copied from PANTIP.COM : K3591463 ขอเรียนเชิญติดตามเรื่องกบฏยังค์เติร์ก ภาค 72...ได้ที่นี่ค่ะ{แตกประเด็นจาก K3564518} [ประวัติศาสตร์]

ความคิดเห็นที่ 3

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เห็นท่าจะรั้งตัวไว้ลำบาก ในเมื่อคุณพี่เทใจให้น้องเอื้อยไปหมดแล้วทั้งสี่ห้องนี่นา

อย่ากระนั้นเลย ก็ขออนุโมทนา สาธุ ขอให้สำเร็จ เสร็จสมอารมณ์หมาย สมหวังดังใจปรารถนาเสียที

ทีนี้พวกเราลองมาลุ้นกันดูว่า อาจารย์สื่อจะขายออกหรือเปล่ากันดีกว่านะคะ (ที่ยอมเสียคนดีศรีอยุธยาไปในครั้งนี้ ก็เพื่อความสุขของอ้ายบ่าวอันเป็นที่รักยิ่งนั่นเอง)

พอดีอ่านไปเจอเรื่องเกี่ยวกับวิถีชีวิตของชาวลาว เห็นน่าสนใจก็เลยนำมาฝากอาจารย์สื่อศิลปค่ะ เผื่อว่าความฝันจะเป็นจริง

เขาว่าไว้ว่าสาวลาวจำนวนถึง 80% เป็นคนรูปร่างเพรียวระหง ผิวขาว และเป็นหญิงสาวสวย ผู้หญิงทุกคนจะสวยตามธรรมชาติ และมีอิสระในเรื่องความรักใคร่ ด้วยเหตุนี้ จึงมีหนุ่มไทยจำนวนมากที่มีโอกาสไปเที่ยวเมืองลาวแล้วเกิดอาการไม่อยากลับบ้าน

หรือไม่ก็กลับมาแล้วยังคงมีอาการเหม่อลอยละห้อยโหยหาคิดถึงแต่แม่ดวงจำปาตาโต จนไม่เป็นอันกินอันนอน เรียกว่า ยามตื่นก็คิดถึง ยามหลับก็ยังฝันถึง

บางคนเป็นมากถึงกับขั้นละเมอถึงเลยทีเดียว

โดยการพบปะกันของหนุ่มสาวชาวลาวนั้น โดยมากหนุ่มๆ มักไปหาสาวในเวลากลางคืน

ถ้าทั้งสองฝ่ายพอใจซึ่งกันและกันก็ได้เสียกันก่อนแต่งงาน แต่ถ้าสาวเจ้าไม่พอใจชายหนุ่มที่มาเที่ยวบ้าน ก็จะหลบเข้าห้องไปโดยไม่โผล่หน้าออกมาให้หนุ่มเห็น แต่หากชอบพอก็จะออกมานั่งสนทนาด้วย (ที่ไปเจอคราวนี้ ได้ข้อ ก. หรือ ข้อ ข. คะ?)

การสู่ขอเป็นหน้าที่ของฝ่ายชาย โดยมีผู้เฒ่าผู้แก่ไปเจรจาขอผู้หญิงจากพ่อแม่

สินสอดทองหมั้นไม่มีอัตราแน่นอนแล้วแต่ฐานะของฝ่ายชาย ถ้าหมั้นกันเสร็จ หญิงไม่ตกลงใจแต่งงานด้วย ฝ่ายหญิงต้องคืนเงินสินสอดทองหมั้นให้แก่ฝ่ายชาย

เมื่อนัดกำหนดแต่งงานแล้ว เจ้าภาพทั้งสองฝ่ายก็ป่าวประกาศให้หมู่ญาติพี่น้องทราบกันทั่วหน้า ของที่ที่จะนำมาช่วยส่วนมากเป็นเงิน

งานแต่งงานจะจัดขึ้นที่บ้านเจ้าสาว ให้เลี้ยงแขกของเจ้าสาว แขกที่มาช่วยแต่งงาน ถ้าฝ่ายไหนเชิญก็กินเลี้ยงฝ่ายนั้นก่อน เมื่อถึงฤกษ์ดีแล้วทางเจ้าสาวให้ผู้เฒ่าคนแก่มานำเจ้าบ่าวไปยังบ้านเจ้าสาวมีการมัดมือ (สงสัยกลัวเจ้าบ่าวหนีกลับ) และลงขันด้วยเงินทอง

เจ้าบ่าวจะแบ่งไข่ต้มให้เจ้าสาวรับประทานครึ่งซีกเหมือนกับว่า จะรักและอยู่ร่วมกันทั้งในยามยากและยามมี

ถึงอ้ายบ่าวจะเลี้ยงน้องเอื้อยด้วยเกลือ น้องเอื้อยก็จะกัดก้อนเกลือกินเคียงข้างอ้ายบ่าวตลอดไป

อึ๋ยยยยย สวีท ซะไม่เมี๊ยะ

เมื่อเสร็จพิธีแบ่งไข่กันกินคนละครึ่งซีกแล้ว ก็มัดมือมัดเท้า เอ้ย ไม่ใช่ค่ะ ก็กินเลี้ยงเซิ้งลาวร้องรำทำเพลงกัน เป็นที่สนุกสนาน

หลังจากนั้น ผู้ชายต้องอยู่บ้านหญิง จนเมื่อมีบุตรแล้วจึงไปอยู่ที่อื่นได้ (ข้อนี้ สตรีลาว ยอมได้งัยเนอะ)

ถ้าเกิดหย่าร้างกัน ต้องแบ่งทรัพย์สินเงินทองที่ทั้งสองหาได้ภายหลังแต่งงาน

การมีภรรยาน้อยไม่มีการห้าม บางคนภรรยาหลวงอยู่ร่วมเรือนเดียวกันกับภรรยาน้อยก็มี (หูผึ่งเชียะ!)

ก็เป็นเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ของวิถีชีวิตชาวลาวค่ะ

ใครอยากเป็นเขยลาวจนเก็บอาการไม่อยู่ กรุณาอ่าน ทำความเข้าใจให้ถ่องแท้นะคะ (นายริวด้วย!)

ปัญหาต่างๆ ไม่ได้อยู่ที่ตัวน้องเอื้อยหรอกค่ะ แต่ถ้าหากใครมีคุณสมบัติไม่ครบ 10 ข้อ ตามบันทึกที่เคยนำมาลงไว้แล้ว

ก็ขอบอกว่า คุณพ่อตาชาวลาว เป็นคนไม่ชอบเจรจาค่ะ

ท่านเพียงแต่บอกว่า ข้อย บ่ เห๊ดหยังมากมายดอก ก็แค่จะส่องด้วยลูกซองแฝดแปดนัดที่พ่อรพินทร์ใช้ยิงช้างตกมันตอนที่พวกมันเข้าอาละวาดแค้มป์ในคืนฝนตกนั่นไง

ถ้าพลาด ก็อย่ามาเรียกข้อยว่า พ่อตา ก็แล้วกัน

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 7 ก.ค. 48 21:51:55 ]

ความคิดเห็นที่ 8

เรื่องพระเจ้าไชยเชษฐานี่ก็ขอพับจบเท่านี้แล้วกันนะ ถ้าใครได้ไปเมืองเวียงจันก็จะได้พบอนุสาวรีย์ของท่านตั้งอยู่หน้าพระธาตุหลวงที่ด้านซ้ายก็เป็นรัฐสภาของเขานั่นแหละ

พระเจ้าไชยเชษฐานี่ในสายตาของชาวลาว เขาก็เคารพเทิดทูนประมาณคนไทยรู้สึกภาคภูมิใจกับพระนเรศวรนั่นแหละครับ

หลังจากที่ไทยกู้เอกราชจากพม่าได้ ลาวก็เป็นอิสระไปด้วย แต่สุดท้ายก็ย้อนกลับไปเป็นเมืองขึ้นใหม่อีกครั้ง แต่ก็เป็นแบบแผ่วๆ เพราะพม่าเองก็วุ่นวายไม่แพ้กัน

เราตัดข้ามมาสมัยของพระเจ้ากรุงธนบุรีของไทยในปี 2314 หรือ 4 ปีหลังเสียกรุงครั้งที่ 2 เลยแล้วกันนะครับ เพราะในช่วงนี้การเมืองในลาวเกี่ยวพันกับไทยอย่างมากและเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญของทั้งสองประเทศ

พระเจ้าแผ่นดินของลาวตอนนั้นคือพระเจ้าศิริบุญสารครับ ท่านมีเสนาบดีคนสำคัญ 2 คน (บางที่ก็ว่าหมายถึงคนเดียวกัน) คือพระวอ และพระตา

เสนาบดี 2 คนนี้ไม่ถูกกับพระเจ้าศิริบุญสาร ส่วนสาเหตุนั้นบ้างก็ว่าพระวอ กับพระตารับไม่ได้ที่พระเจ้าศิริบุญสารเป็นคนขาดเมตตาธรรม ปกครองแผ่นดินด้วยความโหดร้าย ไม่รักษาอาณาประชาราษฎร์เท่าที่ควร

บางที่ก็บอกว่าสาเหตุจริงๆ มาจากเจ้าศิริบุญสาร มาบังคับเอาลูกสาวพระวอไปเป็นเมียเอาเสียดื้อๆ โดยทั้งฝ่ายผู้หญิงและพระวอไม่เห็นด้วย

อันนี้ขอขัดนิดนึงว่ามันค่อนข้างจะผิดกับธรรมเนียมโบราณ โดยเฉพาะขุนนางผู้ใหญ่เขามีแต่พยายามหาช่องทางเอาลูกสาวลูกชายถวายตัวใกล้ชิดพระเจ้าแผ่นดินเพื่อสร้างสายสัมพันธ์ เพื่อจะได้อยู่เหนือขุนนางคนอื่นๆ

เรียกว่าถ้ามีลูกชายก็ไปเป็นมหาดเล็ก ถ้าเป็นลูกสาวก็ไปเป็นเจ้าจอมหม่อมห้าม

ไอ้ที่จะรังเกียจรังงอนนี่หายากครับ ก็เลยอยากจะเชื่อแบบแรกมากกว่า คือ ไม่ปกครองโดยธรรม ซึ่งถ้าฝั่งไทยก็เรียกว่า หมดบุญญาบารมีแล้ว อะไรประมาณนี้แหละ

พระวอและพระตาก็เลยชักชวนคน (คงรวมเกณฑ์ๆ ไปด้วยแหละ) หนีออกจากเวียงจันมาตั้งเมืองใหม่อยู่แถวดอนมดแดง

อยู่ตรงไหน ลองทายกันเล่นๆ สิครับ

จากคุณ : ดอนมดแดง (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 14:54:29 ]

ความคิดเห็นที่ 10

เมื่อพระเจ้าสิริบุญสารทราบข่าวการตั้งเมืองใหม่ของพระวอ พระตา ก็สั่งให้อุปราชจัดทัพไปตี ทางฝ่ายพระวอพอทราบข่าวการทัพของเจ้าเวียงจัน ก็เกรงว่าจะรับศึกไม่ไหว จึงทำหนังสือแจ้งไปยังกรุงอังวะ ขอทัพพม่ามาช่วยเหลือ

นี่เป็นความผิดพลาดทางการเมืองครั้งสำคัญของพระวอ เพราะทางเจ้าศิริบุญสารเองก็มีความสัมพันธ์ที่ดีอยู่กับพระเจ้าอังวะ เมื่อพระวอแจ้งข่าวขอกองทัพพม่ามาช่วย ข่าวนี้จึงถึงหูเจ้าศิริบุญสารได้ไม่ยาก

ทัพพม่าที่เดินทางมาถึง จึงแทนที่จะมาช่วยพระวอ กลับกลายเป็นว่ามากระหนาบทัพพระวอ พระตาเสียแทน

การรบระหว่างเมืองใหม่ของพระวอกับพระตา ต่อเจ้าเวียงจันนี้ดำเนินไปถึง 3 ปี จนกระทั่งทัพใหญ่ของอังวะเดินทางมาถึง จึงเปิดศึกใหญ่ขึ้นโดยมีมัลละแงเป็นแม่ทัพยกเข้ามาตีเมืองเขื่อนกาบแก้วบัวบาน

พระวอซึ่งเป็นแม่ทัพฝ่ายนครเขื่อนขันก็ออกทัพมารบกับทัพเวียงจันผสมอังวะ สู้รบกันขนานใหญ่ จนสุดท้ายพระตาก็เสียทีพ่ายแพ้ในสนามรบนั้นเอง

ก่อนที่จะตาย พระตาได้ฝากข้อความที่กลายมาเป็นเหมือนสุภาษิต คำสอน มอบไว้ให้กับลูกหลานชาวลาวและชาวอีสานอยู่จนถึงทุกวันนี้

