Cains - Perth - Alice Springs - Adelaide -Melbourne - Sydney; 19 nov - 28 dec 2000.
Het vorige mailtje kwam vanuit Hamilton Island, waar ik toen net gestopt was met werken. Intussen zit ik alweer in Nieuw Zeeland en heb ik in de laatste weken meer van Australie gezien dan in de paar maanden daarvoor. Tot nu toe is Nieuw Zeeland niet geweldig met veel regen en de eerste tour hier in Auckland vandaag (ik ben hier nu net 2 dagen) leek leuk: dolfijnen/walvisses/orca's kijken en met dolfijnen zwemmen, maar ik heb alleen maar regen, mist en water gezien. Morgen verlaat ik de stad echter en wordt alles hopelijk beter. Australie nu:
Het was de 2e helft van november en ik had weer even genoeg geld om verder te reizen. Verder de kust omhoog naar Cairns. Een leuke stop bij een krokodillen-farm, waar een slang en een baby-krokodil mochten worden vastgehouden. Ik reisde nog wel met hetzelfde busticket Sydney-Cairns als voorheen en dat was af en die maatschappij was voor mij niet de beste wijze van reizen: veel omwegen en enkele overnachtingen waar ik niet wilde overnachten. Na Cairns geen bus meer.
Eerst een paar dagen Cairns zelf. Cairns bevindt zich behoorlijk noordelijk aan de oostkust en december-maart is het tropisch vochtig, klam en soms erg nat. Het was eind november en het was duidelijk dat het regenseizoen in aantocht was. Op 1 vd laatste mooie dagen het verplichte bezoek aan 'the Great Barrier Reef': Snorkelen slechts, maar het was geweldig. Niet zozeer het rif zelf, maar vooral de dit keer wat grotere vissen. Op een gegeven moment kwam er een flink grote vis op me af (ruim 1 meter). (Dat was 1 maal schrikken.) Vervolgens zag ik dat deze achtervolgd werd door een haai van mijn lengte. (Nogmaals schrikken.) Ik zag dat het een onschuldig-type was, maar toch. En mijn kennis van vissen is nu ook weer niet zo geweldig dat ik mezelf hierbij 100% vertrouw. Ze zwommen voorbij en ik erachteraan (mooi gezicht, die bewegingen van zo'n haai). Maar toen draaide de eerste vis zich om en de haai dus ook. (Nogmaals schrikken.) Maar ze zwommen weer voorbij en ik kwam weer veilig terug in Cairns. Het regenwoud ten noorden van Cairns was de volgende bestemming en al liftend kwam ik bij deze regenwouden en ongerepte kust (Cape Tribulation). Maar Australie zou het makkelijke Australie niet zijn als ook hier, midden in het bos, een hostel zou zijn. Beetje jammer, maar wel weer erg gemakkelijk. Tijdens wandelingen waren er geen enge beesten (slangen, spinnen, etc.)zichtbaar en dat was maar beter ook, zeker toen ik toch een stukje zwemmend moest afsteken op een plek waar krokodillen en een levensgevaarlijke kwallen-soort aanwezig waren. (Door deze kwallen-soort kan je aan de hele noord-oost kust van Australie niet zwemmen van okt/nov-april, tenzij er speciale netten aanwezig zijn.)
