ความคิดเห็นที่ 1 ดูแล้วค่ะ ป้าวิบอกอะไร หนูก็ตามไปดู คือหนูถามสามีว่า ถ้ามีคนปลอมตัว เป็นคนชิมไวน์ แล้วตะเวนไปชิมไวน์ ทั่วไร่ไวน์ นี่เค้าไม่รู้หรือคะ อิอิอิ แบบอยากเมาฟรีไม่เสียตังค์อะคะ จากคุณ : chimpanzee - [ 12 เม.ย. 48 11:21:10 ]

ความคิดเห็นที่ 2 โถ..ก็เขาให้ชิมฟรีๆซะที่ไหนกันเล่าหนูเอ๋ย เสียค่าเข้านะคะ และมีการล่อให้ซื้อของเพียบไปเชียว และเขาจะรินให้แค่ทีละสามช้อนโต๊ะ ประมาณนั้น (อันนี้เป็นกฏหมายค่ะ) เราก็ถือแก้วไวน์แก้วเดียวที่เขาให้ไว้ในมือ ไม่ชอบก็เทใส่ถังที่เขาเตรียมไว้ให้ตามจุด จะมีน้ำขวดให้คนละขวด เอาไว้รินใส่ เพื่อล้างแก้วก่อนที่จะลองชิมชนิดใหม่ กว่างานจะเลิก น้ำในถังนั่น เหมือนกับไวน์ Rose' เลยค่ะ ไม่มีเมาหรอก ถ้าจะเมาก็เมาน้ำลายคนขายไวน์แหละ เพราะ พวกเขาจะโฆษณาสรรพคุณอย่างไม่มีเลิก...อิอิอิอิ จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 11:45:54 ]

ความคิดเห็นที่ 3 เล่าต่อ.. เมื่อฉันกลับไปที่สถานีตำรวจอีกครั้ง เพื่อที่จะขอเอกสารการเดินทางเพราะเป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่ยิวทุกคนต้องมีติดตัวยามไปไหนมาไหน แต่ความพยายามนั้นไร้ผลเช่นเคย ฉันถูกปฏิเสธครั้งแล้ว ครั้งเล่า อนิจจา..ฉันคร่ำครวญปริ่มว่าจะขาดใจ..สายใยระหว่างฉันและแม่ได้ขาดสะบั้นลงอย่างไม่มีโยงเข้าหากันได้อีก ประตูระหว่างเราได้ถูกปิดกั้นอย่างสนิทแล้ว..แม่จ๋า !! จดหมายที่แม่ฝากไว้กับเปปปิอ่านได้ใจความว่า "บอกกับอีดิธนะ ว่าแม่ได้พยายามรั้งเวลาแล้ว แต่..ไม่มีประโยชน์อันใด อย่าเสียใจและท้อแท้ หวังว่าคงได้ตามมาในรถไฟเที่ยวต่อไป แม่จะรอ ความจริงที่ศูนย์ยิวที่เวียนนาได้บอกว่า ให้อีดิธอยู่ที่นั่นน่ะดีแล้ว อาจจะปลอดภัยกว่าด้วยซ้ำ" ฉบับต่อมา แม่เขียนเล่ามาทางเปปปิว่า "ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีหนึ่ง พวกเรากำลังคอยพวก SS ที่จะมารับตัว คุณเฮาส์เน่อร์ได้ช่วยจัดกระเป๋าเดินทางให้เพราะลำพังแม่เองทำอะไรไม่ถูกแล้ว มือไม้สั่นไปหมด ได้โปรดบอกอีดิธด้วยว่า ให้รีบจัดกระเป๋า และดูแลข้าวของให้แม่ด้วยสองสามอย่างที่ทิ้งไว้ มีกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบที่ฝากไว้ที่บ้านคุณไวสส์ ข้างในใส่ของไว้จนแน่น ให้อีดิธนำติดตัวไปด้วย แล้วพบกันในเร็วๆนี้นะ ขอให้ลูกโชคดี รักษาเนื้อรักษาตัวด้วย จุมพิต...จาก แม่ คล็อทธิลด์ ฮาห์น" แม่ถูกส่งตัวไปในวันที่ 9 มิถุนายน 1942 ส่วนฉันเพิ่งได้รับใบอนุญาตเดินทางจากเกสตาโปในวันที่ 21 จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 11:49:13 ]

ความคิดเห็นที่ 4 เราหกสาวที่ต้องเดินทางกลับไปยังเวียนนา ในใบอนุญาตที่ได้มานั้น เขียนไว้ชัดเจนว่า เราต้องแสดงให้เจ้าหน้าที่เห็นก่อนขึ้นรถ และทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนขบวน แต่..ข่าวกรองได้มีมาถึงว่า อย่าไปรายงานตัวที่สถานีเด็ดขาด "อ้าว..แล้วเราจะทำยังไงล่ะ?" สาวนามว่า เออร์มี่ ชวาร์ซ ถามด้วยความตื่นตระหนกในขณะที่มือกำลังวุ่นอยู่กับการจัดของลงกระเป๋า "เขาเห็นพวกเราติดดาวเดวิด เหลืองจ้าขนาดนั้น เดี๋ยวก็ถูกลากไปเข้าคุกหรอก" "ฉันจะไม่ติดไอ้ดาวบ้าๆนี่หรอกนะ" ฉันลดเสียงเป็นจนเกือบกระซิบ ต่อด้วยประโยคว่า "ถ้าขืนมีดาวแสดงตัวหราละก้อ ฉันคงไม่มีโอกาสได้ไปร่ำลาพวกญาติๆ และไม่ได้พบกับเปปปิกับคริสตัลแน่ๆ" ตอนนั้นฉันยังฝันหวาน และถวิลหาอ้อมกอดอุ่นๆที่จะได้รับจากชายผู้เป็นที่รักอยู่อย่างใจจดจ่อ แม้ว่ามันจะเป็นเวลาเพียงแค่วันหรือสองวันก็ยังดี "แต่ถ้าไม่ติดดาว เราก็ขึ้นรถไฟไม่ได้นะ" เออร์มี่ยังไม่วายกังวล "ช่าย..นั่นก็จริง..แต่ตอนลงรถไฟไม่ต้องมีก็ได้นี่ ใครจะมารู้" เรา..สาวยิวชุดสุดท้ายที่กำลังจะเดินทางออกจาก อัสเชอร์สเลเบน ได้นัดพบกันในตอนย่ำรุ่งของวันเดินทางพร้อมทั้งวางแผนให้เป็นที่เข้าใจกันไว้ว่า เราจะแยกอยู่กันเป็นคู่ๆ และ อยู่ในขบวนโบกี้ต่างๆกัน เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต ฉันได้จับคู่กับเออร์มี่ โชคดีที่ขบวนรถไฟในตอนนั้น ช่างแออัดไปด้วยผู้คนที่ต่างพากันเดินทางไปพักผ่อนพร้อมครอบครัวอย่างสนุกสนาน ทั้งๆที่ตอนนั้นบ้านเมืองกำลังอยู่ในระหว่างสงครามแท้ๆ นับว่า เยอรมันกำลังชะล่าใจ ประมาทสงครามอย่างยิ่ง ในความนึกคิดของฉัน แต่ที่เป็นเช่นนั้น เพราะว่า ฉันมัวแต่ทำงานราวกับทาสในโรงงานกระดาษนั่น จนไม่รู้เรื่องกับเขาจนนิดเดียวว่า เยอรมันกำลังได้ชัยชนะไปจนเกือบหมดยุโรปแล้ว จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 11:52:17 ]

