ความคิดเห็นที่ 1 เล่าต่อค่าาา.... การระหกระเหินของฉันนั้น พอได้ประทังอาศัยไปอาบน้ำในโรงอาบน้ำสาธารณะ ที่รัฐบาลได้จัดบริการให้กับพวกเวียนนีสประเภท"โลโซ" คือพวกที่อาศัยอยู่ในแฟลตที่มีให้แต่ห้องสุขา ไม่มีอ่างอาบน้ำ คนเหล่านั้นจึงต้องมาพึ่งบริการของโรงอาบน้ำที่มักจัดให้อยู่ในตามเขตต่างๆ ที่นั่นไม่มียามเฝ้า ไม่มีป้ายห้ามยิวเข้า..ฉันจึงได้มีโอกาสแช่ตัวอยู่ในสระน้ำอุ่นอย่างสบายใจ มีโอกาสได้ฟอกถูตัว สระผมให้สะอาดภายใต้น้ำจากฝักบัว ที่มีอยู่เรียงราย ฉันต้องสะดุ้งตกใจจนเกือบหวีดเสียงออกมา เมื่อมีมือลึกลับมือหนึ่งมาแตะที่ไหล่จากด้านหลัง "จุ๊..จุ๊..อย่าเอ็ดไป ฉันเอง จำได้เปล่า?" สตรีนางนั้นยิ้มจนปากกว้าง แม้นว่า แว่นตาของเธอหมอกมัวไปด้วยไอน้ำ แต่ฉันก็ยังจำได้ ว่าเธอคือ ลิลี่ คราเม่อร์ ผู้คุมจากโรงงานกระดาษที่อัสเชอร์สเลเบน เราโผเข้ากอดกันอย่างดีใจ..ลิลี่เล่าว่า พ่อของเธอได้หลบหนีออกไปอยู่ที่นิวซีแลนด์อย่างปลอดภัย ส่วนตัวเธอ ได้รับความช่วยเหลือจาก เพื่อนบ้านที่ให้ที่อยู่ซ่อนหลบตัว "เราจะทนอยู่ในสภาพอย่างนี้ได้อย่างไร?" ฉันถามอย่างหมดหนทาง "ฉันเชื่อนะ อีดิธ ว่า ฮิตเล่อร์และพรรคพวกของมันจะต้องประสบความหายนะในเร็ววันนี้แหละ ฝ่ายอธรรมมันไม่มีวันเจริญหรอกนะ เธอว่าม๊ะ?" ตอนนั้น..ฉันอยู่ในสภาพที่หมดหวังจนไม่อยากจะเชื่อในคำของเธอมากนัก.. ทุกวันนี้ ฉันก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของลีลี่เลย..ไม่รู้ว่าเธอได้เหลือรอดชีวิตมาจากสงครามครั้งนั้นหรือไม่.. จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:19:30 ]

ความคิดเห็นที่ 2 "หาที่อยู่ให้ฉันนะ"...ฉันยื่นคำขาดให้กับเปปปิ ในการพบปะกันของค่ำคืนหนึ่งในสวนสาธารณะ "ไม่รู้จะไปหาที่ไหนน่ะซิ" เขาตอบมาอย่างท้อแท้ในน้ำเสียง "อะไรนะ..อย่างคุณนี่นะ หมดหนทาง..คุณเป็นคนที่ใครต่อใครพากันมาพึ่ง เป็นนักกฎหมายที่ชอบช่วยเหลือชาวบ้าน ถึงแม้ไม่มีปริญญาก็เถอะ แต่ก็ยังเป็นที่นับหน้าถือตา..เป็นที่รู้จัก กะอีแค่หาที่ซุกหัวนอนให้กับแฟนคนเดียวนี่ คุณกลับทำไม่ได้.." "ก็ทำไมคุณถึงไม่หลบซ่อนตัวอยู่กับตาลุงที่ไฮน์แบร์คนั่นเล่า..พวกเขาพร้อมที่จะช่วยคุณนะ" "ทำไมน่ะหรือ..ก็เพราะฉันทนไม่ได้ต่อการสรรเสริญนาซี บูชาฮิตเล่อร์วันละสามเวลาน่ะซิ.. แม่ของฉันกำลังอดอยากปากแห้งอยู่ในสลัมไหนในโปแลนด์ก็ยังไม่รู้ ไหนจะเพื่อนๆที่ต่างหลบหนีกันไปทุกสารทิศ ป่านนี้อาจเป็นตายร้ายดี ฉันอยู่ทนฟังไม่ได้หรอก" "อย่าเพิ่งโมโหโทโสไปซิ..โอ๋.. ไม่เอาน่า..อย่าร้องไห้นะ" "งั้นคุณก็ไปบอกแม่คุณ ให้ย้ายไปอยู่กับสามีเธอซิ..คุณฮอฟเฟอร์น่ะ แล้วฉันย้ายก็ไปอยู่กับคุณในแฟลต" "ไม่ได้หรอก แม่คงไม่ยอมไปไหน เพราะ กลัวว่าพวกมันจะมาลากตัวผมไปน่ะ คุณไม่รู้หรอกว่า ผมเองก็ลำบากใจ ทำงานไม่ได้เพราะเป็นยิว แต่ถ้าออกไปเดินเพ่นพ่าน ผู้คนก็จะสงสัยว่าทำไมไม่ทำงาน บางคนอาจคิดว่าผมหนีทหารแล้วไปรายงานก็ได้ ทุกวันนี้ผมต้องไปรับจ้างทำความสะอาดปล่องไฟ หลบๆซ่อนๆตัวอยู่แต่ในนั้น เสร็จออกมาก็เนื้อตัวมอมแมมหน้าตาเลอะเทอะ ไม่มีใครจำหน้าได้ ตอนนี้ผมพยายามหางานประเภทเย็บเข้าเล่มหนังสือ แต่ไม่มีหัวศิลปทางด้านนี้เอาเสียเลย..อีดิธ..คุณไม่เข้าใจหรอกนะว่าผมเองก็อึดอัดจะตาย ที่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับคุณ คนที่เกสตาโปกำลังต้องการตัว.." สิ้นประโยคนั้น..ฉันถึงกับจ้องหน้าเขาอย่างตะลึงงัน..ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง ฉันเพิ่งประจักษ์เดี๋ยวนี้เองว่า เปปปิสุดที่รักของฉัน บุรุษที่ฉันฝากอนาคตของฉันไว้ในกำมือ ชายที่ฉันได้หวังพึ่งพิงในการฝากชีวิตของวันข้างหน้า มีทีท่าไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยวัยเยาว์ หาใช่ชายชาตรีอย่างที่คิดไม่.. มิหนำซ้ำ..ที่ฉันรู้แน่ๆ ก็คือ ความรักของเราได้เหือดแห้งหายไปจนสิ้น มันได้ถูกตัดจนขาดสะบั้นด้วยลัทธิของนาซี..ที่สามารถย้อมจิตใจให้เขาเกิดความเกรงกลัว ในการที่จะต้องมาผูกพันกับสาวยิวอย่างฉัน..! จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:22:34 ]

