ความคิดเห็นที่ 1 อ้าว..ซ้ำแฮะ เพราะรูปนี้เคยลงไปแล้ว..ขอแก้ตัวอีกทีค่ะ จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:11:10 ]

ความคิดเห็นที่ 2 ยายออกไปช่วยคนทำความสะอาดลากที่นอนออกไปตาก จนเกิดอุบัติเหตุที่กล้ามเนื้อที่ท้องเกิดปริขึ้นมา จึงได้เข้าโรงพยาบาลเพื่อรับการผ่าตัด แต่ยายไม่ได้รอดออกมา.. เพราะได้เสียชีวิตขณะที่อยู๋บนเตียงผ่าตัดนั่นเอง ตา..แทบไม่เชื่อว่ายายจะรีบด่วนจากไปอย่างรวดเร็วแบบนั้น จึงเสียใจมาก และ ทำใจให้ยอมรับการสูญเสียครั้งนี้ไม่ได้เลย ตายังเรียกหาและมองหายายเสมอๆ และหลังจากที่ยายจากไปไม่นาน เหล่านานาชาติในยุโรปได้จัดส่งตัวแทนของแต่ละประเทศเข้ามาประชุมในญัตติเกี่ยวกับการที่จะยื่นมือมาช่วยชาวยิวในออสเตรียกันได้อย่างไร การประชุมครั้งนี้ ได้จัดอย่างหรูหราที่ Evian-les-Bains รีสอร์ตและสปาชั้นดีที่เทือกเขาแอลป์ฝั่งฝรั่งเศส บริเวณใกล้กับทะเลสาบเจนีวา นายไอคมันน์ได้ส่งตัวแทนไปเข้าร่วมประชุมด้วย พร้อมทั้งข้อความที่ประกาศอย่างเยาะเย้ยต่อผู้ที่เข้าร่วมประชุมว่า "ได้เลยขอรับ ถ้าท่านมีจิตเมตตาจะช่วยพวกยิวจริงแล้ว..ช่วยได้เลย..เชิญครับ ยิวที่ฉลาด นิสัยดี ความรู้สูง อันเป็นรากฐานของสังคมออสเตรียในปัจจุบัน เชิญเลือกไปได้เลย ตามราคาดังนี้ครับ..400 เหรียญ(ยูเอส) ต่อหัว..อ้าว..นั่งนิ่งทำไมล่ะครับ แพงไปหรือไง ถ้างั้นเอางี้ ..ผมลดให้เหลือหัวละ 200 ว่าไง.. ยังสนใจจะช่วยไหมล่ะครับ ??" ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครควักเงินออกมาสักสลึง ยกเว้นผู้นำของ Dominican Republic ที่ได้ยอมเลือกยิวไปกลุ่มหนึ่ง เพื่อไปช่วยในการปรับปรุง ฟื้นฟูเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ของประเทศ (ได้ข่าวว่า..พวกเขาทำสำเร็จด้วยนะ) จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:12:43 ]

ความคิดเห็นที่ 3 วันที่ 9 พฤศจิกายน 1938 ฉันงดการไปทำงานที่บ้านนายเดนเนอร์หนึ่งวัน เพราะวันนั้นคือ วันที่เราต้องไปส่ง ฮันซี่ที่สถานีรถไฟเพื่อเดินทางสู่ประเทศปาเลสไตน์ หลังจากที่แม่ได้ถอนเงินจนหมดธนาคารเพื่อจ่ายค่า ใบอนุญาตเดินทางซึ่งเป็นราคาที่สูงลิ่ว จนทั้งฉันและมิมี่ต่างรู้ดีว่า แม่ไม่มีเงินเหลือเลยสำหรับค่าใบอนุญาตของพวกเรา แต่แม่ว่า..เพราะทั้งฉันและมิมี่ต่างก็มีชายคนรักคอยช่วยเหลือ แต่..น้องฮันซี่..เธอไม่มีใครเลยที่จะช่วยประคับประคอง ในกระเป๋าเดินทางใบเดียวของน้อง ตามที่กำหนดนั้น ไม่มีอะไรมาก นอกจากรองเท้า เสื้อผ้าชั้นใน..เสื้อตัว กางเกงตัว กระโปรงชุด และกระโปรงครึ่งท่อน ส่วนแม่ได้เตรียม ใข่ต้ม ขนมนมเนย นมกระป๋อง ให้ไปกินระหว่างเดินทาง ก่อนจาก..