ความคิดเห็นที่ 5 การเดินทางผ่านมาได้ราวๆสักชั่วโมง ฉันได้เดินไปตามทางเพื่อที่จะเข้าไปใช้ห้องน้ำ เบียดตัวผ่านตำรวจ..ที่ฉันต้องพึมพำบอก "ขอทางหน่อยค่ะ" ด้วยเสียงที่รู้สึกสั่นๆ และกระชับเสื้อโค๊ตในอ้อมกอดให้แนบตัวเข้ามา ปิดทับด้วยกระเป๋าเดินทางเพื่อไม่ให้ดาวเดวิดนั้นเล็ดรอดโผล่ออกมาให้ใครต่อใครได้เห็น ทันที่ที่เข้าไปในห้องน้ำนั้นได้ เสื้อโค๊ตตัวนั้นได้ถูกกางออกเพื่อที่จะได้จัดการเลาะรอยเย็บของดาวนั่นให้หลุดออกมาอย่างไม่ทิ้งร่องรอย ขากลับออกไป ฉันสวนกับเออร์มี่ และสบตากันแวบหนึ่ง..เพราะเธอกำลังจะเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะทำการอย่างเดียวกัน คุณคงแปลกใจนะ ที่ทำไมเราถึงไม่จำบทเรียนที่เกิดกับเบอร์ธา เพื่อนสาวที่มีแฟนเป็นนักโทษฝรั่งเศส ที่ยอมออกไปข้างนอกพบกับแฟนโดยไม่ได้ติดดาว และถูกจับได้ ส่งตัวไปค่าย ส่วนนักโทษคนนั้นถูกจัดการขั้นเด็ดขาด เชื่อไหม..ถ้าฉันจะบอกว่า ตอนนั้น พวกเราคิดถึงเธอมากที่สุด เพราะ ทุกครั้งที่ผ่านกลุ่ม SS หรือ ตำรวจ พวกเราตัวเย็น มือสั่น แต่พยายามทำสีหน้าให้รื่นเริง อาการเป็นปรกติ พยายามคุยกับผู้โดยสารอื่นๆอย่างเป็นกันเอง คุณนายคนหนึ่งได้เล่าว่า เธอกำลังเดินทางไปเยี่ยมลูกสาวที่เวียนนา ฉันอวยพรให้เธอมีการเดินทางที่ราบรื่น พร้อมทั้งเบือนหน้าไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนหยาดน้ำตา เพราะ แรงกดดันของความคิดถึงแม่ที่มีขึ้นมาอย่างจับใจ พอถึงสถานีเวียนนา..พวกเพื่อนๆต่างกระจัดกระจายแยกย้ายกลืนหายไปในหมู่ฝูงชน เจ้าประคุณ..ขออย่าให้เกิดไปเจอใครที่จำได้ขึ้นมาได้เลย !! ฉันยืนนิ่งที่ชานชาลา ใจพะวงอยู่แต่ว่า รอยเลาะตะเข็บของดาวเดวิดที่เสื้อโค้ตนั่น มันจะเป็นรูปร่างเด่นชัดขึ้นมาหรือไม่ จะมีใครเห็นหรือเปล่า? และ ถ้าเกสตาโปผ่านมา ฉันคงต้องถูกจับแน่ๆ..โอยย..!! จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 11:55:05 ]

ความคิดเห็นที่ 6 งั้นตอนที่พระเอกฟิวส์ขาด ขอไวน์แล้วเค้าไม่ให้ แล้วเอาน้ำไวน์ในถัง ก็เป็นที่เค้าทิ้ง หรืออาจจะบ้วนไว้นะสิ แหวะ ๆ ๆ ๆ แต่เพื่อนพระเอกเนี่ย เอาไม่เลือกจริง ๆ ว่าแล้วก็เม้าท์อะไรให้ป้าฟังหน่อย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ว่าลูกศิษย์เก่งแค่ไหน คือญาติแฟนเป็นผู้จัดการบริษัทนำเข้าไวน์ จากต่างประเทศ แล้วได้สนทนากัน ปรากฏว่าญาติเค้าอึ้งไปเลย ว่าทำไมคนไม่กินไวน์อย่างหนู ถึงได้รู้เรื่องประวัติไวน์เยอะจัง แล้วก็คุยกันเรื่องสงคราม หลังจากนั้นปรากฏว่าได้หนังดี ๆ เกี่ยวกับสงครามมาเยอะเลยคะ เมื่อคืนเพิ่งดู Schindler's List ทหารนาซีหล่อมาก ไม่เหมือนตัวจริงเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จากคุณ : chimpanzee - [ 12 เม.ย. 48 11:57:24 ]

ความคิดเห็นที่ 7 จู่ๆเปปปิก็โผล่ขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน เขาโผเข้ามากอดฉันแน่น จุมพิตที่เขาพรมลงมาให้นั้นช่างดูดดื่ม แสนหวานเสียจนไม่มีอะไรปานเปรียบ... ฉันลอยคว้างไปในภวังค์แห่งความรักและปล่อยตัวให้ตกอยู่ในอ้อมอกที่เปรียบเสมือนปราการป้องกันภัย แต่มันเป็นเวลาเพียงแต่ช่วงเสี้ยววินาที เพราะ ใบหน้าที่อวบอูมของแอนนา พร้อมทั้งรอยคิ้วที่วาดโก่งด้วยดินสอนั่นก็โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขึ้นมาเช่นกัน หล่อนเข้ามาดึงตัวฉันออกมา พร้อมสำรวจตรวจตราก่อนที่จะกระชากแขนออกเดินอย่างรวดเร็ว เธอกล่าวด้วยเสียงที่ลอดไรฟันออกมาเบาๆว่า "ขอบคุณพระเจ้านะยะ ที่หล่อนไม่ได้ติดดาวมาด้วย เพราะถ้าขืนหล่อนติดมันมาละก้อ พวกเราไม่มีวันเข้าไปทักทายหล่อนแน่ๆ จากตรงนี้ไปเราก็แยกจากกัน หล่อนก็ไปที่บ้านญาติพี่น้องของหล่อนเองนะยะ ไปกินให้อิ่มหนำ นอนพักให้เต็มตา แล้วตอนเช้าก็รีบไปรายงานตัวที่ เกสตาโปซะ เพราะพวกเขาคงคอยรับรายงานอยู่..แม่ของหล่อนก็เหมือนกัน ป่านนี้คงถึงโปแลนด์แล้ว เห็นว่าจะคอยหล่อนอยู่นะ" "แม่เขียนจดหมายมาถึงหรือคะ?" ฉันรีบถามละล่ำละลัก "เปล่าหรอก ตั้งแต่ไปก็ไม่ได้รับสักฉบับ แต่ได้ข่าวมาว่าหยั่งงั้น หล่อนก็รีบๆไปหาเขาก็แล้วกัน อย่าคิดหนีล่ะ เพราะไม่งั้นทุกคนจะเดือดร้อนกันไปหมด โดยเฉพาะแม่ของหล่อนนั่นแหละ จะโดนหนัก.. ไปซิรีบไปซะ กินซะให้อิ่มๆล่ะ ผอมโทรมยังกะอะไรดี สาระรูปแทบดูไม่ได้เชียว" จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 11:58:18 ]

ความคิดเห็นที่ 8 เปปปิแกะมือแอนนาออกจากแขนของฉัน ใบหน้าเขาซีดขาวด้วยโทสะ แอนนาผงะถอยหลังออกไปสองสามก้าวท่าทางตกใจที่เห็นลูกชายเกิดเอาจริงขึ้นมา เขาคว้ากระเป๋าเดินทางจากมือของฉันออกไปช่วยถือและโอบตัวเข้าไปประชิดเดินเคียงข้างอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาของมารดาที่กำลังซอยเท้าตามหลังมาติดๆด้วยอาการอิหลักอิเหลื่อที่ใจนึงเธอก็ไม่อยากที่จะเดินถนนร่วมกับยิว ส่วน อีกใจนึงก็อยากเพื่อที่จะคอยฟังว่าเราพูดคุยถึงอะไร เปปปิพาฉันไปแวะหาเยาท์สกี้ก่อน เธอกำลังนั่งเล่นกับลูกน้อยที่บันไดหน้าบ้าน ออตโตกำลังน่ารักน่าชัง ตัวอ้วนกลมน่าฟัด หูกางเหมือนพ่อไม่มีผิด เราโผเข้ากอดกันแน่น น้ำตาแห่งความปิติไหลพรากอย่างสุดกลั้น แต่ทันทีที่มีคนกำลังก้าวลงบันไดมา เธอรีบกล่าวกับฉันด้วยเสียงที่ทุกคนได้ยินว่า "คุณออนเดรจ ขึ้นบ้านก่อนซิคะ" และหันไปทางบุคคลผู้นั้นพร้อมกับบอกว่า "นี่คือ น้องสาวของสามีฉันน่ะค่ะ เธอมาจากต่างเมือง มาเยี่ยม" เพื่อนบ้านคนนั้นยิ้มให้อย่างมีไมตรีก่อนที่จะเดินจากไป โดยที่ไม่ลืมพูดว่า "ยินดีต้อนรับสู่เวียนนานะหนู, ไฮล์ ฮิตเล่อร์!" คำหลังนั้น ฉันได้ยินมาก่อนก็จริง แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายเป็นคำทักทายที่ทุกคนติดปากจนเป็นเรื่องปรกติประจำวัน "พรุ่งนี้..ห้าโมงเย็น เจอกันที่ปาร์คเบลเวเดียร์นะ ผมรักคุณ รักคุณเสมอ" เปปปิยื่นหน้าเข้ามากระซิบก่อนที่จะจากไปพร้อมกับอาการที่เรียกว่ากระชากของแอนนา คืนนั้น เยาท์สกี้เล่าเรื่องราวสารพัดให้ฟังจนฉันหลับฟุบไปบนโต๊ะทานข้าวด้วยความเหนื่อยอ่อน จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 12:02:03 ]