คำของพระตา มีดังนี้ครับ

ไม้ลำเดียวล้อมฮั้วบ่ไขว้

ไพร่บ่พร้อมแปงบ้านบ่เฮือง

ไผผู้เป็นขุนกล้าครองเมืองจึงฮุ่ง

คันแม่นขุนขี้ย่านครองบ้านก็บ่เฮือง

อย่าเห็นแก่เงินแสนไถ่

ให้เห็นแก่ไพร่แสนเมือง

ได้ขึ้นเฮือนแล้วอย่าลืมแพปล้องไม่ไผ่

ได้เป็นใหญ่แล้วอย่าลืมข้าผู้พลอย

ได้กินพาคำอย่าลืมกระเบียนฮ้าง

ได้ขี่ช้างกั้งฮ่มเป็นพญา

อย่าลืมประชาขี่ควายเกาฮิ้น

บางประโยคในนี้ ถ้าไปดูเทปของน้าหมู พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ จะเห็นแกยกเอาไว้เป็นม๊อตโต้ประจำปกด้วยละ

จากคุณ : กระเบียนฮ้าง (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 17:47:14 ]

ความคิดเห็นที่ 11

มาแปะชื่อไว้ว่าอ่านอยู่นะครับ

เป็นกระทู้แรกที่คุณ ryzon ทำหน้าที่ปัดกวาดห้องเรียนรอครู และเจ้าตัวได้ชักชวนมาเป็นกำลังให้อาจารย์สื่อศิลป (ขออนุญาตเรียกอาจารย์เช่นเดิมโดยไม่เปลี่ยนแปลงนะครับ) ถือโอกาสเข้ามาทักทายคุณryzonไปด้วย ต่อไปก็จะขออ่านเงียบๆ อย่างเดียวครับ

ไหนๆ ก็มาแล้ว ตอบคำถามอาจารย์สื่อฯ ก็แล้วกัน

"ดอนมดแดง" ปัจจุบันก็คือ จังหวัดหนองบัวลำภู ชื่อตามประวัติศาสตร์เต็มๆ ก็คือ“เมืองหนองบัวลุ่มภู นครเขื่อนขันธ์ กาบแก้วบัวบาน”

หากเดินทางจากจังหวัดอุดรธานีไปก่อนจะเข้าตัวเมืองก็จะเห็นศาลพระภูมิ "พระวอ พระตา" อยู่ข้างทางของยอดภู หากเดินทางจากจังหวัดเลย ก็น่าจะแวะถ้ำ "เอราวัณ" ดูนะครับ

นอกจากศาลพระวอพระตาแล้ว เมืองหนองบัวลำภูยังมีศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราชตั้งไว้อยู่ริมบึงในตัวเมืองด้วย เป็นทำเลที่พระองค์พักทัพค้างแรมช่วงออกมาตีหัวเมืองรอบนอก

แค่นี้นะครับ หวังว่าคุณ ryzon คงสบายดี

จากคุณ : คนอุดรฯ - [ 8 ก.ค. 48 18:40:24 A:193.195.73.66 X: TicketID:031873 ]

ความคิดเห็นที่ 12

ขอบคุณครับคุณอุดรฯ

ไม่รู้ว่าชื่อนี้แล้วอยู่อุดรฯ หรือเปล่า พอดีอาทิตย์หน้าผมจะไปอุดรฯ

ยังไงก็ขอเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนหน่อยนะครับ ถ้าอะไรผิดๆ พลั้งๆ ไปบ้าง ก็ช่วยเติมเต็มให้หน่อยแล้วกัน เพราะผมก็เว้าลาวบ่เป็นหรอก อาศัยเดาๆ เอา บางคำก็แปลไม่ออก

นี่พยายามนั่งแกะหนังสือลาวอยู่ บางคำก็พอเดาได้ บางคำก็สุดกู่เหมือนกัน

วันนั้นนั่งแกะอยู่ตั้งนาน อ่านคำว่า "เมือง" ออกแล้วละ แต่คำหลังนี่สิ งัดยังไงก็ไม่ง้างว่ามันหมายถึงเมืองอะไร พยายามไล่ชื่อเมืองในลาวตั้งหลายเมืองว่าจะคล้ายๆ บ้างหรือเปล่าก็ไม่ใช่

กะว่าจะพึ่งให้เอื้อยลาวเขาช่วยอธิบายให้ฟังสัก 2-3 ชั่วโมงแล้วเชียว

พอดีมันปิ๊งขึ้นมาได้ อ๋อ มันอ่านว่า เมืองขึ้น นี่เอง เป็นเรื่องที่เขาเล่าว่าเวียดนามและลาวตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส

ใครเคยเห็นศัพท์คำนี้ของลาว ลองแกะดูก็ได้ครับ

จากคุณ : ร่มขาว (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 18:59:50 ]

ความคิดเห็นที่ 13

หลังจากที่เสียพระตาไปในสนามรบแล้ว พระวอก็ย้ายไพร่พลของตนหนีทัพเวียงจันไปเรื่อย จนกระทั่งมาสบโอกาสที่เมืองจำปาศักดิ์ ซึ่งตอนนั้นแยกออกมาเป็นอีกอาณาจักรนึง

เจ้าเมืองจำปาศักดิ์รู้จักพระวอดี และเกรงว่าการรับพระวอไว้จะทำให้เจ้าศิริบุญสารเคือง แต่เห็นแก่ว่าคนเคยคุ้นกันมาก่อนก็ให้อาศัยอยู่ด้วย

เจ้าศิริบุญสารพอทราบข่าวว่าพระวอมาอาศัยอยู่ที่จำปาศักดิ์ ก็ให้ทัพหลวงลงมาตามจับพระวอได้ เตรียมจะไปประหาร เจ้าเมืองจำปาศักดิ์ก็ทูลขอเจ้าศิริบุญสารว่ายังไงเสียพระวอก็เคยรับราชการสนองพระเดชพระคุณกันมาก่อน ไม่ว่าจะต้องมาประหัตประหารกัน

แถมพูดขู่นิดๆ ด้วยว่า การที่ทัพเวียงจันรุกเข้ามาจับพระวอถึงในเขตจำปาศักดิ์นั้นเป็นการไม่สมควรอยู่ ดังนั้น น่าจะยอมถอยกันคนละก้าวนะจ๊ะ

เจ้าศิริบุญสารยอมตกลงปล่อยพระวอให้อยู่ในจำปาศักดิ์ต่อ ซึ่งพระวอก็เอาไพร่พลของตนไว้ที่นครจำปาศักดิ์รับราชการให้กับเจ้าจำปาศักดิ์เสียทีนั่นเลย

ตอนที่พระวอรับราการอยู่ที่จำปาศักดิ์นี้มีเรื่องเล่าถึงความไม่เข้าใจกันระหว่างเจ้าจำปาศักดิ์กับพระวอที่ทำให้เป็นต้นเหตุของการเสียเมืองลาว

เรื่องเล่ามีอยู่ว่า พระวอนั้น เมื่อมาอยู่จำปาศักดิ์ก็ระลึกถึงบุญคุณของเจ้าจำปาศักดิ์ที่เลี้ยงดู ก็เลยเกณฑ์ไพร่พลของตนสร้างกำแพงเมืองถวายตามวิสัยนายทหารนักรบที่ไม่ใช่ทหารการเมือง

อีกฝ่ายนึงที่เป็นขุนนางจำปาศักดิ์ เห็นดังนั้น ก็สร้างหอคำถวายเจ้าจำปาศักดิ์ เช่นกัน

วันนึงระหว่างการเข้าเฝ้า จะด้วยต้องการหยั่งท่าทีเจ้าจำปาศักดิ์หรือไรก็เหลือเดา พระวอก็ทูลถามว่า ระหว่างกำแพงพระนครกับหอคำนี้ สิ่งใดประเสริฐกว่ากัน

เจ้าจำปาศักดิ์ ก็กล่าวว่า กำแพงเมืองนั้นดีที่เอาไว้ใช้ป้องกันเมืองได้ แต่หอคำนั้นดีกว่า เพราะข้าได้ใช้นั่งๆ นอนๆ สบายดี

พระวอได้ฟังดังนั้นก็สะท้อนใจ บางที่ก็บอกว่ารู้สึกน้อยใจและอับอายข้าราชบริพารที่เข้าเฝ้าว่าลงทุนตั้งเยอะแต่กลับไม่เป็นที่โปรดปาน

บางที่ก็บอกว่า พระวอได้ฟังดังนั้นก็รู้ว่า จำปาศักดิ์ ไม่มีอนาคตเสียแล้วเพราะเจ้าผู้ครองนครกลับเห็นแก่ความสุขสบายของตัวมากกว่าความมั่นคงของบ้านเมือง

ก็เลยคุมไพร่พลของตน อพยพออกจากจำปาศักดิ์ มาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่ดอนมดแดง (ที่ไหนเอ่ย ขออีกที)

จากคุณ : ดอนมดดำ (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 19:18:19 ]

ความคิดเห็นที่ 14

พระเจ้าศิริบุญสาร พอทราบข่าวว่าพระวอคู่แค้นเก่าย้ายหนีออกจากจำปาศักดิ์ ขาดคนคุ้มหัวเสียแล้วก็สั่งให้แม่ทัพนายกองยกพลลงมาตีเอาเมืองดอนมดแดงนั้นเสียโดยตั้งใจจะจับพระวอให้ได้อีกที

พระวอนำทัพสู้รบตามความสามารถ ขณะที่ขาดทั้งคนสนับสนุน และเมืองจำปาศักด์หนุนหลัง สุดท้ายก็เลยพ่ายแพ้แก่ทัพพระเจ้าศิริบุญสารเป็นอันสิ้นสุดยุคของพระวอพระตาแต่เพียงเท่านี้

ปัญหาก็คือ บางที่นั้นบอกว่าการที่พระเจ้าศิริบุญสารส่งทัพมาตีพระวอนั้นเป็นเขตขอบขัณฑสีมาของสยาม ความทราบถึงพระเจ้ากรุงธนบุรี ก็ทรงกริ้วที่ว่า เจ้าลาวไม่เกรงพระทัยยกทัพมาย่ำยีคนในบรมโพธิสมภาร

ก็เลยแต่งทัพให้เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก และเจ้าพระยาสุรสีห์ ยกทัพมาตีเอาเวียงจันให้จงได้

ตรงนี้แหละครับที่ขัดแย้งกัน เพราะบางที่ก็บอกว่าสาเหตุที่พระเจ้ากรุงธนบุรีให้ยกทัพมาตีเวียงจันนั้นเป็นเพราะเรื่องของอ้ายสาเขียดโง้งหรือเกียดโง้ง (บางก็ว่าที่เรียกอย่างนี้เพราะ "ขาโก่ง" จึงต้องเป็นเขียดโง้งไม่ใช่เกียดโง้งที่ไม่มีความหมาย) เป็นกบฎ

เรื่องนี้เคยเล่าเอาไว้ในเรื่องของ "กบฎผู้มีบุญ" ครั้งนึงแล้ว ลองกลับไปค้นดูนะครับ ถ้าอยากได้รายละเอียด

แต่ตอนนี้เอาแปะไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันเพราะยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าสาเหตุจริงๆ ที่พระเจ้ากรุงธนทรงตัดสินใจยกทัพไปตีเวียงจันคืออะไร เอาไว้จะเอาเรื่องประเด็นนี้จากหลายแหล่งมาว่ากัน

แต่แน่ๆ คือ ตอนที่ยกไปตีเวียงจันนั้น มีข้อมูลเหมือนกันว่าทัพไทยข่มขวัญทหารลาวด้วยการให้ตัดหัวคนลาวใส่ให้เต็มลำเรือแล้วให้แม่หญิงลาวพายไปขายหัวลาวที่หน้าค่ายทหารเป็นที่น่าสยดสยองจนทหารลาวเสียขวัญกันไปหมด

บรื๊อๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ไม่รู้ว่าอารมณ์ของแม่หญิงลาวคนนั้นจะขนาดไหนเนอะ คงอยากจะช๊อกเหมือนกันแหละ แต่ถ้าให้เลือกระหว่างพายเรือขายหัวลาว กับโดนตัดหัวเอาไปขายซะเอง

ผมว่าเป็นผมก็ยอมหัดพายเรือครับ

จากคุณ : หนองคาย (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 19:28:06 ]

ความคิดเห็นที่ 15

อ้อ ถ้าใครสนใจข่าวเรื่องพิพาทระหว่างหนังสือไทยกับภาษาลาว ที่ลงใน spicy และล่าสุด เนชั่นสุดสัปดาห์เขาเอามาขึ้นปกแล้ว