พวกเรากอดกันร้องไห้ ยกเว้นฮันซี่คนดียว ที่ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยด เธอย้ำหนักหนาว่า.. "ออกมาจากไอ้ประเทศบ้าๆนี่ให้ได้นะ อย่างเร็วที่สุดด้วย นะ..นะ.." รถไฟเคลื่อนขบวนอออกไปช้าๆ เรามองน้องที่ยืนชะโงกหน้าออกมาทางหน้าต่าง...จนลับหายไป ระหว่างทางที่เดินกลับมาบ้านนั้น เราได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมมาแต่ไกล..เหลียวมองไปทางต้นเสียง..ก็พบกับแสงไฟแดงฉานขึ้นมาขอบฟ้าไกลๆโน่น.. นั่นหมายความว่า อีกด้านหนึ่งของเมืองกำลังเกิดเพลิงใหม้ครั้งใหญ่ เสียงรถหวอของนาซีวิ่งกันให้พล่าน เสียงทหารที่ยกกันมาเป็นกองทัพ..เอะอะ ชุลมุน ท่าทางเอาเรื่อง ทั้งฉันและมิมี่ต่างรีบจูงแม่คนละคนละข้าง..พาวิ่งออกไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว.. เมื่อมาถึงบ้าน คนที่ดูแลอาคาร คุณนายฟาลัต ได้ยืนรออยู่ชั้นล่างด้วยสีหน้าเป็นกังวล รีบบอกพวกเราว่า.." พวกมันกำลังพังโรงสวดทั่วเมือง และเข้าทำลายร้านค้าของชาวยิวแทบทั้งหมด คืนนี้ต้องอยู่กับบ้าน ออกไปไหนไม่ได้เลยเชียว" (9-10 พฤศจิกายน 1938 คือวัน Kristallnaght ที่เล่ามาแล้วในเรื่อง ฮิตเล่อร์...วิวันดา) จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:17:37 ]

ความคิดเห็นที่ 4 สักพักเดียว มิโลก็ก้าวเข้ามา ด้วยท่าทางที่เหนื่อยหอบ ใบหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังขอว่า " ขอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ คุณนายฮาห์น เพราะว่ามีข่าวออกมาว่าคืนนี้พวกนาซีจะ ไปเกณฑ์ชายหนุ่มตามบ้าน เพื่อเอาไปเข้าค่ายแรงงาน ไม่รู้ว่าจะเป็นที่ไหน ดักเฮา หรือ บัคเชนวัลด์ " แล้วเขาก็ไปนั่งบนโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง มิมี่รีบไปนั่งแทบพื้นซบแทบเข่าชายผู้เป็นที่รักด้วยความเห็นใจ.. เสียงเพล้ง พล้าง ดังมาจากอีกฝั่งของถนน เสียงผู้คนที่กำลังทำลายข้างของอย่างบ้าคลั่งดังมาเป็นระลอก..จนเวลาสี่ทุ่ม ที่ญาติของฉันคนหนึ่งชื่อ เออร์วิน ที่เป็นนักเรียนแพทย์ ก็เข้ามาขอหลบภัยอีกคน..เขาว่าเขาเพิ่งกลับจากการปฏิบัติการในห้องแลบ และมาประสบเหตุการณ์เผาโรงสวด และเห็นกับตาว่า ชาวยิวถูกลากไปซ้อมจนสลบ จึงรีบกลับหลังหันมาทางทิศทางนี้.. ต่อมา..เปปปิ..ก็อีกคนหนี่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง และเป็นคนเดียวที่ดูมีสติมากกว่าคนอื่นๆ..ท่าทางเขาเยือกเย็นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาว่า "พวกม็อบเดี๋ยวมันเหนื่อย..