Weg van de klamme hitte, weg van de toeristische oostkust. Ik vloog vervolgens naar Perth aan de westkust om via het midden (Alice Springs) weer richting Sydney te gaan. Na bus, trein, liftend en vliegtuig geprobeerd te hebben was het nu tijd om eens de enige overgebleven optie te proberen. Ik kocht in Perth een auto, deels in de hoop deze met wat winst weer in Sydney te verkopen. Winst bleek er wel te zijn, maar de af en toe aanwezige pech bleken het toch juist weer extra duur te maken. Perth is weer zo'n moderne stad waar de architecten alleen in vierkanten en rechthoeken denken. (Na Sydney, kwam ik Marco hier weer even tegen; dacht ik iets 'anders' te doen...) De auto laten nakijken (nissan station uit '85) em op weg met veel water, voedsel en benzine, want ik had een weg gezien op de kaart die best wel een uitdagig leek: Van Perth naar Alice en dan een stuk afsteken met wel 1500-2000 km onverharde weg. Nee, het was inderdaad geen 4x4. Prachtige vlaktes, die voor dagen hetzelfde bleven (wat nou 'Australie, zo afwisselend'?), bijna geen verkeer en af en toe wat aboriginals die in hun moderne felle nike-kleding nog door de struiken kropen. En om de 300 km een kleine nederzetting voor de nodige benzine. De laatste 100 km was het enige probleem: Een lekke band. Vervangen en 100 meter verder nogmaals lek. En ik had geen reserve banden meer. Een dag later kwam pas de volgende auto langs en brachten me (met wiel) naar een aboriginal-nederzetting, waar ze mijn band konden repareren en ze brachten me ook even terug naar de auto (200 km, en ze wilde voor dit alles niet eens geld hebben).
Zo kwam ik vanuit de vlakte de nationale parken rond Alice Springs binnenrijden. En volgens mij is er geen betere manier om Ayers Rock in deze enorme uitgestrekte leegte te waarderen. Na dagenlange vlakte opeens die enorme monoliet. De andere Nationale Parken waren bijna net zo mooi en deze regio vond ik eigenlijk wel de mooiste van heel australie. En zo reed ik Alice Springs in. Weer tussen de mensen.. Vreemd. En ook al is de omgeving hier erg mooi, Alice Springs is een plek om over te slaan. Ik wilde nog kijken of ik hier een andere backpacker kon vinden die richting Adelaide wilde om zo de benzine kosten te delen, maar ik kon niet langer in Alice Springs blijven. Nieuwe banden (de gerepareerde band begaf het weer, maar ik had gelukkig net de stad gehaald) en naar het zuiden. Meer vlaktes. Een vreemd on-aards mijn-stadje (Coober-pedy), opaal centrum van de wereld. Zoutvlaktes. En weer honderden kilometers rijden voordat het landschap wat verandert.
Adelaide was weer zo'n moderne stad. Het wijnproeven in de Barossa-vallei was echter goed. Hier kan ik wel een andere backpacker vinden die naar Melbourne wil en dus kan ik even de kosten delen en is er iemand om mee te praten. (Alle casettes had ik ook al 10-tallen keren gedraaid.) Langs de kust tussen Adelaide en Melbourne loopt de 'Great Ocean Road', volgens velen de mooiste weg in Australie en 1 van de mooiste in de wereld. In elk geval met dat laatste kan ik het niet eens zijn, maar mooi was het wel.
Onder: Adelaide; Wijnproeven in de Barossa
En ook Melbourne was weer een stad die net wat karakter miste. Ik kwam Marco hier weer tegen en omdat hij ook naar Sydney wilde, gingen we gezamlijk via Canberra, de hoofdstad (overbodige toevoeging?), naar Sydney. (Even gekeken waar het parlement z'n zittingen heeft.) Overigens was de politie in Melbourne zo leuk om me aan te houden omdat er toch wat te veel rook uit de uitlaat kwam. Dat was niet het ergste, maar omdat een auto in West Austrlie (waar ik 'm dus gekocht had) niet jaarlijks gekeurd hoeft te worden, maar in Melbourne wel, vond hij dat ik ook maar zo'n bewijs van keuring moest halen en tijdens zo'n keuring zijn ze nog best streng ook. Veel papierwerk, tijd en geld.
Terug bij af: Sydney. (Toch wel de beste stad van Australie.) Nog even een week rondgereden in de nationale parken rond de stad met een bekende van Hamilton Island en kerst 'gevierd' in Sydney. Van kerst-gevoel was geen sprake: 30-40 graden, strand. Anders, maar me toch ook wel vermaakt.