ความคิดเห็นที่ 9 เจ้าหนูน้อยออตโตเริ่มโยเยเพราะผ้าอ้อมกำลังแฉะได้ที่ ฉันเลยพาไปชำระล้างและเปลี่ยนให้ใหม่ที่อ่างน้ำ พอสบายตัวเข้าก็หัวเราะเสียงดังเอิ้กอ้าก ช่างน่ารักน่าชังอะไรเช่นนี้ เยาท์สกี้นั่งประจำที่เครื่องเย็บผ้าพร้อมทำงาน หากแต่เสียงของการเย็บจักรมันช่างสนั่นหวั่นไหวจนพูดจากันไม่ค่อยรู้เรื่อง และ ที่สำคัญเราไม่สามารถตะโกนใส่กันได้ เพราะหากความลับที่มีล่วงรู้ไปถึงเพื่อนบ้านละก้อ อันตรายหนักหนา (เนื่องจากการโปรประกันดาของนายเกิบเบิ้ลส์ในตอนนั้น ได้สั่งสอนให้ประชาชนมีส่วนช่วยรัฐบาลโดยการแจ้งเบาะแสยิวที่ซุกซ่อนในที่ต่างๆ) เยาท์สกี้เล่าว่า "ในทุกๆอาทิตย์ พวกนาซีจะนำไม้ที่ตัดเป็นชิ้นๆ และกาวมาให้ มอบหมายให้ฉันประกอบขึ้นมาเป็นกล่องสำหรับใส่เหรียญตรา หรือบางทีก็สำหรับใส่ปืนพก และรายได้ที่ฉันได้รับก็มาจากบำนาญของออตโตซึ่งก็พออยู่ได้ แต่ปัญหาก็มีอยู่ว่า เรามันเป็นยิว เจ้าออตโตตัวน้อยนี่ก็เป็นลูกยิวที่นับว่าเป็นยิวเต็มตัว**ซึ่งจะต้องติดดาวเหมือนคนอื่นๆ แต่เนื่องจากอายุน้อยว่าห้าขวบจึงยังไม่ต้อง เปปปิเขาก็มาช่วยกรอกเอกสารให้เจ้าหนูออตโตได้รับสิทธิผ่อนปรนให้เป็นมิชลิงค์ (***Mitschling เด็กยิวที่มีพ่อหรือแม่เป็นอารยัน) เพื่อที่จะได้รับบัตรปันส่วนอาหารเพิ่มขึ้น ได้ไปโรงเรียน และมีสิทธิออกไปอยู่นอกสลัมยิวได้อย่างที่นี่แหละ เธอล่ะ จะอยู่ได้สักกี่วัน สอง หรือ สาม" "ฉันว่าจะซ่อนตัวอยู่จนกว่าสงครามจะเลิกเลยนะ" ฉันตอบพลางหยอกล้อกับเจ้าตัวน้อยเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา เยาท์สกี้ทำหน้าเหมือนถูกผีหลอก "อย่าพูดเล่นนะอีดิธ ไม่ขำด้วยนะ" "เถอะน่า..เล่าเรื่องแม่กับนายเฮาส์เนอร์ให้ฉันฟังดีกว่า ไปไงมาไงกันล่ะ?" "เขาเป็นคนนิสัยดีนะ เมียตาย..พวกนาซีส่งเขาไปเข้าไปทำงานในโรงงานในตอนแรก และปล่อยออกมาเพื่อให้ย้ายกลับโปแลนด์ เมื่อเดือนกุมภานี้นะ ฉันได้ยินว่าพวกโรงงานต่างๆทั่วเยอรมันปล่อยแรงงานยิวออกมาหมื่นกว่าคน เพื่อที่จะส่งไปยังตะวันออก เพราะพวกมันได้เชลยจากประเทศอื่นๆมาทำงานแทน..โอ อีดิธ ไอ้สงครามที่นาซีชนะแล้วชนะอีกนี่มันทำให้ฉันไม่สบายใจเลยจริงๆนะ ลองคิดดูซิ ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เมื่อเยอรมันมีชัยเหนืออังกฤษ" "ไม่มีทางหรอก ที่จะชนะไปได้" "เธอรู้ได้ไงล่ะ?" "ฮันซี่ น้องสาวฉันน่ะ ตอนนี้เข้าไปอยู่ในหน่วยเสริมกำลังทหารของยิว เคยเล่ามาว่า กองทัพอังกฤษนี่มีความเข้มแข็ง และไม่เคยแพ้ใคร" เยาท์สกี้ระเบิดหัวเราะอย่างสุดกลั้น และเร่งฝีจักรให้เสียงดังกลบการสนทนา พร้อมว่า "จำไว้นะ ห้ามพูดถึงคำว่า"ยิว"อีก ไม่มีใครเขาพูดถึงกันแล้ว มันเป็นสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัว ใครๆเขาพากันรังเกียจขยะแขยงไปหมด อย่าลืม" จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 12:05:21 ]

ความคิดเห็นที่ 10 ขยายความก่อนค่ะ ** กฏหมายนูเรมเบอร์คของฮิตเล่อร์ ไม่ว่าจะมีเชื้อสายยิวจากที่ไหน ตั้งแต่ครั้งปู่ย่าตาทวด สอบได้สามชั้นขึ้นไป ถือว่าลูกหลานเป็นยิวหมด แต่ในพระโตราห์ ถือว่า เด็กที่เกิดจากมารดาที่เป็นยิวให้ถือว่าเป็นยิวโดยสมบูรณ์ *** Mischling(เอกพจน์) Mischlinge (พหูพจน์) คือชาวครึ่ง หรือ ค่อนยิว ที่มีส่วนผสมของอารยัน..และ ฮิตเล่อร์มีทหารที่เป็นยิวครึ่ง ยิวค่อน..นับเป็นแสนๆคน ส่วนใหญ่ได้รับประกาศนียบัตรรับรองว่าเป็นอารยันพร้อมลายเซ็นของท่านผู้นำประทับให้เห็นเป็นสง่า...มีตั้งแต่ นายพลไปจนถึงจ่า คนพวกนี้มีเชื้อสายยิว แต่เกิดและฝังตัวอยู่ในเยอรมันมาหลายชั่วคน บางคนไม่เคยรู้ด้วยซ้ำไปว่าตัวเองเป็น"ยิว" มารู้ก็เมื่อหลังจากที่กฏหมายนูเรมเบอร์คได้ออกมาแล้ว พวกนี้..หมายถึงยิวกลายๆ ลูกครึ่ง และ ลูกค่อนนี่ ถูกเรียกว่า มิชลิงค์ ซึ่ง ฮิตเล่อร์ได้มีกฏหมายใหม่ขึ้นมาอีกมากมายสำหรับคนพวกนี้ คนไหนมีเส้นมีสายก็อาจได้รับการแปลงสัญชาติให้เป็นอารยัน (ดังที่ เกอริง ได้เคยกล่าวไว้ว่า..ใครจะเป็นยิวหรือไม่ยิว ขึ้นอยู่กับตูที่จะเป็นผู้สั่งว้อย..!!) มีหนังสือ และหลักฐานเอกสารรับรองอารยันให้เห็นค่ะ วันหลังจะเอามาสแกนให้ดู และจะเล่าเรื่องยิวนานาพันธุ์(ในสายตาของฮิตเล่อร์)ให้ฟังด้วย จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 12:07:03 ]

ความคิดเห็นที่ 11 ภูมิในในตัวคุณ chimpanzee มากเลยค่ะ อ่านไปแล้วจำไปเป็นความรู้เสริมเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง เห็นไม๊คะ ว่า การอ่านคือ "กำไร" เสมอ ไม่มีทางขาดทุน และถ้ายิ่งไปค้นคว้าเพิ่มเติมด้วยแล้ว จะสนุกมาก อ้อ..ไปหาหนังเรื่อง Downfall มาดูด้วย สงสัยตรงไหนก็ถามมาได้ ยินดีค่ะ จากคุณ : WIWANDA - [ 12 เม.ย. 48 12:12:50 ]