ก็สลายตัวไปเอง จะมีอาร๊ายย นอกจากเศษกระจกที่ต้องทำความสะอาด ซ่อมซะ เดี๋ยวอาทิตย์หนึ่งผ่านไปคนก็ลืมแล้ว" เขาพูดอย่างง่ายๆ ที่ทำให้พวกเราทุกคนต่างหันไปจับจ้องที่เขาพร้อมทั้งคิดว่า จะบ้าไปหรือปล่าว? แม่หลุดปากออกมาว่า..แหม..เธอนี่น่าไปเป็นทนายจริงนะ..เพราะมองเห็นแต่ทางได้.. เขารีบแก้ตัวว่า.."ปล่าวหรอกครับ..เพียงแค่ผมไม่อยากให้แม่หวานใจของผมต้องมาเป็นกังวล" ว่าพลางเขาก็ลูบไล้ไปที่หน้าผากฉันเบาๆ และเอ่ยต่อว่า "เดี๋ยวหน้าย่น..ไม่สวยนะ" แค่นั้นพร้อมกับการโอบประคองให้ไปนั่งคู่ด้วยกันบนโซฟา ก็ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาอย่างประหลาด เปปปิเป็นคนนิสัยดีอย่างนี้เสมอ กล้าหาญ และอยู่เคียงข้างพวกเรามาโดยตลอด แม้แต่ยามที่ภัยมาจ่อถึงประตูบ้าน..เขาช่างน่าบูชาเสียเหลือเกิน !! จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:20:11 ]

ความคิดเห็นที่ 5 แต่แล้ว..จู่ๆ ร่างท้วมๆของแอนนาก็พรวดพราดเข้ามา ตัวเนื้อสั่นไปด้วยความโมโหโกรธา เสียงเธอกรีดก้องว่า "อยู่นี่เอง..ไอ้โง่..หนอย...ชั้นสู้อุตส่าห์ไปติดสินบนใครต่อใครเพื่อที่จะให้แกพ้นออกจากความเป็นยิว..เอาแกมาเป็นคริสเตียนจนได้ แล้วไง..แล้วง๊ายยย.. คืนนี้ที่ใครต่อใครเขาต่อต้านพวกยิวบ้านี่..ถึงขนาดทั้งเผาทั้งรื้อ แล้วแกทำงัย..ดันมานั่งเอ้อระเหยเป็นใข่แดงในบ้านยิว.. แกไม่รู้หรือไง ว่าใครๆเขาก็รังเกียจพวกมันทั้งนั้น ไป..กลับไปบ้านกับชั้นเดี๋ยวนี้" เท่านั้นไม่พอ..แอนนาหันมาทางฉันพร้อมชี้หน้าว่า "ปล่อยเขาไปนะ..แม่อีดิธ ถ้าหล่อนว่าหล่อนรักเขาจริง เพราะขืนมาอยู่กับหล่อน ลูกชั้นจะได้ถูกลากคอไปเข้าคุกด้วย ชั้นมีลูกชายคนเดียว ที่เปรียบเสมือนทุกสิ่ง..ทุก..อย่างงงง" เสียงเธอเริ่มขาดหายเป็นห้วงด้วยก้อนสะอื้นในตอนท้ายๆ..แม่ก็ยังอุตส่าห์ใจดี..ไปรินบรั่นดีมาให้ซดปลอบใจแก้วหนึ่ง เปปปิรวบรวมสติได้ จึงพูดว่า "แม่ครับ..เลิกโวยวายซะทีเถอะ อายเค้า ผมกับอีดิธ เรากำลังจะหาทางออกไปจากที่นี่ อาจจะเป็นอังกฤษ หรือ ปาเลสไตน์" "อาไรนะ..ไหนแกว่าใหม่ซิ..นี่หมายความว่าพวกแกกำลังคิดจะทิ้งชั้นไปงั้นเหรอ..โธ่เอ๋ย..ในที่สุด หญิงม่ายที่น่าสงสารอย่างฉันก็ไม่มีใครเหลียวแลจริงๆ" แอนนาเริ่มออกท่าออกทางกราดเกรี้ยวมากขึ้น..และ..สลับรำพัน "แม่...ขอเสียทีเถอะ คำว่าหญิงม่ายที่น่าสงสารเนี่ย แม่ลืมไปแล้วหรือ ว่า สามีแม่ ก็คือ นายฮอฟเฟอร์ไงล่ะ เขาก็ดูแลแม่ดีนี่" ประโยคนี้จากปากของเปปปิเล่นเอาแอนนาสะอึก เพราะ ในที่สุดความลับที่เก็บงำไว้ต้องมาเปิดเผยต่อหน้าคนหลายคน..แต่เธอก็หายอมไม่ ยังคงอาละวาดต่อไป "เอาซี้..แกจะทิ้งชั้นไปใช่ไหม..ถ้างั้นชั้นก็ไม่ขออยู่ให้มันเกะกะนัยตาของแก..มะ..