Geceye vuruyorum kendimi epeydir
Sıyrılıp usulca siyah örtünün kenarından
Açığa çıkıyorum, alabildiğince açığa
En uzak yıldıza dikiyorum gözlerimi
Ya bitkindir bencileyin ya da tüm efkarından
Titriyor ışıkları
Yanyanayken bile ne kadar uzak
Ve ne kadar fakirler
Zamane aşıkları
Kendimi geceye vuruyorum epeydir
Karanlığa karşı bir şemsiye yapıp üstüme
Yaslanıyorum kocaman bir çınara
Canımı acıtıyor gövdesindeki yaralar
Kırılmış dalını budağını ekliyor yüküme
Yoruluyorum
Ve ne kadar söz versem de kendime
Sana darılıyorum
Epeydir geceye vuruyorum kendimi
Bıçak gibi ayaza karşı dönüp yönümü
İnadına bir mezar taşına dayıyorum sırtımı
İşte gerçek, işte varlık, işte kuvvet..
Bu taş ben bildim bileli bu dağ başındadır
Ne çok erken pişmanlığı
Ne de geç kalmanın telaş?ndadır
Sükunet burda oturur
Ve ne kadar kargaşa varsa götürün
Huzur istiyorum
Bir parça huzur.
Birbiri ardına üç fakülte terk
Nice yazsam kimse rağbet etmiyor
Galiba bir mektep bitirmek gerek
