copied from PANTIP.COM : K3642257 ขอเรียนเชิญติดตามเรื่องกบฏยังเติร์ก ภาคที่ 74 ... ได้ที่นี่ค่ะ{แตกประเด็นจาก K3619446} [ประวัติศาสตร์]

ความคิดเห็นที่ 3

รายงานตัวครับ

พอดีช่วงที่หายไป มีผู้กรุณาเข้ามาช่วยเสริมเติมต่อประเด็นเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ช่วงสำคัญของลาวที่เกี่ยวพันกับไทยอย่างลึกซึ้ง คือช่วงเสียดินแดนลาวในฐานะประเทศราชของไทยให้กับฝรั่งเศสไปแล้ว ซึ่งผมว่าเป็นข้อมูลที่ยอดเยี่ยมแล้ว ก็คงจะไม่ฉายซ้ำอีก ใครไม่เข้าใจก็ลองไปหาวีซีดีเรื่องทวิภพดูได้

ใครดูแล้วถ้ารู้เรื่องหรือเข้าใจโดยไม่มีพื้นฐานความรู้ทางประวัติศาสตร์ในช่วงนั้นอย่างลึกซึ้งมาก่อน

ผมให้เหยียบ

จริงๆ หนังเรื่องนี้เขาทำดีนะ แต่ในแง่ของความเป็นภาพยนต์สำหรับคนไทยแล้ว ผมว่าเขาพลาดใน 2 ประเด็นที่สำคัญ คือ

1. การลำดับภาพและการเล่าเรื่องขัดกับขนบการเสพสื่อของคนไทยที่มีพื้นฐานมาจากลิเก หรือละครพื้นบ้านที่ยืดยาวแบบทั้งคืนก็ไม่เป็นไร แต่ขอให้เรียงลำดับเรื่องให้ละเอียด เข้าใจง่าย เป็นพอ

ซึ่งหนังเรื่องนี้ไม่ใช่เลย ใช้การลำดับเรื่องแบบละครเวที ผสมกับมิวสิควิดีโอ ซึ่งเหมาะกับการนำไปทำละควรเวทีมากกว่า โดยเฉพาะไดอะล็อกของตัวละคร เหมือนเขียนขึ้นเพื่อทำละครเวทีมากกว่าภาพยนต์

2. นางเอกที่เป็นตัวเอกของเรื่อง ไม่สามารถดึงให้คนดูติดตราตรึงใจให้หวนระลึกถึงบรรยากาศของคนไทยในยุคเก่าได้เลย ซึ่งเรื่องนี้คล้ายๆ กับความล้มเหลวของหนังคู่กรรมที่เอานางแบบมาเล่น เมื่อเทียบกับคุณกวางแล้ว คนละเรื่องเลยทีเดียว

ซึ่งก็ไม่เข้าใจครับว่าทำไมต้องเอาลูกครึ่ง จะบอกว่าเขารู้ภาษาฝรั่งเศสก็ไม่ใช่ เพราะผู้หญิงไทยสมัยใหม่ที่มีความรู้ในเรื่องภาษาฝรั่งเศสอย่างดีเยี่ยม ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เมื่อตัวเอกของเรื่องไม่สามารถตรึงอารมณ์คนดูได้แล้ว ก็หมดกัน ไอ้ที่จะเอาฉากอาบน้ำมาให้เห็นทรวดทรงแวบๆ อะไรนั่น มันไม่เข้าท่า แล้วก็ไม่ใช่สาระสำคัญอะไรของหนังเลย

สรุปแล้วก็คือน่าเสียดายกับความล้มเหลวของหนัง ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญของไทยอีกเรื่องหนึ่งไปอย่างน่าเสียดาย

จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 2 ส.ค. 48 18:02:21 ]

ความคิดเห็นที่ 4

จริงๆ เรื่องของลาวนี่ อยากจะเน้นในช่วงของการปฏิวัติในยุคสงครามเย็น มากกว่าด้านอื่นๆ เพราะฉะนั้นก็เลยขอรวบรัดตัดตอน ช่วงต่างๆ พอสังเขปแบบนี้แล้วกันนะครับ

ช่วงสำคัญของลาวช่วงหนึ่งคือ การยกทัพไปตีเวียงจันของพระยามหากษัตริย์ศึก ซึ่งครั้งนั้นต้นสายปลายเหตุ กล่าวไว้ไม่ตรงกัน

เหตุแรก เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจาก กบฎผีบุญ "อ้ายสาเขียดโง้ง" หรือ เกียดโง้ง ที่แม้แต่ชื่อก็ยังเถียงกันอยู่ บ้างก็ว่าต้องเขียดโง้งเท่านั้น เพราะหมายถึงขาโก่ง ถ้าเกียดโง้งจะแปลไม่ได้

เรื่องอ้ายสาเขียดโง้งนี่เคยเล่ารายละเอียดไปในช่วง กบฎผีบุญ ก็เล่าคร่าวๆ ว่า การเกิดกบฎครั้งนั้น ว่ากันว่า เจ้านครจำปาศักดิ์มีเอี่ยวอยู่ด้วย เมื่อทัพสยามตามมาตีก็เลยเข้าไปจัดระเบียบในลาวไปเสียด้วยเลย

อีกข้อมูลหนึ่งก็คือ เรื่องของพระวอ พระตา ที่เล่าค้างไว้คราวที่แล้วว่า ขุนนางสำคัญของพระเจ้าศิริบุญสาร ที่ชื่อพระวอ พระตา (มี 2 คนหรือคนเดียว ยังไม่สรุปเลย) เกิดแยกบ้านแยกเมืองออกจากเจ้าศิริบุญสาร และทำศึกต่อเนื่องกับเจ้าเวียงจัน

ซึ่งครั้งสุดท้าย พระวอ พระตา มาสร้างบ้านแปงเมืองที่ดอนมดแดง หรือ จ.อุบล ณ เวลานี้ และขอเข้าเป็นข้าบรมโพธิสมภารกับพระเจ้ากรุงธนบุรี ซึ่งเมื่อพระเจ้าศิริบุญสารมาตีเมืองของพระวอ พระตา แตก ก็หมายความว่ามารุกรานสยามด้วยเช่นกัน

พระเจ้ากรุงธนบุรีจึงมีบัญชาให้พระยามหากษัตริย์ศึกผู้พี่ และผู้น้อง ยกทัพไปตีเมืองเวียงจัน ซึ่งทัพสยามครั้งนั้นแยกออกเป็น 2 กอง กองของผู้น้องลงใต้ไปเกณฑ์คนจากเมืองเขมรมาก่อน แถมยังใช้กลยุทธ์ตัดหัวคนลาวใส่เรือให้แม่หญิงลาวพายมาขายข่มขวัญอีก ทำให้ทหารลาวระย่อไปกันใหญ่

ผลของการตีเวียงจันครั้งนั้น ส่งผลกระทบต่อเวียงจันอย่างหนัก เพราะเมืองเวียงจันถูกเผาราบ แถมทัพไทยยังได้อัญเชิญพระแก้วมรกต และพระบาง มาประดิษฐานไว้ที่กรุงเทพฯอีกด้วย

หลังจากศึกครั้งนั้น ลาวกับไทยก็เกี่ยวพันกันอีกตอนศึกเจ้าอนุวงศ์ ซึ่งเหมือนจะเป็นประวัติศาสตร์จุดเปลี่ยนที่สำคัญของไทยและลาว เพราะต่างมุมมองกันสุดขั้ว

น่าสนใจที่จะต้องมีรายละเอียดเปรียบเทียบกันนิดหน่อยครับ ก่อนที่จะข้ามาถึงยุคของการปฎิวัติตามแนวทางคอมมิวนิสต์กับขบวนการประเทดลาว หรือแนวลาวรักชาติ

จากคุณ : เวียงจัน (สื่อศิลป) - [ 2 ส.ค. 48 19:04:49 ]

ความคิดเห็นที่ 6

แถมอีกนิดว่ากองทัพไทยที่ไปตีเวียงจันคราวนั้น นอกจากยึดเอาเวียงจันแล้ว ก็ยังยกไปตีเมืองทัน เมืองม่อย ซึ่งอยู่แถวชายแดนเวียดนาม มาเป็นเมืองขึ้นของไทยอีก

การไปตีเอา 2 เมืองนี้ ทัพไทยกวาดต้อนชาวลาวเผ่านึง ที่ตอนนี้กลายมาเป็นคนไทยกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มนึงครับ คือลาวซ่งดำ หรือ ไทยทรงดำ ซึ่งมาจากการแต่งกายที่ใส่ชุดดำ

ไทยทรงดำชุดนี้ถูกกวาดต้องเอามาไว้เพชรบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี และตลอดเวลาคนกลุ่มนี้ได้พยายามเดินทางกลับบ้านเมืองของตน จากการศึกษาทางมานุษยวิทยา ก็พบเส้นทางเดินของไทยทรงดำว่าพยายามอพยพขึ้นทางเหนือเพื่อหาทางกลับบ้านตลอดเวลา

เรื่องการกวาดต้อนผู้คนนี้ ทำให้นึกได้ว่ามีอีกทฤษฎีนึงที่อธิบายว่า ทำไมทัพไทยต้องไปตีเวียงจัน บางทีก็บอกว่าเป็นเพราะราชการไทยส่งคนไปกวาดต้อนเอาพวกข่า หรือขมุ ในเขตแดนลาวเพื่อเอามาเป็นทาส เป็นไพร่รับใช้นาย ซึ่งกระทบกับผลประโยชน์ของทางการลาวเหมือนกัน เพราะทางลาวก็เกณฑ์เอาคนพวกนี้มารับใช้ตัวเองเช่นกัน

ก็เลยขัดแย้งจนกลายเป็นศึกระหว่าง 2 เมืองไป

จากคุณ : หลวงพระบาง (สื่อศิลป) - [ 2 ส.ค. 48 19:25:38 ]

ความคิดเห็นที่ 8

ที่น่าสนใจคือราชบุตรและราชธิดาของพระเจ้าศิริบุญสารที่ทัพไทยนำลงมาที่กรุงธนบุรีด้วยนั้น ประกอบด้วย เจ้านันทเสน เจ้าอินทวงศ์ และเจ้าอนุวงศ์

ส่วนพระราชธิดา ก็มีพระนางแก้วยอดฟ้า และบุคคลระดับพระญาติอีกหลายท่าน

ซึ่งท่านเหล่านี้ได้กลายมาเป็นคนไทยและเป็นต้นสายตระกูลที่สำคัญของไทยหลายตระกูลครับ เช่น มาลากุล ณ อยุธยา

นามสกุลนี้ มีนายทหารคนสำคัญของไทยคนหนึ่ง จำได้ไหมครับ พล.อ.แป้ง มาลากุล ณ อยุธยา ซึ่งต่อมาท่านได้มีส่วนเข้าไปเกี่ยวข้องกับการรบในลาวด้วย ซึ่งด้วยสายสัมพันธ์ทางสกุลท่าน ทำให้ได้รับความไว้วางใจจากทางการลาวด้วยดี

นอกจากนี้แล้ว ยังมีสกุลที่สำคัญที่สืบสายมาจากพระญาติของพระเจ้าศิริบุญสารอีกหลายสกุล เช่น จันทนากร สิทธิสาริบุตร พรหโมบล และทุมมานนท์

เจ้าอนุวงศ์และพี่น้อง ได้รับการเลี้ยงดูและศึกษาอยู่ในราชสำนัก เช่นเดียวกับรัชทายาทเมืองประเทศราชอื่นๆ ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่นิยมในสมัยนั้น จนกระทั่งเติบโตขึ้นมาอย่างใกล้ชิดในราชสำนัก ซึ่งนี่เป็นกุศโลบายอย่างนึงของการปกครองประเทศราชแบบโบราณ ซึ่งหากลูกหลานของเจ้าครองนครประเทศราชได้รับการเลี้ยงดูในราชสำนักแล้ว ก็เท่ากับได้รับการหล่อหลอมอุดมการณ์ สายสัมพันธ์ ที่จะสร้างความจงรักภักดี ยามที่ส่งกลับไปครองเมืองต่อ จะได้ไม่สร้างปัญหา เพราะเป็นเสมือนญาติกันแล้ว

ก็เหมือนสมัยนี้ต้องเอาข้าราชการระดับสูงมาเรียน วปอ.ร่วมกันแหละครับ ไม่ใช่เพื่ออะไรเลย ก็ "คอนเนคชั่น" นั่นแหละ

จากคุณ : หลวงน้ำทา (สื่อศิลป) - [ 2 ส.ค. 48 19:36:42 ]

ความคิดเห็นที่ 9

มาตามอ่านเหมือนเดิมอย่างเคร่งครัด update อย่างน้อยวันละ ๒ รอบ ฮับ

นี่ก็เพิ่งกลับมาจากไปเล่นสกีเหมือนกันครับ แต่ปีนี้หิมะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทางเลยค่อนข้างลำบาก
แถมอากาศก็แย่เอามากๆด้วย วันแรกนี่ทั้งฝนตก ลมแรง
ส่วนวันที่สองนี่ลมแรงอย่างเดียว อากาศมาดีเอาก็วันสุดท้าย
บางเส้นทางนี่ถึงขนาดต้องติดป้ายเตือน แต่เราก็ยังดันทุรังไป
ฮึกเหิมขนาดจะขึ้นไปบนยอดเขาแล้วสกีลงมานั่นแหละ แต่มาเปลี่ยนใจเอาก็ตอนเห็นคนประสพอุบัติเหตุนอนมาในเปล
มีหน้ากากออกซิเจนปิดหน้ามานั่นแหละ
ถึงเลิกซ่า