ชั้นจะฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเดี๋ยวนี้" ว่าแล้ว เธอก็รีบไปที่หน้าต่าง ทำท่าจะปีนไปบนรางกระถางต้นไม้ เหมือนจงใจจะเตรียมกระโดดสู่เบื้องล่าง.. ชายหนุ่มรีบคว้าเอวที่แสนเทอะทะของมารดา เข้ามาสู่อ้อมอก และลูบหลังลูกไหล่ปลอบประโลม "ไม่เป็นไรนะครับ..โอ๋..โอ๋..." แต่แอนนาก็ยังโวยไม่เลิก ว่า..ไปกลับบ้านเดี๋ยวนี้..เลิกกับมันซะ..อย่าไปยุ่งกับมันอีก !! จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:22:50 ]

ความคิดเห็นที่ 6 หลังจากที่คนทั้งสองลับร่างๆไปนั้น ฉันพอเข้าใจอะไรได้ขึ้นอย่างลางๆว่า นี่คือเหตุผลที่เปปปิพยายามบ่ายเบี่ยงเสมอ ในเรื่องที่จะออกไปจากออสเตรีย เขาจะไปได้อย่างไร ในเมื่อ แอนนาออกอาการกราดเกรี้ยว ทั้งพยายามขู่ด้วยการฆ่าตัวตายแบบที่เห็น โซ่พันธนาการที่รัดรึงเขาไว้นั้น มันช่างแข็งแรงที่ปลดออกได้ยากยิ่ง เพราะโซ่นั้น คือสิ่งที่แอนนาเรียกว่า "ความรัก" เราทั้งหมด.. นั่งนิ่งเงียบ ปล่อยให้เสียงของการล้างผลาญในคืน Kristallnaght ดังกรีดก้องกังวานเข้าไปในหู และบาดเข้าไปถึงใจ.. มิมีแต่งงานกับมิโล..ในเดือน ธันวาคม 1938 และได้หลบหนีออกไปยังอิสราเอลได้ในเดือน กุมภาพันธ์ 1939 แม่ต้องขายเครื่องเรือนเกือบหมดทุกชิ้นเพื่อจะจ่ายค่าเดินทางแบบใต้โต๊ะ ซึ่งแม่บอกว่า..มีเงินเหลือพอที่จะยัดเยียดฉันให้ออกไปนอกประเทศได้อีกคน แต่..ฉันปฏิเสธความหวังดีของแม่ครั้งนี้อย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด เพราะ ฉันคงทนไม่ได้ที่จะต้องจากชายผู้เป็นที่รักไปสุดขอบฟ้า ข่าวร้ายๆของบ้านเมืองได้เกิดขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง หลังจากที่ฮิตเล่อร์ได้เข้ามาเหยียบย่างในออสเตรีย..และในที่สุด ฮิตเล่อร์ก็ได้เข้าไปยึดครองเชคโกสโลวาเกียอย่างง่ายดาย ตามความเห็นชอบของนายกรัฐมนตรีอังกฤษ นาย แชมเบอร์เลน ในเดือน มีนาคม 1939 แม่รับฟังข่าวนี้ด้วยท่าทีหมดอาลัยตายอยากในชีวิต และพึมพำขึ้นมาว่า "ถ้าพวกโกยิม..ไม่มาปกป้องกันเองแล้ว..เราจะหวังว่าเขาจะมาช่วยเหลือเราได้อย่างไร?" { Goy หรือ Goyim คือ คำที่ชาวยิวเรียกชาวตะวันตกที่ไม่ใช่ยิว } ข่าวร้ายๆต่อมาคือ เหล่าญาติของพวกเราที่เชคโก..ต่างได้ถูกจับเข้าคุกและต้องยอมเสียทรัพย์สมบัติทุกชิ้นที่มี เพื่อแลกกับอิสรภาพ หลายคนต้องลี้ภัยเข้าไปในรัสเซีย.. เราพยายามไปเยี่ยมตาที่เมืองสตอคเคโรบ่อยๆ เพราะ ตาเริ่มเจ็บออดๆแอดๆ บรรดาน้องและญาติของแม่ก็ไปผลัดกันไปดูแลอย่างไม่ให้ขาดตอน จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:26:01 ]