ความคิดเห็นที่ 12 รออ่านเรื่องป้าวิทุกเรื่องนะคะ แล้วจะไปหามาอ่านค่ะ หนังสือดี ๆ ที่บ้านมีเยอะค่ะ เพราะป้าวินิสัยคล้ายสามีคะ แต่มันเป็นภาษาอังกฤษหนะสิคะ เลยไม่มันส์เท่ารอป้า ทุก ๆ ครั้งที่อ่านเรื่องป้า สามีเค้าจะให้เล่าค่ะ ซึ่งส่วนมาก ก็จะคล้าย ๆ ที่ป้าเล่า แล้วก็เค้าก็เสริมให้บ้าง หรือบางทีเค้าเองต้องขอความรู้ใหม่ ๆ จากป้าบ้าง ดังนั้นป้าอย่าเลิกเขียนหนะคะ รออ่านทุกเรื่องอย่างใจจดใจจ่อค่ะ จากคุณ : chimpanzee - [ 12 เม.ย. 48 12:13:18 ]

ความคิดเห็นที่ 13 เห็นที่เป็น DVD เก๊ ขายอยู่แถวหาดป่าตองครับ แต่ตอนวันแรก ๆ นะไปซื้อเรื่อง street of fire มาดู ปรากฏว่าสุดห่วยกับคุณภาพ ถึงขนาดต้องเขวี้ยงทิ้ง ก็เลยแหยง ๆ ไม่กล้าซื้อทั้ง sideways กะ Motorcycle Diary (อะไรที่สะกดไม่ถูกก็มองข้าม ๆ ไปนะครับ) อดใจรอของก่อนดีกว่า เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เพื่อนเจ้าตุ๊ ที่อยู่การไฟฟ้าฯ (พี่จำได้ไหม ตัวสูง ๆ นักบาสนะ) เขากลับมาจากเมกา ฯ แวะมากิน มาคุยกัน ได้เที่ยงคืนกว่า ลูกบ้ากำเริบ นึกว่ายังอยู่ปี 2 ขับรถไปเที่ยวประจวบ ตอน ตี 1 กว่า ๆ หารู้ไม่ว่า นอกจากจะเลยวัยมหาลัยปี 2 มานานโขแล้ว ยุคนี้ยังเป็นยุคน้ำมันบาเรลเฉียดร้อยเหรียญอีกต่างหาก ผลก็คือ น้ำมันไปหมดอยู่แถววังมะนาว ปั๊มเขาไม่ยอมขายให้ เพราะมาตรการรัฐบาลปิดปั๊มหลังเที่ยงคืน สุดท้ายหมดท่า ชายหนุ่มล่ำบึ๊ก 3 หน่อ ก็เลยต้องเปิดห้องในโรงแรมม่านรูด(อยู่ใกล้ที่สุดแล้ว ไกลกว่านี้น้ำมันรถไปไม่ถึงแน่) รอจนกว่าจะตี 5 ปั๊มเปิด ลองนึกภาพตอนเช้า ฃายหนุ่ม 3 คนเดินออกมาจากม่านรูดดูสิครับ ที่เล่าก็เพื่อจะโยงว่า เขาดูเรื่องของเชวัยหนุ่มมาจากที่โน่น ก็เลยชวนคุยเรื่องของเช กูวาร่า เท่านั้นแหละ ผมก็ผสมโรงมั่วไปกับเขา เพราะยังไม่ได้ดูบันทึกรักมอเตอร์ไซค์เคิล นี่ซะก่อน จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 12 เม.ย. 48 14:05:34 ]

ความคิดเห็นที่ 14 ป่าตองตอนนี้จะเป็นไงบ้างนะ ไม่ได้กลับบ้านที่ภูเก็ตมาหลายปีแล้วค่ะ บ้านที่ตะกั่วป่า ก็โดนผลกระทบซ้า.... แต่ตอนนี้มาอยู่ฟิลิปปินส์ ดีวีดี ถูกมาก ชัดมาก อิอิอิ ประมาณ 40 บาทไทยเอง อยากฟังเรื่องเชมากค่ะ คุณสื่อศิลป เคยอ่านแต่ประวัติย่อ ๆ บางอันบอกว่าจบแพทย์ บางอันก็บอกเรียนยังไม่จบ อยากรู้ความหมาย มากกว่า ภาพสกรีนเท่ห์ ๆ บนเสื้อ เพราะเชื่อไหมคะว่า ไปถามคนที่ใส่เสื้อรูปเช ไม่รู้จักซะด้วยซ้ำว่าเค้าเป็นใคร! จากคุณ : chimpanzee (chimpanzee) - [ 12 เม.ย. 48 17:35:41 ]

ความคิดเห็นที่ 15 เพิ่งตามมาถึง.. จากคุณ : วาด (vad) - [ 16 เม.ย. 48 01:56:16 ]

ความคิดเห็นที่ 16 มารออ่านต่อค่ะ จากคุณ : มาลัย (มาลัย100) - [ 17 เม.ย. 48 20:41:19 ]

ความคิดเห็นที่ 17 สงสารคนยิวสมัยนั้นจัง ชีวิตโหดร้ายจริงๆ จากคุณ : มิมิมิมิมิ - [ 19 เม.ย. 48 02:47:09 ]

ความคิดเห็นที่ 18 เรื่องเช กูวารา คงต้องยกไปกระทู้อื่น หรือไม่งั้นก็ต้องรอคิวคุณป้าวิวันดาเขาแหละครับ จากคุณ : สื่อศิลป (สื่อศิลป) - [ 19 เม.ย. 48 08:25:47 ]

ความคิดเห็นที่ 19 ช่วงนี้โฮมเพจรวมกระทู้เก่าอัพเดทช้าหน่อยนะครับ พอดีมีภาระน้อยๆ ให้คอยดูแล รอให้อะไรๆเข้าที่แล้วจะกลับมารับใช้ใหม่ ไม่นานครับ จากคุณ : ha ha yee - [ 20 เม.ย. 48 22:15:57 ]

ความคิดเห็นที่ 20 กรี๊ดดดดน้องน้อย น้องผู้ชายใช่มั้ยคะ เห็นผูกข้อมือสีฟ้า เด็กแรกเกิดน่าทนุถนอมจริงๆ เห็นแล้วคิดถึงลูกเราตอนพึ่งเกิดบ้าง ใช้เวลากับน้องเยอะๆนะคะ โฮมเพจรอนานเท่าไหร่ก็รอได้ ปล น้องชื่ออะไรคะ จากคุณ : มิมิมิมิมิ - [ 20 เม.ย. 48 22:27:51 ]

ความคิดเห็นที่ 21 อยากได้แบบนี้มั่งจัง... จากคุณ : วาด (vad) - [ 20 เม.ย. 48 23:47:06 ]

ความคิดเห็นที่ 22 ถึงคุณวิวันดาค่ะ.... ทำกระทู้ฮิตเลอร์หายค่ะ ขอหน่อยได้ไหมคะ ทุกตอนเลยอ่ะค่ะ ขอบคุณค่ะ ขอเชลยด้วยนะคะ (เรื่องเยอะจังเรา....)        อ่านเรื่องยิวจบแล้วล่ะค่ะ แล้วก็เรื่องเที่ยวเมืองยิวก็จบแล้วด้วย หนุกมากเลย        แอนนาแฟร้งค์ก็อ่านจบแล้ว        ตอนนี้กำลังศีกษาเกี่ยวกับสงครามโลกอยู่ค่ะ จากคุณ : วาด (vad) - [ 20 เม.ย. 48 23:55:22 ]

ความคิดเห็นที่ 23 ผู้ชายครับ ชื่อเปเป้ ชื่อจริงยังทะเลาะกันไม่เสร็จ .. แหะๆ คุณวาดครับ ไปตามอ่านฮิตเล่อร์ ไวน์ กบฏยังค์เติร์กตอนเก่าๆได้ที่ http://www.geocities.com/drsak/ เรื่องไวน์ตอนที่ ๗ ยังไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนนะครับ ;-) ขอบคุณครับ จากคุณ : ha ha yee - [ 21 เม.ย. 48 07:39:29 ]

ความคิดเห็นที่ 24 น้องเปเป้เหรอคะ สุขสันต์วันเกิดนะคะเจ้าตัวน้อย : ) จากคุณ : มิมิมิมิมิ - [ 21 เม.ย. 48 10:23:58 ]

ความคิดเห็นที่ 25 ถึงคุณ ha ha yee ค่ะ        เอ่อ...คือตอนนี้ใช้เน็ตแบบในประเทศอย่างเดียวอยู่ค่ะ ไม่สามารถเข้า .com ได้น่ะค่ะ ขอเป็นหมายเลขกระทู้ได้ไหมคะ คือว่าเข้าไปค้นในกระทู้เก่าก็จำชื่อเรื่องของฮิตเลอร์ไม่ได้แล้วน่ะค่ะ ฮือ..ฮือ เศร้า เนตก็ช้ามากเลย            ป.ล มีรูปน้องเปเป้อีกไหมคะ อยากดูอีกค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเข้ามาตอบให้ค่ะ จากคุณ : วาด (vad) - [ 22 เม.ย. 48 23:56:43 ]