หนังเรื่องทวิภพ version ใหม่นี่ยังไม่มีโอกาสได้ดูเลยครับ เคยดูสมัยคุณสิเรียมเล่นนู่น
ตกลง version ใหม่นี่มีวับๆแวมๆด้วยเหรอ
มีมาทำมั้ย ไม่เข้าใจ หนังระดับนี้แล้ว

จากคุณ : Ronachai (amscmu) - [ 3 ส.ค. 48 08:14:15 ]

ความคิดเห็นที่ 12

ช่วงรอยต่อของความสัมพันธ์สยาม - ลาว ก่อนเกิดเหตุการณ์เจ้าอนุวงศ์ คือ หลังจากที่พระเจ้าศิริบุญสารสิ้นพระชนม์แล้ว ราชสำนักกรุงธนบุรี ก็ส่งตัวเจ้านันทเสน โอรสองค์โตของศิริบุญสารที่เอามาเลี้ยงอยู่ที่เมืองไทย กลับไปครองเมืองเวียงจัน

แต่ก่อนที่เจ้านันทเสนจะได้เดินทางกลับไปเวียงจัน เพียง 3 เดือน ก็เกิดเหตุการณ์ผลัดแผ่นดินขึ้นที่กรุงเทพฯ ทำให้ผู้ที่ส่งเจ้านันทเสนกลับไปครองเมืองเวียงจันจริงๆ คือ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ

ซึ่งในการณ์นั้นได้ประทานพระบางให้กับเจ้านันทเสนนำกลับไปประดิษฐาน ณ วัดพระแก้ว เมืองเวียงจันด้วย

สาเหตุที่ประทานพระบางกลับไปนั้น หากฟังตามตำนานก็จะให้เหตุผลว่า พระแก้วกับพระบางนั้นอยู่คู่กันไม่ได้ เพราะจะทำให้บ้านเมืองฝนฟ้าแล้ง

แต่ถ้ามองตามเหตุผลทางการเมือง นั่นคือการมอบอำนาจให้กับเจ้านันทเสน ทั้งอำนาจทางการปกครอง การเมือง และวัฒนธรรม

เพราะแน่นอนว่า คนในยุคนั้น ศูนย์รวมจิตใจคือพระคู่บ้านคู่เมือง การสูญเสียพระคู่บ้านคู่เมืองไป หมายถึงผู้นำก็จะได้รับการยอมรับลดน้อยลง

ในทางตรงกันข้าม การข้ามโขงของเจ้านันทเสน จะได้รับการยอมรับจากประชาชนลาวอย่างดีบิ่ง เพราะเป็นผู้นำพระบาง 1 ในพระคู่บ้านคู่เมืองลาวกลับเมือง

และแน่นอนว่า นี่คือสายสัมพันธ์ทางอำนาจที่เชื่อมโยงระหว่างเวียงจันและกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นกุศโลบายในการปกครองประเทศราชในสมัยนั้น

เจ้านันทเสนองค์นี้ก็คือพี่ชายของเจ้าอนุวงศ์นั่นเอง

จากคุณ : บ่อแก้ว (สื่อศิลป) - [ 3 ส.ค. 48 13:01:59 ]

ความคิดเห็นที่ 14

ตั้งใจจะนั่งอ่านเงียบๆคนเดียวแล้วเชียวนะคะ แต่ให้บังเอิญอ่านผ่านมาเจอข้อความที่คุณสื่อศิลปใช้เรียกขานน้องดวงจำปาลาวบ่อยครั้งเข้า ก็เกิดเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ขออนุญาต (เบรค) นิดนึงค่ะ

ความจริงแล้วคำๆนี้ เคยสะกิดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณสื่อศิลปไปลาวแล้วกลับมานั่งเพ้อฝันถึงน้องนางเธอจนถึงขั้นอาการกินไม่ได้ นอนไม่หลับมาแล้ว

แต่ด้วยเห็นว่าคงจะเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของท่านสุภาพบุรุษที่จำต้องห่างไกลบ้านไปชั่วคราวเท่านั้น ก็เลยอ่านผ่านไป

ครั้นเมื่อเห็นว่าคุณสื่อศิลปจะเอาแน่ ก็เลยอดใจที่จะเข้ามาแทรกตรงกลาง (ภาษาชาวบ้านเรียกว่าอะไรนะ) เสียมิได้

คือคำเรียกขานที่คุณสื่อศิลปใช้เรียกน้องดวงจำปา ว่า "น้องเอื้อย" นั้น มันผิดความหมายด้วยประการทั้งปวงค่ะ

ที่กล้าพูดเช่นนี้ เพราะได้มีโอกาสซักถามถึงพี่น้องคนไทยภาคอิสานที่พูดภาษาเดียวกันกับลาวแล้ว น้องๆได้แต่หัวเราะกันครืนเมื่อถามว่า คำว่า "น้องเอื้อย" แปลว่าอะไร

มีสาวน้อยนางหนึ่งตอบมาแบบมั่นอกมั่นใจว่า.....

ฮ่วย! สิเอิ้นเอื้อย ก็เอิ้นเอื้อย สิเอิ้นหล่า ก็เอิ้นหล่า เป็นหยังเอิ้นน้องเอื้อย หนูบ่อฮู้จั๋กดอกค่า ( ฮา )

ก็เป็นอันสรุปว่า คำว่า "เอื้อย" แปลว่า พี่สาวค่ะ ส่วนคำว่าน้องสาวเขาใช้คำว่าอะไร ก็ไม่ทราบเหมือนกัน

แต่ที่แน่ๆ มีคำเรียกขานที่น่าเอ็นดูสำหรับเอาไว้เรียกเด็กผู้ชายว่า "บัก Ham น้อย" ซึ่งเคยทำให้ผู้ถูกเรียกเกินอาการเขินอายมาแล้ว เมื่อครั้งที่ผู้เป็นแม่อยากให้ลูกชายมาทำความรู้จักกับแขกผู้มาเยือน ด้วยการตะโกนเรียกหาซะลั่นทุ่ง

เมื่อมาแล้วก็แนะนำให้รู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันเป็นอย่างดี แต่คุณผู้หญิงเธอไม่ทราบว่าจะเรียกคุณลูกชายของคุณยายว่าอย่างไรดี เพราะคุณลูกชายก็ไม่ใช่เด็กน้อยที่ไหนแล้ว ทำให้เกิดอาการกลืนไม่เข้า คายไม่ออกกันอยู่พักใหญ่ๆ ข้อความที่จะสนทนา ก็เลยเป็นหมันไป เพราะคนถามก็ไม่กล้าถาม

ส่วนคนตอบ ก็คงอยากกลับไปขอให้แม่เปลี่ยนชื่อให้ใหม่เสียเดี๋ยวนั้นเลย

เฮ้อ นี่แหละน๊า อานุภาพของชื่อ

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 4 ส.ค. 48 09:54:24 ]

ความคิดเห็นที่ 16

จริงๆ ผมเอาเรื่องของน้องดวงจำปาลาวมาเขียนถึงให้รู้สึกผ่อนคลายกับเรื่องทางประวัติศาสตร์ที่มันหนักๆ เท่านั้นแหละครับ ไม่ได้ตั้งใจจะสื่อสารอะไรกับคนอ่านเป็นพิเศษ

แม่น้องนางดวงจำปาลาวที่งามดั่งดวงดาวคนนั้นไม่ได้ชื่อเอื้อยหรอกครับ เพียงแต่ไม่อยากบอกชื่อจริงๆ ของเธอ เพราะด้วยหน้าที่การงานของแม่หญิงคงเป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวชาวไทย (ในทางที่ดีนะครับ อย่าคิดมาก) อยู่ไม่น้อย

เธอเป็นไกด์อยู่ที่เวียงจันครับ เป็นไกด์ที่ขึ้นทะเบียนกับสำนักงานท่องเที่ยวของลาวถูกต้องทุกประการ

ซึ่งผมเชื่อว่า หากใครเคยแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนเวียงจันในช่วง 2-3 ปีนี้ น่าจะมีโอกาสได้เจอเธอบ้าง

ชื่อเล่นจริงๆ ของเธอ อาจจะไม่คุ้นหูตามหลักภาษาไทยเท่าไรนัก แต่ถ้าเป็นชื่อจริงๆ ของเธอ มันจะละม้ายคล้ายศรีภรรยาของนักการเมืองใหญ่ท่านนึงของเรา ที่เวลานี้อยู่ในช่วงอัศดงเสียแล้ว

คำว่าเอื้อย แปลว่าพี่ คำว่าอ้าย แปลว่าน้อง เราใช้กันในวรรณคดีเรื่องปลาบู่ทอง ที่คนไทยรู้จักกันดี

ผมเลือกที่จะเรียกแม่หญิงดวงจำปาลาวคนนี้ว่าน้องเอื้อย

เพราะเธอเป็นพี่สาวคนโตของครอบครัวที่มีพี่น้อง 4 คนครับ

เพราะถึงเขาจะเป็น "น้อง" ผม แต่เขาเป็น "เอื้อย" ของ "อ้าย"อีก 3 คน

และเท่าที่ผมรู้ "เอื้อย" คนนี้ ทำงานอย่างหนัก เพื่อหาเงินส่ง "อ้าย" ของเธอให้ได้เรียนหนังสือ แม้ว่าตัวเธอเองจะไม่ได้เรียนในระดับมหาวิทยาลัย

ชีวิตเธอ (ถ้าเธอไม่ได้โกหกผม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะโกหกไปทำไม) เริ่มตั้งแต่การเรียนตัดเย็บเสื้อผ้า รับจ้างปักผ้าเป็นผืนๆ ทนนั่งทำจนเจ็บหลัง เรื่อยมาจนกระทั่งไปทำบัญชีในบริษัททัวร์แห่งหนึ่ง

จุดที่เปลี่ยนให้ชีวิตเธอหันจากพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ นั่งทำงานในห้องเงียบๆ คนเดียว ต้องหันมาเป็นไกด์ที่ต้องเจอคนแปลกหน้าทุกวัน ต้องยิ้มให้ทุกคนที่เรื่องมาก จู้จี้ขี้บ่นกับเธอ

ไม่นับกับพวกเหล่าบรรดาหัวงูทั้งหลายที่คิดแค่ว่า ก็แค่ข้ามโขงกลับมาทุกอย่างก็จบแล้ว

เธอเล่าว่า ในบริษัททัวร์นั้น เธอมีเพื่อนร่วมงานเป็นไกด์หลายคน และวันนึงเพื่อนไกด์สาวร่วมออฟฟิศต้องไปรับลูกค้าที่โรงแรม และชวนเธอไปด้วย เพราะกลัวกับลูกไม้ทัวร์ประเภทให้ขึ้นไปรับเงินค่าทัวร์ที่ห้องมาหลายครั้งแล้ว

เธอจึงนั่งไปเป็นเพื่อนที่โรงแรม เพื่อคอยยืนยันกับคนในสังคมแคบๆ อย่างเวียงจันนั้นว่า เพื่อนไกด์สาวของเธอ เคลียร์บิลค่าทัวร์ ณ ห้องล็อบบี้ของโรงแรมเท่านั้นจริงๆ

แต่สิ่งที่เธอได้รับคือ หัวหน้าออฟฟิศที่คิดอะไรอยู่ เธอก็รู้ดี กลับป่าวประกาศโพทนาว่า เธอไปตาม "ออเดอร์" ของลูกค้าทัวร์ เพราะเป็นพนักงานบัญชีแล้วจะไปหาลูกค้าที่โรงแรมทำไม

เธอบอกว่าวันนั้นเป็นวันที่เธอลาพักร้อนและกำลังจะเดินทางกลับบ้าน เพื่อนในออฟฟิศโทร.มาเล่าให้ฟัง ทำให้เธอตัดสินใจกระโดดลงจากรถ และมุ่งหน้ากลับออฟฟิศทันที

สิ่งแรกที่ทำคือไปตบประตูห้องทำงานของหัวหน้าที่ไม่กล้ามาเผชิญหน้ากับเธอ และยืนด่าอยู่อย่างนั้นชั่วโมงเต็มๆ จนกระทั่งหัวหน้าเธอเปิดประตูออกมาและว่าจะฟ้องเธอข้อหาหมิ่นประมาท

เธอบอกว่าถ้าอย่างนั้น ก็จะสู้ด้วยการฟ้องร้องว่าเธอถูกกล่าวหาใส่ร้ายที่ไม่เป็นธรรมเช่นกัน

ผลปรากฎว่า หัวหน้าเธอตัดสินใจไม่สู้ต่อ เพราะกฎระเบียบของราชการลาว (บริษัททัวร์และเป็นของรัฐ) ข้าราชการหรือพนักงานสามารถถูกปรับลดตำแหน่งหรือให้ออกได้ง่ายๆ หากมีเรื่องเกิดขึ้น

จากนั้นเธอก็เดินออกจากบริษัทนั้นแบบไม่หันหลังกลับ และตั้งใจไว้ว่าเธอจะต้องเป็นไกด์ให้ได้

อยากรู้จักชื่อของเธอไหมครับ

จากคุณ : ดวงจำปา (สื่อศิลป) - [ 4 ส.ค. 48 10:47:45 ]

ความคิดเห็นที่ 17

คำว่า "เอื้อย" แปลว่า พี่สาวค่ะ ส่วนคำว่า "อ้าย" ไม่ใช่แปลว่า"น้อง" นะคะ ......... เข้าใจผิดแล้วค่ะ

ในเรื่องปลาบู่ทอง สองสาวพี่น้อง ที่ชื่อ "เอื้อย" กับ "อ้าย" นั้น เป็นชื่อคนค่ะ ไม่ใช่สรรพนามที่ใช้เรียกกัน

