Pravetz 8 door DemieK07 - Wikimedia Commons - CC BY 4.0

AI leert me dat het async/await-patroon een syntactisch kenmerk is van veel programmeertalen waarmee een asynchrone, niet-blokkerende functie kan worden gestructureerd op een manier die vergelijkbaar is met een gewone synchrone functie. Het is semantisch gerelateerd aan het concept van een coroutine en wordt vaak geïmplementeerd met behulp van soortgelijke technieken, en is in de eerste plaats bedoeld om het programma de mogelijkheid te bieden andere code uit te voeren terwijl wordt gewacht op de voltooiing van een langlopende, asynchrone taak, meestal vertegenwoordigd door beloften of vergelijkbare datastructuren.

De hemel is altijd om ons heen. Waar je ook kijkt, wolken. Misschien was dit altijd al bijzonder. Misschien komt het ons vreemder voor, omdat we inmiddels het grootste deel van onze dagen doorbrengen in de platte werkelijkheid van een digitaal scherm. Kijk om je heen. Niet alleen naar de wolken, ook naar de bomen en planten, de vogels. Kijk naar ze alsof zij hier eerst waren, want dat waren ze. Focus niet op de weg, het fietspad, de stoep, de gebouwen, de bruggen, de treinrails, de kade, de trappen, het plein, de hekken, de tunnels, de vangrails. Beschouw hen in het slechtste geval als ongenode gasten, in het beste geval als iets dat altijd nog overwoekerd kan worden.

Astroid 3908 Nyx door NASA - Wikimedia Commons - PD

kijk naar bloemen met bijenogen, draai de wereld om in een regendruppel
loop met een kever langs het plafond, voel dat je schild dan zo lekker loskomt van je lichaam
verf alles waarin we verzaken mosgroen en geef het aan een stoeptegel, een gevelde boom
maak een audio-opname van het trage knipperen van een kat, speel het af
wanneer een gevoel van onbestemdheid je bekruipt
bedenk je dat iedereen die nu oud is, niet zo lang geleden even hip of nerdy was als jij,
even onvergeeflijk jong
geef je waardigheid aan iemand die haar niet aan kan nemen, maar dat voor zichzelf zal houden
krom je ruggenwervel, vouw je pootjes naar binnen, toon de wereld je grijze schild,
rol weg of word een lage bromtoon en schud zachtjes de pollen los, verzamel ze
op je behaarde lichaam
huil van geluk als een hond tegen je been gaat staan, omdat je weet dat geen mens
zoveel genaakbaarheid waard is

ik verlang naar een taal nauwkeurig als wiskunde, maar waarin
ieder woord gelijkstaat aan de veelvormigheid van x de realiteit
verkennen zonder beperkingen van vooraf vastgestelde overtuigingen 
woorden verzamelen voor het onbeschrevene om mezelf van de troon
van mijn domme mensenlogica te stoten is de enige manier om een
glimp op te vangen van 🪸🦬 De Ultieme Samenhang 🌌🐌 
ik wacht, en er is niemand die komt – als de aarde nu
nat werd zou ik weten dat ik het ben die oplicht – het is iets goeds,
Het geheel bezit het vermogen