จะอัพเดทให้ฟังว่าตอนนี้ไกด์ลาวกำลังสาหัสครับเพราะการท่องเที่ยวลาวเขาส่งเจ้าหน้าที่ลงมาจัด "สัมมนา" ไกด์ซะหมด เพราะเรื่องที่ชอบเล่าโจ๊กให้นักท่องเที่ยวโดยเฉพาะชาวไทยนี่แหละ

และถ้าถามในหมู่ไกด์เขาก็จะบอกว่า แค่อ่านก็พอรู้แล้วว่าไกด์คนไหนเป็นคนพูดเพราะมุกพวกนี้เขารู้กันอยู่ ประมาณว่าเป็นมุกประจำตัวของพวกไกด์กันเองที่จะเอาไปแลกเสียงฮากับลูกทัวร์ ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ได้พูดแบบนี้จริง

อย่างที่บอกว่า ถ้าจะชมผู้หญิงลาวให้บอกว่า สวยตายห...หา นั้น มีไม่กี่คนหรอกที่ใช้มุกนี้ เพราะคนอื่นเขาก็ใช่มุกอื่นกันไป

ตอนนี้ก็เลยหนาวๆ ร้อนๆ กันไปทั่ว สบายไปครับ

จากคุณ : โขงเจียม (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 19:32:59 ]

ความคิดเห็นที่ 16

พรุ่งนี้ผมจะเริ่มทัวร์ภาคอีสานแล้วครับ

คราวนี้ไปนานประมาณ 2 สัปดาห์

ก็จะพยายามเข้ามาเขียนให้ตามเวลาที่จะทำได้

แต่ถ้าไม่ได้หรือกระปริบกระปรอยเหลือทน ก็วานให้พลพรรคทั้งหลายช่วยกันบรรเลงหน่อยนะครับ

โดยเฉพาะคนที่บอกว่าจะเอาเรื่องฝรั่งเศสมาลงน่ะ อย่าลืมเสียละ

ถ้าจะให้ดีช่วยเอาช่วงที่ฝรั่งเศสต้องขยายตัวและมาล่าเมืองขึ้นเอาแถวๆ นี้จะยิ่งดีครับ เพราะหลังจากเรื่องที่พระยามหากษัตริย์ศึกตีเวียงจันแล้วก็เหลือแค่เรื่องเจ้าอนุวงศ์เป็นกบฎอีกเรื่องเดียวก็จะเข้าประวัติศาสตร์ยุคใหม่เกี่ยวกับการล่าอาณานิคมและการเสียดินแดนลาวแล้วครับ

ก็น่าจะสัมพันธ์กันพอดีกับฝรั่งเศส

จากนั้นจะได้ไปรายละเอียดกันถึงเรื่องการต่อสู้ของพรรคคอมมิวนิสต์ปฎิวัติลาว ที่มีเรื่องน่าสนุกมากมาย

ตอนนี้ขอลาไปเยี่ยมเยือนเมืองลาวก่อนเด้อ

จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 8 ก.ค. 48 20:27:21 ]

ความคิดเห็นที่ 21

จะหมายถึงใครก็ช่างเถอะค่ะ

แต่ไม่ได้หมายถึงข้าพเจ้าก็แล้วกัน!!

เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีเหตุต้องไปทำธุระที่ห้างใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ค่าจอดรถแพงซะยิ่งกว่าทองคำ

กว่าจะหาซองจอดได้ ก็ต้องวนเสียค่าน้ำมันไปหลายลิตร เพียงแค่เข้าไปทำธุระแป็บเดียว ออกมาอีกทีมีรถโฟร์วีลคันเบ้อเริ่มจอดขวางอยู่

ทำไงละทีนี้ มองหายามมาช่วยเข็นก็ไม่รู้หายหัวไปไหนหมด หญิงสาวรูปร่างผอมบางอย่างเราก็เลยต้องออกแรงเข็นสุดฤทธิ์ เจ้ายักษ์นั่นก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

คนที่ขับรถโฟร์วีล ก่อนจะจอดรถขวางรถคนอื่นน่าจะคิดสักนิดนะคะว่าคนอื่นเขาจะเข็นไหวไหม ไม่ใช่หลับหูหลับตาจอดสุ่มสี่สุ่มห้า

บางคนยิ่งแล้วใหญ่ จอดขวางชาวบ้านเขาแล้วยังเข้าเกียร์ P ไว้เฉยเลย ยังงี้มันน่าไหมละ?

หลังจากที่เราต้องเผาผลาญพลังงานไปหลายแคลอรี่ก็มีรถเก๋งขับขี่โดยชายหนุ่มคันหนึ่งมาจอดกระพริบไฟรอเพื่อที่จะเข้าเสียบในช่องที่เราจะออก

แต่เชื่อมั้ยคะ พ่อคุณ พ่อทูลหัวไม่ยอมลงมาช่วยเราเข็นรถมั่งเลย ได้แต่นั่งรออยู่ในรถ คอยลุ้นว่าเมื่อไหร่เราจะเข็นรถเสร็จแล้วรีบๆ ถอยออกไปซะที

เรารึ ก็ไม่มีปัญญาแก้ไขปัญหากับเจ้ายักษ์ปักหลั่นนั่นซะที ก็เลยนั่งเล่นซะแถวนั้นแหละ

ถ้านายไม่ลงมาช่วยเข็น ก็ไม่ต้องจอด ส่วนเรายังไม่ต้องรีบกลับบ้านก็ได้

ปรากฏว่านายนั่นยอมสละหลุมจอดแฮะ ขับรถผ่านไปเฉยๆ ซะงั้นแหละ สงสัยเราคงไม่สวยเนอะ

หลังจากนั่งเล่นอยู่สักอึดใจ ก็มีหนุ่มน้อยหน้ามลคนหนึ่ง ตัดผมรองทรงแต่งตัวเรียบร้อยเดินผ่านมาพอดี เราก็ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปหาพร้อมทั้งบอกว่า น้องขา ช่วยพี่เข็นเจ้ายักษ์นี่หน่อยเถอะค่ะ พี่เข็นไม่ไหวจริงๆ

น้องก็ดีใจหาย ช่วยเข็นรถเดินหน้า ถอยหลังอยู่ตั้งนานสองนานพร้อมทั้งช่วยดูหลังโบกรถจนเราออกจากซองนั้นมาได้สำเร็จ

หลังจากออกมาจากห้างนั้นแล้ว ก็ได้แต่นึกว่า น้ำใจจากสุภาพบุรุษสมัยนี้ยังมีอีกไหมหนอ

จริงอยู่ถึงเราจะเป็นคนไม่สวย ไม่ควรค่าแก่การลงมาช่วยเหลือ แต่ถ้าคุณต้องการเข้ามาจอดรถในช่องนี้ คุณก็ควรทำอะไรสักอย่างสิ ไม่ใช่นั่งเป็นคุณชายสายเสมอรออยู่ในรถแบบนั้น

แต่เสียดายจัง ลืมถามน้องคนที่ตัดผมรองทรงว่า น้องชื่ออะไรคะ? เบอร์โทรศัพท์เบอร์อะไร ? บ้านอยู่ที่ไหน? มีแฟนรึยัง เรียนอยู่โรงเรียนนายร้อยชั้นปีไหนแล้วคะ? สีเขียวๆ แบบนี้อยู่เหล่าไหนน๊า?

ไม่ใช่อะไรหรอกคะ มัวแต่โมโหเจ้าหมอนั่น

เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ลืมขอบใจน้องเขาหน่ะ จะได้โทรไปขอบใจน้องเขาไง

จากคุณ : หาน้ำใจ ยากกว่าที่จอดรถซะอีก (กาสะลองบานแล้ว) - [ 12 ก.ค. 48 21:17:08 ]

ความคิดเห็นที่ 22

หมายถึงพี่สาวน่ะแหละครับ ไอ้เราก็ห่วงนึกว่าหายไปไหน ที่แท้ไปเข็นรถกับหนุ่มๆ นี่เอง

เพื่อเป็นการขยับกระทู้ข้าพเจ้าขอร่ายแทนไปก่อนจนกว่าจะมีคนมา (ทนไม่ได้) ช่วยหรือ อาจารย์สื่อฯ จะกลับมานะครับ

อาจารย์สื่อฯ เล่าถึงสมัยธนบุรีที่พระเจ้ากรุงธนให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกเข้าตีเวียงจันทน์ ตรงนี้มีเพิ่มเติมว่าตอนจะเข้าตีเวียงจันทน์ พระเจ้ากรุงธนฯ มีหนังสือไปถึงนักองค์นนท์กษัตริย์กัมพูชา ให้เกณฑ์ไพร่พลเขมรไปช่วยรบด้วย

ตัวนักองค์นนท์ก็ดีใจหายรีบเกณฑ์ไพร่พลตามรับสั่ง แต่บรรดาขุนนางไม่เห็นด้วยจึงก่อกบฎสังหารนักองค์นนท์ได้ การยกทัพไปครั้งนั้นจึงไม่มีกองทัพเขมรร่วมด้วย

พอมาสมัยต้นรัตนโกสินทร์ลาวแตกออกเป็น 3 อาณาจักรคือหลวงพระบาง เวียงจันทร์ จำปาศักดิ์

ทั้ง 3 อาณาจักรตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสยามในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ อาณาจักรที่มีบาทมากที่สุดคือเวียงจันทร์ ภายใต้การปกครองของเจ้าอนุวงศ์

ซึ่งตัวเจ้าอนุวงศ์มีส่วนบทบาทอย่างมากในการรบกับพม่าในสมัย ร.1 และ ร.2 โดยเฉพาะการร่วมมือกับพระยากาวิละเจ้าเมืองเชียงใหม่ในการขับไล่พม่าออกจากลานนา

เจ้าอนุวงศ์เป็นกษัตริย์ที่เข้มแข็ง มีอิทธิพลปกครองเหนืออาณาจักรเวียงจันทน์ และจำปาศักดิ์ เป็นเจ้าประเทศราชที่เข้มแข็งและภักดีต่อสยามรัชกาลที่ 2 จึงโปรดปราน

ขอค้นข้อมูลเพิ่มก่อนนะครับ.......... หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 13 ก.ค. 48 06:47:16 ]

ความคิดเห็นที่ 23

ไม่ค่อยถนัดประวัติศาสตร์ยุคใหม่เท่าใดนักค่ะ แต่จำได้ว่าเคยบอกว่าจะเอาเรื่องฝรั่งเศสมาลง แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นฝรั่งเศสช่วงไหนนะคะ ครั้นจะเจาะลงตรงกลางปล้องเสียทีเดียวก็เกรงว่าคนเขียนจะงงเสียเอง เพราะจู่ๆ ก็เอาเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับลาวมาลงในกระทู้ลาว

ความจริงจะเป็นฝรั่งเศสหรือมหาอำนาจอื่นใดในยุโรปคงไม่สามารถแยกประเด็นออกได้หรอกค่ะว่าใครเป็นใคร เพราะมหาอำนาจในโลกนี้ต่างก็มีความเกี่ยวพันกันแบบแยกไม่ออกอยู่แล้วโดยเฉพาะมหาอำนาจในยุคล่าอาณานิคม

แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นมันมีปัจจัยที่ทำให้เกิดลัทธิการล่าอาณานิคมขึ้นมาค่ะ ซึ่งอาจเป็นเหตุผลหนึ่งว่า เพราะเหตุใดฝรั่งเศสจึงต้องขยายอำนาจและแสวงหาอาณานิคม

แต่จะเป็นเพราะเหตุใดจึงมีความพยามยามที่จะขยายอำนาจมาจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็ลองมาดูพัฒนาการของการสร้างชาติของเขากันสักนิดดีไหมคะ ว่าชาติต่างๆ ในยุโรปนั้น ผ่านพ้นช่วงของการพัฒนาการมาอย่างไรบ้าง

และเหตุใดจึงทำให้ชาติเหล่านั้นเป็นมหาอำนาจที่บ้าคลั่งต่างแข่งขันกันออกล่าอาณานิคมเพื่อสร้างคามร่ำรวยให้กับตนเองหรือเพื่อศักดิ์ศรีกันแน่

กว่าจะมาเป็นฝรั่งเศส เยอรมัน หรืออิตาลี ก็มีปูมหลังที่น่าศึกษาพอสมควรค่ะ เอาเป็นว่าไม่ต้องลงลึกมากนะคะ เดี๋ยวจะเล่าไม่มีวันจบ คนเล่าอาจจะติงต๊องเสียก่อน

เมื่อมีการแบ่งปันอาณาจักรแฟรงค์ของจักรพรรดิ์ชาล์เลอมาญภายใต้สนธิสัญญาแวร์ดังเมื่อปี ค.ศ 843 แล้ว โดยมีการแบ่งอาณาจักรให้ลูกหลานออกเป็นสามอาณาจักร