ความหมายของคำว่า "อ้าย" หมายถึงพี่ชายค่ะ ใครก็ตามที่เป็นชาย และเรานับถือเขาเป็นพี่ เราจะเรียกเขาว่า "อ้าย" ค่ะ หรือบางที ก็เรียก "อ้ายบ่าว" แต่ถ้าเรียก "ผู้บ่าว" ก็จะมีความหมายเป็นอย่างอื่นไปทันที

ถามถึงเรื่อง น้องดวงจำปาลาว รู้สึกจะเข้าทางผู้เขียนพอดีนะคะ ถึงแม้จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจจะสื่อสารอะไรพิเศษถึงคนอ่าน แต่คนอ่าน ก็อดที่จะอ่านอย่างพิเศษไม่ได้ค่ะ

ในขณะเดียวกันก็ให้รู้สึกเอ็นดูน้องนางชาวลาวผู้นี้เป็นยิ่งนัก ด้วยที่ว่าโดยหน้าที่การงานของเธอแล้ว ทำให้เธอหลีกเลี่ยงไม่พ้นที่จะต้องถูกล่วงละเมิดสิทธิส่วนบุคคลที่พึงมีจากนักท่องเที่ยว (โดยเฉพาะ ชายหนุ่ม จากเมืองไทย)

ด้วยความนุ่มนวล อ่อนหวาน น่ารัก ตามแบบฉบับหญิงสาวชาวตะวันออกที่ยังไม่ถูกอิทธิพลของสิ่งเร้าต่างๆมากระทบมากนัก ทำให้เธอเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์ และน่าค้นหา

แต่หากการค้นหาเพื่อการค้นพบ เป็นไปในลักษณะของการให้ความเสมอภาคกัน คงไม่กระไรนัก แต่คิดว่าคงจะไม่ใช่เช่นนั้น เพราะเราก็ทราบกันอยู่แล้วว่า ความรู้สึกที่เรามีต่อประเทศลาวนั้น เราคิดว่า เขาเป็นเมืองน้อง

และอย่างที่คุณสื่อศิลปว่าไว้คือ คิดว่าเมื่อข้ามโขงกลับมาแล้ว ทุกอย่างก็จบ นับเป็นความรู้สึกที่แสนปวดร้าวเหลือเกิน

และคิดว่า เธอก็คงรู้เหมือนกันว่าอะไรเป็นอะไร เธอจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาเกียรติยศ และศักดิ์ศรีของเธอ

อาชีพไกด์ เป็นอาชีพที่ต้องพบปะผู้คนมากมาย จึงทำให้ไม่แน่ใจว่า เธอจะต้องเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัวของเธอ ให้ลูกทัวร์ฟัง วันละกี่รอบกี่หน

เคยเห็นเวลาไกด์ทำหน้าที่บรรยายแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ก็จะบรรยายไปตามเรื่องราวและสถานที่ที่ได้พบเห็น

ไม่เคยสังเกตว่า มีช่วงไหนที่ไกด์เธอสอดแทรกประวัติชีวิตส่วนตัวของเธอเข้ามาในการบรรยายด้วย ช่างรู้ได้ลึก รู้ได้จริงเหลือเกินค่ะ

ก็เลยทำให้ไม่แน่ใจเสียแล้วว่า คุณสื่อศิลป ไปทัวร์เมืองลาว หรือไปทัวร์ อะไรที่นั่นกันแน่คะ??? :-)

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 4 ส.ค. 48 11:36:39 ]

ความคิดเห็นที่ 20

มาว่าเรื่องเจ้าอนุวงศ์ต่อก็แล้วกัน

ภายหลังเจ้าศิริบุญสาร (ถ้าสะกดตามตัวลาว ก็ให้เปลี่ยนเป็น สิริ แทน แต่ถ้าคนอีสานเขาบอกว่าไม่ใช่ เดี๋ยวจะเปลี่ยนให้ใหม่ครับ) สิ้นพระชนม์ลง พระเจ้ากรุงธนก็ให้เจ้านันทเสนซึ่งเป็นพี่ของเจ้าอนุวงศ์กลับไปครองเมืองเวียงจัน

อันนี้มีประเด็นทางไทยคือใครเป็นคนตั้งกันแน่ ระหว่างพระเจ้ากรุงธนบุรีกับพระพุทธยอดฟ้า เพราะมันเป็นช่วงเวลาก้ำกึ่งกันอยู่

แต่เจ้านันทเสนนี่ทางลาวไม่ค่อยให้ความสำคัญเท่าไรนัก แม้ว่าช่วงปลายๆ จะมีความพยายามที่จะเอาใจออกห่างทางกรุงเทพฯไปบ้าง ถึงขนาดที่เจ้าทางหลวงพระบางแจ้งโทษมาให้พระพุทธยอดฟ้าทราบ

เมื่อเรียกตัวมาสอบความก็ได้ตามนั้นว่ามีการนัดแนะกับเจ้าพรหมา เจ้าเมืองนครพนม กะจะจับมือกับญวนเพื่อเป็นกบฎต่อกรุงเทพฯ

จึงโดนคำสั่งประหารจากพระพุทธยอดฟ้า แต่สมเด็จกรมพระราชวังบวรสุรสิงหนาท ทูลขอไว้ ก็ได้แต่ถูกจำอยู่ที่กรุงเทพฯจนสิ้นพระชนม์

เมื่อเวียงจันขาดเจ้าครอง ทางกรุงเทพก็แต่งตั้งให้เจ้าอินทวงศ์ที่เป็นน้องชายของเจ้านันทเสน ที่ดำรงตำแหน่งมหาอุปราชอยู่ให้ขึ้นมาแทน เสร็จแล้วก็เลื่อนเจ้าอนุวงศ์ที่เป็นน้องคนที่ 3 ขึ้นมาเป็นอุปราชแทน

ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นกบฎเจ้าอนุ หรือเจ้าอนุผู้กู้ชาติ

จากคุณ : สะหวันนะเขต (สื่อศิลป) - [ 4 ส.ค. 48 12:26:40 ]

ความคิดเห็นที่ 25

การเกิดเหตุการณ์กบฎเจ้าอนุ เมืองเวียงจัน เมื่อมีการเล่าขานกันก็มักจะเริ่มต้นที่เมื่อครั้งแผ่นดินพระพุทธเลิศหล้านภาลัยสิ้นลง เจ้าอนุวงศ์ ในฐานะประเทศราชก็เดินทางมาเคารพพระบรมศพ

ซึ่งเชื่อกันว่าการเดินทางมาครั้งนั้น ได้ลงมาสังเกตความเป็นไปของกรุงเทพฯ ในช่วงผลัดแผ่นดินด้วย

ซึ่งข้อมูลที่ได้ในช่วงนั้น ในฐานะ "เชลย" ที่พักอาศัยและศึกษาอยู่ในราชสำนักกรุงเทพฯมานานหลายปี

เจ้าอนุวงศ์คงจะกระเส็นกระสาย ความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในช่วงผลัดแผ่นดินในช่วงนั้นเป็นแม่นมั่น ยังไม่รวมถึงกระแสการเคลื่อนทัพเรือเข้ามาเขมือบดินแดนแถบนี้ของจักรวรรดิอังกฤษที่ไม่ว่าอย่างไรเสียสยามก็ไม่น่ารอดไปได้

แต่ถ้าเป็นเรื่องประเภท พงศาวดารกระซิบ ก็บอกว่า เป็นเพราะเมื่อทูลขอคณะละครในกับพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวกลับเวียงจันแล้วไม่พระราชทานให้ ทำให้เจ้าอนุวงศ์ที่เคยได้รับการยอมรับกันว่าเป็นผู้ที่สนิทสนมและได้รับความไว้วางพระราชหทัยของพระนั่งเกล้ามาตั้งแต่เมื่อครั้งเป็นกรมหลวงเจษฎาบดินทร์

ครั้งนั้นก็คือเรื่องของอ้ายสาเขียดโง้ง (เห็นไหมครับ เรื่องอ้ายสากลับมาอีกแล้ว แต่คราวนี้ผิดยุคสมัย คือทีแรกบอกว่า อ้ายสาเกิดขึ้นในสมัยพระเจ้าสิริบุญสาร จนเป็นเหตุให้ทัพไทยยกไปตีเวียงจัน ไม่ต้องงงครับ เดี๋ยวค่อยเอามาแกะให้ฟังทีหลัง)

ในศึกครั้งนั้น เจ้าอนุวงศ์ได้ส่งเจ้าราชบุตร (โย้) ที่ต้องวงเล็บ เพราะเจ้าราชบุตรเป็นตำแหน่งครับ ส่วนโย้นั้นเป็นชื่อ ซึ่งเป็นลูกชายของเจ้าอนุวงศ์เอง ยกทัพเวียงจันไปตีเมืองจำปาศักดิ์ที่อ้ายสายึดครองอยู่ เพื่อเป็นการร่วมตีพร้อมกับทัพไทย จนเมืองจำปาศักดิ์แตกพ่าย

จากคุณ : จำปาศักดิ์ (สื่อศิลป) - [ 4 ส.ค. 48 14:35:14 ]

ความคิดเห็นที่ 26

ภายหลังจากที่ปราบกบฎอ้ายสาเกียดโง้ง (เดี๋ยวจะแยกเล่าเรื่องนี้อีกที มีมุมมองของลาวที่มองกบฎอ้ายสาว่าเป็นการกดขี่อย่างหนักของสยามจนทำให้เจ้าอนุวงศ์ต้องตอบโต้ เลยไปถึงเรื่องของย่าโมนั่นแหละ)

เจ้าอนุวงศ์ก็ทูลขอทางราชสำนักกรุงเทพฯ ว่าอยากให้เจ้าราชบุตร (โย้) ซึ่งเป็นบุตรชายของตนเองได้ครองเมืองจำปาศักดิ์

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่และเป็นการกำหนดกุศโลบายที่ผิดพลาดครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งของราชสำนักสยาม

กล่าวคือ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ ได้ทูลถวายความเห็นว่าควรให้เจ้าราชบุตรครองเมืองจำปาศักดิ์ตามคำขอของเจ้าอนุวงศ์

ขณะที่สมเด็จเจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรีไม่เห็นด้วย เพราะเกรงว่าเจ้าอนุวงศ์จะมีอำนาจมากไป น่าจะให้ทางเมืองนครราชสีมาขยายอำนาจการปกครองไปควบคุมไว้จะดีกว่า

ราชสำนักเห็นด้วยกับกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ ซึ่งเข้าใจว่าพระองค์ก็คงจะต้องออกปากรับประกันความซื่อสัตย์ภักดีของเจ้าอนุวงศ์ไว้ระดับหนึ่งแหละครับ

และว่ากันว่า นี่เป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้ ร.3 ท่านทรงโทมนัสมากเมื่อเกิดเหตุการณ์กบฎเจ้าอนุวงศ์ขึ้น เพราะพระองค์ท่านเองเป็นคนสนับสนุนให้เจ้าอนุวงศ์ขยายกำลังได้ ทั้งๆ ที่มีคนค้านแล้ว

จากคุณ : บริคัณฑ์ (สื่อศิลป) - [ 4 ส.ค. 48 17:05:31 ]

ความคิดเห็นที่ 27

เรื่องอ้ายสาเกียดโง้งที่ส่งผลไปถึงกบฎเจ้าอนุวงศ์นั้น มุมองของไทยและลาวดูจะต่างกันอย่างสิ้นเชิง

แน่นอนว่า ประวัติศาสตร์ของผู้แพ้และผู้ชนะ จะให้เหมือนกันได้ไง

ทางฝั่งไทยมองอ้ายสาเกียดโง้ง (ภิกษุชื่อสาที่ชุมนุมคนที่เขาเกียดโง้ง หรืออ้ายสาที่อ้างตัวเป็นพระเจ้าธรรมิกราช หรือพระศรีอาริย ที่มีขาโก่ง มากันหลายแบบครับ เลือกที่จะเชื่อกันเอาเองแล้วกัน)

ทางลาวมองอ้ายสาเกียดโง้งว่า เกิดขึ้นจากนโยบายการเกณฑ์ไพร่ของ ร.2 ที่ระดมการเกณฑ์แรงงานไพร่ทั่วราชอาณาจักร โดยเฉพาะทางฝั่งลาว (ตอนนั้นหมายถึงเลยสระบุรีและโคราชไปนะครับ ไม่ใช่แค่ข้ามโขงเหมือนทุกวันนี้)

สาเหตุที่ต้องส่งเจ้าหน้าที่ไปสักเลกเพื่อเกณฑ์คนลงมาเป็นไพร่ใช้งานนั้น เพราะเดิมทีได้ประกาศให้พวกนี้เข้ามาสักเลกในเมืองแล้ว แต่ไม่เป็นผล เพราะไม่มีคนยอมเชื่อฟัง แถมหนีหายเข้าป่าเข้าเขาไปเสียอีก (ใครจะอยากอยู่ละครับ ให้มาเป็นไพร่นะ)

ก็เลยต้องส่งเจ้าหน้าที่ไปสักเลกแบบ delivery ถึงที่ถึงถิ่นทุกเวลาเลยทีเดียว

ทีนี้พวกที่โดนจับไปสักเลกเป็นไพร่มากที่สุดก็พวกข่าหรือขมุ กึ่งคนป่าคนเมืองนี่แหละครับ แถมยังกระทำด้วยความโหดร้าย นำกองทหารไปไล่ต้อนคนทั้งหมู่บ้านมาลักเลกขึ้นทะเบียนเป็นไพร่

อันนี้ทางลาวเขาบรรยายนะครับ

แต่กระนั้นก็ยังไม่วายคอรัปชั่น เพราะมีบันทึกบอกเล่าเอาไว้ว่า หากสาวใดไม่อยากต้องสักเลกเป็นไพร่ก็ไปเอาค่าไถ่ตัวมา (ผู้ชายไถ่ได้หรือเปล่าไม่แจ้ง)