Gelukkig ging het verkopen van de auto soepel en eergister was het dan echt wel tijd om het land te verlaten. Iets anders. Nieuw Zeeland.
Kerst op Manly-beach
email 8
Nieuw zeeland
29 dec 2000 - 17 jan 2001
noordereiland
Drie weken Nieuw Zeeland. Australie was droog, heet en rood. Nieuw Zeeland is nat, koud en groen. Dit blijkt maar al te waar als ik aankom in Auckland, bovenin het noorder-eiland. Regen. En weer een lange broek uit de tas opzoeken. Auckland is weer 1 van de vele moderne steden met weinig uitstraling en de regen maakt het geheel er niet vrolijker op.
Zoals ik al eerder melde, besloot ik een dagtour te doen: walvissen kijken en met dolfijnen zwemmen, wat eindigde in regen en mist bekijken.
Verder was het nadenken hoe ik in Nieuw Zeeland wilde reizen. Er zijn vele mogelijkheden. Auto kopen, een georganiseerde tour, 'backpacker-bussen', liften en openbaar vervoer. Gezien de korte tijd en het feit dat ik zelfstandig wil reizen, wordt het de laatste optie: per lange-afstands-bus, de 'intercity' het land door. Ik koop nog een tent in Auckland om af en toe te kunnen 'trampen': de nationale parken in en meerdaagse tochten te voet. Nieuw Zeeland heeft veel indrukwekkende natuur-gebieden en dit is de beste wijze dit te zien.
naar het zuiden
Per bus naar Rotorua. Geizers, hete bronnen, bubbelend modder, stoom en uitgedoofde vulkanen. Vroeger heeft dit gebied ongekend grote vulkanen en gijzers gehad en het gebied wekt nog altijd een onstabiele indruk.
Rotorua is ook waar ik Oud-en-Nieuw vier en doordat het een klein plaatsje is, zijn mijn verwachtingen laag. En mede daardoor wordt het toch nog een best goede avond in de plaatselijke bars.
Tongariro Nationaal Park
Iets verder naar het zuiden, in het centrum van het noordereiland, is een prachtig nationaal park met 3 indrukwekkende vulkanen. Alle drie zijn ze nog af en toe actief, maar momenteel niet meer dan kleine hoeveelheden stikkend gas/stoom. De hoogste is in de winter skigebied en de 1-na-hoogste in de meest indrukwekkende door zijn perfecte kegel-vorm (zie foto).
In Nieuw Zeeland zijn er een aantal 'Great Walks': populair en daardoor moet je voor hutten boeken, worden de paden beter onderhouden en is er altijd makkelijk vervoer naar begin-/einpunt te regelen. Een 3 daagse tocht rond deze kegelvormige vulkaan is er 1 van.
Met tent en al mijn spullen (ruim 25 kg; toch een beetje teveel?!) ben ik uitgeput als ik de ronde na een dag volbracht heb. Het is echt een schitterende omgeving. On-aards. (en de zon is nog gaan schijnen ook!)
midden: uitzicht vanaf de top.
onder: 1 vd hutten (ik kies echter voor m'n tent)
..verder naar het zuiden..
Wellington
De hoofdstad. Het is voor vele de plek om de boot te nemen naar het zuidereiland. En dan zeggen de toeristische boekjes "..zonde, want Wellington heeft veel meer te bieden...". Toch doet iedereen het juiste: Wellington heeft weinig meer te bieden dan een winderige omgeving en neem dus vooral snel die boot.
Wellington >>
Het zuidereiland
Abel Tasman Nat. Park
Na een mooie boottocht kom ik in Nelson, een gemoedelijk plaatsje. Maar ook hier weer, net als overal, erg veel 'backpackers': veel Nederlanders en Engelsen en Ieren. Maar nu ook veel Duitsers, Fransen en zelfs veel uit Israel.