ความคิดเห็นที่ 3 ตลอดเดือนกรกฎาคม.. ฉันใช้เวลาระหกระเหินไปสถานที่ต่างๆ ยามกลางวัน ฉันมักซ่อนตัวอยู่ในโรงภาพยนตร์โดยอาศัยความมืดไม่ให้ใครมาพบเห็น แต่..วันหนึ่งขณะที่ฉายหนังข่าว ฉันได้เห็นการกวาดต้อนชาวยิวราวกับสัตว์ คนพากษ์ได้พูดว่า "นี่คือการจับกุมพวกฆาตกร ที่จะต้องได้รับโทษอย่างสาสมกับการกระทำ" ฉันทนฟังต่อไปไม่ได้ รีบผลุนผลันออกมาข้างนอก และ ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเรียกมาจากด้านหลังว่า "คุณฮาห์น..คุณฮาห์น ใช่ไหม?" ฉันรีบปฏิเสธ..สาวเท้าวิ่งไปข้างหน้า..และไม่เหลียวหลังไปมองด้วยซ้ำว่า คนคนนั้นเป็นใคร..? ฉันแวะไปหาญาติสาว เยาท์สกี้ เธอรีบบอกเสียงหลงว่า "เธอจะอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ อีดิธ เพราะว่า ทางการส่งคนมาดูเสมอๆเพราะว่า ฉันได้ขอบัตรปันอาหารและสิทธิพิเศษอื่นๆให้กับออตโต..เขาต้องแวะเวียนมาตรวจตราบ่อยๆ ไปหาที่อื่นอยู่เถอะ" ฉันจึงหันไปหาคริสตัล ไปขอพึ่งห้องใต้ถุนเธอบ้างเป็นบางคืน และ พยายามติดต่อกับญาติและคนรู้จักอื่นๆ แต่ก็ไม่เป็นผล ทุกคนต่างเกรงกลัวโทษทัณฑ์ที่จะได้รับ ในการให้ความช่วยเหลือยิว หกอาทิตย์เต็มๆที่ฉันต้องหลบๆซ่อนๆเร่ร่อนไปที่โน่นที่นี่..จนหมดสิ้นกำลังใจที่จะต่อสู้หลบหนีอีกต่อไป หนทางสุดท้ายคือ การตัดสินใจไปเข้าค่ายในโปแลนด์ จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:24:02 ]