ความคิดเห็นที่ 26 หลานน่ารักมาก..แก้มยุ้ยน่าหยิกเชียว น่าฟัดจิงจิ๊ง.. ขออภัยที่ล้าช้านิดหนึ่งคือมันมีอุบัติเหตุทางธุรกิจน่ะค่ะ ตอนนี้น้ำมันในฝรั่งเศสขึ้นมามากกว่าอเมริกาหนึ่งเท่าตัว (อเมริกา 2.65 ที่ฝรั่งเศส เกือบ หกเหรียญไต่ขึ้นเป็นบันไดเลยค่ะ) ทางฝ่ายต้นสังกัดได้สั่งให้เปลี่ยนราคาไวน์ในสต๊อคใหม่ ต้องรื้อแล้ว พิมพ์ใหม่ พิมพ์เสร็จ น้ำมันก็ขึ้นอีก.. แก้กันอีก.. แทบไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี... จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:27:40 ]

ความคิดเห็นที่ 27 ที่ศูนย์สงเคราะห์ยิว ไลเซลรอการมาของฉันพร้อมด้วยรอยยิ้มที่กว้างขวาง เธอจัดการปันส่วนอาหารที่จำเป็นเช่น ขนมปัง เนื้อสัตว์ กาแฟ น้ำมันทำอาหาร ให้อย่างไม่ต้องร้องขอ ทั้งๆที่นั่นคือ ส่วนอันเป็นโควต้าของเธอ "ตายจริง..ให้ฉันหมดแล้วเธอจะเอาอะไรกินล่ะ?" ฉันรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน "ที่นี่มีอาหารเสมอแหละ ไม่ต้องห่วงฉัน เอาไปเถอะและนี่คือ คูปองซื้อของเอาติดตัวไว้ ให้เปปปิหรือเยาท์สกี้ไปซื้อให้ก็ได้ พรุ่งนี้ก็มาอีกนะ จะหาอะไรไว้ให้กิน ตอนมาก็อย่ามาในเวลาเดียวกันสองวันติด แบ่งเวลาออกไปให้ต่างๆกัน และอย่าใส่ชุดซ้ำจนคนจำได้" นี่คือวิธีการที่ไลเซลได้สอนไว้.. ออกมาจากตรงนั้น ฉันไม่กล้าที่จะเดินไปแถวๆที่อยู่เก่า เพราะกลัวว่าจะมีคนจำได้ ดังนั้น ฉันจึงเดินอ้อมไปทางถนนที่อดีตคือที่ตั้งร้านอาหารของเรา ผ่านไปทางห้างที่เคยได้รับฟังวิทยุเป็นครั้งแรก ในอาการที่กึ่งกลัวกึ่งหวาดเกรงว่าจะมีใครที่เคยรู้จักตามมาทักทาย หรืออาจนำความไปแจ้งแก่เกสตาโป แต่ถ้าไม่ไปขอความช่วยเหลือกับคนรู้จัก แล้วฉันจะเอาอะไรกิน... เปปปิมาพบฉันที่ปาร์คในวันต่อมา และพร้อมกับนำกระเป๋าที่แม่ฝากเอาไว้ให้ติดตัวมาด้วย ในนั้นมีเสื้อผ้าชุดฤดูร้อนอยู่หกชุด ถุงใส่เครื่องประดับเล็กๆน้อย และนาฬิกาพกที่มีสายสร้อยทองของพ่อ สุดท้ายคือตั๋วจำนำ..ที่แม่เอาเสื้อขนสัตว์ไปจำนำไว้ "ทำไมเราต้องมาพบกันที่นี่ล่ะ?" ฉันถามอย่างข้องใจ "ไปที่บ้านของเธอไม่ได้เหรอ?" "ไม่สะดวกนะ เพราะว่าตอนกลางวัน แม่เขาอยู่เตรียมอาหารไว้ให้ บ่ายๆก็ต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนแม่ ถ้าค่ำๆละก้อคงได้ เราอาจหาอะไรกินด้วยกันแถวๆนี้ดีไหม?" เขายื่นแขนออกมาหมายจะโอบ แต่ฉันเบี่ยงกายหลบอย่างขัดเคือง "นี่คุณไม่มีความรู้สึกบ้างเลยหรือไง..ไม่เคยรู้เลยสักนิดเร๊อะ ว่าไอ้ที่ฉันเสี่ยงตายมายืนตรงนี้ เพราะอยากอยู่ใกล้ๆคุณ ไม่ใช่เพื่อมานั่งกินอาหารบ้าๆในปาร์คนี่" พูดจบ..ก่อนที่เปปปิจะมีโอกาสได้เอ่ยข้อแก้ตัวอะไร หลังมือของฉันก็ตวัดลงไปบนใบหน้าเขาดังเผียะ เสียงมันไม่เบานัก พยายามกลั้นสะอื้นก่อนที่จะกล่าวต่อไปอย่างกระท่อนกระแท่นว่า.. "สิบสี่เดือนที่ผ่านมานี่..ฉันต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจนแทบไม่มีชีวิตรอดกลับมา แต่สิ่งที่เดียวที่เป็นพลังใจให้ยืนหยัดมาได้จนถึงบัดนี้ ก็เพราะ..ความรักที่มีต่อคุณ คิดถึงคุณอยู่ทุกลมหายใจ แล้วไงล่ะ..คุณแค่จะเจียดเวลามานั่งกินอาหารค่ำริมปาร์คกับฉันเนี่ยนะ ถามจริงๆเถอะ คุณมีหญิงอื่นแล้วใช่ไหม..ใช่ไหม?? "ไม่มี..ผมไม่มีใครเลยจริงๆ อีดิธ " เสียงของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความรู้สึกผิด และโผเข้ากอดฉันแน่น พร้อมกระซิบว่า "เอาเถอะ ผมจะหาที่เหมาะๆสำหรับเรา ผมสัญญา" จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:29:41 ]

