยค่ะ ผ่องศรี/ชาย เมืองสิงห์/ไวพจน์ /พนม นพพร/มนต์สิทธิ์ คำสร้อย ฯลฯเป็นการจัดงานครั้งที่ 10 แล้วค่ะ มีเพลงเก่าๆเพียบ
ฟังแล้ว เออ..นะ แล้วก็เกิดความเข้าใจเลยค่ะว่า ทำไม๊ ทำไม บรรดาแม่ยก ถึงได้ เป็นแม่ยก ก็ แหม!ไชยา มิตรชัย นี่อ้อน สุดๆเลยนะคะ อ้อนสุดฤทธิ์ เห็นแล้วอยากเป็นแม่ยก บ้างค่ะ ไม่ใช่สิ อยากเป็นไชยา บ้างค่ะ พวงมาลัย ใบแดงๆเพียบ .แถมมีอ้อนอีกนะคะ "เงินเป็นสิงสำคัญที่สุดของชีวิต มีอีกไหมครับ..ชอบ-ชอบ"
แต่ที่สร้างอารมณ์และความรู้สึกร่วม ให้กับผู้ชมได้มากที่สุด คงจะเป็นการแสดงผลงานเพลงลูกทุ่งที่ยังคงความเป็นอมตะ ตรงนี้นะเจ้าคะ เห็นแล้ว แอบใช้นิ้วกรีดน้ำตา ด้วยความปลื้มแทนเจ้าของเพลง(เป็นเอามาก) เพราะการแสดงชุดนี้ เน้น บรรยากาศเหมือนคาราโอเกะ เพลงลูกทุ่ง (ที่มีคนร่วมร้องกันมากที่สุดในประเทศ) เพื่อให้คนฟังมีส่วนร่วมมากที่สุด ดังนั้นนักร้อง จะเดินมาจุดอื่นๆของหอประชุมใหญ่(งานนี้ มีการเล่นซ่อนหา)แทนที่จะโผล่พรวดมากลางเวที เหมือนการแสดงชุดอื่น ๆ
แล้วก็จะ ยื่นไมค์ คะ ให้คนดู
((เห็นมะ ว่านักร้องอู้..))เพลงแรก ปูไข่ไก่หลง ยังเขินเขิน กันอยู่ค่ะ แต่พอเพลงที่สอง แค่อินโทร
ขึ้น ก็จะมีเสียงของคนในห้องประชุม ร้อง เล่น ขยับตัว ตาม ได้อย่าง
ไม่เพี้ยน คนดูเริ่มมีลูกบ้า เพิ่มมากขึ้น กล้า แย่งไมค์ นักร้อง(จริง-จริง ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกคะ เปรียบเทียบให้เวอร์เข้าไว้งั้นล่ะ) รักจางที่บางปะกง งานนี้ คุณสดใส รุ่งโพธิ์ทอง เจ้าของเพลงมีบ่น เจ้าค่ะ บ่นว่า พอออกมา แทนที่ จะ บางประกง น้ำลงน้ำขึ้นนำลง กลับมีเสียง เรียกร้อง ขอ น้องพร น้องพร อยู่ไหน
และที่เรียกเสียงเฮ! ได้มากที่สุด คงจะเป็นเพลง 30 ยังแจ๋ว ..โอ้โห้..งานนี้ บรรดา สาวๆวัย(เลย) 30 ทำเปรี้ยวค่ะ ลุกขึ้นมาดิ้น -ดิ้น สาวน้อย(แก่มาก)อย่างวรรณ ได้แต่แอบยิ้มคนเดียว ก็ปล่อยให้หนุ่มน้อย(แก่เยอะ)ทำเปรี้ยวนำไปในเพลง บางประกง น้ำลง นำขึ้น ลงลง จำเนื้อบ่ได้ แล้วที่เรียกน้ำตา ได้อีก คงเป็น ช่วงรำลึก ถึงครูเพลงที่เคยขึ้นเวทีแสดงคอนเสิร์ต นี้ แต่ตอนนี้หามีชีวิตไม่
อย่าง คุณทูล ทองใจ จะเป็นการฉายสไลด์มัลติวิชั่น บรรยากาศเก่าตอนที่คุณทูล ร่วมแสดงคอนเสิร์ต ประกอบ..การแสดงของนักร้องคนอื่น ที่ขึ้นมาร้องเพลงแทน โปรดเถิดดวงใจ โปรดได้ฟังเพลงนี้ก่อน อย่าด่วนตัดรอน อย่าด่วน
.อิอิ จำเนื้อบ่ได้อีกแล้วเจ้าค่ะ แต่ฟังเพลงนี้ แล้วคิดถึงพ่อคะ พี่พีท พ่อชอบร้องเพลงนี้ ให้แม่ฟัง แล้วก็เพลง
เพียงคำเดียว
/ทาสอารมณ์/เพลงเก่าๆนะเจ้าคะ ลูกลูก อุดหู(แอบ)ฟังกันเพลิน เอ๊ะ! ยังไง แปลกๆ
จบคอนเสิร์ต ด้วยสุภาษิตสอนหญิง อ้าว..ไม่ใช่สิคะ ด้วยสัจธรรม ที่พบ "ตัวตายแต่ชื่ออยู่ ยั้ง ยืนยง ฮืมห์! เป็นความภูมิใจ ที่สุดนะคะ ที่หากเราตายไป แต่ผลงาน-ความดี ของเรายังอยู่ ยังมีคนพูดถึง อย่างชื่นชม