ความคิดเห็นที่ 4 ก่อนไป..ฉันได้ไปหาเพื่อที่จะกล่าวคำอำลากับคุณนายไนเดอรัลล์ "ดิฉันมาลาค่ะ..คุณนาย" เธอไม่ตอบว่ากระไร แต่กลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดว่า "แฮนเซิล..ฉันมีเด็กคนหนึ่ง เอกสารเธอหายหมด ช่วยจัดการให้ทีได้ไหม?" ทางฝ่ายโน้นคงตอบตกลงมาอย่างง่ายๆ เพราะคุณนายได้หันมาบอกให้ฉันไปที่สำนักงานสอบต้นตระกูล ที่อยู่เลขที่ 9 ถนน Freischmangasse และเธอได้สั่งว่า "เมื่อไปถึงนะ บอกความจริงทั้งหมดให้เขาฟัง " ซึ่งฉันรีบไปในทันทีตามคำบัญชา.. ที่นั่น หน้าประตูสำนักงานเขียนไว้ว่า..Jahann Platter ผู้อำนวยการ (ขออธิบายเกี่ยวกับ สำนักงานสอบต้นตระกูล คือ ในยุคนั้น สำนักงานนี้มีหน้าที่จัดการสอยเรียงลำดับต้นตระกูลของใครต่อใครในการที่จะยืนยันว่า เป็นอารยันมาถึงสามชั่วคนเพื่อดูว่าไม่มียิวปะปน เพื่อที่จะออกบัตรรับรองให้) ทันทีที่สายตาประสบกับป้ายชื่อหน้าประตู ฉันถึงกับแข้งขาสั่น ..นี่ฉันกำลังถูกหลอกให้มาเข้าถ้ำเสือหรือไร..? แต่หูก็ยังได้ยินเสียงแว่วๆของมีน่า ที่เคยบอกไว้ว่า ขอให้ไว้ใจคุณนาย..คุณนายช่วยเราได้เสมอ.. จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:25:50 ]

ความคิดเห็นที่ 5 คนที่มาเปิดประตูคือบุตรชายของนายพลาเตอร์ เขาพาฉันไปยังห้องทำงานของพ่อของเขา ที่นั่น..หัวใจของฉันได้กองไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะชายที่นั่งอยู่นั่น แต่งกายด้วยชุดสีกากีที่แขนมีปลอกเครื่องหมายสวัสดิกะลอยเด่น "เธอโชคดีนะ ที่พบฉันในวันนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้ ฉันไม่อยู่ต้องเดินทางไปอาฟริกาเหนือ ไหนลองเล่าปัญหามาซิ" ฉันได้ทำตามที่คุณนายสอนมาทุกอย่าง..นั่นคือเล่าความจริงทั้งหมด "เธอมีเพื่อนที่เป็นอารยันบ้างไหม?" "มีค่ะ" "งั้นก็ลองไปหาเพื่อนอารยันของเธอที่มีหน้าตาและส่วนสัดใกล้ๆกันกับเธอนะ อ้อ อายุไล่เลี่ยกันด้วย ให้เพื่อนของเธอไปที่สำนักงานบัตรปันส่วน และแจ้งว่า กำลังจะไปต่างเมือง ทางสำนักงานจะออกใบรับรองในการขอของปันส่วนในเมืองที่เธอจะไป จากนั้นให้เธอคอยสักสองสามวัน ก่อนที่จะไปแจ้งความกับตำรวจว่า ไปเที่ยวแล้วทำกระเป๋าหาย ตกน้ำหรืออะไรทำนองนั้น ข้าวของ เอกสารและบัตรปันส่วนได้อยู่ในกระเป๋านั้นด้วย ขอให้ใช้ทุกประโยคตามที่ฉันบอก อย่าบอกว่า ไฟใหม้ หรือ ถูกหมาแทะ เพราะ เขาจะขอดูหลักฐานที่เหลือได้ แต่ถ้าตกน้ำอย่างแม่น้ำดานูป ไม่มีใครลงไปงมมาให้หรอก ตำรวจก็จะให้ใบแทนมาทุกอย่าง..เข้าใจหรือไม่? "ค่ะ เข้าใจค่ะ" "จากนั้น เธอก็ขอบัตรจริงมาจากเพื่อนของเธอ รวมทั้งใบสูติบัตร และ ใบรับรองจากโบสถ์ เอาไปใช้ว่าเป็นเพื่อนของเธอคนคนนั้น และตัวเธอเองก็รีบออกไปจากเวียนนา.. ไปอยู่ต่างเมืองที่ไหนก็ได้ ในชื่อของเพื่อนของเธอ และจำไว้ว่า ไม่ว่าจะเป็นตายอย่างไร ห้ามไปขอสิทธิในการปันส่วนทุกชนิด เพราะ มันจะไปซ้ำกับส่วนที่เพื่อนของเธอได้ขอไป หลักฐานมันจะฟ้องออกมา อ้อ..ไปซื้อบัตรรถไฟแบบเหมาปีซะ เพราะในบัตรจะมีรูปถ่าย ซึ่งเธอสามารถใช้แทนบัตรประชาชนได้ในทุกกรณี รวมทั้งบัตรเอกสารอื่นๆของเพื่อนของเธอ แค่นี้..เธอก็สามารถอยู่ได้อย่างรอดปลอดภัยในอาณาจักรไรค์นี่" "ขอบพระคุณมากค่ะ ท่าน ที่กรุณา" "แต่อีกเรื่องหนึ่งที่จะบอกคือ..เนื่องจากตอนนี้เรากำลังขาดแคลนแรงงาน อีกหน่อยก็คงต้องมีการเรียกแรงงานหญิงเข้าสู่โรงงาน เพื่อนเธอก็อาจถูกเรียกตัว และนั่นหมายถึงเธอด้วย ฉะนั้น ทางที่ดีที่สุดคือ เธอต้องไปหางานทำแบบอาสาสมัครกาชาด เพราะคนที่ทำงานในนี้ จะไม่ถูกเรียกตัวไปในโรงงาน" การสัมภาษณ์ได้จบลง ถ้อยคำทุกขั้นตอนฉันได้จดจำเข้าสู่สมองอย่างไม่มีตกหล่น ก่อนกลับ..เขาไม่ได้อวยพรให้โชคดีหรืออย่างไร..ไม่แม้แต่จะบอกลา..เราไม่เคยได้พบกันอีกเลยจนทุกวันนี้ แต่..เขาคือผู้ที่ช่วยชุบชีวิตให้ฉันราวกับฟ้าประทาน..! จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:29:39 ]