โดยระบุอัตราไว้ดังนี้ครับ

แม่หญิงไหนโฟโมสต์ยานแล้วก็เสียบาทนึงเอาไว้ไถ่ตัวไม่ต้องเป็นไพร่

ส่วนแม่หญิงไหนโฟโมสต์ยังเต่งตึงก็เสีย 5 สลึง แพงกว่ากันสลึงนึง

ค่ายาน

จากคุณ : ดอนมดแดง (สื่อศิลป) - [ 4 ส.ค. 48 17:50:06 ]

ความคิดเห็นที่ 28

พวกข่าเมื่อโดนเกณฑ์ไปอย่างทารุณกรรมมากขึ้น ก็เลยหนีมาพึ่งภิกษุสาผู้นี้เพื่อต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ของสยาม ป้องกันตัวเองไม่ให้ต้องตกไปเป็นไพร่

เมื่อรวมกันพร้อมมูลเข้าก็ยกเข้าตีเมืองจำปาศักดิ์ และเข้ายึดเมืองไว้ได้ จนทำให้ราชสำนักสยามต้องส่งกองทัพมาปราบ พร้อมทั้งสั่งให้เจ้าอนุวงศ์ยกทัพจากเวียงจันลงมาขนาบด้วย

เมื่อตีกบฎอ้ายสาเกียดโง้งสำเร็จ เจ้าอนุวงศ์ก็ได้ความดีความชอบไปด้วย เลยขอตามน้ำด้วยการขอให้ทางราชสำนักกรุงเทพฯ แต่งตั้งลูกชายตัวเองเป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์แทนคนเดิม

ความตอนนี้แหละครับที่ประวัติศาสตร์ราชสำนักดุเดือดยิ่งนัก เพราะมีบันทึกไว้ประมาณว่า

"อยากรู้นัก ใครเป็นผู้จัดแจงเพ็ดทูลให้เจ้าราชบุตรเวียงจันทน์ไปเป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ แต่เพียงพ่อมีอำนาจอยู่ข้างฝ่ายเหนือก็พอแล้ว ยังจะเพิ่มเติมให้ลูกไปมีอำนาจโอบลงมาทางฝ่ายตะวันออกเฉียงเหนืออีกด้าน ต่อไปจะได้ความร้อนใจด้วยเรื่องนี้"

ไม่ต้องบอกซ้ำละมั๊งครับว่าพระองค์ใดเป็นคนกล่าวประโยคนี้ และพระองค์ใดเป็นผู้รับรองต่อ ร.2 ถึงความจงรักภักดีของเจ้าอนุวงศ์จนพระองค์ยอมประทานอนุญาตตามนั้น

ดังนั้น เมื่อถึงคราวที่เจ้าอนุวงศ์เป็นกบฎในช่วงที่สมเด็จพระนั่งเกล้าครองราช พระองค์ท่านจึงเคืองแค้นหนักหนาที่เจ้าอนุวงศ์คนที่ท่านไว้วางพระราชหฤทัยขนาดยอมคัดง้าง ขัดใจกับพระองค์อื่น

กลับมาเป็นกบฎต่อพระองค์ได้

ดังนั้น เมื่อศึกครั้งแรกเสร็จสิ้นลง พระยาราชสุภาวดีแม่ทัพฝ่ายไทยยึดเวียงจันไว้ได้ แต่มิได้ทำอันตรายใดๆ เพียงแค่ให้ทหารกองหนึ่งคุมเอาไว้ และเดินทัพกลับกรุงเทพฯเท่านั้น

เรื่องนี้พระนั่งเกล้าทรงพิโรธมากที่พระยาราชสุภาวดีไม่เผาเวียงจันเสียให้ราบ จึงมีพระราชโองการให้พระยาราชสุภาวดียกทัพกลับไปเวียงจันอีกครั้ง

คราวนี้เมืองหลวงของนครศรีสัตนาคนหุตจึงจมหายไปกับเปลวเพลิง

จากคุณ : กำแพงนครเวียงจันทน์ (สื่อศิลป) - [ 4 ส.ค. 48 18:03:26 ]

ความคิดเห็นที่ 29

ตอนนี้พึ่งงัวเงียตื่นขึ้นมาครับ (นอนตั้งแต่ 5 โมงเย็น) ระหว่างรอโทรศัพท์เพื่อนผม มาเสริมเติมแต่งให้อีกนิดแล้วกันครับ

ในตอนต้นรัตนโกสินทร์เคยเกริ่นไว้ว่าสยามมีอำนาจเหนือลาวทั้ง 3 อาณาจักร นั่นคือ หลวงพระบาง เวียงจันทน์ และจำปาศักดิ์ ซึ่งรวมถึงเมืองบริวารที่ขึ้นกับทั้ง 3 อาณาจักรทั้ง 3 อาณาจักรนี้ด้วย ซึ่ง ส่วนใหญ่เป็นเมือง ทั้ง 2 ฟากฝั่งแม่น้ำโขง

ตามประวัติการตั้งเมืองหัวเมืองที่อยู่ชิดริมฝั่งโขง หรือ หัวเมืองที่อยู่ตอนในของภาคอีสานนั้น มีประวัติว่ากษัตริย์ลาวเป็นผู้ตั้งเมืองเหล่านี้ทั้งสิ้น และหัวเมืองเหล่านี้ส่งส่วย บรรณาการให้เวียงจันทน์และจำปาศักดิ์ (ตามแต่ว่าใครเป็นผู้ตั้งเมือง) ไม่ใช่โคราชหรือกรุงเทพฯ

ส่วนหัวเมืองที่อยู่ชิดชายแดนเวียดนามหัวเมืองเหล่านี้เวียดนามปกครองโดยตรง โดยอาจจะมาปกครองดื้อๆเลยหรือไม่ก็เวียงจันทน์นั่นแหละยกเมืองเหล่านี้ให้โดยเฉพาะในสมัยเจ้าอนุวงศ์

รายละเอียดคร่าวๆก็คือ ตัวเจ้าอนุวงศ์ก่อกบฎนั่นคือ ตัวเจ้าอนุวงศ์เป็นเจ้าประเทศราชที่ภักดีกับทางกรุงเทพฯมาก ในสมัยต้นรัชกาลที่ 2 เจ้าอนุวงศ์ทุ่มสุดตัวในการร่วมมือกับเจ้ากาวิละ เจ้าเมืองเชียงใหม่ในการขับไล่พม่าออกจากล้านนา

เป็นแบบอย่างของเจ้าประเทศราชที่ดีว่านอนสอนง่าย เป็นแบบที่ทางกรุงเทพฯ ต้องการ ซึ่งเจ้าอนุวงศ์ก็คิดว่าตนเองน่าจะได้รับอะไรตอบแทนจากการภักดีบ้าง

เท่าที่ผมจำได้นอกจากเรื่องละครในแล้ว ยังมีเรื่องครัวเรือนเวียงจันทน์ที่เคยกวาดต้อนมาตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรีเจ้าอนุวงศ์ทูลขอรัชกาลที่ 3 ว่าจะขอครัวเรือนเหล่านี้กลับไปเวียงจันทน์

ในมุมมองของเจ้าอนุวงศ์ก็คิดว่าตนเองน่าจะได้ตามที่ทูลขอ เพราะผลงานใน 2 รัชกาลก่อนเพียบ แต่ตามธรรมเนียมการทำศึกสมัยก่อนนั้นฝ่ายชนะศึกมักกวาดต้อนครัวเรือนผู้แพ้มาเป็นกำลังของตน

เรื่องนี้ต้องเอาปัจจัยทางเศรษฐกิจมาอธิบายว่าทำไมถึงมีธรรมเนียมเช่นนั้น เมื่อก่อนผู้คนยังน้อย มีที่ดินเหลือเฟือให้หักล้างถางพง สร้างบ้านแปงเมืองที่ดินจึงยังไม่ค่อยมีค่าในสมัยนั้น

แต่ที่มีค่าน่ะแหละคน เพราะถ้ามีที่ดินถ้าไม่มีคน ใครจะมาหักล้างถางพง ใครจะมาทำไร่ไถนา ใครจะมาให้เกณฑ์แรงงาน ใครจะมาเป็นทหารรบทัพจับศึกฯ คนจึงเป็นทุกสิ่งที่ผู้มีอำนาจอยากได้ไว้ครอบครอง

เมื่อเป็นเช่นนี้จึงยากที่เจ้าอนุวงศ์จะได้ตามคำขอ เจ้าอนุวงศ์จึงเก็บความแค้นไว้รอวัน.....

........ หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 4 ส.ค. 48 23:35:12 ]

ความคิดเห็นที่ 30

โอกาสก็มาถึงเมื่อมีข่าวลือมาว่าทางกรุงเทพฯ กำลังขัดแย้งกับอังกฤษเรื่องทำสัญญาฯ (ที่อีตาเบอร์นี่เข้ามา) ทางเวียงจันทน์จึงฉวยโอกาสรุกทันที พร้อมให้ทัพทางจำปาศักดิ์เข้าสมทบ

ขอเล่าคร่าวๆ ละกันครับประวัติศาสตร์ช่วงนี้ละเอียดอ่อนมากและยังมีเรื่องที่ท่านนักวิชาการ วิชาเกินทั้งหลายยังถกเถียงกันอยู่ (ทายสิเรื่องอะไร รู้คำตอบมาแล้วส่งมาที่............นึกมุกไม่ออกงะ)

ในระยะแรกเจ้าอนุวงศ์สามารถยึดหัวเมืองอีสานได้ทั้งหมดรวมถึงโคราช กวาดต้อนครัวเรือนกลับไปได้บ้าง แต่มาแพ้ทัพที่ส่งมาจากรุงเทพฯ ที่สระบุรีเลยต้องถอนทัพกลับ

ทัพทางกรุงเทพฯตามติดขึ้นไปถึงเวียงจันทน์ เจ้าอนุวงศ์สู้ไม่ได้จึงหนีไปเวียดนาม ในตอนนี้มีเวียดนามได้พยายามแทรกแซงโดยการไกล่เกลี่ยให้เจ้าอนุวงศ์กลับมาครองเมืองและส่งบรรณาการให้ทางกรุงเทพฯ ตามเดิม

ตรงนี้จะแมทช์กับที่อาจารย์สื่อค้างไว้พอดีแจมแค่นี้แหละครับ

............ หมาหอน

จากคุณ : ขาแจม (ryzon) - [ 4 ส.ค. 48 23:45:31 ]

ความคิดเห็นที่ 33

เรื่องของเจ้าอนุวงศ์เป็นกบฎในส่วนของฝั่งลาวนั้น จะเริ่มต้นกรณีการเกิดความขัดแย้งก่อนการรับรู้ของฝั่งไทยอยู่สักนิดนึง

ทางฝั่งไทยนั้น จะเริ่มที่เจ้าอนุวงศ์ลงมาเฝ้าพระบรมศพของ ร.2 และสืบทราบความเคลื่อนไหวในราชสำนักไทย ทั้งเรื่องปัญหาภายใน คือ ผู้จะสืบบัลลังก์ที่กำลังลักลั่นกันอยู่ระหว่าง ร.3 และ ร.4

ส่วนปัญหาภายนอกคือการเข้ามาเจรจาทางการค้าของนายเฮนรี่ เบอร์นี่ จากอังกฤษที่ไม่มีทีท่าว่าจะลงเอยกันได้ สร้างความตื่นตระหนกให้กับคนกรุงเทพฯว่าจะมีเรือไฟลำใหญ่ของฝรั่งเข้ามาในเจ้าพระยา

ฝ่ายราชสำนักเองก็วิตก เกรงว่าอังกฤษจะดำเนินนโยบายเช่นเดียวกับการรุกรานพม่า

จุดอ่อนเหล่านี้ โดยเฉพาะเรื่องของผู้สืบบัลลังก์ในฐานะที่เป็นคนใน เติบโตมาในราชสำนักกรุงเทพฯ เจ้าอนุฯย่อมจะรู้เรื่องลึกๆ ประเภทเสียงกระซิบเหล่านี้มากพอดูอยู่แล้ว

ประเด็น 2 เรื่องนี้ คือเหตุผลของประวัติศาสตร์ฝั่งไทยที่ระบุว่า ทำให้เจ้าอนุวงศ์ฮึกเหิมที่จะเข้ามาตีกรุงเทพฯ

ส่วนทางฝั่งลาวนั้น มองประเด็นที่ว่า ความขัดแย้งที่แท้จริงเกิดจากความขัดแย้งระหว่างเจ้าอนุ กับพระยาพรหมภักดีที่ภายหลังได้เป็นเจ้าเมืองโคราช แต่ตอนเริ่มเกิดปัญหานั้นเป็นหลวงยกกระบัตร ที่ไปเกณฑ์แรงงานพวกข่ามาเป้นไพร่แถวดอนโขง

พวกข่า หรือขมุนี่ไม่ใช่เฉพาะฝั่งสยามเท่านั้น แม้กระทั่งฝั่งลาวเองก็นิยมที่จะไปจับเกณฑ์มาเป็นไพร่ใช้แรงงานให้กับชนชั้นสูงของทางลาวบ่อย ๆ

ความขัดแย้งจากการแย่งชิงแรงงานไพร่นี้ ทำให้พวกข่ารวมตัวกัน โดยมีอ้ายสา หรือภิกษุสาเป็นหัวหน้า ไปชุมนุมกันที่เขาเกียดโง้ง และก่อการกบฎเพื่อต่อสู้กับทางการไทย