คือส่วนที่อยู่ทางตะวันตกของยุโรป ปกครองโดยกษัตริย์ชาร์ลพระเศียรล้านคือประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน

ฝั่งตะวันออกของยุโรปปกครองโดยกษัตริย์หลุยส์ ก็คือประเทศเยอรมัน และดินแดนที่อยู่ตรงกลางระหว่างสองอาณาจักรนี้คืออิตาลี ปกครองโดยกษัตริย์โลธาร์

โดยที่ทั้งสามอาณาจักรนี้ต่างก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของจักรพรรดิ์ชาล์เลอมาญทั้งสิ้น แต่ความแตกต่างกันทางด้านการใช้ภาษาทำให้ชาวยุโรปเริ่มเกาะกลุ่มกันตามการใช้ภาษาที่สื่อสารกัน ฝรั่งเศสนั้นใช้ภาษาโรมานส์ ในขณะที่เยอรมันใช้ภาษา ติวตอนิค

จากการแบ่งมรดกกันดังกล่าวทำให้มีการเกิดขึ้นของประเทศฝรั่งเศส และตั้งแต่นั้นมา ทั้งสามอาณาจักรในยุโรปต่างก็แยกกันพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ที่ต่างคนก็ต่างทำ แต่ก็มีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายคลึงกันค่ะ อาจเป็นเพราะพวกเขามาจากรากเหง้าเดียวกันก็ได้ และภูมิประเทศก็คล้ายกันเสียด้วยสิ

จนเมื่อพวกเขาผ่านยุคแห่งความมืดมนหรือที่เรียกว่ายุโรปยุคกลางซึ่งกินเวลาประมาณหกร้อยปี โดยเริ่มตั้งประมาณปี ค.ศ 1000 ถึง ค.ศ. 1600 ชาติต่างๆ ในยุโรปต่างก็ก้าวเข้าสู่ยุคที่เรียกว่า Renaissance

ซึ่งยุคนี้แหละค่ะ ที่จุดประกายความคิดในเชิงวิทยาศาสตร์ให้แก่มนุษย์ และในยุคนี้อีกเช่นกันที่ได้เกิดนักคิด นักเขียน ปรัชญาเมธีมากมาย

แนวความคิดของนักคิดนักเขียนเหล่านี้ มีส่วนสำคัญอย่างมากที่ทำให้ชาวยุโรป อยากออกล่าอาณานิคม เพราะแนวคิดเหล่านี้ถูกสลัดหลุดพ้นจากกรอบของศาสนาอย่างเกือบสิ้นเชิง เรียกว่าพวกเขาไม่เชื่อในความคิดงมงายที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ยุคกลางอีกต่อไปแล้ว

เมื่อแนวความคิดถูกสะท้อนอออกมาในแง่ของความเป็นมนุษย์ คือเชื่อในความสามารถของมนุษย์ ทำให้มนุษย์รู้สึกฮึกเหิมอยากเอาชนะธรรมชาติเรียกว่าอยู่ในยุคของการทดสอบความสารถของตนเอง

แนวความคิดนี้เริ่มต้นที่อิตาลีค่ะ ส่วนเป็นเพราะเหตุใดนั้น ถ้าใครเคยเรียนประวัติศาสตร์ศิลปก็คงได้เรียนวิชานี้พร้อมๆ กันไปด้วย

จำได้ว่าตอนที่เพื่อนๆ เขาไปเรียนที่ศิลปากรก็คิดว่าเขาน่าจะเรียนเกี่ยวกับการวาดรูปเขียนรูป แต่ที่ไหนได้คะ ปีแรกๆ พวกเขาเรียนวิชาประวัติศาสตร์อิตาลีกันค่ะ ก็เลยเข้าใจได้ว่าประวัติศาสตร์ยุโรปเกี่ยวข้องกับศิลปแบบแยกกันไม่ออก

หากเราจะศึกษางานเขียนของศิลปินยุโรปในยุคนั้น เราก็ต้องศึกษาประวัติศาสตร์ควบคู่กันไปด้วย

และหากเราจะศึกษาประวัติศาสตร์ยุโรปให้ได้รสชาติ เราก็สามารถศึกษาได้จากภาพเขียนของศิลปินในยุคนั้น ก็เลยไม่รู้ว่า ใครเอื้ออะไรให้ใคร แต่โดยรวมแล้วก็คือว่าเด็กจิตรกรรมศิลปากร กับเด็กประวัติศาสตร์แห่งสำนักวัดลิงขบคุยกันรู้เรื่องก็แล้วกัน

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 14 ก.ค. 48 11:16:25 ]

ความคิดเห็นที่ 24

ในฝรั่งเศสเอง แนวคิดแบบนี้เริ่มตั้งแต่ประมาณคริสต์วรรษที่ 15 หลังจากที่ยึดอิตาลีได้เป็นบางส่วน อิทธิพลความคิดแบบอิตาลีก็หลั่งไหลเข้ามาในฝรั่งเศส

จนมีการปฏิวัติทางวิทยาศาสตร์ในศตวรรษที่ 17 ได้มีนักวิทยาศาสตร์เกิดขึ้นมากมาย มีการคิดค้นงานประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์เพื่อตอบสนองความต้องการของมนุษย์มากขึ้น

งานประดิษฐ์คิดค้นที่สำคัญที่สุดคือการนำพลังไอน้ำมาใช้เป็นพลังขับเคลื่อนเพื่อทดแทนพลังงานจากน้ำและลม

การคิดค้นเครื่องจักรไอน้ำโดย เจมส์ วัตต์ ในครั้งนี้ นับเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมเลยทีเดียว

เพราะเมื่อมีพลังงานเครื่องจักรมาทดแทนพลังงานจากธรรมชาติ ก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการผลิตในโรงงานอุตสาหกรรม ส่งผลให้มีการผลิตได้ในจำนวนมากแต่ใช้เวลาที่น้อยลง

จากผลดังกล่าวก็กระทบต่อสภาพสังคมโดยทั่วไปทันที เพราะเมื่อมีการเปลี่ยนวิธีการผลิตจากแรงงานคน มาเป็นเครื่องจักร ก็แน่นอนว่า ย่อมต้องมีการใช้แรงงานจากคนน้อยลง ทำให้มีคนว่างงานมากขึ้น

และสิ่งอำนวยความสะดวกสบายต่างๆ นาๆ ที่เป็นผลิตผลของการคิดค้นทางวิทยาศาสตร์ ก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ผลที่ตามมาก็คือ ทำให้มีการเพิ่มขึ้นของประชากรอย่างรวดเร็ว

ข้อนี้เป็นที่น่าสังเกตนะคะว่า ยามใดที่มนุษย์ยังต้องอยู่ในภาวะปากกัดตีนถีบ ก็เหมือนกับยังมีการควบคุมประชากรไปในตัว

แต่เมื่อใดที่มนุษย์มีอำนาจและควบคุมสถานการณ์รอบตัวได้แล้ว มนุษย์กลับไม่สามารถควบคุมอัตราการเพิ่มของประชากรได้

ตรงนี้เหมือนกับสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาสังคมในข้อที่ว่า เมื่อมนุษย์มีความพร้อมในด้านปัจจัยสี่ มนุษย์ก็แสวงหาปัจจัยที่ ห้า หก ต่อๆ ไป ไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ปัจจุบันก็เคยสังเกตเหมือนกันว่าทฤษฏีดังกล่าวอาจจะไม่เป็นจริงเสมอไป เพราะถ้าหากจะบอกว่าคนหาเช้ากินค่ำต้องพะวงอยู่แต่เรื่องการหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องจนละเลยความสุขส่วนตัวไปก็เห็นทีจะไม่จริง

เพราะถ้าหากเราไปตามต่างจังหวัดหรือลองไปสำรวจชุมชนไหนที่ประชากรมีอัตรารายได้ประจำปีต่อคนต่ำกว่ามาตรฐานแล้ว เรามักจะเห็นเด็กตัวเล็กที่แข่งขันกันลืมตาดูโลกแบบหัวปีท้ายปีไม่ได้ว่างเว้น มิหนำซ้ำ บรรดาคุณแม่บ้านทั้งหลายก็แข่งขันกันตั้งท้องเหมือนกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าชุมชนนี้ทุกครัวเรือนต่างรักใคร่ปรองดองกันดี ไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งให้ต้องแยกมุ้งแยกเตียงกันเด็ดขาด

ในขณะที่ในสังคมที่พอมีอันจะกินแล้ว กลับเจอแต่ปัญหาเรื่องเตียงหักกันเป็นว่าเล่น

เขียนเรื่องฝรั่งเศสอยู่ดีๆ ทำไมวกมาเข้าเรื่องการเมืองการมุ้งของชาวบ้านได้ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ข้อนี้ต้องยกเครดิตให้อาจารย์สื่อดีไหมคะ ที่ถ่ายทอดวิธีการเขียนให้แก่ลูกศิษย์ลูกหาได้ชนิดเก็บทุกรายละเอียด

แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่ลูกศิษย์ไม่สามารถเลียนแบบได้เลยจริงๆ คือวีธีการเขียนแบบ "น้ำกลิ้งบนใบบอน" ค่ะ ถือว่าเป็นความสามารถส่วนบุคคล ที่ห้ามเลียนแบบ

เรื่องพัฒนาการของประเทศในยุโรปในการออกแสวงหาอาณานิคม เอาไว้ค่อยๆ เรียบเรียง แล้วเอาคุยกันดีกว่านะคะ เพราะหากเขียนไปเขียนมา อาจจะกลายเป็นว่าเหมือนอาจารย์กำลังบรรยายให้นักศึกษาฟังเพื่อเอามาตอบข้อสอบมากว่า

ซึ่งมันจะไม่สนุกค่ะ

และหากเป็นไปได้ ก็อยากจะว่าถึงเรื่องของมหาอำนาจต่างๆ ในยุโรปในยุคเฟื้องฟูจนถึงยุคถดถอย อะไรที่ทำให้พวกเขาออกล่าอาณานิคมและการสิ้นสุดการปกครองระบอบอาณานิคม

ก็ไม่ทราบว่าพอจะขัดตาทัพเรื่อง ลาว ที่อาจารย์สื่อเล่าค้างไว้ได้หรือเปล่านะคะ

ถ้าได้.... กลับมาต้องพาไปเลี้ยงข้าวนะ!

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 14 ก.ค. 48 11:26:49 ]

ความคิดเห็นที่ 26

จึงมีความคิดที่จะออกค้าขายยังต่างแดนโดยมุ่งหวังที่จะขยายการค้าไปยังโลกตะวันออก แต่เส้นทางการค้าที่เชื่อมต่อระหว่างโลกตะวันออกและตะวันตกถูกผูกขาดโดยชาวมุสลิม

ดังนั้นจึงมีผู้ที่พยายามคิดหาทางอื่นที่จะติดต่อกับโลกตะวันออก จนเมื่อ บาโทโลมิว ไดแอส ค้นพบเส้นทางเดินเรือไปเอเชียโดยเดินเรืออ้อมทวีปแอฟริกาที่แหลมกู๊ดโฮปได้สำเร็จในปี ค.ศ.1487

และในปี ค.ศ. 1498 คือประมาณ สิบกว่าปีต่อมาก็มีกระทาชายนายหนึ่ง นามว่า วาสโก ดากามา ได้นำคณะสำรวจใช้เส้นทางนี้เดินทางไปขึ้นฝั่งยังอินเดียได้สำเร็จ

ในการเดินทางครั้งแรกนี้ ชาวโปรตุเกสซึ่งเป็นผู้บุกเบิกได้กำไรจากการค้าเครื่องเทศมหาศาลและยังตั้งอาณานิคมขึ้นหลายแห่งตามชายฝั่งและเกาะแถบแอฟริกา

จากจุดเริ่มต้น ณ ตรงนั้น ทำให้ยุโรปชาติอื่น ต่างก็ตาลุกอยากทำการค้าเช่นเดียวกับโปรตุเกสบ้าง และพวกเขาก็ทำกันจริงๆ ค่ะ

จนในที่สุด มหาอำนาจทั้งหลาย ต่างก็รบราฆ่าฟันกัน เพื่อแย่งอาณานิคมกันออกบ่อยๆ

สองในมหาอำนาจที่ทะเลาะกันยืดเยื้อสุดๆ ก็คือฝรั่งเศส และ อังกฤษค่ะ อ้อ และยังมีอีกประเทศที่ไม่กล่าวถึงไม่ได้เลยก็คือ สเปน แต่เอาไว้เมื่อถึงฉากบู๊ล้างผลาญก่อนค่อยมาลงในรายละเอียดกันดีกว่านะคะ ตอนนี้ว่ากันที่ฉากดราม่าก่อนก็แล้วกัน