ความคิดเห็นที่ 6 เปปปิรับเป็นตัวแทนในการเจรจากับคริสตัลให้ถึงแผนการนี้ เพราะเธอคนเดียวที่สามารถช่วยได้ หลังจากที่อธิบายจบ คริสตัลไม่ได้รีรอแม้แต่วินาทีเดียวที่จะตกปากรับคำ เธอบอกว่า "ฉันมีเอกสารพร้อมหมด พรุ่งนี้เลยละกัน ฉันจะไปจัดการทุกอย่างให้" คุณเข้าใจไหมว่า..อะไรจะเกิดขึ้น ถ้า คริสตัลถูกจับได้ว่าโกหกรัฐบาลเพื่อมาช่วยเหลือยิว เธอจะต้องถูกส่งตัวไปทรมานในค่ายกักกัน หรือไม่ก็..อาจถูกประหารชีวิต แต่เธอก็ยังยอมทำเพื่อฉัน.. คุณนายไนเดอรัลล์ได้เชิญฉันไปในงานเลี้ยงอาหารค่ำกับกลุ่มอาจารย์ สมาชิกพรรคนาซีด้วยกัน ที่ส่วนใหญ่ทำงานกับหน่วยของบัตรปันส่วน ในการสนทนา คุณนายพยายามถามไถ่ถึงเรื่องระบบการให้บัตร รับบัตร และขั้นตอนอื่นๆ ซึ่งเปรียบเสมือนกับเป็นการให้ฉันฟังเล็คเช่อร์ให้เข้าใจไปแบบกลายๆ คริสตัลพยายามนั่งตากแดดจนผิวเกรียม เพื่อให้เหมือนกับว่า เธอได้ไปพักผ่อนพายเรือกลางแดดแบบสมจริงสมจัง ในวันที่ 30 กรกฎาคม 1942 คือวันที่เธอไปที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งความเรื่องกระเป๋าพร้อมบัตรตกน้ำหายป๋อมแป๋ม. ซึ่งทุกคนเชื่อสนิทใจ รีบออกบัตรใหม่ให้อย่างไม่รอช้า..และ..เข้าตำราเดิม คือมีนายตำรวจได้ขอเชื้อเชิญเธอไปร่วมรับกาแฟด้วย ซึ่งเธอได้ตอบตกลงไปอีกตามเคย แต่ไม่กี่วันต่อมาเธอก็ได้เล่าให้เขาฟังถึงเรื่อง ชายที่รักกำลังสู้รบอยู่ที่แนวหน้าที่ไหนสักแห่งหนึ่ง คราวนี้ตัวละครอาจจะเปลี่ยนไปเป็นหมอที่ออกหน่วยอยู่กับอาฟริกา คอร์ป (กับท่านนายพลรอมเมล) ก็เป็นได้ จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:32:01 ]

ความคิดเห็นที่ 7 คริสตัลได้มอบบัตรจริงให้ฉันทั้งหมด ซึ่งฉันก็เตรียมตัวเดินทางออกจากเวียนนาทันทีเช่นกัน แต่ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน นอกจากโรงงานกล่องกระดาษที่ อัสเชอร์ชเลเบน แล้ว..ฉันแทบไม่รู้จักเยอรมันเลย ฉันไปใช้สมองสำหรับคิดเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ ในหนังข่าว..ได้ฉายให้เห็นว่า นายเกิบเบิลส์กำลังเปิดงานนิทรรศการศิลปที่เมืองมิวนิค ที่หอศิลปใหม่ที่ออกแบบเป็นแท่งยาวๆตามสไตล์ของฮิตเล่อร์ ที่มีชื่อว่า Das Haus der Deutschen Kunst งานเปิดที่มีริ้วขบวนพาเหรดมโหรีจากวงดุริยางค์ขนาดใหญ่ ในงานมีการแสดงถึงภาพปั้นงานศิลปต่างๆ ที่มีทั้งภาพปั้นฮิตเล่อร์ครึ่งตัว และงานศิลปของศิลปินชื่อดังอื่นๆอย่าง..แต่ที่สะดุดตาของฉันที่สุดคือ ภาพแกะสลักหินอ่อนของ Josef Thorak ในชื่อว่า Mutter mit Kind ที่เป็นรูปของแม่ที่กำลังให้นมลูก และ ภาพปั้นที่มีชื่อว่า Die Woge ของ Fritz Klimsch ที่เป็นภาพของหญิงสาวที่นอนตะแคงข้างทอดกาย ไปตามยาว ภาพนั้นเหมือนกับมีจิตวิญญาณส่งกระแสจิตมาถึง..ริมฝีปากของเธอนั้น เหมือนกับจะเปล่งเสียงอันอ่อนโยน..เรียกให้ฉันไปหา สายตาของฉันได้จ้องมองภาพนั้นบนจออย่างไม่กระพริบ รู้สึกเต็มตื้นได้ถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ร่างของเธอที่เป็นหินอ่อนนั้น ดูมีชีวิตชีวาและมีเลือดเนื้อราวกับเทพธิดาจริงๆ วินาทีนั้นเองที่ฉันได้ตัดสินใจ..บอกกับคุณนายอย่างมั่นใจที่สุดในชีวิต..ว่า "ดิฉันจะไปมิวนิคค่ะ" จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:33:09 ]