ความผิดฉกรรจ์ที่ทำให้กบฎอ้าสาเกียดโง้งถูกปราบคือทัพของอ้ายสายกไปตีเมืองจำปาศักดิ์ ซึ่งตอนนั้นขึ้นอยู่กับนครราชสีมา ทำให้ทัพของเจ้าอนุในฐานะเจ้าประเทศราชต้องมาปราบ และจับตัวอ้ายสาส่งเข้ากรุงเทพฯ

จากคุณ : จำปาศักดิ์ (สื่อศิลป) - [ 5 ส.ค. 48 15:34:45 ]

ความคิดเห็นที่ 34

ส่วนข้างฝั่งไทย ก็เร่งทำหน้าที่เกณฑ์พวกข่ามาสักเลกขึ้นทะเบียนเป็นไพร่ไม่ได้หยุดหย่อน เพราะตอนนั้นเป็นพระราโชบายที่จะเสริมกำลังให้กับราชสำนักกรุงเทพฯ

ทางราชสำนักกรุงเทพฯได้ส่งหมื่นภักดี และหมื่นพิทักษ์ (เข้าใจว่าคงเป็นการสั่งผ่านเจ้าเมืองโคราชไปอีกที เพราะระดับแค่หมื่นไม่น่าจะได้รับคำสั่งจากราชสำนักโดยตรง)

เจ้าหน้าที่สยามได้ไปตั้งกองสักเลกกันอยู่ที่เมืองกาฬสินธุ์ เมืองละคร (ไม่ใช่ลำปางนะ ) เมืองเหมราษฐ์ บังมุกอุบล โดยใช้วิธีการกวาดต้อนข่าในละแวกนั้นมาทั้งหมดอย่างไม่ละเว้น สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว ทำให้พวกข่ากระด้างกระเดื่องหลายครั้ง เพราะไม่ต้องการถูกเกณฑ์ไปเป็นไพร่ รวมทั้งหนีไปพึ่งเมืองเวียงจันมากขึ้น

เหตุผลของทางลาวระบุไว้แบบนี้แหละครับว่า ด้วยเจ้าอนุรู้สึกทนไม่ได้กับการที่พวกข่า ซึ่งรวมทั้งพวกลาว ถูกทารุณ และถูกเกณฑ์กันอย่างไม่หยุดหย่อน ก็เลยยกทัพมาตีเมืองโคราชที่พระยาพรหมเป็นเจ้าเมืองอยู่

สิ่งที่หวังผลในระยะแรกก็แค่ยุติการเกณฑ์ไพร่ข่า และกวาดต้อนผู้คนกลับเวียงจันเพื่อเป็นกำลังให้กับราชสำนักลาวเท่านั้น

จากคุณ : แปะ (สื่อศิลป) - [ 5 ส.ค. 48 15:42:03 ]

ความคิดเห็นที่ 37

บันทึกทางฝ่ายลาวชี้จุดที่เป็นจุดแตกหักคือนายกองสักเลกของสยามกวาดต้อนผู้คนไปขึ้นทะเบียนไพร่จดหมด ไม้เว้นแม้กระทั่งข้าศาสนา หรือข้ารับใช้ที่ทำงานรักษาพระธาตุพนม ซึ่งสมัยโบราณการจัดให้มีไพร่ทำงานในศาสนสถาน ถือเป็นการทำบุญอย่างหนึ่งของคนระดับเจ้าเมือง และไพร่เหล่านี้จะได้รับการยกเว้นไม่ต้องไปเป็นไพร่ใช้แรงงาน

ดังนั้น ทางราชสำนักเวียงจันจึงถือว่าเป็นการดูถูกเหยียดหยามกันถึงขั้นรับไม่ได้ที่นายกองของสยามไปกวาดจับแม้กระทั่งข้าทาสที่รักษาพระธาตุพนมอันศักดิ์สิทธิ์

ทัพของเจ้าอนุวงศ์จึงจับนายกองสักเลกและเจ้าหน้าที่ของสยามฆ่าเสียสิ้น จากนั้นจึงจัดกระบวนทัพมุ่งตรงสู่เมืองโคราชที่มีพระยาพรหมภักดี เป็นเจ้าเมืองอยู่

ในบันทึกฝ่ายไทยที่ระบุว่าเป็นบันทึกจากการสอบปากคำขุนนางเวียงจันภายหลังที่กองทัพไทยยึดเวียงจันได้แล้ว มีข้อความประมาณว่า สาเหตุที่เจ้าอนุวงศ์ตัดสินใจทำสงครามกับสยาม เพราะหลังจากที่เดินทางกลับมาจากงานพระบรมศพของ ร.2 ก็มาแจ้งแก่ขุนนางว่า ขณะนี้ราชสำนักสยามกำลังวุ่นวายด้วยเรื่องของผู้สืบบัลลังก์

ประกอบกับการตกลงทำสัญญาการค้ากับเฮนรี่ เบอร์นี่ ไม่ประสบความสำเร็จ และมีแนวโน้มว่าอังกฤษจะยกกองเรือมาเข้าเจ้าพระยาเพื่อเปิดศึกยึดเมืองเช่นเดียวกับที่ทำกับพม่า

ดังนั้น จึงถือเป็นโอกาสดีที่เวียงจันจะทำศึกเพื่อปลดปล่อยตัวเองจากการเป็นประเทศราชของสยาม

ในบันทึกของฝ่ายไทยนั้น ระบุว่า เหล่าขุนนางบางส่วนและโหรหลวง ได้ทักเจ้าอนุวงศ์ว่าการครั้งนี้จะไม่ประสบความสำเร็จ ขอให้ยับยั้งไว้ก่อน แต่เจ้าอนุวงศ์ไม่ฟัง แถมยังสั่งให้ประหารเหล่าโหรหลวงที่มาทักว่าการศึกของพระองค์จะปราชัยเสียอีก จนร้อนถึงเหล่าขุนนางต้องช่วยกันทูลขอจึงบรรเทา

ข้อมูลแบบนี้พออนุมานได้เลยว่า หากเป็นการสอบความกับเหล่าขุนนางหลังจากทัพสยามยึดเมืองได้แล้ว ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่า "การเอาตัวรอด" ของขุนนางเหล่านี้ที่ต้องแสดงตัวว่ายังคงภักดีต่อกรุงเทพฯ และได้พยายามคัดค้านเจ้าอนุวงศ์แล้ว

แต่ทางบันทึกของเวียงจันกลับบันทึกไว้อีกอย่าง โดยไม่ได้ให้ความสำคัญกับการคัดค้าน (หรือไม่มี) ของเหล่าขุนนางแต่อย่างใด

ในบันทึกบอกได้พรรณาไว้ว่า ทัพเจ้าอนุวงศ์ยกมายังโคราช หมายจะจับเอาพระยาพรหมภักดี ตัวตั้งตัวตีในการเกณฑ์พวกข่ามาสักเลก แต่พระยาพรหมภักดีหลบหนีไปเสียก่อน

ถ้าของไทยจะระบุว่าไปราชการที่เมืองขุขันธ์ โดยมีย่าโมเป็นผู้ดูแลเมืองแทน

จากคุณ : เชียงขวง (สื่อศิลป) - [ 8 ส.ค. 48 17:50:07 ]

ความคิดเห็นที่ 38

ถ้าเป็นทางฝ่ายไทยก็อย่างที่ทราบกันดีถึงวีรกรรมของย่าโม ณ ทุ่งสำริด แต่ถ้าเป็นทางลาว ก็จะเล่าเอาไว้อย่างนี้ครับว่า

เจ้าเมืองโคราช พระยาพรหมภักดี เมื่อหลบหนีออกจากเมืองไปได้ ไม่ทันได้ถูกจับโดยทัพเวียงจัน ก็ปลอมตัวเป็นไพร่ธรรมดา แล้วลอบเขามายังค่ายมูลเค็ง (ทุ่งสัมริดของไทย) เพื่อเข้าไปวางแผนกับลูกน้องในการหน่วงกองทัพเวียงจันที่กำลังกวาดต้อนเชลยโคราชให้ช้าลง เช่น ให้รวบรวมครัวเรือนของชาวบ้านที่กระจัดกระจายให้เป็นหมู่เหล่า หยุดซ่อมแซมพาหนะ (คล้ายๆ กับเรื่องของทางไทยไหม )

การหน่วงเชลยโคราชได้ผล เพราะเจ้าอนุ ยอมทิ้งเชลยโคราชให้เดินตามหลัง ขณะที่ทัพหลวงเร่งเดินทางไปเมืองอื่น เพื่อกวาดต้อนไพร่พลต่อไป

พระยาพรหมภักดีเห็นเป็นโอกาสเหมาะที่ทหารหลักของทัพเวียงจันไม่อยู่ที่มูลเค็งแล้ว ก็เลยชวนลูกน้องลุกฮือขึ้นฆ่าทหารเวียงจันที่คุมเชลยอยู่ที่มูลเค็งนั้นจนหมดสิ้น

เจ้าอนุวงศ์ ทราบการก่อจลาจลของเชลยโคราชก็ตกใจที่การณ์ไม่เป็นไปตามแผน จึงเร่งรวบรวมไพร่พลในเมืองรอบๆ แล้วเตรียมนำทัพกลับเวียงจัน

ทางฝ่ายราชสำนักสยามเมื่อทราบข่าวการเป็นกบฎของเจ้าอนุวงศ์ จึงโปรดให้พระยามุนินทรเจ้าลือเดช หรือที่รู้จักกันดีในสมัยของเราก็คือ เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนีย์) ยกทัพขึ้นไปตีทัพเวียงจันทันที

จากคุณ : ปัก (สื่อศิลป) - [ 8 ส.ค. 48 17:57:13 ]

ความคิดเห็นที่ 39

เนื้อความที่ยกมานี้เป็นบันทึกจาก "พื้นเวียง" ซึ่งเป็นเหมือนนิราศ แต่เป็นข้อมูลที่ต้องห้ามสำหรับประวัติศาสตร์ไทย เพราะเนื้อหาจะระบุว่าสาเหตุของการก่อกบฎของเจ้าอนุวงศ์คือนโยบายที่โหดร้ายของราชสำนักสยาม

ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้

เรื่องของ "พื้นเวียง" จึงเป็นได้แค่ประวัติศาสต์ "ทางเลือก" ของทั้งไทยและลาวเท่านั้น เพราะยังไม่ได้รับการยอมรับทางวิชาการว่ามีมูลความจริงและเชื่อถือได้ขนาดไหน

ทางไทยนั้นจะยึดถือเอาบันทึกของ (สารภาพจริงๆ ว่าจำชื่อราชทินนามไม่ได้ ขอแปะไว้ก่อนนะ จำได้แต่ว่าเป็นขุนนางสายตระกูลบุนนาคที่ผ่านราชการมาหลายแผ่นดิน) เป็นเนื้อหาหลักในการอธิบายความทางประวัติศาสตร์ช่วงนี้

ทางการลาวเองเชื่อว่าก็ใช้เนื้อหาหลักใกล้เคียงกันนี้ แต่ใส่ความเห็นที่เอนเอียงเข้าหาเจ้าอนุวงศ์นิดหน่อย

ความมีดังนี้ครับ

เริ่มต้น ทางลาวยกย่องว่าเจ้าอนุวงศ์นั้นเป็นผู้มีฝีมือแกร่งกล้า และช่วยเหลือราชสำนักสยามอย่างมีประสิทธิภาพ เช่น การศึกที่เชียงแสน (ที่มั่นสุดท้ายของพม่าในเขตแดนไทยในปัจจุบัน) ที่ทัพลาวช่วยทัพไทยมีชัยเหนือทัพพม่าได้ จนได้รับความไว้วางใจจากราชสำนักสยามอย่างมาก สามารถเข้านอกออกในราชสำนักและสนิทชิดเชื้อกับเจ้านายระดับสูงหลายพระองค์

จากนั้น เมื่อเจ้าอนุได้ครองเมืองเวียงจัน เมื่ออายุ 37 ปี และได้ไปงานพระบรมศพ ร.2 ที่กรุงเทพ และได้ถือโอกาสทูลขอพระนั่งเกล้าให้โปรดพระราชทานคณะละคร ตลอดจนไพร่พลลาวที่ถูกกวาดต้อนมาในครั้งโน้นกลับไปเป็นกำลังของบ้านเมืองด้วย

ร.3 ไม่ทรงโปรดให้ตามที่เจ้าอนุวงศ์ทูลขอ (เหตุผลตามบันทึกของฝ่ายไทย คือ ครัวลาวที่ต้อนมาเมื่อคราวสงครามครั้งนั้น ได้ลงหลักปักฐานแน่นหนาแล้ว หากให้กลับไปอีก ก็จะพลอยมีคนติดตามกลับไปด้วย ซึ่งจริงๆ แล้ว ใครจะยอมเสียไพร่พลที่เป็นกำลังแรงงานของรัฐตัวเองละ)

แถมยังยึดเอาไพร่พลที่ตามเจ้าอนุวงศ์มากรุงเทพฯเอาไปใช้งานตัดต้นตาลอยู่มี่เมืองสุพรรณบุรีและย้ายไปทำงานต่อที่สมุทรปราการ ทำให้ไพร่พลของลาวล้มป่วยล้มตายไปจำนวนมาก

ด้วยความแค้นนี้ เจ้าอนุวงศ์เมื่อกลับมาเวียงจันแล้ว ก็ได้เตรียมทัพลงมาตีกรุงเทพฯ โดยแบ่งออกเป็น 3 ทัพ คือ ทัพเจ้าราชบุตร (โย้) จากเมืองจำปาศักดิ์ มุ่งหน้าสู่โคราช