ความคิดเห็นที่ 28 ฉันไปหาคุณนาย มาเรีย ไนเดอรัลล์ ที่บริษัทส่งออกตามที่มีน่าได้ให้ที่อยู่ไว้.. เมื่อไปถึงที่นั่น และหลังจากที่ได้ให้ชื่อไปกับพนักงานที่มีนามว่า คุณ คาทเธ ผู้ซึ่งทำเสียงตื่นเต้นไปรายงานต่อคุณนายว่า "คุณอีดิธมาน่ะค่ะ อีดิธเพื่อนของมีน่า.." เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังของร้าน และปรากฏตัวขึ้นมา คือ สาวใหญ่ทรงงาม สูงเพรียว ท่าทางโก้เก๋ เธอมองฉันปราดเดียว อย่างสำรวจ และตามด้วยรอยยิ้มที่มีไมตรี "เข้ามาข้างในซิ แม่หนู..อ้อ คาทเธ ช่วยไปหากาแฟ กับขนมมาให้อีดิธทานหน่อยซิ" คุณนายมาเรียอดีตเคยเป็นภรรยาของทนายความใหญ่ที่มีชื่อเสียงก้องเมือง (อาชีพที่ฉันเคยใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็น) เธอไม่ใช่คนสวยแบบบาดจิต แต่ มีบุคลิกที่แสนสง่า เฉิดฉายด้วยรสนิยม ผมสีน้ำตาลเข้มที่จัดแต่งม้วนลอนตลบขึ้นอย่างสวยงาม ที่หน้าอกเสื้อชุดหรูของเธอมีเข็มกลัดเป็นรูปสวัสดิกะเล็กๆติดอยู่ นั่นหมายถึงว่า เธอคือสมาชิกคนหนึ่งในพรรคนาซีในรุ่นแรกๆของปี 1930's ขณะที่กำลังรับประทานของว่างที่จัดมาให้นั้น..ดวงตาสีเข้มของเธอได้จับจ้องฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอคงแอบเห็นว่า มือฉันสั่นระริกด้วยความประหม่า จึงกล่าวเบาๆว่า.."ดูแล้ว..ฉันว่าเธอสมควรจะต้องออกไปพักผ่อน บำรุงร่างกายหน่อยนะ โทรมเหลือเกิน" "คือดิฉันคิดว่า อาจจะมีเวลาอยู่กับแฟนสักสองสามวันค่ะ แต่ แม่เขาไม่ยอมให้เข้าไปในบ้าน" "แล้วเขาเชื่อแม่หรือ?" "ค่ะ" "เขาเป็นผู้ชายชนิดไหนน่ะหือ?" "จบกฏหมายแล้วค่ะ เรียนเก่งด้วย" "อ้อ..พอเข้าใจละ เป็นไอ้พวกลูกแหง่ แล้วเธอกับเขามี "อะไร" กันหรือเปล่า?" "ค่ะ" "ถ้างั้นเขาก็เป็นของเธอซิ ไม่ใช่ของแม่อีกต่อไปแล้ว ต้องให้รู้จักรับผิดชอบบ้าง..คาทเธ..ขอขนมมาเพิ่มอีกหน่อยซิ" คุณนายสั่งเสียงขรมเพราะแขกอย่างฉันดูท่าเจริญอาหาร ทานหมดเรียบจนจานกระเบื้องนั้นสะอาดเอี่ยมไม่เหลือกระทั่งน้ำตาลที่แต่งหน้าขนม "คาทเธเขามีลุงที่อยู่ที่เมืองไฮน์เบอร์ค ทำไร่และสวนผลไม้ และที่ที่พักใหญ่โต ฉันจะส่งเธอไปที่นั่นสักอาทิตย์ ไปพักผ่อน กินและนอนให้เต็มที่ กลับมาค่อยว่ากันใหม่ แต่ต้องไปรักษาสุขภาพกาย สุขภาพจิตกันก่อน ตกลงมั๊ย?" "แต่..คุณนายคะ..ดิฉันจะไปได้อย่างไร เพราะว่าตอนนี้มีการบอมบ์กันทางอากาศอยู่บ่อยๆ เส้นทางรถไฟคือจุดยุทธศาสตร์และมีทหารคอยดูแลอยู่ทั่วไป ฉันอาจจะโดนจับก่อนที่จะถึงน่ะค่ะ" "เธอก็เดินทางกลางคืนซิ..และไม่ต้องห่วง ฉันจะทำเอกสารเดินทางของสมาชิกพรรคพร้อมมีรูปติดให้ ถ้าเผื่อว่าใครขอดู แต่คงไม่มีใครสงสัยหรอกน่ะ เชื่อเถอะ" "คุณนายได้ข่าวจากมีน่าบ้างไหมคะ?" "ไม่ได้เลย" สีหน้าของเธอสลดวูบ..และกล่าวต่อไปว่า " เธอรู้ใช่ไหมว่า ฉันช่วยมีน่าให้อยู่ที่ไหนก็ได้ในออสเตรียนี่" "ใช่ค่ะ แต่มีน่าอยากไปอยู่กับครอบครัว..กับพ่อแม่พี่น้อง ซึ่งดิฉันก็สมควรที่จะต้องทำอย่างเดียวกันนะคะ" พูดจบ..น้ำตาเจ้ากรรมพาลจะไหลออกมาอย่างไม่หยุด จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:30:51 ]

ความคิดเห็นที่ 29 คุณนายเอื้อมมือมาจับมือฉันไปดู และยังหยิบครีมหอมมาทา..ไล้ไปตามรอยแยกแตกของผิวหนังที่หยาบกร้านของข้อมือ ข้อนิ้ว..ความสัมผัสของความกรุณาที่อบอุ่นนั้นได้เสมือนเป็นน้ำทิพย์ที่ชะโลมความชื่นใจมาให้อย่างบอกไม่ถูก "เอาครีมนี่ไปใช้นะ ทามือวันละสองครั้งทุกวัน อีกหน่อยก็ดีขึ้น" วันต่อมา..เยาท์สกี้ก็คงรู้สึกโล่งอกที่ฉันตัดสินใจเดินทางไปยังที่คุณนายได้แนะ..ไฮน์เบอร์ค ชายแดนฝั่งเชคโก ที่มีชื่อเสียงในด้านความเป็นธรรมชาติที่สวยงาม ป่าเขียว ลำธารใส ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันมีกระเป๋าเดินทางใบเดียวที่ข้างในคือสิ่งของที่คุณนายจัดหามาให้ทั้งนั้น รวมทั้งเอกสารเดินทางนั่นด้วย ตลอดระยะของการเดินทาง ฉันก็ยังไม่วายหวาดผวาว่าเอกสารนั่นอาจไม่ศักดิ์สิทธิ์จริง เกสตาโปอาจมาลากตัวฉันไปเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้น ฉันยอมทนนั่งจับเจ่าอยู่กับที่ ไม่ไปไหนเลยตลอดเวลาที่อยู่ในรถไฟ..สมองได้แต่คิดหาคำแก้ตัวกลับไปดังนี้ว่า... "ปล่าวนะ ไม่มีใครช่วยเลย ฉันซื้อตั๋วรถไปด้วยเงินของฉันเอง เรื่องบัตรนาซีนั่น ฉันก็ทำปลอมขึ้นมาเอง เอาของคนอื่นมาแล้วมาแปะรูปใส่ ญาติพี่น้องก็ไม่มีเหลือในเวียนนาเลยสักคน ตัวคนเดียวจริงๆ" นั่นหายถึงว่า ในกรณีที่ถูกเกสตาโปจับได้...แต่จะด้วยปาฏิหาริย์หรืออะไรก็ตามที ฉันได้เดินทางถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ลุงของคาทเธ ที่มีร่างอ้วนใหญ่ ผมดกฟู มายืนรอรับที่สถานรถไฟ และได้ช่วยถือกระเป๋าพร้อมพาไปที่รถเทียมม้าที่นำมาด้วย ตลอดทาง ลุงได้พูดถึงแต่เรื่องอาหารและขนมอร่อยๆที่ภรรยาของแกกำลังจัดการทำขึ้นมาเลี้ยงต้อนรับคนป่วยอย่างฉัน เนื่องจากว่า คุณนายได้ส่งข้อความมาบอกไว้ว่า ฉันไม่ค่อยสบาย มีอาการของโรคกระเพาะเรื้อรัง ที่จำเป็นต้องออกมาพำนักรักษาตัว จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:31:34 ]

ความคิดเห็นที่ 30 คืนนั้น ฉันหลับสบายบนที่นอนอันหนานุ่ม ภายใต้ผ้าห่มนิ่มฟู ไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่า บนมุมหนึ่งโต๊ะเครื่องแป้งข้างที่นอนได้จัดเป็นมุมบูชาเล็กๆที่มีภาพของท่านผู้นำ อีกทั้งประดับประดารอบๆไปด้วยธงนาซี และ แจกันดอกไม้.. อนิจจา..นี่จะให้หมายความว่า ท่านผู้นำฮิตเล่อร์ได้ปกป้องดูแลฉันในยามหลับสนิทงั้นหรือ น่าขำจริง !!!! บนโต๊ะอาหารเช้าที่เพียบพร้อมไปด้วยขนมนมเนยสารพัดชนิด ฉันได้พบแขกที่มาพำนักอีกชุดหนึ่ง พวกเขาสามี ภรรยา และ ลูกสองคน มาจากเมือง Linz ภายใต้การสนับสนุนของนโยบายท่องเที่ยวทั่วในมหาอาณาจักรไรค์ ของฮิตเล่อร์ อันเป็นการหาเสียงให้กับพรรคด้วยประการหนึ่ง ฉันพยายามฝืนกลืนอาหารเหล่านั้นเข้าไป เพราะสมองได้สั่งว่า ควรที่จะต้องทำร่างกายให้แข็งแรงที่สุด ในยามนี้ เห็นทีจะอ่อนแอไม่ได้ แต่..ลุงนั่นก็ไม่สนใจในอาการของฉันมากมายเท่าไหร่ เขาพร่ำพูดถึงแต่ความดีของท่านผู้นำอย่างโน้น อย่างนี้ อย่างไม่มีหยุดปาก "โอ้ว..ท่านเป็นคนดีที่ฟ้าประทานมาให้เราทีเดียว" "ท่านรักและเมตตาพวกเด็กๆอย่างหมดใจ" "ท่านไม่ใช่เก่งแต่เรื่องการเมืองและการปกครองเลยนะ ท่านยังซาบซึ้งในศิลปะอย่างหาตัวจับยาก" "อนาคตของชาติกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด เรากำลังมีดินแดนทำกินที่ยื่นไปถึงโปแลนด์ ถึงรัสเซีย เราจะมั่งคั่งเกินกว่าใครๆ" พูดจบ..ลุงนั่นก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นชู พร้อมทั้ง อวยพรให้กับฮิตเล่อร์ด้วยเสียงอันดังก้องทุ่ง.. ส่วนฉันอดรนทนไม่ได้ ท้องใส้พาลขย้อนอาหารที่ฝืนกินเข้าไปจนออกมาเกือบหมด เสียงลุงเปรยๆไล่หลังมาให้ได้ยินว่า "ยายหนูนั่น มันไม่ค่อยสบาย น่าสงสารจริง กินอะไรก็ไม่ค่อยได้" จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:32:37 ]