De atractie hier is Abel Tasman Nat. Park. Dit is namelijk waar hij zo'n 350 jaar geleden voor anker ging. Hij zette nooit voet aan wal en heeft daardoor nooit dezelfde bekendheid gekregen als Cook. Maar met een zee, een berg, een gletsjer en dus ook een nationaal park naar hem genoemd, is het toch een veelgehoorde naam hier. Dit nationaal park heeft ook weer een 'Great Walk': langs de kust, door het bos, over het strand. Een drukke en makkelijke route maar erg mooi en heerlijk rustig 'trampen'. Mooi weer en af en toe nat worden als een getijde-gebied overgestoken moet worden en ik de drogere omweg door het bos niet nemen wil. Prachtige plekken om een tent op te zetten ook; naast het strand.
..verder naar het zuiden..
Fox
Geen tijd om uit te rusten. Ik heb slechts 3 weken om het land te zien. Per bus verder naar het zuiden. De ruige, natte westkust langs naar de 2 bekenden gletsjers hier, die bijna tot aan zeeniveau komen. Ik maak een stop bij Fox Glacier. Ik heb hier 1 dag en om het op een 'leerzame' wijze te zien, besluit ik een introductie ijsklimmen te doen. Ik ben blij wat over het materiaal te leren, de omgeving is mooi, het klimmen makkelijk (behalve als de helling overhangend is).
Maar dit is wel de westkust en aan het eind van de dag klimmen we in de regen....
Fox >>
..verder naar het zuiden..
Queenstown
Dit is een bekende stop voor elke toerist.
Een mooie omgeving en een best leuk 'dorp'. Het gaat hier echter om adrenaline:
bungi jumpen, raften jetboaten en allerlei andere kermis activiteiten. Mijn geld is echter op en dus blijft het voor mij bij een dagje een mountainbike huren en een uitstapje naar de kust met prachtige ongerepte fjorden, het grootste nationaal park hier in Nieuw Zeeland. De boottocht op de 'Milford Sound' was indrukwekkend. (Is dit hoe de kust van Noorwegen er ook uitziet?)
(Voor degene die Marco Utrecht) kennen: ik blijf hem tegenkomen; hij was hier ook en je kan hem vragen naar alle mogelijke activiteiten; hij heeft ze ongeveer alleemaal gedaan)
<< Van boven naar onder: Queenstown, Mountainbiken in de omgeving ervan en de 'Milford Sound'.
Mount Cook Nat. Park
De hoogste berg van Nieuw Zeeland is Mt Cook (3800m) en ook dit is een nationaal park met vele pieken over de 3000 meter. Het is een onstabiel gebied met rotsen, sneeuw, gletsjers en regelmatig komt iets hiervan naar beneden. En door het klimaat komt 3000 meter hoogte hier ongeveer overeen met de omgeving op 4000 meter hoogte in de Alpen.
Achter de eerste kilometer netjes aangelegde paden is het dan ook niet het gebied voor trampers en toeristen en moet je altijd aangeven wat je plannen zijn achter dit punt. Een ijsbijl en stijgijzers behoren hier tot de standaard uitrusting.
Ik doe een twee-daagse tocht over een pas van 2200 meter en het is schitterend. Aleen door sneeuwvelden, geen paden en steeds de indrukwekkende Mount Cook vlak naast je. En het weer zat ook mee: geen wind en een strak blauwe hemel. Erg zeldzaam hier.
Christchurch
Even wat dingen regelen en weer naar het vliegveld om richting Singapore te vertrekken. 17 Januari, drie weken Nieuw Zeeland. Een parachtig land. Veel gezien, en het is het waard om veel langer dan drie weken te zijn.
singapore, maleisie, thailand
18 jan - 5 febr. 2001
Het laatste mailtje van deze reis....
Maandag 5 februari 2001, 1055 uur, ben ik weer in nederland (Bangkok-Londen-A'dam).