ความคิดเห็นที่ 7 วันหนึ่ง..มีทหารมาทุบโครมๆที่หน้าประตูบ้าน เสียงนั้นมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงที่ว่า ท้องใส้มันเกร็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ข่าวที่ทหารคนนั้นนำมาบอก.. นั่นคือ รัฐบาลนาซีได้ยึดบ้านและร้านค้าจักรยานของตาไปให้แก่ชาวออสเตรียนคริสเตียนที่แสนดีไปแล้ว และ..นั่นหมายถึงว่า เราต้องไปรับตามาอยู่ด้วย หมดสิ้นกันที..สตอคเคโรที่รัก...!! หมดสิ้นไปหมด บ้านที่เปรียบเสมือนชีวิตของตาและยายที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากว่าสี่สิบปี ข้าวของทุกอย่างไม่ว่าถ้วยโถโอชาม จนถึงเตียงไม้เก่าแก่ ผ้าลูกไม้ถักของยาย ถูกปล้นเอาไปอย่างต่อหน้าต่อตา ฉันดูแลตาอย่างใกล้ชิด และพยายามปรุงอาหารที่ชอบให้ ตาจะขอบคุณเบาๆ แต่คงแย้งด้วยความเกรงใจอย่างเต็มที่ว่า "อร่อยสู้ที่ยายทำไม่ได้นะ" "หนูทราบค่ะ..ตา" "เอ้อ..แล้วยายไปไหนล่ะ" "ยายเสียแล้วค่ะ" "อ้อ..จริงนะ..ลืมไป" ตาพูดด้วยเสียงสั่นสะท้าน ทอดสายตามองดูมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยแตกและหยาบกร้านจากการทำงานหนักมาตลอดชีวิต และไม่วายถามว่า "เมื่อไหร่..จะกลับไปบ้านได้ซะที?" แต่..ตาก็ไม่ได้ทรมานอะไรมากมาย เพราะ วันรุ่งขึ้นตาก็ได้จากไปอย่างสงบ.. บ้านที่ตาคร่ำครวญถึง และอยากจะกลับไปอย่างเหลือเกินนั้น..คือ เลขที่ 12 Donaustrasse, Stockerau ทุกวันนี้มันก็ยังถูก(คนอื่น)ครอบครองอยู่ จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:27:51 ]

ความคิดเห็นที่ 8 สวัสดีค่ะ หนูตามมาอ่านห้องนี้ด้วย จากคุณ : ศรีธนา - [ 7 มี.ค. 48 00:29:31 ]

ความคิดเห็นที่ 9 มาถึงคราวของเราบ้าง..คุณนายฟาลัตผู้ดูแลตึกได้มาหาเราพร้อมด้วยน้ำตาและจดหมายขับไล่ในมือ..บอกว่า "เจ้าของตึกก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ เพราะรัฐบาลนาซีสั่งมา" ฉันและแม่จึงต้องออกจากบ้านที่เราเคยอยู่..ไปยังสลัมยิวในเวียนนา ซึ่งที่นั่นคือ แฟลตของป้าของมิโล คุณนาย เมมอง ที่มีญาติหญิงวัยกลางคนอีกสองคน ที่รวมอยู่ด้วย เมื่อเราไปเพิ่มอีกสอง รวมเป็นห้า.. ห้องพักเล็กๆนั่น จึงต้องอยู่กันอย่างแออัด ที่วันๆนึงต้องเดินชนกันไม่รู้ว่ากี่รอบ แต่ไม่ว่าครั้งไหน เราต่างมักขอโทษกันด้วยมารยาทอันดีทุกครั้ง ฉันและแม่ ช่วยกันหาเลี้ยงชีพด้วยการรับซ่อมแซมเสื้อผ้า ไม่ใช่การตัดเย็บตามสั่งอย่างแต่ก่อน ยิ่งในระยะนั้น การเย็บที่เราได้รับทำมากที่สุด..นั่นคือ การเอาเข้า..เพราะชาวยิวทุกคนรอบข้าง เริ่มผอมเอา ผอมเอา.. แต่..เยาท์สกี้ แม่ญาติสาวของฉันกลับอ้วนเอา อ้วนเอา...