ปัจจัยต่อมาที่ทำให้พวกเขาออกสำรวจทางทะเล คือ เรื่องความคิดเรื่องศาสนาค่ะ ก็อีกนั่นแหละค่ะ ชาวมุสลิม คือผู้ที่นับถือศาสนาอิสลาม นับถือองค์พระอัลเลาะห์เป็นศาสดาสูงสุด และคริสต์ศาสนิกชนผู้ศรัทราเลื่อมใสในพระเยซู ต่างก็เกรงกลัวซึ่งกันและกัน เกรงว่าอีกฝ่ายจะคิดมิดีมิร้ายกับอีกฝ่าย

การสำรวจเส้นทางเดินเรือใหม่ที่ว่านี้ก็คงไม่ใช่มีจุดประสงค์เพื่อการค้าอย่างเดียวเสียแล้ว แต่เป็นไปเพื่อครองความเป็นจ้าวพิภพ และคอยกีดกันไมให้อีกฝ่ายขยายอิทธิพลได้ถนัดนัก

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 14 ก.ค. 48 11:59:33 ]

ความคิดเห็นที่ 27

ต่อเรื่องการแสวงหาเส้นทาง ทางทะเลอีกนิดค่ะ เพราะเป็นสาเหตุสำคัญสาเหตุหนึ่งของการออกล่าอาณานิคมของมหาอำนาจยุโรป

จากความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์ทางการค้า ลัทธิความเชื่อ และความต้องการ ขยายดินแดน ทำให้ชาติยุโรปเหล่านั้น ต่างมุ่งหน้า เข้าห้ำหั่นทำสงครามรบพุ่งจนนับครั้งไม่ถ้วน

จากผลของ สงครามครูเสด มีผู้กล่าวว่า เป็นเรื่องที่ดี แม้จะเป็นการเรียนรู้จากศัตรู

หมายถึงว่าชาวยุโรป ที่เข้าไป ทำสงคราม ในดินแดน ฝั่งตะวันออกเมื่อครั้งครูเสด ได้รู้จักใช้ และ เห็นคุณค่า ของสินค้าจากโลกตะวันอออกที่ตนเองไม่เคยรู้จักมาก่อน

การได้รู้จักเครื่องเทศและ เครื่องหอม ต่างๆ ทำให้ชาวยุโรปเริ่มหลงไหลกับกลิ่นอายของโลกตะวันออก จนยากที่จะลืมเลือน เหมือนตอนที่พี่อ้ายไปเยือนเมืองลาว แล้วลืมน้องเอื้อย บ่ ลงนั่นแหละค่ะ

เมื่อหลงไหลได้ปลื้มเสียขนาดนั้นแล้ว จึงมีความต้องการที่จะนำสินค้าฟุ่มเฟือยเหล่านั้นกลับไปยังประเทศตนบ้าง

แต่ในยุคนั้น เส้นทางการค้าระหว่างตะวันออก และตะวันตก ถูกผูกขาดโดยชาวอิตาเลียนกับชาวมุสลิมในตะวันออกกลาง โดยที่พ่อค้ากลุ่มนี้ได้ควบคุม เส้นทาง การลำเลียง สินค้า ไว้ทั้งหมด ทั้งทางบกและทางเรือ และทางอากาศ (มีหรือยัง?)

การค้าขายของพ่อค้าชาวอิตาเลียนระหว่างยุโรป และเอเชียนี้นำความมั่งคั่งมาให้พ่อค้าชาวอิตาเลียนเป็นอันมาก จนทำให้เมืองเวนิสกลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญในยุโรป

จากการผูกขาดเส้นทางการค้าดังกล่าวทำให้ชาติยุโรปอื่นๆ เช่น สเปน โปรตุเกส ฝรั่งเศส อังกฤษ เกิดอาการหมั่นไส้ และอิจฉาตาร้อนกันเป็นทิวแถวเพราะอยากทำการค้ากับตะวันออกบ้างอ่ะ แต่ติดอยู่ที่ว่าไม่สามรถติดต่อค้าขายกับโลกตะวันออกได้โดยตรง

ชาติยุโรปเหล่านั้น จึงรวมตัวกันเป็นม็อบเพื่อบอยคอตชาวอิตาเลียน และต่างก็มุ่งแสวงหาเส้นทางลำเลียงสินค้าสายใหม่เป็นของตนให้ได้

จนในที่สุด ชาวโปรตุเกส ชื่ออะไร ลองอ่านข้างบนดูค่ะ ก็สามารถ ค้นพบเส้นทางซึ่งอ้อมปลายแหลมกู๊ดโฮป ไปสู่อินเดียได้สำเร็จ ทำให้ชาวโปรตุเกส สามารถ ติดต่อ ค้าขายกับประเทศ ทางเอเซีย ได้โดยตรง ไม่ต้องผ่าน พ่อค้าคนกลางชาวมุสลิมอีกต่อไปแล้ว

โปรตุเกสจึงกลายเป็น ประเทศ ผู้นำ ทางการค้า กับประเทศ แถบเอเซีย แทนที่ชาวอิตาเลียน และทำให้ เมืองลิสบอนของ โปรตุเกส กลายเป็น เมืองท่า ที่สำคัญและ มั่งคั่ง ร่ำรวย แทนที่เมืองเวนิชของอิตาลี

จากตัวอย่างความสำเร็จ ของ ชาวโปรตุเกส นี่เอง ทำให้ บรรดา ประเทศอื่นๆ ในยุโรปเอาอย่าง และ ใช้เส้นทาง ลำเลียง ขนส่ง ทางทะเล เป็นหลัก

ผลจากการทำการค้าและค้นหาเส้นทางลำเลียงสินค้าดังกล่าว ทำให้ เกิดการค้นพบ ดินแดนใหม่ๆ อีกมากมาย ได้แก่ ทวีปอเมริกา ออสเตรเลีย และหมู่เกาะต่างๆ

ซึ่ง ทั้งโปรตุเกส สเปน ฝรั่งเศส ฮอลแลนด์ และ อังกฤษ ต่างใช้กำลังบังคับเข้ายึดครอง เป็น อาณานิคมของตนเพื่อผูกขาดการแสวงหาผลประโยชน์

จนมีการจัดตั้ง อาณานิคมเพื่อใช้เป็น เป็น แหล่งวัตถุดิบ และ แรงงาน ราคาถูก รวมทั้งเป็นแหล่งระบายสินค้า สำเร็จรูปที่ผลิตได้จากประเทศแม่ด้วย

ในขณะ ที่ดินแดนต่างๆ ที่ถูกยึดครอง เป็น อาณานิคม อยู่นั้น ชาติมหาอำนาจ ก็เข้ากอบโกย และ ตักตวงผลประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติกับแบบไม่เกรงใจเจ้าของประเทศกันเลยทีเดียว มิหนำซ้ำ ยังปกครองประชาชนชาวพื้นเมือง อย่างกดขี่เยี่ยงทาส

การแก่งแย่งกันหาอาณานิคมของชาติมหาอำนาจยุโรปในยุคล่าอาณานิคมนี้ได้ก่อให้เกิด กองกำลังทางทะเลเพื่อปกป้องผลประโยชน์และการค้าทางทะเล ชาติใดก็ตามที่มีแสนยานุภาพทางทะเลที่เหนือกว่า ก็ได้ชื่อว่าเป็นจ้าวทะเล ซึ่งจ้าวทะเลตัวจริง เสียงจริงในยุคล่าอาณานิคม ก็คือ อังกฤษเจ้าเก่านั่นเองค่ะ

ส่วนฝรั่งเศสก็ไม่ใช่ย่อย รู้สึกจะเป็นอันดับสอง รองจ่าฝูง อันดับหนึ่ง

ช่วงที่ฝรั่งเศสเข้ามาถึงอ่าวไทยบ้านเรา ก็นำอะไรใหญ่โตเข้ามาปิดปากอ่าว จนกระทั่ง ไทยเองก็ยอมเจรจาด้วยมิใช่หรือ

เรื่องรายละเอียดของเรือที่ว่านี้ รอท่านอื่นดีกว่านะคะ ไม่ถนัดเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์กะเขาเลยค่ะ

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 15 ก.ค. 48 21:45:37 ]

ความคิดเห็นที่ 28

ตามมารับลูกครับ ที่ผมขอข้ามที่เล่าค้างไว้ก่อนละกันครับ (แบบว่าหนังสือไปไหนไม่รู้ง่ะ) แล้วจะมาย้อนให้หรืออาจารย์สื่อฯ แกอาจจะมาย้อนเอง ผมขอเล่าต่อจากพี่สาวกาสะลองฯ เลยละกันครับ ว่าฝรั่งเศสเข้ามาแถวบ้านเราได้ยังไง

ก็ต้องมีเกริ่นนิดนึงนะครับว่าฝรั่งเศสเดิมเคยมีอาณานิคมในแคนนาดา อเมริกา (หลุยส์เชียน่า) เมืองปอดดิเชอรี่ ในอินเดีย แต่ดินแดนเหล่านี้ทั้งหมดต้องเสียไปหลังจากฝรั่งเศสรบแพ้อังกฤษในสงคราม 7 ปี ก็ปิดฉากการหาอาณานิคมยุคแรกของฝรั่งเศสและทำให้อังกฤษเป็นเจ้าทะเลนับแต่นั้น

ต่อมาประมาณต้นศตวรรตที่ 19 มีการปฏิวัติอุตสาหกรรม ทำให้มีความต้องการวัตถุดิบ และตลาดระบายสินค้า ฝรั่งเศสจึงเริ่มแสวงหาอาณานิคมในสมัยสาธารณรัฐที่ 2 โดยเข้ายึดครองอัลจีเรีย ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของแอฟริกา

จากนั้นก็เริ่มสนใจทำการค้ากับจีน ในปี ค.ศ.1860 (2403) ฝรั่งเศสได้ร่วมมือกับอังกฤษบีบบังคับจีนในช่วงสงครามฝิ่นครั้งที่ 2

เมื่อตัวเลขการค้ากับจีนสูงจนเป็นที่น่าพอใจทำให้ฝรั่งเศสสนใจที่จะขยายการค้าเข้าไปในจีนตอนในโดยผ่านแม่น้ำโขง

ฝรั่งเศสจึงสนใจดินแดนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ซึ่งนั่นก็คือที่ตั้งของเมืองไซ่ง่อน ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ เป็นศูนย์กลางการปกครองของเวียดนามในภาคใต้ มีท่าเรือน้ำลึกสามารถใช้จอดเรือขนาดใหญ่ได้

ว่าแล้วฝรั่งเศสก็ใช้กองกำลังที่เคยร่วมมือกับอังกฤษนั่นแหละ ทำการจู่โจมยึดจังหวัดต่างๆ ทางภาคใต้ของเวียดนาม รบกันอยู่ 2 ปี เวียดนามสู้ไม่ได้จึงลงนามในสนธิสัญญายก 3 จังหวัดภาคใต้ให้ฝรั่งเศสและเปิดเมืองท่าในภาคกลางให้ฝรั่งเศสค้าขาย

ในปีถัดมาฝรั่งเศสก็ทำเซอร์ไพร้กับสยามบอกทำนองนี้

"ตอนนี้ฝรั่งเศสได้ครองโคชินไชน่าแล้ว เขมรเคยเป็นรัฐอารักขาของญวน ฉะนั้นเขมรก็ต้องขึ้นกับญวน"

ฝรั่งเศสพูดพร้อมกับส่งทหารเข้ายึดเขมรส่วนนอกทันทีกว่าทางกรุงเทพฯ จะรู้ก็ร่วมเดือน ทำอะไรไม่ได้ก็ต้องเลยตามเลย

หลังจากได้โคชินไชน่าและเขมรแล้วฝรั่งเศสก็เริ่มสำรวจแม่น้ำโขงก็พบว่าแม่น้ำโขงไม่เหมาะสำหรับล่องเรือขึ้นไป มีเกาะแก่งมากมายซ้ำบางช่วงยังเป็นน้ำตกซะอีก

เมื่อแม่น้ำโขงใช้ไม่ได้ฝรั่งเศสก็เริ่มเหล่ไปทางแม่น้ำแดงทางตอนเหนือในเขตตังเกี๋ย ซึ่งมีฮานอยเป็นศูนย์กลางและมีเมืองไฮฟองเป็นเมืองท่าสำคัญ

ก็ฟอร์มเดิม ในปี ค.ศ.1884 (2427) หาเรื่องรบอีกแต่คราวนี้เวียดนามวิ่งโร่ไปฟ้องจีน จีนก็ส่งกำลังมาช่วยทำให้ฝรั่งเศสต้องเหนื่อยหน่อย เพราะกองทัพจีนได้รับชัยชนะในทุกแนวรบ ซ้ำร้ายกองทัพเรือฝรั่งเศสยังโดนกองทัพเรือฝูเจี้ยนของจีนยิงกระเจิงซะอีก(ช่วงนี้เป็นช่วงอรุณรุ่งครั้งสุดท้ายของจีน) ทำเอาฝรั่งเศสแทบจะเปิดกลับบ้านไปเลย