ทัพที่ 2 นำโดยมหาอุปราชติสสะ มุ่งหน้าสู่ร้อยเอ็ด และทัพ 3 เป็นทัพหลวง มีเจ้าราชวงศ์เป็นทัพหน้าคุมกำลัง เฉพาะทัพหน้ากว่า 3,000 คน ใช้เส้นทางหล่มสักเพื่อพุ่งตรงสู่สระบุรีที่ซึ่งครัวลาวถูกต้อนเอาไว้ที่นั่น

เมื่อทัพหลวงของกรุงเทพฯยกขึ้นมา เจ้าอนุเห็นว่าไม่น่าจะต้านได้ จึงยกทัพถอยกลับมาตั้งรับ พร้อมทัพหน้าที่หนองบัวลำภู เหลือแต่ทัพของพระยานอลินเพียงคนเดียว (ไม่ค่อยคุ้นนะคนนี้ ไม่แน่ใจว่าฝ่ยไทยพูดถึงบ้างหรือเปล่า)

ทางลาวเขาว่าไว้ว่า ทัพไทยจับตัวพระยานอลิน แม่ทัพคนสำคัญของลาวไว้ได้ และพยายามเกลี้ยกล่อมให้ยอมเข้าข้างฝ่ายไทย แต่พระยานอลินไม่ยินยอม จึงถูกตัดสินให้เอาช้างเหยียบจนถึงแก่ความตาย

จากคุณ : ปากเซ (สื่อศิลป) - [ 8 ส.ค. 48 18:18:22 ]

ความคิดเห็นที่ 42

เรื่องของเจ้าอนุวงศ์ ทางลาวบอกไว้ว่าเมื่อทัพของเจ้าอนุวงศ์ถอยร่นมาถึงเวียงจันแล้ว เจ้าอนุวงศ์ก็หนีไปพึ่งเวียดนามเพื่อให้ช่วย ซึ่งกว่าเจ้าอนุวงศ์จะกลับมา เวียงจันก็เหลือแต่เถ้าไปแล้ว

ที่เหลืออยู่แห่งเดียวคือวัดสีสะเกด ที่อยู่ตรงข้ามกับหอพระแก้ว เพราะที่นี้เป็นวัดที่สยามสร้างขึ้น จึงไม่ถูกทำลาย

ส่วนที่เหลือนั้นเผาเรียบ ที่นี้หายสงสัยแล้วนะครับว่า ทำไม เวลาพม่าเข้ากรุงศรีได้จึงเผาวัดกันสนุกสนาน ทั้งที่เป็นพุทธเหมือนกัน

พระยาบดินทร์นั้น เมื่อตีเวียงจันแตกแล้ว ก็ถอยทัพใหญ่มาตั้งค่ายอยู่ที่พานพร้าว ส่วนที่เวียงจันให้กองทหารดูแลอยู่ไม่มากนัก ดังนั้นเมื่อเจ้าอนุกลับมาพร้อมกับทหารเวียดนาม จึงตีกองทหารรักษาเมืองได้โดยง่าย ซึ่งเจ้าอนุสั่งให้ประหารทั้งหมด

จากนั้น เจ้าอนุก็สั่งให้เจ้าราชวงศ์นำทัพมาตีทัพสยามที่พานพร้าว ซึ่งเหตุการณ์ช่วงนี้ตรงกันระหว่างทางไทยและลาว คือ การดวลกันระหว่างเจ้าราชวงศ์กับพระยาบดินทร์ ซึ่งพระยาบดินทร์พลาดท่าเสียทีถูกเจ้าราชวงศ์แทงจนตกลงหลังม้า และขณะที่กำลังจะฟันพระยาบดินทร์นั้น น้องชายของพระยาบดินทร์ก็เข้ามาขวาง จนตัวตายเสียเอง

ส่วนเจ้าราชวงศ์ก็ถอยทัพกลับไป

จากคุณ : พานพร้าว (สื่อศิลป) - [ 9 ส.ค. 48 16:11:25 ]

ความคิดเห็นที่ 43

เจ้าราชวงศ์นั้นที่ต้องถอยทัพเพราะต้องปืนของทหารสยาม และเมื่อถอยหนีไปแล้ว ก็หลบหายไป แม้ว่าทัพของพระยาบดินทร์จะไล่ตามเข้าไปยึดเวียงจันแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะจับตัวได้

ส่วนเจ้าอนุวงศ์ เมื่อนำทัพเวียดนามกลับมาตีเอาเมืองเวียงจันได้ ก็ตั้งมั่นอยู่ในเวียงจัน รอท่าทัพสยามว่าจะเอายังไงต่อ ซึ่งทหารสยามที่ไปคุมเมืองเวียงจันนั้น ถูกทหารลาวผสมเวียดนามฆ่าตายไปกว่า 700 คน เหลือว่ายน้ำข้ามโขงกลับมาที่พรานพร้าว หนองคาย เพียง 45 คนเท่านั้น

พระยาบดินทร์เห็นเหคุการณ์เปลี่ยนไปแบบนี้ ก็ถอยทัพกลับไปที่เมืองยโสธร เพื่อปรับกำลังใหม่ และยกมาตีเอาเวียงจันอีกครับ

เมื่อเวียงจันแตกเป็นครั้งที่ 2 เจ้าอนุวงศ์ก็ถอยกลับไปทางเวียดนามอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่รอด เพราะโดนเจ้าน้อยเมืองพวน จับเอามาส่งทัพสยาม ซึ่งเรื่องนี้ พระเจ้าหมินหมาง โกรธเจ้านน้อยมาก ถึงกับจับเอามาประหารเสีย ซึ่งส่งผลมายังปัจจุบันที่เมืองพวนกลายเป็นเมืองร้าง เพราะเวียดนามย้ายเมืองหลวงของเชียงขวางไปที่เมืองอื่น อันเนื่องมาจากกรณีเจ้าน้อยเมืองพวนนี่เอง

เจ้าอนุวงศ์นั้น เมื่อถูกทัพสยามจับได้ ก็ประสบชะตากรรมที่เหลือคณานับจริงๆ ซึ่งเรื่องนี้พวกเราคงจะเคยได้ยินได้ฟังมาบ้างแล้ว เพราะเป็นเรื่องที่เมื่อไรที่ไทยทะเลาะกับลาว ก็จะมีการนำเอาประวัติศาสตร์ตอนนี้ออกมาเผยแพร่ทุกทีไป

จากคุณ : สาละวัน (สื่อศิลป) - [ 9 ส.ค. 48 17:36:50 ]

ความคิดเห็นที่ 44

ก่อนจะไปเรื่องของชะตากรรมเจ้าอนุวงศ์ ขอแวบข้อขัดข้องหมองใจระหว่างไทยกับเวียดนามจากเหตุการณ์นี้สักนิด

ตอนที่เจ้าอนุวงศ์พาทหารเวียดนามย้อนกลับมาตีทัพไทยที่เวียงจันนั้น ความทราบถึงพระเจ้าหมินหมาง ก็คงเคืองพระทัย เพราะได้สั่งให้เจ้าอนุวงศ์ไปเจรจาเพื่อยอมสงบศึกกับทัพสยาม ไม่ใช่ให้ไปฆ่าทหารไทย เพราะทราบดีอยู่ว่า ลำพังเจ้าอนุนั้นไม่อาจหาญที่จะเทียบกับทัพสยามได้

แต่เมื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด เจ้าอนุวงศ์สั่งทหารญวนสังหารทหารสยามจนหมดเวียงจัน แล้วถูกตีหนีไปอีกก็ร้อนใจเกรงว่าสยามจะเข้าใจว่าญวนเข้าข้างเจ้าอนุวงศ์

ก็เลยส่งทูตพร้อมไพร่พล 50 คน ถือหนังสือมาหาแม่ทัพสยามที่นครพนมเพื่อเจรจากัน

แต่จริงๆ แล้วทัพของพระบาบดินทร์ไม่ได้อยู่ที่นครพนม ที่นั่นมีเพียงทัพหน้าที่มีพระวิชัยสงคราม หลวงนรารณรงค์ และหลวงจงใจยุทธ (ไม่ทราบว่าเป็นต้นตระกูลของยงใจยุทธหรือเปล่า)

เมื่อทูตญวนมาถึงก็ยื่นหนังสือของพระเจ้าหมินหมางให้ ซึ่งผู้คุมทัพอยู่ก็แจ้งว่าท่านแม่ทัพไม่ได้อยู่ที่นครพนม เพราะฉะนั้นต้องให้คณะทูตรออยู่ที่นี่ก่อน จะจัดหาที่พักและอาหารให้ แล้วจะให้ม้าเร็วนำพระราชสาส์นไปให้กับแม่ทัพ ซึ่งแม่ทัพจะสั่งการอย่างไร ก็จะนำมาแจ้งที่หลัง

คณะทูตญวนจึงพำนักอยู่ในค่ายของทหารไทย จนกระทั่งหนังสือจากแม่ทัพสยามเดินทางมาถึง

จากคุณ : ท่าแขก (สื่อศิลป) - [ 9 ส.ค. 48 17:46:50 ]

ความคิดเห็นที่ 45

ข้อความจากแม่ทัพสยามบอกว่าครั้งนั้นทหารไทยเชื่อในคำของญวนที่มากับเจ้าอนุ จนกระทั่งเสียทหารไปถึง 700 คน เห็นทีจะเชื่อญวนไม่ได้ ให้กำจัดไปให้พ้นเสียจากแผ่นดินไทย

ทางฝ่ายทหารไทยที่นครพนม เมื่อได้คำสั่งเช่นนั้น ก็ตีความว่าท่านแม่ทัพต้องการให้ฆ่าทหารญวนเสียให้สิ้น จึงลวงให้มาประชุมพร้อมกัน โดยบอกว่าจะเลี้ยงอาหารและเจรจาการทูตกัน

เมื่อทหารญวนมาพร้อมกันแล้ว ทหารไทยก็กรูกันเข้ามาฆ่าฟันจนล้มตายเกือบหมด เหลือที่บาดเจ็บเพียงคนเดียวพร้อมลูกน้องชาวลาวอีก 2 คน

พระวิชัยสงคราม จึงส่งตัวญวนพร้อมกับลาวอีก 2 คนนั้นไปให้พระยาบดินทร์ ซึ่งเมื่อท่านเห็นสภาพของทูตญวนเช่นนั้นก็ตกใจว่าลูกน้องท่านตีความคำสั่งผิดเสียแล้ว แต่ก็จนใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ เป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้ญวนเคืองไทยในสมัยนั้นมาก และต่อเนื่องเป็นเหตุเป็นความยาวไปจนถึงสยามเสียดินแดนฝั่งซ้ายให้กับฝรั่งเศส

จากคุณ : อัตปือ (สื่อศิลป) - [ 9 ส.ค. 48 17:53:42 ]

ความคิดเห็นที่ 46

เสริมครับ

เหตุการณ์ตรงนี้ไทยได้ส่งทูตไปชี้แจงเวียดนามเรื่องที่ ทหารไทยไปฆ่าทูตของเวียดนาม ฝ่ายไทยชี้แจงทำนองว่า เมื่อคราก่อน

ญวนยังร่วมมือกับลาวในการฆ่าทหารไทยตายไปหลายร้อยคน ครานี้ทหารไทยฆ่าทูตญวนก็หายกันละกัน แต่ฝ่ายไทยยังขาดทุนนะ เพราะไทยตายไปหลายร้อย แต่ญวนตายไปแค่ 50 คน

ชี้แจงอย่างนี้ทางเวียดนามแทบจะปิดประตูกระแทกหน้าไม่ต้อนรับทูตไทยเลยครับ

มีหลักฐานทางเวียดนามว่าตอนไทยบุกเวียงจันทน์ครั้งที่ 2 นี่ ทางเวียดนามได้ส่งทหาร 10,000 คม มาช่วยเจ้าอนุรบ แต่เคราะห็ร้ายเจ้าอนุแพ้ซะก่อนเลยต้องถอนทัพกลับ

การปราบเจ้าอนุวงศ์โดยฉับพลันแบบไม่ลังเลนี่ก็อาจเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ไทยเราเดินเกมทางการเมืองถูกทำให้สามารถรักษาลาวไว้ได้ โดยที่เวียดนามมองตาปริบๆ

ไม่เหมือนเขมรที่เรามัวแต่เกรงนู่นเกรงนี่ เกรงเจ้าเขมรไม่พอใจบ้าง กลัวเวียดนามหาเรื่องแทรกแซง กล้าๆกลัวๆไปหมด ผลก็ต้องก่อศึก อานาม-สยามยุทธกับเวียดนามแค่ 13 ปีเอง

สลายโต๋................. หมาหอน

จากคุณ : ขาแจม (ryzon) - [ 9 ส.ค. 48 19:11:28 ]

ความคิดเห็นที่ 57

ครั้น ณ เดือนอ้าย ขึ้น 13 ค่ำ เจ้าพระยาราชสุภาวดีมีบัญชาให้นายทัพนายกองคุมพล 800 คุมตัวเจ้าอนุวงศ์และครอบครัวลงมาส่งให้ถึงเมืองสระบุรี ซึ่งมีพระยาพิชัยวารี (โต) ขึ้นไปคอบรับและส่งเสบียงอยู่ทีเมืองสระบุรีแล้วนั้น

พระยาพิชัยวารีได้สั่งให้ต่อกรงเหล็กขังเจ้าอนุวงศ์ตั้งประจานไว้กลางเรือ และมอบให้พระอนุรักษ์โยธากับพระโยธาสงครามคุมเรือเจ้าอนุวงศ์ตีฆ้องตระเวนมาตามลำน้ำเจ้าพระยาจนถึงกรุงเก่าเลยเข้ากรุงเทพฯ เดือนยี่ ขึ้น 10 ค่ำ