เธอได้หาโอกาสคุยกับฉันในวันหนึ่งด้วยใบหน้าอาบนองไปด้วยน้ำตา "ฉันรู้ดีนะ ว่าไม่ควรจะมาท้องเอาในตอนนี้ แต่ออตโตเขากำลังจะออกไปรบที่แนวหน้า จะมีโอกาสกลับมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ เราเลย..เลย..รักกันถี่ไปหน่อย มันก็เลยท้องเนี่ย..จะทำอย่างไรดีล่ะ ช่วยกันคิดหน่อยซิ.. บางทีพวกเขาคงไม่ทำอะไรกับเด็กหรอกนะ เธอว่ามั๊ยย..อีดิธ มันน่าจะมีทางยกเว้นนะ เพราะอย่างน้อยพ่อของเด็กก็ไม่ใช่ยิว แถมยังเป็นทหารอีกด้วย" "งั้นมั๊ง.." ฉันตอบไปตามแกน ทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้..นาซีหรือ..จะมีการยกเว้น "ฉันพยายามสมัครไปหางานทำเป็นแม่บ้านที่อังกฤษ..คิดว่าเขาอาจจะไม่รู้ว่าฉันท้อง แต่ที่ไหนได้ พวกเขารู้ทันทีที่เห็นฉันเลย" พูดจบ เยาท์สกี้ก็หันมาจ้องตาฉันเขม็ง พร้อมทั้งเน้นเสียงพูดต่อไปว่า "ฉันจะท้องไม่ได้นะ อีดิธ..ฉันต้องไปหาหมอให้เร็วที่สุด" จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:30:14 ]

ความคิดเห็นที่ 10 สรุปว่าเราไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากติดต่อไปที่เพื่อนเก่า โคห์น ที่เพิ่งจบแพทย์ศาสตร์ พร้อมทั้งใบประกอบโรคศิลป แต่เมื่อไปถึง..จึงทราบว่า พวกนาซีได้ยึดทุกอย่างไปจากเขาจนสิ้น แม้กระทั่งการห้ามทำการรักษา โคห์นเล่าให้พวกเราฟังว่า เอลฟิ เวสเตอร์ไมย์ ได้เข้าเป็นสมาชิกนาซี และได้อนุญาตให้ทำการรักษาวินิจฉัยโรคทั้งๆที่ยังไม่จบแพทย์ศาสตร์เสียด้วยซ้ำ แต่ด้วยความเวทนา..โคห์นจึงตรวจครรภ์ของเยาท์สกี้อย่างตามมีตามเกิด แต่ไม่สามารถกระทำ abortion ให้ได้ เพราะเขาบอกว่า มันเสี่ยงต่อชีวิตจนเกินไป เพราะเครื่องไม้เครื่องมือไม่มี อีกทั้ง..เป็นการเสี่ยงต่อการติดเชื้อ เขาบอกว่า "กลับไปบ้านเถอะ ไปรักษาตัวเองจนถึงกำหนดคลอด แล้วก็เลี้ยงเขาให้ดี" เยาท์สกี้จึงกลับไปบ้าน ไปช่วยออตโต..เก็บข้าวของลงกระเป๋าเพื่อจะออกไปรบที่แนวหน้าโปแลนด์ ก่อนลาจาก..เขาจูบเธอ พร้อมกับสัญญาว่าจะกลับมา >>>ขออธิบายเพิ่มนิดนึงค่ะ..ในยุคสมัยนั้น ยิวในยุโรปมีหลายประเภท ที่มาแตกแขนงแยกออกไปเพราะการแต่งงานผสมนั้นก็มีมาก บางคนไม่ทราบด้วยซ้ำว่า ต้นตระกูลเป็นยิว เพราะไม่มีการปฏิบัติสืบทอดกันมา..พวกนี้เขาเรียกว่า พวก Secular หมายถึงพวก "outside of religion" แต่มักจะทราบกันด้วยนามสกุล ที่มักมีต่อด้วย baum, thal, meyer นี่ละค่ะ ในยุคที่มีการต่อต้านยิว..หลายๆคนจึงต้องเปลี่ยนนามสกุลถึงกับมีการซื้อขายเอกสารอันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว หรือ มีการให้พวกไฮโซตกยาก(ที่มี von..ทั้งหลาย) ยอมรับเป็นลูกบุญธรรมก็มี (ตัวอย่างคือ รมต.ต่างประเทศของฮิตเล่อร์ นาย Joachim von Ribbentrop ที่ไปขอใช้นามสกุลของคนอื่น ทั้งๆที่ของตัวเองได้ทำลายหลักฐาน ไปหมดจนเป็นที่น่าสงสัย) ช่วงข้าวยากหมากแพง เศรษฐกิจตกต่ำถึงขีดสุดอย่างนั้น เงินซื้อได้ทุกอย่างเชียวค่ะ จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:31:47 ]