ความคิดเห็นที่ 8 ฉันหาข้อความการแบ่งเช่าห้องในเมืองมิวนิคจากหน้าหนังสือพิมพ์ และพบว่า มีหญิงเจ้าของบ้านที่อยู่ในเมือง ไดเซนโฮเฟน ต้องการให้คนช่วยงานด้านการตัดเย็บเพื่อแลกกับที่พักอาศัย ซึ่ง มันเหมาะมากสำหรับฉัน คุณนายได้ช่วยขายเสื้อขนแกะของแม่เพื่อฉันจะได้มีเงินติดตัว ส่วนเครื่องทองหยองเล็กๆน้อยๆนั้น ฉันฝากไว้ที่เธอ ด้วยความไว้วางใจ ฉันไปแวะหาเยาท์สกี้เพื่อไปเอากระเป๋าเดินทางพร้อมทั้งเสื้อผ้าที่แม่ได้ทิ้งไว้ให้ เราลาจากกันด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา.. จากนั้น..ก็แวะไปที่บ้านเปปปิ พบกับแอนนาที่แสดงความดีใจจนออกนอกหน้าที่เห็นฉันไปพ้นๆเสียได้ ปากเธอก็พร่ำถึงเรื่องที่หลานสาวของเธอคนหนึ่ง ที่เพิ่งกลับจากการไปเที่ยวในโครงการสนับสนุนของนาซี อีกทั้งเรื่องที่เธอต้องเตรียมเสบียงกรังที่มีทั้งใส้กรอก ขนมหวาน ให้กับหลานสาวคนนั้นอย่างเต็มอัตรา แต่..สำหรับฉัน ที่นั่งอยู่ทนโท่ตรงนั้น เธอไม่ได้ออกปากหรือเตรียมแซนวิชสักอันสำหรับเอาติดตัวไปกินกลางทาง.. ฉันรอ จนกระทั่ง เขากลับมา..พร้อมกับของขวัญคือหนังสือของ Goethe ที่เขาประกอบเล่มขึ้นเองด้วยฝีมือ แม้ว่ามันจะไม่ดีนัก แต่ก็พอใช้ได้ ด้านในของปก เขาทำที่หลืบที่ซ่อนเอกสารแท้จริงของฉัน Edith Hahn สาวยิวจากเวียนนาเอาไว้ รวมทั้งเอกสารต่างๆจากมหาวิทยาลัย "วันหนึ่ง คุณอาจจะต้องใช้มันนะ" เขากระซิบ "เพื่อจะได้อวดต่อชาวโลกว่า คุณคือปัญญาชนคนหนึ่ง" และเขาได้ไปส่งฉันที่สถานีรถไฟในคืนนั้น สู่มิวนิค เราไม่มีการจูบลา..เพราะ พิศวาสที่เคยมีนั้น..มันอันตรธานหายไปนานแล้ว ! จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:34:46 ]

ความคิดเห็นที่ 9 บนรถไฟ..โชคดีสำหรับฉันอย่างเหลือเกินที่ไม่เคยต้องโดนตรวจไม่ว่าจะเป็นการเดินทางครั้งไหนๆ นับตั้งแต่..จากโรงงานกล่องกระดาษที่ไม่ได้ติดดาวเดวิด ที่เสี่ยงอันตรายอย่างเหลือเกิน หรือเมื่อครั้งที่ไปพักผ่อนที่ชนบทกับลุงของคาทเธ ครั้งนี้..ที่กำลังจะไปมิวนิค ที่ฉันมีเอกสารพร้อมมูล..ในนามของ Christina Maria Margarethe Denner หญิงอารยันวัยยี่สิบปี ที่นั่งรถไฟไปพร้อมกับผู้โดยสารคนอื่นๆทั้งขบวน เดินชนใครต่อใคร ก็ยังไม่มีคนสามารถสังเกตถึงความแตกต่างได้แม้แต่นิดเดียว แต่ส่วนที่ฉันต้องกล้ำกลืนไปด้วยความลำบากยากเย็นนั้น คือ การที่ต้องลืมให้หมดว่า ตัวเองคือใคร? และต้องทำจิตวิญญาณสวมลงในชื่อใหม่ คนใหม่..ชีวิตใหม่ให้สำเร็จ เช้าของวันใหม่มาถึง ฉันมาถึงสถานีปลายทาง มองดูผู้คนชาวเยอรมันที่เดินไปมาขวักใขว่ ท่าทางเขาเหล่านั้นดูสมบูรณ์พูนสุข ต่างมีปลอกแขนที่ติดเครื่องหมาย สวัสดิกะ ภาพของท่านผู้นำมีติดอยู่ทั่วเมือง ธงสามสี ขาว แดง ดำ มีแขวนอยู่ทั่วไปทั้งบนผนังและหลังคาตึก เพลงปลุกใจดังกระหึ่มอย่างไม่มีหยุด กลุ่มหญิงสาวดูร่าเริงหัวเราะต่อกระซิก ทหารแต่งตัวด้วยเครื่องแบบที่แสนโก้เก๋ ทุกอย่างหาซื้อได้อย่างสบาย ไม่ว่า จะเป็นดอกไม้, เหล้าองุ่น หรือ อาหารอร่อยๆ ในยามนั้น มิวนิค เปรียบได้ดังเมืองสวรรค์จริงๆ จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:37:15 ]