ความคิดเห็นที่ 31 ไม่ถึงอาทิตน์ ฉันก็กลับสู่เวียนนา ลุงและป้าผู้อารีได้จัดการห่อขนมปังอบสดๆ เนยแข็ง มาให้ไว้กินระหว่างทาง ซึ่งฉันได้นำมันมาให้กับเยาท์สกี้และพ่อหนูน้อยออตโต ได้ลิ้มรส..ตาหนูได้ใช้ฟันหน้าซี่เล็กๆที่เพิ่งขึ้นแทะขนมปังที่ได้มานั้นอย่างเอร็ดอร่อย.. ส่วนฉันได้ออกไปพบกับคริสตัล เพื่อนเก่าที่ร้านกาแฟ เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก และ ยังคงซ่อนแฟนหนุ่มชาวยิว เบอร์สกี้ ไว้ในใต้ถุนร้านเหมือนเดิม ในการพุดคุยเธอได้เล่าว่า "อันโตน ไรเดอร์ เธอจำได้ไหม..เพื่อเราที่เรียนรัฐศาสตร์น่ะ ....." "อย่าบอกนะ..ว่า..ว่า.." "นั่นแหละ ใช่..เขาตายในฝรั่งเศส" สิ้นประโยค..น้ำตาฉันหยดลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ...นึกถึงภาพที่ครั้งหนึ่งเราคือเพื่อนกัน..เฮฮาด้วยกัน คริสตัลกำลังเป็นวิตกกังวลในเรื่องที่พ่อของเธอ นายเดนเนอร์ ผู้ซึ่งทำงานในหน่วยวิศวเครื่องยนตร์ให้กับกองทัพที่กำลังสู้รบทางฝั่งรัสเซีย เธอเล่าว่า "ข่าวจากวิทยุที่มาจากทางฝั่งนั้น มีว่า พวกบอลเชวิค ต่างทิ้งให้ประชาชนของตัวเองอดอยาก และหนาวตาย ทหารหนีเอาตัวรอดกันหมด ส่วนฉันกลับไม่เชื่อนะ เพราะเธออย่าลืมซิว่า แม่ฉันก็เป็นรัสเชี่ยนคนหนึ่ง และชาวรัสเซียไม่ใช่คนขี้ขลาดอย่างที่เขาว่ามาหรอก คอยดูซิ ท่านผู้นำจะต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสมจากรัสเซีย ไม่เชื่อ เธอคอยดูไปนะ" พูดจบ คริสตัลก็หันมาโอบไหล่ฉันไว้ด้วยความปราณี พร้อมกับถามว่า "แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไป?" "ไม่รู้ซิ..คงต้องไปโปแลนด์มั้ง?" "อย่าไปเลย ไปอยู่กับคุณนายเถอะ เธอมีเส้นสายวงในเยอะแยะ เพราะว่าเมื่อก่อน เธอได้เป็นผู้อุปถัมภ์สนับสนุนพรรคในยุคแรกๆ ตอนนี้พวกเขาก็เลยถือว่า คุณนายคือผู้มีบุญคุณ เห็นไหมล่ะ พวกนาซีได้ ให้ร้านที่ยึดมาจากยิวตระกูล อาเช่อร์ ไปฟรีๆ แต่พวกนั้นก็โชคดีนะ ที่ไหวตัวหลบออกนอกประเทศไปก่อนได้ เห็นจะมีก็แต่เธอนี่แหละ จะทำอะไรก็ไม่ทำ.." พูดจบ คริสตัลหันมาทุบหลังฉันเบาๆอย่างสัพยอก..แต่ เผอิญว่า มันไม่ขำเลยสำหรับฉัน จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:33:42 ]

ความคิดเห็นที่ 32 คุณนายไนเดอรัลล์ เงยหน้าจากการรินกาแฟจากกากระเบื้องอย่างดี ขึ้นมาทักทายอย่างดีใจ ที่เห็นฉันก้าวเข้าไปหาในห้อง "มานั่งซิ..ขนมอร่อยๆของชอบของเธอทั้งนั้นเลย..ฉันจำได้ แต่..เอ..ทำไมถึงกินอะไรไม่ได้เลยล่ะ ตอนที่ไปพักผ่อนที่ชนบทน่ะ?" "ขออภัยค่ะ ดิฉันไม่ได้เจตนาที่จะไม่ทาน..แต่" "ไม่ต้องแต่..ฉันรู้ดีว่าเธอกำลังไม่ค่อยสบาย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์แบบนี้นะ ฉันคงจะต้องจับเธอส่งไปโรงพยาบาลแล้วละ อ้อ..ถามหน่อยเถอะ เธอมีลุงที่ชื่อว่า คุณหมอ อิกนาตซ์ ฮอฟมันน์ ใช่หรือไม่?" "ค่ะ..แต่คุณลุงได้เสัยชีวิตแล้ว ท่านฆ่าตัวตาย" "ฉันรู้จักกับท่านด้วย และภรรยาสาวของท่านได้หลบหนี..ฉันเป็นคนที่ช่วยจัดการส่งข้าวของออกไปให้กับเธอจากออสเตรีย" "โอ้..คุณเองน่ะหรือคะ ที่ แม่เล่าว่า มีคนช่วยเหลือป้า.." ฉันถึงกับโผเข้าไปขอบคุณ และยังสับสนในใจว่า ในเมื่อเธอไม่รังเกียจยิว แต่ทำไมเธอจึงฝักใฝ่นาซีถึงขนาดเข้าร่วมพรรค ซึ่งเธอได้ตอบข้อสงสัยมาว่า "เมื่อตอนเป็นสาวๆนะ..ฉันได้ไปทำงานให้กับคุณ ไนเดอรัลล์ ในฐานะเลขานุการิณี เผอิญว่า ท่านมาต้องตา ต้องใจในตัวฉันเข้า ในที่สุด ฉันก็เลยตกเป็นภรรยาลับที่ไม่ลับของท่านเข้า เนื่องจาก ภรรยาของท่านจริงๆนั้น ไม่มีการสมาคมหรือพูดจากันมานานหนักหนา แต่ท่านก็หย่ากันไม่ได้ เนื่องจากทั้งคู่เป็นคาทอลิคที่มีกฏบัญญัติที่เคร่งครัดในเรื่องห้ามการหย่าร้าง ทีนี้ พอพรรคนาซีกำลังเริ่มเติบโต นโยบายของพรรคมีว่าจะยกเลิกกฏข้อห้ามเรื่องหย่านี่..ฉันก็เลยสนับสนุน ซึ่งในที่สุด เราก็ได้แต่งงานกันจนได้ ถึงแม้ว่ามันอาจจะสายไปสำหรับการที่จะมีทายาทสืบสกุล แต่ฉันก็ได้เกียรติยศ และ ทรัพย์สินทุกอย่างมากองอยู่แทบเท้า" ไม่น่าเชื่อเลย..ว่า..เพราะความอยากแต่งงาน และการมีหน้ามีตาของผู้หญิงดีๆคนหนึ่ง ต้องทำให้เธอตัดสินใจเลือกเส้นทางเข้าร่วมกับพรรคที่ร้ายกาจอย่างนาซี ! จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:34:41 ]