ความคิดเห็นที่ 11 สวัสดีค่ะ คุณศรีธนา ขอบคุณค่ะที่ตามมาอ่านถึงในห้องสมุด เรื่องร้านอาหารในไกลบ้านเดี๋ยวบ่ายๆจะเข้าไปเขียนต่อ.. จากคุณ : WIWANDA - [ 7 มี.ค. 48 00:34:09 ]

ความคิดเห็นที่ 12 . ยังอยู่เหมือนกันครับ แต่ถูกจำกัดเวลา ไม่งั้นบ่นปวดคอ ปวดไหล่ขึ้นอีกละก้อ โดน กกบ. แจกใบแดงเพิ่มโทษอีกเท่าตัว ฐานไม่เข็ดหลาบแน่ ยังคงอัศจรรย์ใจกับสิ่งที่พี่ทำจริงๆ นับถือ นับถือ นับถือ ขอคารวะ กราบ กราบ กราบ . จากคุณ : ชอบแช้งค์ - [ 8 มี.ค. 48 12:25:39 ]

ความคิดเห็นที่ 13 โฮมเพจรวมเรื่องไวน์, ฮิตเล่อร์, เชลย, กบฏยังค์เติร์ก อัพเดทแล้วครับ ที่ http://www.geocities.com/drsak/ ลืมบอกเรื่องสำคัญคือไวน์ตอนที่ ๗ ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อนนะครับ มีที่นี่ที่เดียว ขอบคุณครับ จากคุณ : ha ha yee - [ 8 มี.ค. 48 15:04:16 ]

ความคิดเห็นที่ 14 ฉันและแม่ถึงคราวถังแตกอย่างรวดเร็ว เพราะ ค่าจ้างในการซ่อมเสื้อผ้านั้นมันช่างน้อยนิด เหลือแค่ชิ้นละ สตางค์แดงเดียว(หนึ่ง groschen ออสเตรีย หรือเทียบเท่ากับ หนึ่ง pfennigs เยอรมัน) จนเราทั้งสองต้องใช้ระบบแลกเปลี่ยนข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น แม่ปวดฟันอย่างสุดแสนทรมาน จะไปหาหมอยิวก็ไม่ได้ เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่ถูกห้ามการรักษา และด้วยความช่วยเหลือของเปปปิ แม่จึงได้มีโอกาสไปหาหมออารยัน ซึ่ง หมอต้องการค่าถอนฟันเป็นทอง แม่จึงต้องถอดสร้อยให้ไปเส้นหนึ่ง หมอส่ายหน้า..บอกว่าไม่พอ แม่ก็ถอดให้ไปอีกเส้นหนึ่ง..หมอก็ยังส่ายหน้าอีก.. ในที่สุด แม่ต้องถอดไปให้อีกเส้น รวมเป็นสาม...สำหรับฟันผุๆเพียงซี่เดียว ฉันพยายามไปตามเก็บหนี้เก่าๆซึ่งเป็นค่าผ่อนจักรยานและจักรเย็บผ้า..ที่ลูกค้าซื้อเงินผ่อนไปจากตา.. แต่..ทุกคนต่างหัวเราะเยาะ และปิดประตูใส่หน้า เพราะ ในตอนนั้นไม่มีใครโง่มาจ่ายเงินคืนให้"ยิว" เพราะ รัฐบาลได้สนับสนุนการ"ชักดาบ"ครั้งนี้อย่างทั่วถึง น้ามาเรียน..น้องสาวของแม่คนหนึ่งได้แต่งงานไปกับ นายอดอล์ฟ โรบิเชค ที่ทำงานให้กับบริษัทดานูป อันเป็นบริษัทเดินเรือส่งสินค้า ที่ Belgrade ซึ่งน้ามาเรียนได้ฝากพัสดุอันเป็นกล่องที่เต็มไปด้วยอาหารแห้ง เครื่องกระป๋อง มาให้เราได้อาศัยใช้ยังชีพแบ่งกันกินทั้งบ้าน รอดตายไปได้อย่างลำเค็ญ ถ้าคุณคิดว่า..