แล้วเจ้าพนักงานนำความขึ้นกราบบังคมทูลพระกรุณา โปรดเกล้าฯให้จำตรวนเจ้าอนุวงศ์ไว้ที่กรมตำรวจ ส่งบุตรหลานผู้หญิงและภรรยาน้อยๆ ให้ส่งไปเป็นชาวสตึง (เย็บปัก) แล้วมีพระราชดำรัสสั่งให้เจ้าพนักงานทำที่ประจานเจ้าอนุวงศ์ลงตรงหน้าพระที่นั่งสุทธิไชยวริยปราสาท ทำเป็นกรงเหล็กใหญ่สำหรับเจ้าอนุฯ แล้วทำกรงเล็กๆ สำหรับบุตรหลานและภรรยาอีก 13 กรง ตั้งเรียงๆ กันเป็นแถว มีเครื่องกรมทัณฑ์สำหรับลงทัณฑ์ไว้ให้พร้อม คือ ครกสากสำหรับโขลกให้ตาย 1 เบ็ดสำหรับเกี่ยวแขวนให้ตาย 1 มีกระทะทอดให้ตาย 1 มีขวานผ่าอกให้ตาย 1 มีเลื่อยให้ตาย 1 มีเชื้อสำหรับชุบน้ำมันจุดไฟเผาให้ตาย 1

จากคุณ : สระบุรี (สื่อศิลป) - [ 10 ส.ค. 48 18:31:58 ]

ความคิดเห็นที่ 58

นอกจากนี้ยังมีไม้ขาหย่างสำหรับเสียบนักโทษทั้งเป็น 1 เครื่องเหล่านี้ให้จัดไว้ที่ท้องสนามหน้าจักรวรรดิ์ที่ท้องสนามไชยฯ ตอนเช้าโปรดให้นำตัวเจ้าอนุวงศ์ เจ้าโย้ 1 เจ้าสุทธิสาร (โป้) เจ้าเต้ 1 เจ้าปั้น 1 เจ้าปาน 1 เจ้าตวงจันทน์ 1 เจ้าสุวรรณจักร์ 1 รวมบุตรเจ้าอนุฯ 7 คน กับหลานอีก 5 คน คือ เจ้าสุริยะ เจ้าง่อนคำใหญ่ เจ้าป่าน เจ้าบุ เจ้าทองดี กับหญิงคำป้อง อัครมเหสีเจ้าอนุฯรวม 14 คน ออกมาขังไว้ที่กรงเหล็กคนละกรงๆ เรียงกันไป

ส่วนเจ้าหญิงคำป้องอัครมเหสีเจ้าอนุวงศ์นั้น ให้ถือพัดกาบหมากเข้าไปนั่งพัดเจ้าอนุวงศ์ผู้สวามีอยู่ในกรงเหล็กด้วย แล้วให้เมียน้อยสาวๆ นุ่งผ้าสิ้นแม่แดง ถือกระบวยตักน้ำนำข้าวปลาอาหารออกไปเลี้ยงผัวในกรงทุกกรง ทำอย่างนี้ให้พวกราษฎรดูประมาณ 7-8 วัน ก็พอดีเจ้าอนุวงศ์ป่วยเป็นโรคลงโลหิตได้ 3 วันก็สิ้นชีพ โปรดเกล้าฯให้นำศพเจ้าอนุวงศ์ไปเสียบประจานไว้ ณ สำเหร่ ให้ข้าราชการดูไม่ให้เอาเป็นเยี่ยงอย่างต่อไป

เจ้าอนุวงศ์สมภพเมื่อปีกุน นพศก เมื่อครั้งกรุงเก่าเสียแก่พม่า เมื่อเจ้าอนุวงศ์ถึงแก่อสัญกรรม อายุได้ 60 ปี ส่วนบุตรหลานเจ้าอนุวงศ์ที่ร่วมกันคิดกบฎนั้น ก็ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯมิได้ประหารชีวิต

จากคุณ : คำเกิด (สื่อศิลป) - [ 10 ส.ค. 48 18:39:03 ]

ความคิดเห็นที่ 61

เพลงดวงจำปา เวอร์ชั่นภาษาลาวแต้ๆ

โอ้ ดวงจำปา เวลาชมน้อง นึกเห็นพันซ่อง มองเห็นหัวใจ

เฮานึกขึ้นได้ ในกลิ่นเจ้าหอม เห็นสวนดอกไม้ บิดาปลูกไว้ ตั้งแต่ใดมา

เวลาฮ่วมเหงา เจ้าช่วยบรรเทา เฮาหายโสกา

เจ้าดวงจำปา คู่เคียงเฮามา แต่ยามน้อยเอย

กลิ่นเจ้าสำคัญ ติดพันธ์หัวใจ เป็นน่าฮักใคร่ แพงไว้เชยชม

ยามเหงาเฮาดม โอ้ จำปาหอม

เมื่อดมกลิ่นเจ้า ปานพบชู้เก่า ที่พรากจากไป

เจ้าเป็นดอกไม้ ที่งามวิลัยตั้งแต่ใดมา

เจ้าดวงจำปา มาลาขวัญฮัก ของเฮียมนี้เอย

โอ้ ดวงจำปา บุปผาเมืองลาว งามดั่งดวงดาว ชาวลาวเพิ่ง (ภูมิ) ใจ

เกิดอยู่ภายใน แดนดินล้านช้าง คราได้พัดพราก เนระเทศจาก บ้านเกิดเมืองนอน

เฮาจะเอาเจ้า เป็นเพื่อนฮ่วมเหงาเท้าสิ้นชีวา

เจ้าดวงจำปา มาลางามยิ่ง มิ่งเมืองลาวเอย...

จากคุณ : สะหวีวัน (สื่อศิลป) - [ 10 ส.ค. 48 18:53:08 ]

ความคิดเห็นที่ 63

เดี๋ยวนี้เขาปัดตะนาแล้ว

เจ๊ ฯ ซี้ติ่งถามถึงอย่างยิ่ง บอกว่าเมื่อไรจะปิ๊กบ้าน ตอนนี้มันแต่งเมียแล้ว แต่ยืนยันว่าหาข้ออ้างหนีเมียมาตีกบได้สบายมาก

ส่วนคนว่าที่ภรรยาทิ้ง ยังหาเวลาไปกะคนมีแล้วไม่ได้เลย

สงสัยต้องแต่งมั่งแล้วมั๊ง

รูปพวกนี้เอามาปิดท้ายเรื่องโบราณครับ เดี๋ยวรอบหน้ารำวงจะเปลี่ยนจังหวะเป็นสาละวันเตี้ยลง เมื่อคนจากสะหวันเขตจะเดินพาเหรดเข้าเวียงจันมานำการปติวัด

ตอนนี้กะลังหาวิธีสแกนรูปเหล่าท่านผู้นำแนวลาวรักชาติอยู่ ถ้าทำไม่ได้ก็จะหาคนทำเป็นแทน

ส่วนเจ้าของลิขสิทธิ์รูปพวกนี้ เพิ่นว่าบ่เป็นหยัง เฮ้ดโลด

จึงเป็นดังนี้เด้อคับ

จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 15 ส.ค. 48 09:08:03 ]

ความคิดเห็นที่ 66

เรื่องของลาวที่ต้องตกไปเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส และความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสกับสยาม คงขอข้ามไปนะครับ เพราะมีผู้ช่วยมาหนุนนำไปเรียบร้อยแล้ว

ก็ขอตัดตอนมาในช่วงของการปฏิวัติในลาวเลยแล้วกัน ซึ่งคงจะอธิบายภาพรวมเช่นเคยก่อน แล้วค่อยไล่เรียงรายละเอียดไปตามลำดับ

จุดเปลี่ยนของการสิ้นสุดยุคอาณานิคมของลาว เกิดขึ้นจากกองทัพญี่ปุ่นที่กำลังพ่ายแพ้ได้ถอยร่นจากสมรภูมิในพม่า มลายู สิงคโปร์ มารวมที่ประเทศไทย ก่อนเคลื่อนไปสู่เขมรและลาว ทั้งนี้เพื่อไปสู่จุดชุมนุมสุดท้ายที่เวียดนาม ก่อนเดินทางกลับไปป้องกันประเทศในช่วงสุดท้ายของสงคราม

สถานการณ์ของ 3 ประเทศอินโดจีนในขณะนั้น แม้ว่าฝรั่งเศสจะเป็นผู้แพ้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุคแรก แต่เนื่องจากนาซีตั้งรัฐบาลวิชีไว้ให้ ทำให้เรสิดังต์ในอินโดจีนยังบริหารอาณานิคมตามปกติ โดยฟังคำสั่งจากรัฐบาลวิชี่แทน

แต่เมื่อประเทศแม่ล่มสลายไปแล้ว (ไม่รู้ว่าสำนึกบ้างหรือเปล่าว่าการถูกยึดครองโดยคนต่างชาติมันเป็นไง คงไม่หรอกนะ ไม่งั้นคงไม่ต้องมาเจ็บตัวที่เดียนเบียนฟูอีกหรอก)
ความสามารถในการป้องกันอาณานิคมก็ด้อยตามไปด้วย หรือถ้าจะพูดกันตามตรงแล้ว ศักยภาพของอาณานิคมฝรั่งเศสในลาวก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย เพียงแต่ศัตรูไม่เข้มแข็งเท่านั้นเอง

การรบกับไทยในช่วงกรณีพิพาทอินโดจีนก็เป็นข้อพิสูจน์ถึงความอ่อนแอของฝรั่งเศสอยู่แล้ว แม้ว่าจะมีบุญเก่าในเรื่องแสนยานุภาพกองทัพเรือที่ส่องเรือไทยซะเดี้ยงไปแล้ว กองทัพบกหรืออากาศ ก็เหลือแค่มาปะทะประมือกับกองทัพสยามแบบขำๆ เท่านั้นเอง

ดังนั้น เมื่อกองทัพญี่ปุ่นข้ามโขงเข้ายึดเวียงจันจึงเป็นไปอย่างง่ายดาย พร้อมกับการหนีแบบสุดชีวิตของข้าราชการฝรั่งเศสในอาณานิคมอินโดจีนแห่งนี้

เกือบร้อยปีของการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ก็จบลงง่าย ๆ จากปลายกระบอกปืนของลูกพระอาทิตย์อุทัยนี่แหละ

จากคุณ : นาแสง (สื่อศิลป) - [ 15 ส.ค. 48 15:53:22 ]

ความคิดเห็นที่ 69

กองทัพญี่ปุ่นที่ถอยร่นมาจากสมรภูมิต่าง ๆ ได้มาชุมนุมกันที่หนองคาย ก่อนจะข้ามแม่น้ำของเข้ามาในดินแดนลาว (และเขมร) ในวันที่ 9 มีนาคม ปี 2488 หรือ 5 เดือนก่อนสงครามโลกจะสิ้นสุดลง

ภายหลังจากการปะทะกันเล็กน้อย กองทัพญี่ปุ่นก็เข้ายึดเวียงจันได้ในวันรุ่งขึ้นนั่นเอง ซึ่งกลุ่มผู้ปกครองเก่า เจ้าฝรั่งเศสนั้น ด้วยการที่รัฐบาลตัวเองก็แบ่งเป็น 2 อยู่แล้ว รัฐบาลในอาณานิคมก็เลยต้องหาร 2 ตามไปด้วย คือ ถ้าเป็นฝ่ายพลเรือนก็อยู่ข้างรัฐบาลวิชี่ของนายพลเปแตง

แต่ถ้าเป็นทหารก็ต้องมอบกายถวายใจให้นายพลเดอโกล

คนที่สู้กับญี่ปุ่น จึงมีแต่พวกเดอโกลเท่านั้น ส่วนพวกของรัฐบาลวิชี่ ก็ถือว่าญี่ปุ่นคือพวกเดียวกัน จะไปรบทำไม

แต่จริงๆ คงไม่อยากตายฟรีมากกว่า เวลาอย่างนั้น ใครจะไปอยากรบ อุตส่าห์หนีสมรภูมิสงครามในยุโรปมาอยู่ที่นี่ได้ก็บุญแล้ว

การยึดครองเป็นไปอย่างง่ายดาย เพราะฝรั่งเศสไม่ได้ต่อสู้อะไรนักหนา ส่วนผู้ปกครองชาวลาวเอง ก็ไม่ได้คิดจะรบกับญี่ปุ่นแต่อย่างใด เพราะคิดแล้วก็แค่เสมอตัว แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้พ้นไปจากฝรั่งเศสแล้ว ส่วนญี่ปุ่นจะเอายังไงก็ค่อยว่ากันอีกที

สิ่งที่ญี่ปุ่นทำก็เหมือนกับประเทศอาณานิคมทั้งหลายที่ญี่ปุ่นเข้าไปยึดครอง คือ ช่วงแรกก็บอกว่าจะปลดปล่อย แต่พอช่วยหลังนี่ ก็วางระเบิดเวลาเอาไว้แทน คือ ให้คนท้องถิ่นประกาศเอกราช ประมาณว่าข้าไม่ได้ ฝรั่งก็อย่าได้เหมือนกัน

สิ่งที่กองทัพญี่ปุ่นประกาศหลังยึดเวียงจันได้ก็คือ ให้ข้าราชการชาวลาวยังบริหารงานเหมือนเดิม และมุ่งกวาดล้างผู้ขัดขืน รวมทั้ง ผู้ที่ยังให้ความร่วมมือกับฝรั่งเศสเพื่อต่อต้านญี่ปุ่น

พวกนี้ถ้าจับได้ก็ประหารแหละครับ

จากคุณ : หนองคาย (สื่อศิลป) - [ 15 ส.ค. 48 16:17:45 ]

ความคิดเห็นที่ 72

ในช่วงนั้น บุคคลสำคัญในการปกครองของลาว และจะกลายมาเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญในการต่อต้านการกลับเข้ามายึดครองลาวอีกครั้งของฝรั่งเศส คือ เจ้าเพชรราช