ความคิดเห็นที่ 33 คืนนั้น..ฉันนอนที่ห้องชั้นล่างในร้านของคริสตัล โดยเลือกซอกเล็กๆซอกหนึ่งที่มีกล่องกระดาษปิดบังตัวอยู่ ยามที่เดินผ่านไปมาภายนอก สอดส่องไฟฉายเข้ามาเป็นครั้งเป็นคราว ฉันถึงกับต้องกลั้นหายใจ รู้สึกหวาดผวาแทนเพื่อผู้ที่ให้ความอุปถัมภ์ เพราะถ้าเกิดเกสตาโปจับฉันได้ คนที่จะต้องรับโทษทัณฑ์ไปด้วย นั่นคือ คริสตัล แม่เพื่อนรัก ฉะนั้น..ฉันควรจะต้องที่หลักที่เกาะใหม่ให้เร็วที่สุด วันรุ่งขึ้น..ฉันได้พบกับลุง ฟีลิกซ์ โรเมอร์ เราเดินสวนกันโดยที่เขาไม่ได้ทันสังเกต ส่วนฉันรีบตีวงกลับ..และเดินตามในระยะห่างๆไม่ให้เป็นที่พิรุธ และเข้าไปทักทายในยามที่ปลอดคน ลุงเล่าว่า..เกสตาโปได้มาที่บ้านครั้งหนึ่ง แต่ลุงได้แก้ตัวไปว่า กำลังจะเดินทางออกนอกประเทศไปยังอาฟริกาใต้ เมื่อเกสตาโปของดูเอกสาร ลุงก็บอกว่า ได้ส่งเอกสารทั้งหมดไปยังสำนักงานเพื่อขอบัตรเดินทาง พวกเกสตาโปกลับไปอย่าง..เชื่อสนิท (เพราะ คนพวกนี้บางคนไม่ได้ฉลาดอะไรมากมายนัก) คืนนั้น ฉันพำนักอยู่กับลุง แต่ไม่กล้าที่จะย้ายเข้าไปอยู่ด้วย เกรงว่า เพื่อนบ้านจะสงสัย เพราะลุงอายุมากแล้ว จู่ๆ มีผู้หญิงสาวมาอยู่ด้วยจะเป็นที่ผิดสังเกตต่อสายคนคนอื่นๆ แม่ได้เขียนจดหมายมาเล่าให้ฟังว่า..ญาติสาวของฉัน เซลม่า ลูกของลุงคนหนึ่ง ได้ถูกส่งตัวไปโปแลนด์ แฟนหนุ่มของเธอผู้ซึ่งกำลังถูกเกณฑ์ไปทำงานในโรงงาน รู้ข่าวเข้า ถึงกับสละสิทธิกรรมกรโรงงานเครื่องยนตร์ กลับมายังเวียนนา เพื่อที่จะขอเคียงข้างเดินทางไปยังโปแลนด์กับเซลม่า เรื่องนี้ช่างจับใจและแสนโรแมนติกอย่างเหลือเกิน ฉันถึงกับลงทุนอ้อนวอน เปปปิ ให้ร่วมหัวจมท้ายด้วยกัน ไปโปแลนด์ด้วยกัน ไปผจญอุปสรรคข้างหน้าโดยไม่แคร์ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งไม่มีผลใดๆ เพราะเขาปฏิเสธอย่างทันควัน แต่..อย่างน้อยเขาก็ได้ไอเดียจากความคิดนี้ โดยการใช้เป็นข้อต่อรองกับแอนนาผู้เป็นมารดา ว่า.. "ถ้าไม่ช่วย...ก็จะไปอยู่กับอีดิธที่โปแลนด์" จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:35:30 ]

ความคิดเห็นที่ 34 ในที่สุด แอนนาก็หาที่ให้ฉันได้ซุกหัวนอน นั่นคือ ห้องว่างๆข้างๆที่เจ้าของกำลังเดินทางไปพักผ่อน และได้ฝากกุญแจไว้ให้ กับเธอเผื่อฉุกเฉิน ที่นั่น..ฉันได้พำนักอยู่หลายคืนพอสมควร หากแต่ในสภาพที่ไม่สามารถใช้ห้องน้ำ หรือ เปิดไฟได้ เพราะเกรงว่าเพื่อนบ้านจะคิดว่าเป็นขโมยขึ้น และแจ้งตำรวจ และแล้ว..ในวันหนึ่ง แอนนาก็โผล่มาแต่เช้า เธอรีบกระชากแขนฉันให้ออกไปจากห้อง ปากก็ไล่ว่า..รีบไปจากที่นี่ซะ..เพราะเจ้าของเขาจะกลับมาแล้ว..ไป ไป๊... ฉันออกมายืนนอกถนน ไม่รู้จะไปที่ไหน..เคว้งคว้างไปหมด สมองสั่งการอะไรไม่ถูก เพราะถ้าตัดสินใจไปโปแลนด์ตอนนี้ แล้วฉันจะได้พบกับแม่หรือไม่ ไม่มีใครรู้ และ คืนนี้เล่า..จะนอนที่ไหน? ระหว่างที่เดินเก้ๆกังๆ ฉันถูกเฉี่ยวด้วยจักรยานที่ผ่านมาจนล้มลง.. "เดินระวังหน่อยซิ" "ขอโทษค่ะ" "ชายร่างผอมบางคนนั้น ยิ้มให้ด้วยไมตรี ถามให้แน่ใจ ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรก่อนที่จะเดินจูงจักรยานและชวนคุยว่า "ไอ้พวกนาซีนี่มันทำให้เวียนนาเสียหมด มันตั้งด่านตรวจไปทุกมุมถนน ถ้าผมเลือกได้นะ ขอเอานาย ฟอน ชูส์ชนิคค์กลับมาดีกว่า แต่ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาได้ล้มหายตายจากไปที่ไหนนะ ไปแวะหาอะไรดื่มกันหน่อยดีไหม?" "ไม่ละค่ะ ดิฉันต้องรีบไป" "ไปน่า ครึ่งชั่วโมงเอง" เขามีทีท่าตั้งใจจริงในการชวนครั้งนี้ ในที่สุด ฉันจึงไปนั่งเป็นเพื่อนได้หน่อยนึง ก่อนลาจาก เขาผู้นั้น ได้ให้เหรียญที่ระลึก เป็นรูปของนักบุญเซนต์ แอนโทนี่ ไว้เป็นเครื่องคุ้มครอง ฉันรู้สึกประทับใจจนน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาปริ่มขอบตา "เอ้า..จะร้องไห้ไปทำไม..ผมไม่ได้ขอคุณแต่งงานนะ แค่ให้ของที่ระลึกเท่านั้น" เขาหยอกล้อแบบเอ็นดู และจนกระทั่งบัดนั้นถึงบัดนี้ เหรียญที่ระลึกนั้นก็ยังอยู่กับตัวเสมอ จากคุณ : WIWANDA - [ 23 เม.ย. 48 11:37:00 ]

ความคิดเห็นที่ 35 คุณวาดครับ ถ้ากระทู้ฮิตเลอร์นี่คลังกระทู้เก่ามีทุกภาคครับเว้นภาค 3-8 ครับ ........... จากคุณ : ryzon - [ 23 เม.ย. 48 12:09:31 ]

ความคิดเห็นที่ 36 หาไม่เจอค่ะ จำชื่อกระทู้ไม่ได้ หาจากชื่อ คุณวิวันดาแล้วก็ยังหาไม่เจอเลย โอ๊ย.....ทำไงดี จากคุณ : vad (vad) - [ 24 เม.ย. 48 14:59:56 ]

ความคิดเห็นที่ 37 ขออนุญาตแทรกกระทู้พี่วิฯ ส่งข่าวถึงคุณวาดนะครับ... คุณวาดเข้าไปที่กลุ่มห้องสมุดก่อนนะครับ คลิกที่ "คลังกระทู้เก่า" พอเข้าไปได้แล้วก็ search หาเลยครับยังมีอยู่ นี่เป็นส่วนนึงที่ผมลองหามาให้ดู ฮิตเล่อร์ ๒๓ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3010261/K3010261.html ฮิตเล่อร์ ๒๔ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3051221/K3051221.html ฮิตเล่อร์ ๒๕ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3078623/K3078623.html เชลย ๑ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3301494/K3301494.html เชลย ๒ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3305864/K3305864.html เชลย ๓ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3317900/K3317900.html เชลย ๔ http://topicstock.pantip.com/library/topicstock/K3335573/K3335573.html ไหนๆ ก็ไหนๆ นะครับ โฆษณาโฮมเพจซะเลย อัพเดทแล้วครับ http://www.geocities.com/drsak/ รวมผลงานเก่าๆของพี่วิฯ จากคุณ : ha ha yee - [ 26 เม.ย. 48 08:04:35 ]

ความคิดเห็นที่ 38 ขออนุญาตคุณวิวันดาตอบคุณ ha ha yee หน่อยนะคะ ถึงคุณ ha ha yee ค่ะ   ได้กระทู้ทั้งหมดที่ต้องการแล้วค่ะ ด้วยการไปซื้อชั่วโมงเน็ตมาใหม่ และเข้าไปในhttp://www.geocities.com/drsak/ นั่นแหละค่ะ แบบว่า เสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย อะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ เฮ้อ...ความจริงทำอย่างนี้ตั้งแต่แรกก็หมดเรื่องแล้ว..      แต่อย่างไรก็ดี ขอขอบคุณ คุณ ha ha yee มากนะคะที่สละเวลาพ่อลูกอ่อนมาช่วยเหลือค่ะ ขอบคุณอีกครั้ง... จากคุณ : วาด (vad) - [ วันแรงงาน 01:23:56 ]

ความคิดเห็นที่ 39 ได้เวลาขึ้นกระทู้ใหม่นะคะ ความคิดเห็นนี้ได้แตกไปยังกระทู้ K3454100 จากคุณ : WIWANDA - [ 4 พ.ค. 48 11:17:22 ]