แล้วก็ ข้อนี้สำคัญ ไปดูคอนเสิร์ต อย่าไปดูคนเดียว เพราะ มันไม่สามารถบ้า ได้แบบลูกล่าสุดแบบสุด-สุด ค่ะ อ๋อ..อีก 1 ข้อสำคัญ หลีกห่างไกลที่นั่งแถววีไอพี เข้าไว้แล้วจะมีความสุข สุดสุด
จุ๊ๆที่สำคัญที่สุดนะคะพีพีทงานนี้จริงๆแล้วไม่ใช่เพราะว่าให้ห้องประชุมไม่มีสัญญานหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะว่าวรรณสะเพร่าค่ะ ไม่ได้ตรวจเช็คแบตเตอรี่ของวิทยุสื่อสาร แล้วก็แบตเตอรี่ของเครื่องบันทึกเสียง เรื่องมันเลยยุ่งๆเป็นยุงตีกันอย่างที่เห็นนี่ละค่ะ แฮ่ะๆแต่งานนี้รู้ถึงหูบอกอไม่ได้นะคะ ไม่งั้นวรรณแย่เลยค่ะ (เคยแต่ดุพวกน้องๆนักข่าวเวลาไปทำข่าวแล้วไม่ได้ตรวจสอบอุปกรณ์ให้เรียบร้อย แต่พอรักษาการณ์ตำแหน่งหัวหน้าข่าวบันเทิงไปเอง แย่กว่า น่าอายจริงๆค่ะ งานนี้)
------------------------------------>>>>>>>>>>
ดิฉันนั่งอ่านอีเมลล์แล้วขำและหน่ายในความสะเพร่าของตัวเองค่ะ ซึ่งสมัยปัจจุบันกลายเป็นคนที่ค่อนข้างระมัดระวังในอะไรมากขึ้น ประสบการณ์(ความผิดพลาด)ในอดีตมันสอนค่ะ
ปิดท้ายที่แปลว่าจะไปจริงๆแล้วเจ้าค่ะ ด้วยเรื่องเล่าที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน(สมัยปัจจุบันที่ดิฉันเลิกทำข่าวแต่เปลี่ยนมานั่งจ้อหน้าไมโครโฟนแทน) เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโทรศัพท์มือถือนี่ละค่ะ(แต่เป็นยุคที่โทรศัพท์มือถือเกลื่อนเมือง จนตู้โทรศัพท์สาธารณะแทบร้องไห้เพราะถูกเมิน) แต่เป็นเรื่องเล่าของพี่โปรดิวเซอร์คู่บุญของดิฉันนะคะ
"วันที่เกิดเหตุในตอนกลางดึกประมาณเที่ยงคืนไปแล้ว แล้วเหตุการณ์นี้น่ะเกิดที่ต่างจังหวัด" พี่เค้าเล่าเสียงเรียบๆ พอพี่หาเบอร์โทรศัพท์ มือถือของ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ปุ๊บก็รีบโทร.ไปทันที สัญญาณดังอยู่ 4 - 5 ครั้งก็มีเสียงปลายทางรับสาย แหม...ทำให้เราดีใจมากเลยนะ ที่จะได้ส่งสายสดออกอากาศ พอทางโน้นรับสายปุ๊บ พี่ก็ลุยเลยค่ะคุณน้อง
"สวัสดีค่ะ เบอร์มือถือของสารวัตร....ใช่ไหมคะ?"
"ใช่...ดิฉันเป็นภรรยาสารวัตร...คุณเป็นใคร?" (เสียงเข้มๆ และห้วนทางโน้นตอบกลับมา)
ว๊าย!!!เจอแบบนี้ เลยต้องรีบบอกค่ะ ว่า โทร.มาจากที่ไหน จะขอให้สารวัตรรายงานเหตุการณ์ออกอากาศให้ เท่านั้นแหละ เสียงทางปลายสายถึงได้ดีขึ้นมา .... และพี่ก็ได้ความรู้ใหม่ว่า โทรศัพท์มือถือน่ะ เมียถือ ค่ะคุณน้องขา
ฮาๆๆๆๆๆๆงานนี้ดิฉันก็หัวเราะกลิ้งเป็นลูกขนุนเลยสิเจ้าคะ
>> กลับไปหน้าเดิมค่ะ...:) 
|
|
| |
|
 |
| HOME | WORK'S EXPERIENCE | SIGN &VIEW GUESTBOOK |
| © 2001 "Complain or Opinion" Created
and Published by JaRuWaN yUnG-yUeN All rights reserved. |
| |
|