เจ้าเพชรราชนั้นเป็นราชโอรสของเจ้าบุญคง ซึ่งเป็นอุปราชสายหลวงพระบาง ซึ่งมีพี่น้องเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในยุคเปลี่ยนแปลงการปกครองทั้งนั้น คือ เจ้าสุวรรณภูมา และเจ้าสุภานุวงศ์

ซึ่งเจ้าชายทั้งสามองค์นี้มีพระราชบิดาคนเดียวกัน แต่ประสูติต่างมารดากันเท่านั้น (เจ้าเพชราชกับสุวรรณภูมามีแม่คนเดียวกัน) โดยเจ้าเพชรราชนั้นประสูติกับเจ้านางทองศรี ซึ่งเป็นน้องสาวของเจ้านางคำคิ้ม อัครชายา โดยมีเจ้าสุวรรณภูมาเป็นน้องชาย

ส่วนสุภานุวงศ์นั้น เกิดกับหม่อมคำอ้วน ซึ่งเป็นชายาอีกคนนึงของเจ้ามหาอุปราชบุญคง

ในช่วงรอยต่อของยุคฝรั่งเศสกับญี่ปุ่นนั้น เจ้าเพชรราชดำรงตำแหน่งเป็นเจ้ามหาอุปราชหลวงพระบาง (เพราะเจ้าสายเวียงจัน โดนทัพสยามล้มไปเรียบร้อยแล้ว) ซึ่งตำแหน่งนี้ในทางการปกครองของลาวก็คือนายกรัฐมนตรีนั่นเอง

และเมื่อทหารญี่ปุ่นยึดเวียงจันได้ในวันที่ 10 ท่านก็หนีขึ้นไปหลวงพระบาง ต่อมาอีกเพียง 4 วัน ญี่ปุ่นก็ยึดหลวงพระบางและอาณาจักรลาวไว้ได้ทั้งหมด

จากนั้นก็ประกาศให้ลาวเป็นเอกราช และร่วมในวงศ์ไพบูลย์ของญี่ปุ่น โดยปล่อยให้เจ้าเพชรราชทำหน้าที่หัวหน้าฝ่ายบริหารไปตามเดิม

จากคุณ : กาสี (สื่อศิลป) - [ 15 ส.ค. 48 17:32:26 ]

ความคิดเห็นที่ 74

แวะมาเวียนวนเป็นวิญญาณขอรับ คอยเร่ร่อนไปสิงสถิตย์ตามคอมชาวบ้านเขานะ แจมเหมือนเดิม

เคยอ่านจากหลายเล่มนะครับ ตอนนั้นมีแนวโน้มสูงว่าข้าราชการของฝรั่งเศสคิดจะกบฎเพราะตอนนั้นรัฐบาลวิชีล่มสลายลงไปแล้วแถมฝ่ายสัมพันธมิตรก็เดินทัพผ่านอินเดียทิ่มมาถึงพม่าแล้ว เร่าๆจะทะลุมาถึงไทยด้วยซ้ำ

พอดีกับฝ่ายญี่ปุ่นตอนนั้นก็มีแผนว่าใช้ไทยเป็นแนวหน้า (ก็แหงเดะแตกทัพหนีมาจากพม่ากันหมดแล้ว) เมื่อจะใช้ไทยเป็นแนวหน้าและใช้อินโดจีนของฝรั่งเศสเป็นแนวหลังในการส่งบำรุง

ในแนวหน้าที่เป็นรูปธรรมที่สุดในการเตรียมการรบคือการจัดตั้งแนวทสุจิ ซึ่งเป็นแนวปืนกลที่ทำจากซุงไม้สัก กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร ตั้งอยู่ที่อนุสาวรีย์ชัย ซึ่งญี่ปุ่นอ้างว่าเอาไว้ป้องกันพลร่มของฝ่ายสัมพันธมิตร แต่จริงๆเอาไว้กดหัวกองทัพไทยไม่ให้คิดนอกใจญี่ปุ่น

และการขอรัฐบาลไทยใช้พื้นที่ จ.นครนายกในการจัดเก็บอาวุธและยุทธปัจจัยของกองทัพญี่ปุ่นในไทย เพื่อรออุตสาหกรรมญี่ปุ่นฟื้นตัวในปี พ.ศ. 2489 (ญี่ปุ่นหวังอย่างนั้นจริงนะ) จะได้ตีโต้ทหารสัมพันธมิตรได้ (ฝันไปรึเปล่าเนี่ย)

ส่วนอินโดจีนที่เป็นแนวหลังนั้นฝรั่งเศสต้องการใช้เป็นฐานส่งบำรุงกำลังยุทธปัจจัย และกำลังคนเข้ามาทดแทนที่ทางเมืองแม่ไม่ได้ส่งมาเสริม (เหมือนที่ฝึกทหารอินเดียของจันทรโพสและกลุ่มตรีทศมิตรของพม่า) เพื่อให้การจัดการทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ ญี่ปุ่นควรเข้าควบคุมเอง

เมื่อใจตรงกันทั้ง 2 ฝ่าย วันที่ 9 มีนาคม ปี 2488 ก็ฉะกันเละโดยมีญี่ปุ่นเป็นต่อเห็นๆ ญี่ปุ่นขอร้องให้ไทยให้ความร่วมมือช่วยปลดอาวุธทหารฝรั่งเศส

(ตอนก่อนญี่ปุ่นเข้าตีอินโดจีนของฝรั่งเศสหัวค่ำของวันที่ 9 มีนาคม ปี 2488 นายพลนากามูระ ได้เชิญ นายควง อภัยวงศ์ นายกรัฐมนตรีของไทยขณะนั้นมาแจ้งให้ทราบและขอร้องให้ไทยร่วมมือช่วยปลดอาวุธทหารฝรั่งเศสพร้อมทั้งขอกักตัวไว้จนถึง 20.00 น. ซึ่งเป็นเวลาเข้าตี)

แค่คันมืออยากเขียนนะครับ ไว้มีเครื่องว่างจะโผล่เข้ามาอีก

.............. หมาหอน

จากคุณ : คอมยังเจ๊งอยู่งะ (ryzon) - [ 16 ส.ค. 48 11:32:47 ]

ความคิดเห็นที่ 75

ช่วงของการยึดครองของกองทัพญี่ปุ่น แม้จะเป็นแค่ช่วงสั้น ๆ ก่อนที่ญี่ปุ่นจะยอมแพ้ แต่สร้างการเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้นกับอาณานิคมแห่งนี้และหลาย ๆ แห่งทั่วโลกอย่างมาก

อย่างที่กล่าวมาแล้วว่า ญี่ปุ่นใช้วิธีวางระเบิดเวลาไว้ในประเทศอดีตอาณานิคมที่ตนบุกเข้ายึดได้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยทุกแห่ง เมื่อญี่ปุ่นใกล้จะถอนทหาร ก็จะสนับสนุนให้ผู้นำท้องถิ่นที่มีนโยบายต่อต้านการเป็นอาณานิคม ให้ประกาศเอกราชของตนเพื่อต่อต้านฝรั่งชาติต่างๆ ที่เคยปกครองอยู่ ทั้งอินเดีย อินโดนิเซีย พม่า ลาว เขมร แม้กระทั่งไทย ที่มีความพยายามไปเจรจาอดีตผู้นำ 2475 ที่ลี้ภัยในเขมรให้กลับมาเป็นผู้นำไทยใหม่

และแม้ว่าเหล่าบรรดาผู้นำที่ต่อต้านอาณานิคมจะได้รับรู้อย่างชัดเจนในเวลาต่อมาว่า นโยบายของญี่ปุ่นขาดความจริงใจอย่างสิ้นเชิง

แต่การเกิดภาวะปลอดการปกครองในช่วงสั้นๆ ก็เป็นประโยชน์ที่จะทำให้กลุ่มผู้รักชาติทั้งหลายในประเทศอดีตอาณานิคม ได้อาศัยช่องว่างนั้น สะสมกำลังทหารและรุกในทางการเมือง เช่น การประกาศเอกราช หรือการจัดตั้งกองทหารเพื่อเตรียมทำสงครามต่อต้านอาณานิคม ซึ่งเกิดขึ้นในทุกประเทศ

ในลาวก็เช่นเดียวกัน เมื่อญี่ปุ่นรู้ตัวว่าจะแพ้แล้ว ก็ได้สนับสนุนให้เจ้าเพชรราช ประกาศอิสระภาพ ยกเลิกสถานภาพการเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส เปลี่ยนไปร่วงวงไพบูลย์กับญี่ปุ่นเสียแทน

แต่เมื่อสงครามสงบลง ทหารจากจีนคณะชาติก็เดินพาเหรดเข้ามาปลดอาวุธทหารญี่ปุ่นที่ลาวตอนเหนือ ขณะที่ฝรั่งเศสก็เริ่มเดินทางกลับมาและแจ้งความจำนงที่จะปกครองลาวเป็นประเทศอาณานิคมเช่นเดิม

สาเหตุที่ฝรั่งเศสทำเช่นนั้น เพราะต้องการกอบโกยผลประโยชน์จากลาวและประเทศอาณานิคมทั้งหลาย กลับไปฟื้นฟูประเทศของตนที่เสียหายอย่างย่อยยับ โดยที่สหรัฐฯ มหาอำนาจใหม่หลังสงครามก็เห็นด้วยเต็มที่ เพราะนอกจากจะช่วยเป็นหลักประกันในการได้รับเงินกู้คืนจากฝรั่งเศสที่ยืมไปมหาศาลเพื่อฟื้นฟูประเทศแล้ว

ยังเป็นการช่วยยับยั้งการขยายตัวของคอมมิวนิสต์เป็นอย่างดีอีกด้วย

ทหารฝรั่งเศสจึงย้อนกลับเข้ามาอินโดจีนอีกครั้ง เหมือนเมื่อเกือบร้อยปีก่อนหน้านั้น

แต่คราวนี้ต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะสถานที่ที่ทหารฝรั่งเศสกำลังเดินเข้าไปคือ อเวจี ไม่ใช่ดินแดนแห่งสรวงสวรรค์เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

จากคุณ : เซโนน (สื่อศิลป) - [ 16 ส.ค. 48 15:23:37 ]

ความคิดเห็นที่ 76

บทบาทของผู้นำลาวในยุคที่ฝรั่งเศสจะกลับมาเป็นครั้งที่ 2 นั้น แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กล่าวคือ เจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ ได้ประกาศยอมรับการเป็นประเทศในอารักขา หรือเมืองขึ้นของฝรั่งเศสอีกครั้ง

ขณะที่เจ้าเพชรราช ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของลาวในขณะนั้นไม่เห็นด้วยกับเจ้ามหาชีวิต เพราะเห็นว่าลาวเป็นเอกราชแล้ว จะกลับไปเป็นเมืองขึ้นอีกทำไม จึงได้เดินทางไปเฝ้าเจ้ามหาชีวิต และทูลแนะนำว่า น่าจะประกาศรวมลาวให้เป็นแผ่นดินเดียวกัน (ตอนญี่ปุ่นปกครอง เน้นเฉพาะเวียงจันกับจำปาศักดิ์ ส่วนหลวงพระบางปล่อยให้ปกครองเองเกือบจะสิ้นเชิง) แล้วยืนยันการประกาศเอกราชจะเหมาะสมกว่า

ปรากฏว่าเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ไม่ยินยอม เจ้าเพชรราชจึงประกาศรวมลาวด้วยตนเอง และประกาศตนขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้งนึง พร้อมกับจัดตั้งรัฐบาลขึ้นที่เวียงจัน

พร้อมกันนั้น เพื่อต่อต้านการรุกรานของฝรั่งเศส และกลุ่มที่ฝักใฝ่เจ้ามหาชีวิต เจ้าเพชรราช ก็ร่วมมือกับเจ้าสุวรรณภูมา และเจ้าสุภานุวงศ์ ก่อตั้งขบวนการลาวอิสระขึ้น ในเดือนกันยายน 1945 เพื่อเตรียมการต่อสู้กับฝรั่งเศส

ฝ่ายเจ้ามหาชีวิตเมื่อทราบว่าเจ้าเพชรราชขัดคำสั่ง ก็ประกาศเรียกตัวให้เจ้าเพชรราชขึ้นไปเฝ้าที่หลวงพระบาง เมื่อเจ้าเพชรราชปฎิเสธ ก็ประกาศให้เจ้าเพชรราชเป็นกบฎ พร้อมปลดออกจากตำแหน่งมหาอุปราช และนายกรัฐมนตรี

การที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ไม่ได้มีผลใดๆ ต่อการเคลื่อนไหวของขบวนการลาวอิสระแล้ว เพราะทางเวียงจันได้ฟอร์มรัฐบาลขึ้นมาใหม่โดยไม่สนใจทางฝั่งเจ้ามหาชีวิต ซึ่งครั้งนี้ได้ให้พญาคำม้าว เป็นนายกรัฐมนตรี และเดินเกมขอให้เจ้าศรีสว่างวงศ์ ยอมเป็นกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ไม่ทรงยินยอม

สภาผู้แทนของรัฐบาลที่เวียงจัน จึงมีมติถอดพระองค์ออกจากตำแหน่งกษัตริย์ทันที พร้อมทั้งส่งทหารเข้าล้อมและยึดวังที่หลวงพระบาง จนทำให้เจ้าศรีสว่างวงศ์ต้องตัดสินพระทัย ยอมเป็นกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ เมื่อวันที่ 10 พ.ย.1945

จากคุณ : วงศ์สว่าง (สื่อศิลป) - [ 16 ส.ค. 48 17:04:59 ]