แต่ด้วยปัญหาการเมืองภายในของจีนเองที่จีนสนใจปัญหาที่ญี่ปุ่นมุ่งคุกคามเกาหลีและการแทรกแซงกับของรัสเซียกับการกบฎในซินเกียงของจีน กอปรกับการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการชิงดีชิงเด่นของเหล่าขุนนางทำให้ยุทธปัจจัยและการสนับสนุนทางการเมืองไปถึงแนวหน้าเป็นไปอย่างกระท่อนกระแท่น

และที่สำคัญจากการโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่ยังเป็นสังคมเกษตรและการบริหารราชการแผ่นดินของจีนแบบราชาธิปไตยในเวลานั้นไม่สามารถรองรับการทำสงครามขนาดใหญ่ได้ กองทัพจีนมีชัยในตังเกี๋ย แต่ที่ปักกิ่งกลับเรียกร้องสันติภาพ

ทั้ง 2 ฝ่ายจึงมีการเจรจากันว่า จีนยอมรับว่าเวียดนามเป็นรัฐอารักขาของฝรั่งเศสและเปิดชายแดนด้านยูนนาน และกวางสี จวงซูที่ติดกับตังเกี๋ยของเวียดนาม ส่วนเวียดนามก็ต้องยกตังเกี๋ยให้ฝรั่งเศส (แล้วจะรบกันทำไมเนี่ย) ในปีถัดมาฝรั่งเศสก็รวบอันนัมเข้าเป็นรัฐอารักขาของตน ทำให้ฝรั่งเศสได้เวียดนามทั้งประเทศโดยสมบูรณ์

แค่เกริ่นก็ยาวแล้วงะ......... หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 16 ก.ค. 48 10:56:57 ]

ความคิดเห็นที่ 30

ว่าจะไปงีบแล้ว เห็นมีคนดูต่ออีกหน่อยละกันครับ

หลังจากเขมือบเวียดนามแล้วฝรั่งเศสก็เริ่มสำรวจแม่น้ำแดงอีกว่าพอที่จะล่องเรือเข้าไปในจีนได้รึเปล่า ก็ได้คำตอบว่าไม่ได้เช่นเคย

แต่จากการที่เวียดนามอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรต่างๆ ซ้ำประชากรก็หนาแน่น ฝรั่งเศสก็พบว่าดินแดนเวียดนามนี่แหละมีค่ามากกว่าการค้าขายกับจีนซะอีก แถมมีเขมรส่วนนอกห้อยติ่งมาด้วย

แต่ด้วยลักษณะทางภูมิศาสตร์ของเวียดนามที่มีชายฝั่งยาวเหยียดนับพันกิโล แต่มีดินแดนตอนในนิดเดียว จึงต้องหาดินแดนตอนในเพื่อมาเป็นแนวต้านทาน

ทางใต้นั้นได้เขมรส่วนนอกจากสยามแล้ว แต่ทางเหนือนั้นยังไม่มีและทางตะวันตกของเวียดนามนั้นก็คือลาวซึ่งสยามมีอิทธิพลอยู่

สำหรับสยาม ลาวก็มีความสำคัญพอๆ กันในฐานะประเทศราชและเป็นแนวต้านทานเพื่อป้องกันผู้รุกรานจากตะวันออก ซึ่งสอดรับกับยุทธศาสตร์ดั้งเดิมในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ที่จะคอยต้านรับศัตรูตามหัวเมืองรอบนอก

ในอดีตนั้นไว้ต้านเวียดนาม แต่ปัจจุบันเป็นฝรั่งเศส นี่ยังไม่รวมถึงความใกล้ชิดทางการเมืองการปกครอง (ในเวลานั้นไทยให้เวียงจันทร์และจำปาศักดิ์ขึ้นกับกรุงเทพโดยตรงเหมือนเมืองเสียมราฐและพระตะบองของเขมร ส่วนหลวงพระบางยังคงมีกษัตริย์ปกครองในฐานะประเทศราชต่อไป) และวัฒนธรรมประเพณี

ความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสและสยามจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้โดยมี ลาวเป็นเดิมพัน

เกริ่นจบซะที ขอตัวเรียบเรียงข้อมูลก่อนจะได้ต่อเรื่องจากพี่สาวกาสะลองและชงเรื่องให้อาจารย์สื่อฯ ด้วย

................ หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 16 ก.ค. 48 11:58:01 ]

ความคิดเห็นที่ 31

เสริมคุณกะลาสองครับ

ลำดับการเป็นเจ้าทะเลของยุโรปเป็นดังนี้ครับ

โปรตุเกส อ้อมแหลมกู๊ดโฮปสำเร็จ เป็นคนเปิดเส้นทางสู่ตะวันออกเป็นประเทศแรก รวยจากการ
ค้าเครื่องเทศ มีอาณานิคมในมะละกาและชวาครับ

หลังจากนั้นสเปนก็เริ่มทำตามบ้างและเป็นคู่แข่งการค้าสมัยนั้นพวกนักเดินทะเลและแผนที่เดิน
ทะเลนับเป็นบุคคลกรและวัตถุที่ต้องแย่งชิงกันอย่างหนักพอๆ กับนักวิทยาศาสตร์กับแบบแปลน
เทคโนโลยีในสมัยสงครามเย็นเลย

ในที่สุดโปรตุเกสกับสเปนก็ทะเลาะกันเรื่องผลประโยชน์ทางทะเลจนกระทั่งต้องพึ่งอำนาจสันตปาปา
มาแบ่งโลกให้ ว่าสเปนเอาซีกตะวันตกไป ส่วนโปรตุเกสเอาซีกตะวันออกไป

หลังจากนั้นสเปนก็พบสินค้าขายดีราคาแพงที่สุดเท่าที่เคยมีมา สินค้านี้มีชื่อว่าคัมภีร์ไบเบิล พี่แกเอา
ไบเบิลเล่มเดียวพร้อมทหารกับกระสุนปืนอีกนิดหน่อยไปแลกเงินและทองได้เป็นลำเรือ ขายดิบขายดี
จนร่ำรวยไม่รู้เรื่อง สเปนจึงขึ้นแท่นเป็นมหาอำนาจในทันที ทองที่ได้จากลูกค้าคนสำคัญคืออาณาจักร
อินคา ก็เอามาสร้างโบสถ์ทองคำให้นักท่องเที่ยวในปัจจุบันได้ไปเที่ยวชมกัน เป็นยุครุ่งเรืองที่สุดของ
สเปนเลยทีเดียว

อังกฤษ สร้างตัวขึ้นมาจากการค้าที่ไม่ต้องลงทุน (เป็นภาษาจอมยุทธภาษาไทยก็แปลว่าปล้นไง) ยุค
แห่งโจรสลัด ก็ยุคนี้แหละ เอาเรือรบลำเดียว ชักธงกระโหลกไขว้ แล้วก็กระโดดยึดเรือ แล้วก็รวยๆ ๆ
โจรสลัดดังๆ ก็มาจากยุคนี้แหละ ปล้นไปปล้นมา สเปนทนไม่ไหวก็เลย ยกกองทัพเรือเกรียงไกรที่สุด
ของโลก หวังจะไปเหยียบเกาะอังกฤษให้ราบข้อหามากระตุกหนวดพี่เบิ้มแห่งยุโรปแบบสเปน

อัตราต่อรองสมัยนั้น 3 ต่อ 1 มั้งถ้าจำไม่ผิด เรือรบสเปน 3 เรือรบอังกฤษ 1 ส่วนทหารบกอย่าสนใจเลย
รู้แค่ว่าเทียบกันไม่ติดก็แล้วกัน แต่ดวงดาวรุ่งใครก็หยุดไม่อยู่ กองทัพเรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกอามาด้า
เจอโจรสลัดอันดับ 1 แห่งยุคเซอร์ฟรานซิส เดรค ผลคือกองเรือสเปนโดนกองเรืออังกฤษไล่ถลุง กลับมาถึง
สเปนอย่างซมซาน ประกาศศักดาของทัพเรืออังกฤษอย่างยิ่งใหญ่

อังกฤษจึงขึ้นเป็น อาณาจักรอาทิตย์ไม่มีวันตกดิน ส่วนสเปนก็สาละวันเตี้ยลงๆ ตามธรรมชาติของโลก

ส่วนฝรั่งเศสยุคแรกในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่14 ก็ทำสแปร์ไว้ได้ดีพอสมควรแต่หลังจากนั้นเป็นไงก็รู้ๆ กันอยู่
กว่าจะ ลืมตาอ้าปากได้อีกครั้งก็ต้องอาศัยบารมีของทหารปืนใหญ่ร่างเตี้ยหนึ่งเดียวคนนี้จักรพรรดิ์นโปเลียน
ก่อนสงครามยุโรป ฝรั่งเศส ฝั่งซ้ายติดสเปน ฝั่งขวาติดออสเตรีย ทางเหนือมีอังกฤษ แถมในประเทศก็ทะเลาะ
กันเองอย่างหนัก คงพอรู้ได้ว่าสภาพของฝรั่งเศส ก่อนนโปเลียนเป็นยังไง หลังจากนโปเลียนขึ้น นโปเลียนก็
วางรากฐานให้ประเทศไว้ดี ฝรั่งเศสก็เลยมีแรง ออกไปหาอาณานิคมตามแฟชั่นประเทศในยุโรปกับเขาได้บ้าง
(ไทยกับเวียดนามเลยซวย 555)

จากคุณ : Pongkm (Pongkm) - [ 16 ก.ค. 48 15:33:52 ]

ความคิดเห็นที่ 33

ทักคุณ Pongkm ครับขอมาต่ออีกนิดนึงนะครับก่อนออกไปหาอะไรกินถ้าคืนนี้ไม่ไปไหนจะทยอยมาลงให้ (ถ้าไปก็ค่อยว่ากันแต่แหม อากาศเย็นกำลังดีซะด้วยน่าไปซดเบียร์จริงๆ )

ย้อนมา เมื่อปี ค.ศ.1864 ในสมัย ร.4 ปีที่สยามยกเขมรส่วนนอกให้ฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาที่ทำกันในปีนั้น ฝรั่งเศสยอมรับอิทธิพลของไทยเหนือเสียมราฐและพระตะบอง สีทันดร และดินแดนทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงไปจนถึงภูเขาหลวง(ภูเขาที่กั้นพรมแดนเวียดนาม-ลาว แลกกับไทยยอมรับอิทธิพลของฝรั่งเศสเหนือเขมรส่วนนอก หลังจากที่ฝรั่งเศสได้เวียดนามตอนบนก็เริ่มเรียกร้องดินแดนลาวทำนองกับที่เรียกร้องดินแดนกัมพูชา

ฝ่ายสยามก็เริ่มปรับตัวด้วยการส่งทหารเข้าไปกำกับดูแลดินแดนลาว (เว้นหลวงพระบาง) และเขมรส่วนใน ฝรั่งเศสมองว่าการที่สยามทำเช่นนี้เจตนาที่จะคุกคามฝรั่งเศสโดยตรงแต่ตนยังไม่พร้อมจึงทำได้แค่เรียกร้องดินแดนไปก่อน...

