พระอาจารย์ เตรียมพร้อม เพื่อจะออกเดินทางขึ้นไปสู่ยบอดเขา โดยแต่ละท่านแต่ละคนก็จะต้องถือสิ่งของเครื่องใช้ทีจำเป็นขึ้นไปด้วย แม้จะลำบากกันดาร แต่ทว่า การภาวนาในสถานที่เช่นนี้ ทำให้จิตสามารถหยั่งลงสู่ความสงบได้โดยง่าย แม้กระผมเอง ก็เช่นเดียวกัน มองไปรอบๆ ตัว เต็มไปด้วย ความมืด มีแต่แสงจันทร์ที่ส่องสว่างพอมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้

แต่อย่างไรก็ตาม จิตที่นึกคิดไป กลัวในสิ่งต่างๆ นานา รอบด้าน เช่น

ผี
สัตว์ป่า
และสิ่งทีเราคาดไม่ถึง

สิ่งต่างๆ เหล่านี้ เป็นสิ่งที่น่ากลัวและหวาดเสียว ทำให้เราต้องหันมาหาทีพึ่ง ซึ่งก็ ไม่มีอะไรอีกแล้ว นอกจากคุณพรพพุทธเจ้า พระธรรม และ พระสงฆ์ ให้แนบอยู่กับใจ

นี่เอง คือ สิ่งช่วยทำให้จิตเรารวมลงอย่างรวดเร็วได้ เพราะอาศัยความกลัวเป็นเครื่องช่วย

สมลักษณ์ วันโย บันทึก