ความคิดเห็นที่ 10 นึกว่าจะลืมกระทู้นี้แล้วเชียว แอบน้อยใจตั้งหลายวัน ตอนนี้นั่งอ่านฮิตเลอร์รอบใหม่อยู่ค่ะ จากคุณ : วาด (vad) - [ 4 พ.ค. 48 13:46:57 ]

ความคิดเห็นที่ 11 มานั่งต่อคิวรอชิมไวน์ฟรีครับ แต่อย่างไรก็ตาม (ยังกะสำนวนข่าวแน่ะ) กรุณาอย่ากลับมาเมืองไทยช่วงนี้เชียวนะครับ เดี๋ยวเผลอพลาดพลั้งต้องไปเดินข้างถนน หรือออกไปอยู่นอกอาคารละก็ อาจจะถึงตายได้โดยไม่ต้องกินเหล้ากินไวน์อะไรนี่หรอก ตายชักแหงก ๆ กันเห็น ๆ นี่ละ ขนาดแค่เดินออกไปกินข้าวจานเดียว ขากลับเดินตาขวางยังกะหมาบ้า กะว่าถ้ามีใครเดินชนไหล่นิดเดียว จะชกให้คว่ำเลย โชคดีจริง ๆ ไม่ยักกะมีใครกล้า พรุ่งนี้เลยว่าจะกินน้ำพริกฉลองซะหน่อย จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 4 พ.ค. 48 15:28:38 ]

ความคิดเห็นที่ 12 องค์ประกอบของกองเรือที่ 7 ของสหรัฐฯ ที่มีภารกิจในการปฏิบัติการอยู่แถบนี้ เป็นหน่วยรบหลักที่กลุ่มอาเซียนฝากความหวังไว้ หากเกิดสงครามเต็มรูปแบบจากเวียดนามจริง ๆ แต่เอาเข้าจริง สถานการณ์โลกก็เปลี่ยนแปลงไปโดยกองเรือนี้ไม่ได้ปฏิบัติการรบจริง ๆ วัน ๆ เลยเอาแต่ยกพลขึ้นบกแถวหาดพัทยา เข้าตีจุดยุทธศาสตร์ย่านบาร์เบียร์ซะแตกกระเจิง ก่อนจะโซซัดโซเซลงเรือไปทั้งนายและลูกน้อง จากคุณ : กองเรือที่ 7 (สื่อศิลป) - [ 4 พ.ค. 48 15:33:54 ]

ความคิดเห็นที่ 13 พื้นที่การปฎิบัติภารกิจและตารางการซ้อมรบ ช่วงไหนที่กองเรือนี้มาซ้อมรบบ้านเรา ได้ข่าวว่ากลับไปเมื่อไร ก็ลองแวบ ๆ ไปแถวที่เขาซ้อมกัน (อย่าให้ต้องบอกเลยนะว่าแถวไหน) คราวนี้อยากจะได้อะไรที่เป็นของอเมริกัน ก็ไปต่อราคาดูครับ จะเอาแบบแปลก ๆ อย่างบรรดาเรชั่น หรือพวกอาหารกระป๋องสำหรับทหารที่พัฒนาไปซะหะรูหะรา แต่พอฝึกเสร็จก็แทบจะโยนทิ้ง ตามประสานักรบเศรษฐี หรือจำพวกแว่นกันแดดแบบแมน ๆ อย่าง AO หรือ OKLEY ชนิดตาดีร้ายตาร้ายเสีย(ตังส์ฟรี) ก็มีเยอะ เคยคุยกับพวกนักรบบ้านเราที่เอาอาหารทหารอเมริกันมาขาย เขาบอกว่า พวกนี้กินดีอยู่ดีจริง ๆ ขนาดอาหารแห้ง มันยังทำให้อุ่นได้ด้วยการใส่ซองเติมน้ำ แกะออกมามีทั้งเสต็ก ทั้งมักกะโรนี ขนาดก็มีทั้งระดับบุคคลต่อคนต่อซอง หรือระดับหมู่ไซต์ประมาณพิซซ่าถาดใหญ่ แต่หนาบึก กระทั่งอาหารเจ ยังมี ก็เลยถามว่าแล้วนักรบแดนสยามละ คราวออกรบที่ไม่ใช่ออกรอบ หรือว่าออกซ้อมภาคสนามแบบกันเอง ไม่เกี่ยวกับไอ้กันละ กินอะไรกัน มิต้องต้มมาม่ากินกันตัวเหลืองหรือ เฮียแกบอกไงรู้ไหมครับ แกบอกว่า มีมาม่าให้กินก็แจ๋วสิ ส่วนใหญ่ต้องหานกหาหนูกินงูกินกะปอมอยู่ในป่าทั้งนั้นแหละ เรียกว่าอะไรที่มันวิ่งได้เป็นเสร็จนักรบไทยหมดแหละ ก็ดีเนอะ แสดงถึงความเป็นนักรบจริง ๆ จากคุณ : อู่ตะเภา (สื่อศิลป) - [ 4 พ.ค. 48 15:43:21 ]