ขอตัวก่อนครับหิวข้าว....... หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 16 ก.ค. 48 16:35:02 ]

ความคิดเห็นที่ 34

พอจะว่างๆ ขอมาขยับกระทู้ต่อ ทุกท่านที่ช่วยเขียน แข็งใจไว้ อีกอาทิตย์เดียวอาจารย์สื่อฯ แกก็กลับแล้ว

ในปี ค.ศ.1885 (2428) ฝรั่งเศสได้ขอมาทำสัญญาตั้งกงสุลที่หลวงพระบาง มี ม.ปาวีเป็นรองกงสุล ในปีเดียวกันนั้นพวกฮ่อได้เข้ายึดครองดินแดนสิบสองเจ้าไท

พวกฮ่อเดิมคือพวกไทผิงเทียกกว๋อที่ก่อกบฎในต่อราชวงศ์ชิงและเกือบล้มราชวงศ์ชิงได้ แต่โดนกองทัพราชวงศ์ชิงปราบปรามได้สำเร็จ แต่มีพวกกองทัพย่อยบางส่วนแตกหนีมาทางใต้และเข้ายึดครองสิบสองเจ้าไท

ทางกรุงเทพส่งกองทัพภายใต้การนำของพระยาสุรศักดิ์มนตรีขึ้นไปปราบสนธิกับกองกำลังของเจ้านครหลวงพระบาง ร่วมมือกันปราบฮ่อ พวกฮ่อสู้กองทัพที่มาจากกรุงเทพฯ ไม่ได้จึงถอนกำลังกลับไป

อีก 2 ปีถัดมา (1887) พวกฮ่อย้อนกลับมาอีก คราวนี้เข้าตีหลวงพระบางเลย กองทัพของเจ้านครหลวงพระบางสู้ไม่ได้ ผลทำให้หลวงพระบางโดนเผา ม.ปาวี พาเจ้าผู้ครองนครหลวงพระบางหนีไปได้อย่างหวุดหวิด ตรงนี้ทำให้ ม.ปาวีได้ใจเจ้าผู้ครองนครหลวงพระบางไปบานตะเกียง

กองทัพสยามภายใต้การนำของพระยาสุรศักดิ์มนตรี นำกำลังขึ้นไปจากกรุงเทพฯ อีกครั้ง ขึ้นไปขับไล่กองทัพฮ่อออกจากหลวงพระบาง

ตานี้ฝรั่งเศสเริ่มเดือดร้อนเพราะถ้าปล่อยให้พวกฮ่อก่อความวุ่นวายในลาวตอนเหนือและแคว้นสิบสองเจ้าไท ฝรั่งเศสเกรงว่าความวุ่นวายนี้จะขยายมาถึงตังเกี๋ยของฝรั่งเศสเอง

ฝ่ายฝรั่งเศสภายใต้การนำของพันเอกแปร์โนต์ ได้รับคำสั่งให้เคลื่อนกำลังจากลาวกาย ไปเมืองแถงเพื่อช่วยสยามกำจัดพวกฮ่อ เมื่อพวกฮ่อ

ฝ่ายสยามสามารถขับพวกฮ่อออกจากหลวงพระบางได้ ขณะเดียวกันฝ่ายฝรั่งเศสสามารถขับพวกฮ่อออกจากเมืองแถงเมืองศูนย์กลางของสิบสองเจ้าไท และจับตัวน้องชายของหัวหน้าจีนฮ่อได้ และม.ปาวี ได้เกลี้ยกล่อมน้องชายหัวหน้าจีนฮ่อให้เข้ากับตน

กว่ากองทัพสยามของจะขึ้นไปถึงก็พบกองกำลังฝรั่งเศสผสมจีนฮ่อตั้งมั่นอยู่แล้ว พระยาสุรศักดิ์มนตรีทำอะไรไม่ได้บวกกับการเกลี้ยกล่อมของ ม.ปาวี จึงถอนกำลังกลับมา ปล่อยให้ฝรั่งเศสยึดแคว้นสิบสองเจ้าไทไป

ขอกินข้าวก่อนเน้อ.......... หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 17 ก.ค. 48 09:53:17 ]

ความคิดเห็นที่ 36

สเปนกับโปรตุเกส เปรียบเสมือนสามี กับภรรยานะคะ ที่เหมือนลิ้นกับฟัน การกระทบกระทั่งกันเป็นเรื่องธรรมด๊า ธรรมดา ถ้าไม่กระทบกันเลยสิ เป็นเรื่องไม่ธรรมดา

แต่การกระทบกระทั่งกันทุกครั้ง ทำไม๊ ทำไม ลิ้นต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวดเสมอ ฟันไม่เห็นจะเจ็บกะเขาบ้างเลย

คุณ Pongkm คะ เมื่อคราวที่ สันตปาปา แบ่งเขตอิทธิพลให้แก่สองประเทศดังกล่าวจึงทำให้โปรตุเกสได้ครอบครองบราซิลแต่เพียงผู้เดียวใช่ไหมคะ

รู้สึกว่าจะเป็นเพราะนักเดินเรือชาวโปรตุเกสได้ล่องเรือสำรวจดินแดนทางตะวันตกกะเขาเหมือนกัน แต่เรือได้เกยตื้น ไปติดที่ชายฝั่งของบราซิล

โปรตุเกสจึงเข้ายึดครองตามแฟชั่นที่นิยมทำกันในสมัยนั้น แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงประเทศเดียวที่โปรตุเกสได้ยึดไว้เป็นอาณานิคม แต่วีรกรรมของโปรตุเกสก็ดังกระฉ่อนเชียวนะคะ ก็เรื่องค้าทาสไง ถ้าพูดถึงนักค้าทาสเราก็จะนึกถึงพ่อค้าชาวโปรตุเกส กับทาสชาวแอฟริกา

ชอบดูหนังแบบนี้มากๆ ค่ะ ดูแล้วก็แน่นอนว่ารู้สึกเห็นใจทาสเหล่านั้นเป็นยิ่งนัก แต่ที่สังเกตมากเป็นพิเศษคือพฤติกรรมของผู้ปกครองผิวขาวเหล่านั้นค่ะ ดูว่าเขาใช้นโยบายปกครองชาวพื้นเมืองแบบใด

บางครั้งด้วยความที่คนยังป่าเถื่อน และยังคิดอะไรแบบมิติเดียวทำให้ผู้ปกครอง มักจะสนองตอบแบบมิติเดียวเช่นกัน คือการทำให้กลัว

และอีกวิธีหนึ่งที่เคยอ่านเจอบ่อยๆ ก็คือใช้นโยบายแบ่งแยกแล้วปกครอง ซึ่งข้อนี้มาถึงปัจจุบันนี้ก็ยังเห็นเจ้านายที่เป็นฝรั่งนำมาใช้กับลูกน้องที่เมืองไทยบ่อยๆ

ส่วนลูกน้องก็บ้าจี้ตามเขาไปด้วย หารู้ไม่ว่านั่นคือวิธีการแบ่งแยกแล้วปกครองของเขานั่นเอง นั่นคือเขาชอบเรียกไปคุยทีละคน แล้วก็ไม่รู้เสี้ยมอะไรมาบ้าง แต่โดยรวมก็คือ ให้แต่ละคนมีอำนาจแล้วมางัดกันเอง

ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้ติดอยู่ในนิสัยหรือเป็นนโยบายที่พวกเขาอ่านมาจากประวัติศาสตร์กันแน่นะคะ โดยดูจากรุ่นปู่ย่าตายายของเขา ตอนที่เข้ามาล่าอาณานิคมในแถบนี้ แล้วใช้นโยบายที่ว่านี้กับคนพื้นเมือง ปรากฏว่าได้ผลค่ะ

แต่ปัจจุบันนี้ อะไรต่อมิอะไรมันก็เปลี๊ยนไป๋หมดแล้วนะคะ คนมีความรู้ขึ้น ได้เดินทางรอบโลกไปเห็นสิ่งๆ ต่างของบ้านอื่นเมืองอื่นมากขึ้น นโยบายที่ว่านี้ จึงไม่ค่อยสัมฤทธิ์ผลเท่าใดนัก

เหตุที่คิดว่าเขาใช้นโยบายนี้ปกครองลูกน้องคนไทยเพราะเขาเป็นดัชท์ค่ะ ถ้าอ่านประวัติศาสตร์ดัชท์แล้วก็จะเชื่อว่าข้าพเจ้าพูด ชัวร์ ไม่มีมั่วนิ่ม

จะเข้าเรื่องอาณานิคมของโปรตุเกสในละตินอเมริกาสักหน่อย เถลไถลไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ลืมหมดแล้วค่ะ ง่วงนอนมากด้วย ขอติดไว้วันหลังนะคะ

เจ้าประคู๊ณณณณณณ ขออย่าให้อาจารย์สื่อรีบกลับเลย จะได้เข้ามาเขียนเป็น"เรื่อง" เป็น "ลาว" เสียที

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 17 ก.ค. 48 21:52:40 ]

ความคิดเห็นที่ 39

ขอต่อเลยนะครับ

หลังจากที่ฝรั่งเศสเขมือบแคว้นสิบสองเจ้าไทแล้วในปี ค.ศ.1888 (2431) ฝ่ายสยามเริ่มเดินเกมตอบโต้ด้วยการให้พระยอดเมืองขวาง(ขำ ยอดเพชร์) เคลื่อนกำลังทหารฝ่ายไทยมาประจำการที่เมืองคำมวนจนถึงด่านตรันมือซึ่งห่างจากเมืองวินเมืองสำคัญในภาคกลางของเวียดนามเพียงระยะ 2 วันเดินถึง

กรณีดังกล่าวย่อมทำให้ทั้ง 2 ฝ่ายหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งกันไม่ได้ แต่ปาวีก็แก้ไขสถานการณ์ได้อีกด้วยการจับเจ้าหน้าที่ทั้ง 2 ฝ่ายมาเจรจาว่าจะไม่ล้ำเขตแดนซึ่งกันและกัน ก็ซื้อสันติภาพให้ดินแดนแถบนี้ได้อีกระยะนึง

ระหว่างนั้นฝรั่งเศสก็แสดงความชอบธรรมในการที่จะเข้าครอบครองลาวและกัมพูชาด้วยการอ้างถึงความชอบธรรมว่าทั้งลาวและกัมพูชาเคยส่งบรรณาการให้เวียดนาม ฉะนั้นดินแดนเหล่านี้ต้องรวมกับเวียดนาม พร้อมเรียกร้องให้สยามถอนทหารก่อนการเจรจา(ถอนทหารก่อนก็โง่อะเดะ)

ฝ่ายสยามก็พยายามยึดมั่นการเจรจาด้วยการว่าฝ่ายสยามจะถอนทหารออกจากฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงทั้งหมดหากฝรั่งเศสพิสูจน์ได้ว่าดินแดนเหล่านี้เป็นของเวียดนามจริง (คงจะพิสูจน์ได้หรอก)

สยามเสนอให้มีการตั้งคณะกรรมการปักปันเขตแดนเพราะสยามต้องยอมรับว่าอิทธิพลของสยามในลาวนั้นมีเฉพาะหัวเมืองตามชายฝั่งโขงเท่านั้นเพราะสยามพึ่งแทรกแซงลาวอย่างจริงจังในปี ค.ศ.1883 (2426)

ส่วนหัวเมืองแถบภูเขาสูงนั้นขึ้นกับเวียงจันทร์หรือหลวงพระบางแต่ในนามเท่านั้นเพราะมีหลักฐานว่าเวียดนามเคยแต่งตั้งเจ้าเมืองมาปกครองและมาทำสำมโนครัวประชากรในดินแดนแถบนี้

เรียกว่าสยามยอมแบ่งดินแดนบางส่วนให้เวียดนามเพื่อซื้อสันติภาพ แต่ฝันไปเถอะเพราะฝรั่งเศสจะเอาทั้งหมด

ขอตัวกินข้าวก่อนเน้อ ............... หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 18 ก.ค. 48 18:20:16 ]

ความคิดเห็นที่ 40

อิ่มแล้วเอื้อก ล่อพิซซ่าไป 5 อันจุกเลย ต่อนะครับ

ก็มีจุดยืนคนละมุมแบบนี้คงจะคุยกันรู้เรื่องหรอก สรุปก็คือไม่ได้ข้อยุติ เมื่อเป็นเช่นนี้ ปาวีจึงเสนอแผนต่อกระทรวงการต่างประเทศที่ฝรั่งเศส สรุปได้ใจความดังนี้

ให้กองทหารฝรั่งเศสเข้าควบคุมดินแดนที่เป็นข้อพิพาท ถ้ากองทหารของสยามยอมจำนนก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ยอมและต่อต้านขัดขืนมาก็ให้ฝรั่งเศสใช้กำลังโต้กลับผลักดันกองทัพสยามให้ข้ามฝั่งขวาแม่น้ำโขงกลับไปเลย

การกระทำนี้ถ้าจะให้สำเร็จได้ต้องประสานงานกับการทูตที่กรุงเทพฯ ด้วยคือถ้าหลังมีข่าวฝรั่งเศสเข้ายึดแล้วให้ทูตยื่นคำขาดกับสยามทันที อาจทำให้สยามถอนกำลังโดยเร็วเพราะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และถ้าจะให้ดีควรมีเรือรบฝรั่งเศสจากจีนมาที่อ่าวไทยด้วยเพื่อเพิ่มแรงกดดันต่อสยาม

แต่ ปาวีก็ให้ความเห็นในบันทึกฉบับเดียวกันว่าการจะใช้กำลังเข้ายึดฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงนั้นถ้าจะให้สำเร็จนั้นฝรั่งเศสควรมีเรือกลไฟแล่นเหนือเมืองสีทันดรด้วย มิเช่นนั้นการ
ส่งบำรุงกำลังกับกองกำลังที่ปฏิบัติการอยู่จะทำได้ลำบาก