(nee, ik wil niet weten wat voor weer het nu in nederland is)
Bangkok 7:00 uur:
De stad wordt langzaam wakker en ik ook. De stad schijnt er iets minder moeite mee te hebben dan ik. Na een uur in de laadbak van een auto, een halve dag op een boot, een paar uur wachten, een bus, een andere bus en weer een andere bus (een nachtbus), ben ik niet echt wakker.
Ik hoop het snel te worden want ik wil nog graag wat inkopen doen. Na een half jaar reizen is mijn kleding bijvoorbeeld wel aan vervanging toe.
Thailand is een mooi land en erg makkelijk. De wegen zijn goed, het eten is goed, etc. Het is jammergenoeg niet heel erg goedkoop meer.
Ik heb vooral de bekende stranden gezien, want ik had eigenlijk niet heel erg veel zin meer om actief het land te gaan zien. Waarschijnlijk te moe van het (alleen) reizen. Ik kom nog wel een keer terug want het land heeft zoveel meer te bieden dan alleen strand. Ik ben dan wel in Thailand geweest maar ik kan niet zeggen dat ik nu Thailand ken en gezien heb.
De stranden hier zijn wel heel erg mooi. Maar ga vooral niet naar de 2 bekendste eilanden: Phuket en Kho Samui. Te druk. Een vliegveld, te veel verkeer, een mcdonalds, niet echt geweldige stranden (ook al ziet de brochure er altijd prachtig uit), maar vooral: 's avonds is de sfeer erg triest: westerse mannen op zoek naar een thais meisje en de barretjes zijn er vol van. Een westerse man van 70 met een thais meisje, hand in hand; hij blij, zij verveeld....
Er zijn gelukkig genoeg andere plekken die wel goed zijn: De stranden van Krabi met prachtige rotsformaties; Kho Phanang waar je 24 uur op het strand kan zijn: overdag in de zon en 's nachts in een open bar/ feestend op het strand; Kho Phi Phi een beetje druk maar wel klein en geen verkeer (je kan hier bijvoorbeeld een bootje nemen naar het strand waar de film "the beach" gefilmd is); en als je een strand voor je zelf wil vinden, dat kan ook nog altijd.
Singapore en Maleisie zijn opvallend modern en ik heb daar vooral wat steden bezocht. Kuala Lumpur, historisch Malacca (met nederlands stadhuis), Panang. Al met al niet echt indrukwekkend.
Ik moet dus nog wel een keer terug naar ZO Azie. De landen zijn nu zo makkelijk toegankelijk: Vietnam, Laos, etc.
Hoeveel je ook reist, er blijven nog altijd zoveel wensen/bestemmingen over.
En nu zitten 7 maanden reizen erop. En het waren 7 afwisselende maanden: De rode leegte van centraal Australie; een vulkaan beklimmen op Java; feesten op Bali; IJsklimmen in Nieuw Zeeland; Walvissen in Australie; Stranden in Thailand; Fjorden van Nieuw Zeeland; in golfkarretjes rondrijden op Hamilton Island; etc.
Vraag me niet wat het beste/slechtste was. Het is allemaal zo moeilijk te vergelijken.
Soms was het goed. Soms Slecht. Steeds weer anders. Maar soms ook weer steeds hetzelfde (dezelfde type reizigers; dezelfde verhalen).
En of ik het jammer vind om terug te gaan naar Nerderland? Nee, eigenlijk niet. En ik ga vervolgens ook weer snel richting de Oostenrijkse sneeuw en hoe kan je dat nu eigenlijk jammer vinden?
Nederland
5 feb 2001
Terug in Nederland na 15 uur in het vliegtuig. Drie slechte maaltijden. Drie slechte films. En door het tijdsverschil een erg lange nacht (maar daar kan je natuurlijk niet echt over klagen). Afgelopen weekend heeft het enorm veel gesneeuwd in Nederland. Ik zat verbaasd te kijken naar de foto's in de Telegraaf die wordt uitgedeeld in het vliegtuig. Maar het is nu 1 dag later en vanuit het vliegtuig lijkt Nederland een groot moeras. Het regent. Veel regen. Welkom thuis....