ความคิดเห็นที่ 14 อ้าว ตายละวา ลงกระทู้ผิด เพลินไปหน่อย โทษทีครับ เดี๊ยว สั่งย้าย 24 ชั่วโมงก่อนแล้วกัน เสร็จแล้วค่อยเข้าไปขังตึกดินอีกรอบ เอ แต่ว่าย้ายกระทู้นี่เขาทำกันไงครับ ใครช่วยที เร็ว จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 4 พ.ค. 48 15:47:08 ]

ความคิดเห็นที่ 15 ทำเป็นค่ะ แต่ไม่ทำให้ ! อย่างงี้ก็มีด้วยแฮะ นี่ถ้าคุณริวไม่บอกไว้ที่กระทู้โน้น คงตามมาไม่ถูกหรอกค่ะ มุกนี้ คิดได้งัยคะเนี่ย จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 4 พ.ค. 48 21:05:30 ]

ความคิดเห็นที่ 16 อ่า.... เชลยยังเติร์ก หุหุหุ จากคุณ : คนเดินดินกินข้าวแกง - [ 7 พ.ค. 48 03:53:09 ]

ความคิดเห็นที่ 17 คุณวิวันดาขา........ กระทู้โดนบุกรุกค่า...... จากคุณ : วาด (vad) - [ 8 พ.ค. 48 22:28:29 ]

ความคิดเห็นที่ 18 เงียบกันหมดเลย.... ครอกกกก จากคุณ : ha ha yee - [ 8 พ.ค. 48 22:31:15 ]

ความคิดเห็นที่ 19 โอ้โห โดนดองโพสต์ประจานซะงั้น จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 9 พ.ค. 48 08:29:59 ]

ความคิดเห็นที่ 20 อุ อุ ลูกใครหว่า ท่าทางจะหน้าเหมือนพ่อเนาะ จากคุณ : วาด (vad) - [ 10 พ.ค. 48 23:32:27 ]

ความคิดเห็นที่ 21 คุณวาดขา เหมือนราวกับแกะเชียวค่ะ ท่านี้น่ะ โถ..หลานป้า หลับคอพับคออ่อนเชียว น่ารักเจงเจง เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่อเมริกาคือวันแม่ (หมายถึงวันอาทิตย์แรกของเดือนพฤษภาคมของทุกปี) ต้องไปทำงานในฐานะผู้จัดการฝ่ายเลี้ยงเฉพาะกิจของสนามกอล์ฟ (งานพิเศษ) ในคลับเฮ้าส์ ที่มีการขายบัตร บุฟเฟ่ท์ หัวละ 50 เหรียญ เด็กต่ำกว่า 12 ก็ครึ่งราคา เชื่อม๊ะ ว่าไม่ได้นอนสามคืนติดกันเลย เพราะ บัตร 500 ใบขายหมดเกลี้ยง ผู้คนล้นหลามมาจากสารพัดทิศ ต่างพาแม่ พายาย พาย่า มากันเป็นคณะใหญ่ๆ เพื่อที่จะฉลอง วันแม่... ฉันก็เค๊ยยย....โทรไปที่เมืองไทยกลางดึก เพื่อที่จะสวัสดีวันแม่กับมารดาที่เคารพยอดบูชากะเขาตามแฟเชิ่น.. ปรากฏว่า แม่ต้องจำใจฝากเด็กให้ช่วยถือไพ่ให้หน่อย ลุกขึ้นมารับโทรศัพท์ ยังไม่ทันจะเอ่ยปากได้สวัสดีเลย.. โดนแว๊ดมาเต็มๆว่า "ทีหลังอย่าโทรมาดึกๆนะยะ ตกอกตกใจหมด" (แล้วจะให้โทรเวลาไหนกันล่ะ กลางวันก็ไม่อยู่) "หนูจะโทรมาสวัสดีวันแม่ค่ะ" "งั้นก็รอเดือนสิงหาซิ.." "วันนี้เป็นวันแม่ของที่นี่น่ะค่ะ" "อ้อ..แล้ววันอื่น..ชั้นไม่ใช่แม่เธอหรือไงยะ?" แป่วววว... แต่ไม่ต้องประหลาดใจล่ะ เพราะบ้านนี้..แม่ลูกเขาคุยกันด้วยความรักอย่างนี้แหละ จากคุณ : WIWANDA - [ 11 พ.ค. 48 11:22:41 ]