กระทรวงการต่างประเทศตกลงทำตามความเห็นของ ปาวี เดือนมีนาคม ปี ค.ศ.1893 (2436) เรือปืนลูตัง (Lutin) ได้แวะจอดที่กรุงเทพ ปาวีจึงร้องขอไปทางปารีสให้เรือปืนลูตังจอดอยู่ที่กรุงเทพก่อนจนกว่าผลการเจรจาจะเป็นที่พอใจ (เวลานั้นรัฐบาลสยามอนุญาตให้ชาติตะวันตกสามารถนำเรือรบมาจอดในแม่น้ำเจ้าพระยาได้ชาติละไม่เกิน 1 ลำ)

นอกจากนี้ ปาวียังให้นายทหารในเรือลูตังวัดความลึกของแม่น้ำเจ้าพระยา ป้อมปราการต่างๆ คลังสรรพาวุธตลอดจนแผนการป้องกันต่างๆ ในลำน้ำเจ้าพระยา

เดือนเมษายนปีเดียวกัน ปาวีได้ขออนุญาตรัฐบาลสยามให้เรือปืนโคแม็ต ที่จะออกจากไซ่ง่อนเพื่อนำเงินเดือน จดหมาย และเสบียงต่างๆ มาแจกจ่ายให้ลูกเรือของเรือปืนลูตัง

รัฐบาลสยามตอบกลับมาว่าไม่พร้อมที่จะให้ ปาวีปฏิบัติตามคำขอของตนได้เพราะ ถ้ามีเรือปืนของฝรั่งเศส 2 ลำในลำน้ำเจ้าพระยา อาจกระตุ้นความเกลียดชัง และฮึดสู้ในหมู่คนไทยและเกิดความไม่สงบในหมู่ชาวกรุงเทพฯ

พอได้ยินดังนี้ ปาวีก็ไม่ดื้อแพ่ง เพราะ ปาวีก็สังเกตถึงความแตกตื่นในหมู่ประชาชนและกลัวไปถึงว่าจะเกิดการปฏิวัติ การแสดงแสนยานุภาพทางเรือจึงถูกระงับไว้ชั่วคราวและไปแสดงทางบกแทนโดยส่งกำลังเข้ายึดเชียงแตงและแก่งลี่ผี

................ หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 18 ก.ค. 48 19:31:45 ]

ความคิดเห็นที่ 45

Anglo-Spanish War ที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1585 ถือว่าเป็นการบุกถ้ำเสือของสเปน ที่อาจหาญมาถึงช่องแคบอังกฤษ

ประมุขของสเปนในขณะนั้นคือ พระเจ้า ฟิลิปส์ที่ 2 ซึ่งเป็นยุคโชติช่วงชัชวาลย์ของสเปน ก่อนจะถึงกาลอวสานของราชวงค์ แฮปส์เบิร์ก

แรงบันดาลใจในการประการสงครามกับอังกฤษก็มีสองเหตุผลค่ะ คือ เรื่องของศาสนา เป็นเหตุผลหลักเพราะกษัตริย์สเปน ได้ชื่อว่า เป็นผู้พิทักษ์ศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิค มาตั้งแต่สมัยของพระนางอิสเบลาและพระเจ้าเฟอร์ดินานด์แล้ว

มาถึงรุ่นลูก รุ่นหลานจึงต้องพิทักษ์ศาสนาให้คงอยู่ต่อไปเพราะทนไม่ได้ที่อังกฤษในยุคของควีนอลิซาเบธ1 หันมาสนับสนุนโปรแตสแตนท์อย่างออกนอกหน้านอกตา สงครามศาสนาจึงเกิดขึ้น

อีกเหตุผลหนึ่งที่พระเจ้าฟิลิปส์ยอมทุ่มทุนมหาศาลส่งกองเรืออามาดา เข้ามาในช่องแคบอังกฤษก็คงเป็นเรื่องความขัดแย้งทางด้านการเมืองมั้งคะ

อาจเป็นเพราะต้องการข่มขู่ให้อังกฤษเห็นแสนยานุภาพของกองเรือสเปนก็ได้ กล่าวเป็นนัยว่า อย่าแตะต้องอาณานิคมของ ไอในอเมริกานะเฟ้ย ถ้าพูดดีๆ ไม่รู้เรื่อง อย่าหาว่าไอใจร้ายก็แล้วกัน

แต่รู้สึกว่าจอมโจรสลัดของคุณ Pongkm จะบ่ยั่นะคะ เดินหน้าชนลูกเดียว

ไม่รู้ไปทำกันท่าไหนนะคะ กองเรือ La Armada อันยิ่งใหญ่ของสเปนจึงเสียสิ้นเชิงชายไปซะงั้น

เสียชื่อชายชาติทหารหมด

จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 18 ก.ค. 48 22:40:45 ]

ความคิดเห็นที่ 48

เดี๋ยวหาว่าไม่ช่วยทำมาหากิน

สเปนในเวลานั้นเป็นมหาอำนาจมีอาณาเขตปกครองดินแดนตั้งแต่ยิบรอลต้าถึงฮังการี่ และ ซิซิลีถึงอัมสเตอร์ดัมส์

ถึงแม้พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 จะแบ่งจักรวรรดิของราชวงศ์ฮัปสเบิร์กออกเป็น 2 ส่วนแล้ว สเปนยังปกครองคาบสมุทรสเปน (คาสตีล+อารากอน+โปรตุเกส) เบอร์กันดี (แคว้นทางภาคตะวันออกของฝรั่งเศส) เนเธอร์แลนด์ (เนเธอร์แลนด์+เบลเยี่ยม) ซาดิเนีย ซิซิลี เนเปิล มิลานและอาณานิคมในทวีปอเมริกาที่กำลังขยายตัว

สเปนเวลานั้นมีความขัดแย้งกับเพื่อนบ้านดังนี้

- ปัญหาการสืบราชบัลลังก์โปรตุเกส ซึ่งอังกฤษและฝรั่งเศสสนับสนุนศัตรูของพระองค์

-แทรกแซงการเมืองในฝรั่งเศสเพื่อส่งเงินไปให้ความช่วยเหลือพวกสันนิบาตคาทอลิกในฝรั่งเศสสู้กับพวกฮูเกอร์โน (ชาวฝรั่งเศสที่นับถือโปรแตสแตนท์)

-โจมตีอังกฤษที่ขัดขวางสเปนในการส่งยุทธปัจจัยไปช่วยกองทัพสเปนที่ปราบกบฎดัทซ์ที่ก่อจลาจลอยู่ในเนเธอร์แลนด์และทำลายกองทัพเรืออังกฤษที่คอยปล้นสะดมภ์เรือของสเปนที่มาจากโลกใหม่ที่บรรทุกโลหะมีค่ามา (ที่ปล้นมาจากอาณาจักรแอซแทคกับอินคา)

เรียกว่ากะยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว แต่กองเรือนี้มีข้อผิดพลาดร้ายแรงคือลูกเรือบนเรือส่วนใหญ่เป็นทหารบกซึ่งกะเอาไว้ใช้ยกพลขึ้นบกตอนยึดอังกฤษ และแม่ทัพเรือไม่ชำนาญกระแสน้ำในช่องแคบผลคือพ่ายแพ้ยับเยินทำให้อังกฤษเป็นเจ้าทะเลตั้งแต่นั้น ส่วนการปราบกบฎในเนเธอร์แลนด์ก็ยืดเยื้อไปอีก

............. หมาหอน

จากคุณ : ryzon - [ 19 ก.ค. 48 14:35:26 ]

ความคิดเห็นที่ 52

ฟรานซิสเดรคทำมาหากินช่วงแรกเป็นโจรสลัดหลวงครับคือเป็นโจรสลัดที่
ขึ้นตรงต่อประเทศอังกฤษ คอยปล้นเรือสเปนซึ่งเป็นศัตรูของอังกฤษในสมัย
นั้นครับ โดยคอยปล้นเรือขนทองของสเปนแถบทะเลคาริเบียน ทำผลงาน
ได้ดีจนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพ
ของกองทัพเรืออังกฤษ แต่บั้นปลายชีวิตเขาจบไม่ค่อยดีครับ คือช่วงท้ายๆ
ของชีวิตเขายากจนลงเลยต้องกลับไปหากิน ด้วยการเป็นโจรสลัดอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้โชคไม่เข้าข้างเขา เขาเลยไม่ได้พบอะไรและตายในระหว่างนั้นเอง

ส่วนสาเหตุการพ่ายแพ้ของกองเรืออาร์มาด้า นั้นต้องเข้าใจยุทธวิธีการรบทาง
ทะเลในยุคนั้นด้วยครับ คือหลักนิยมการรบทางทะเลในยุคนั้นคือ จะระดมยิงเรือ
ฝ่ายตรงข้ามด้วยปืนใหญ่ ซึ่งปืนเรือสมัยนั้นห่วยสุดๆ เลยครับ ยิงให้โดนใบเรือฝ่าย
ตรงข้ามขาด ให้เรือฝ่ายตรงข้ามแล่นช้าลงได้ก็ถือว่ายิงโดนแล้วครับ ไอ้เรื่อง
ยิงให้จมเขาไม่ค่อยคิดกันหรอกครับ หลังจากนั้นก็จะแล่นเรือเข้าหากันแล้วก็ตัดสิน
กันด้วยทหารบนเรือทั้งสองฝ่ายครับ ถ้าใคร อยากรู้ว่าเป็นไงก็ให้ไปเล่นเกม Prirate
ของ Sid's mier หรือดูหนังเรื่อง The Master Commander ที่พ่อเมล กิ๊ปสันเล่นนะ
ครับ

สเปนประสบความสำเร็จในการรบด้วยการยึดเรือมาเป็นเวลานานครับ เรือของสเปน
ก็เลยเน้นที่อำนาจการบรรทุกทหารครับเรือในกองทัพอาร์มาด้าเลยเป็นเรือรบขนาด
ใหญ่ และมียุทธวิธีในการรบแบบเอาเรือเข้าเทียบครับ ในขณะที่ปืนใหญ่เลยไม่ค่อย
พัฒนาไปเท่าไหร่บวกกับก็อย่างที่คุณ ryzon ว่าคือกะจะไปรบทางบกด้วยก็เลยขน
ปืนใหญ่ยิงบนบกไปซะเป็นส่วนมาก

ในขณะที่กองเรืออังกฤษในยุคนั้น มีแต่เรือขนาดเล็กครับเมื่อเทียบความคล่องตัวกัน
แล้ว กองเรืออังกฤษได้เปรียบกว่ามาก และยิ่งได้เปรียบมากขึ้นไปอีก ก็คือปืนเรือของ
อังกฤษเป็นปืนที่มีอำนาจการบรรจุ เร็วกว่าของสเปนถึง 4 เท่า เมื่อฟราซิส เดรคได้
ข้อมูลเรื่องปืนเรือของสเปน มีความสามารถในการบรรจุต่ำจากเชลยที่จับมาได้
จึงทำให้ ฟรานซิสเดรค กำหนดยุทธศาสตร์ใช้อำนาจการยิงที่เหนือกว่าและความ
คล่องตัวของเรืออังกฤษ โดยกำหนดให้ใช้เรือ 5 ลำ เข้าระดมยิงเรือสเปนจนจมทีละ
ลำครับ เจอยุทธศาสตร์แบบนี้เข้า ก็หมือนไมค์ไทสัน เจอโอลิฟิลด์คอยชกแยบอยู่
วงนอก ไม่ยอมให้คลุกวงใน ผลก็คือโดนถลุงฝ่ายเดียวแพ้ไปตามระเบียบ

สรุปก็คือ สาเหตุใหญ่ๆ ของความพ่ายแพ้ของสเปนคือ
- เชื่อมั่นศักยภาพของกองเรืออามาด้ามากเกินไป
- การออกสู่ทะเลเปิดทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อม (อันนี้เป็นผลจากการถูกโจมตีด้วยเรือไฟ)
- ความไม่ชำนาญกระแสน้ำและลมในช่องแคบอังกฤษ
- หลักยุทธวิธีการรบทางทะเลที่กำลังจะเปลี่ยนไปเพราะการพัฒนาปืนใหญ่
- การปล่อยข่าวสารสำคัญอย่างเรื่องปืนใหญ่รั่วไหลไปอยู่ในมืออังกฤษ

หลังจากชัยชนะ ของอังกฤษเหนืออามาด้า ก็ทำให้หลักนิยมของกองทัพเรือทั่วโลก
หันไปเน้นการพัฒนาปืนใหญ่และความสามารถในการเคลื่อนที่แทน และกลายเป็น
สงครามแบบแบทเทิลชิปแทน ในขณะที่การรบแบบเข้าประชิดก็ค่อยๆ หมดความนิยมไป

จากคุณ : Pongkm (Pongkm) - [ 19 ก.ค. 48 16:54:56 ]