ความคิดเห็นที่ 22 เรื่องวัฒนธรรมวันแม่ วันพ่อ อะไรนี่ บ้านเรามีอยู่ช่วงหนึ่ง ไม่รู้ใครช่างคิด พยายามรณรงค์ ประเภท วันนี้กราบคุณแม่หรือยัง แล้วก็ทำโฆษณาซึ้ง ๆ ประเภทซื้อดอกไม้กราบพ่อ กราบแม่ น้ำหูน้ำตาไหล ปรากฏว่าฮิตอยู่หลายปี ประมาณว่าพอถึงวันแม่ใครไม่ยอมซื้อดอกไม้ไปกราบเท้าก็รู้สึกผิดประหนึ่งว่าไม่ว่าเกิดมาเป็นผู้เป็นคนเลยจริงๆ เพราะเห็นทั้งโฆษณา ทั้งดารามาออกรายการ กอดกันน้ำตาไหล ที่หนูเผลอไปขายสัตว์น้ำประเภทนึง แล้วได้ตังส์ไม่คุ้มกับที่เที่ยวไปคุยฟุ้งเอาไว้เจ็ดย่านน้ำ จนต้องมาสารภาพผิดให้แม่ฟัง โอ๊ย...เกือบจะกลายเป็นวัฒนธรรมไทยแท้แต่ดั้งเดิมไปแล้วเชียว พอดีมีคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์หัวใหญ่ไม่เบาคนนึง บังเอิญว่าแกเป็นคนโบราณ เกิดไม่ทันยุคครีเอทีฟ บริษัทโฆษณาเฟื่อง แกเขียนแสดงความเห็นว่า รู้สึกตะขิดตะขวงใจกับการรณรงค์ให้ซื้อดอกไม้ไหว้แม่ กราบเท้าแม่ กอดแม่ร้องไห้ อะไรประมาณนั้น แล้วก็ให้เหตุผลว่า ความรักแม่ แบบไทย ที่แกได้ผ่านมาครึ่งชีวิตนั้น สอดคล้องกับบุคลิกคนไทยที่ไม่ใช่ตะวันตก คือ ไม่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น (หมายถึงว่า นี่ละวัฒนธรรมไทย ไม่ได้แสดงออกทางอารมณ์อย่างชัดเจนเหมือนฝรั่ง) เขาบอกว่า ตัวเขาเองก็รักแม่ รักพ่อ แบบสุดหัวใจเหมือนกับมุษย์ทั่วไป แต่ก็ไม่ถึงขั้นจะต้องลงไปก้มกราบเท้ากันทุกปีไป นอกจากจะถึงคราวที่เหมาะสม เช่น จะลาบวชอะไรประมาณนั้น แล้วก็เลยไปถึงว่า ทำไมเด็กไทยยุคนี้ถึงมีความอ่อนแอทางอารมณ์มากเหลือเกิน ผิดหวังนิดก็โดนตึกตาย เลิกกับแฟนหน่อยก็จะฆ่าตัวตาย ที่ร้ายกว่าก็คือผู้หญิงเขาไม่รับรัก เพราะจะมุ่งหน้าเรียนหนังสือ เพื่อนก็เล่นเอาปืน 11 มม.มาวิ่งไล่ฆ่าเขาซะทั้งบ้าน เขาบอกว่า เป็นเพราะเรารณรงค์ให้แสดงออกทางอารมณ์มากไปไหม ทำให้ไม่รู้จักเก็บอารมณ์เก็บความรู้สึกกันเลย เรียกว่าควบคุมกันไม่ได้นั่นแหละ ยามรักก็ยืนล้วงควักกันกลางที่สาธารณะได้ไม่อายใคร ยามชังก็เชือดคอกันได้แบบไม่รู้สึกผิด ปิดท้าย เขาก็เขียนว่า ถึงจะรักแม่ยังไง และใครจะแสดงออกขนาดไหน เขาคงไม่มีสิทธิไปห้าม แต่ขอบอกในฐานะคนรุ่นเก่า ๆ ของเขาว่า เขาคงไม่ไปแสดงออกถึงความรักบุพการีด้วยวิธีคิกขุขนาดนั้น ไม่รู้ว่าได้ผลหรือเปล่านะ แต่เห็นหลัง ๆ ก็พอจะซา ๆ ไปบ้าง (หรือเปล่า) ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่มาแสดงความคิดเห็นบางส่วนที่เกี่ยวกับวันแม่(อเมริกา) เขาบ้างเท่านั้นแหละ เพราะผมก็ไม่เคยซื้อดอกไม้มากราบเท้าแม่ทุกปีเหมือนกัน จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 11 พ.ค. 48 16:45:02 ]

ความคิดเห็นที่ 23 รอ ร๊อ รอ สงสัยป้าวิงานยุ่งอีกแล้ว ว่าแล้วก็รอต่อไป แหะแหะ จากคุณ : มิมิมิมิมิ - [ 18 พ.ค. 48 21:01:30 ]

ความคิดเห็นที่ 24 ^ ^ ^ ^ ^ ^ ^ มารอด้วยเหตุผลเดียวกันกับข้างบนค่ะ จากคุณ : วาด (vad) - [ 19 พ.ค. 48 22:28:20 ]