พวกออสเตรียนทั้งหลายที่ต่างอ้างว่า ไม่เคยรู้เรื่องเลยในการพวกยิวได้ถูกปล้นทรัพย์สิน..และถูกบีบคั้นอย่างแสนสาหัสขนาดนี้.. ฉันจะบอกให้ฟังว่า..ทุกอย่างคือการมดเท็จทั้งสิ้น พวกเขารู้ดีอยู่แก่ใจทุกอย่าง เพราะ ครั้งหนึ่ง ฉันถูกตำรวจจับในการเดินข้ามถนนผิดระเบียบ และจะต้องเสียค่าปรับที่เป็นจำนวนเงินไม่น้อย แต่พอตำรวจทราบว่า ฉันเป็นยิว..เขาก็ปล่อยตัวฉันไปอย่างง่ายๆ เพราะ พวกเขารู้ดีว่า ขังไว้ในคุกก็ป่วยการ เปลืองขนมปังปล่าวๆปลี้ๆ เพราะ พวกยิวต่างกรอบเป็นข้าวเกรียบทั้งนั้น ฉะนั้น..พวกคุณเห็นหรือยังว่า..ไอ้ที่มาอ้างกันปาวๆว่า ไม่เค๊ย ไม่เคยรู้เรื่องเลย..ว่าอะไรได้เกิดขึ้นกับเพื่อนมนุษย์(ชาวยิว)นั้น..ไม่เป็นความจริงแน่นอน !! จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:14:36 ]

ความคิดเห็นที่ 15 ความรักของคริสตัลก็ช่างลุ่มๆดอนและมีอุปสรรคขวากหนามมากมาย เพราะการเมืองนาซีล้วนๆ.. เธอเล่าให้เรื่องฟังอย่างกลัดกลุ้มว่า.. "อีดิธ..ไอ้พวก SS นะ..มันสร้างความเดือดร้อนอย่างไม่หยุดยั้งเลยเชียว โดยเฉพาะไอ้กฏหมายนูเรมเบอร์คบ้าบอนั่นก็อีก..ที่ว่า ปู่ย่าตายายทั้งสองสายต้องเป็นอารยันทั้งหมด ลูกหลานจึงจะเป็นอารยัน และถ้า ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีเชื้อสายยิว ลูกหลานก็ให้นับว่าเป็นยิว..ไม่ว่าจะเกิดในประเทศไหนก็ตาม..ใช่ม๊ะ..แล้วอะไรเกิดขึ้นเธอรู้ปล่าว..เบอร์สกี้ แฟนฉันน่ะ พ่อเขาเป็นยิวที่เกิดในเชคโก..." "ตายจริง.." ฉันตกใจถึงกับต้องอุทาน "งั้นนะซิ..แต่ทีนี้นะ..มันมีเรื่องยุ่งยิ่งกว่าอีก คือ พ่อฉันน่ะ เขาช่วยยัดเงินใต้โต๊ะไปซื้อเอกสารมายืนยันได้ว่า บรรพบุรุษทั้งสองสายของพ่อเบอร์สกี้ เป็นอารยันทั้งสองฝั่งจนได้ เป็นการดำเนินงานที่เข้าท่าใช่ม๊ะล่ะ?" "แหม..โล่งอก." ฉันก็พลอยถอนหายใจเฮือกไปกับเธอ "แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะซิ..เพราะทันที่ที่ทำเอกสารที่ว่าพ่อของเบอร์สกี้เป็นอารยันแท้ๆเสร็จสิ้นลง..พวกนาซีเรียกชื่อเขาไปเกณฑ์ทหารทันที" "ตายแล้ว.." ฉันใจหายวูบ "พอพ่อของเบอร์สกี้ไปรับหมายเกณฑ์ตามที่เรียกเท่านั้น..เขาก็เห็นชัดว่าไม่ใช่อารยัน แต่เป็นยิว..ก็เลยถูกจับเข้าคุก แต่ในขณะเดียวกัน เบอร์สกี้ก็ถูกหมายเกณฑ์เช่นกัน.. เพราะเอกสารที่ซื้อมาดูน่าเชื่อถือว่าเป็นอารยันจริง แต่..พวกนาซีมารู้ทีหลังว่า เบอร์สกี้มีพ่อที่ติดคุก แต่ไม่มีใครรู้ว่า ติดคุกเพราะสาเหตุอะไร พวกเขาจึงต้องทำโทษเบอร์สกี้ในฐานะที่ไม่ได้ให้การไปตามความจริง โดยปลดเขาออกจากการเป็นทหารเกณฑ์ และส่งตัวกลับเวียนนา แล้วอะไรเกิดขึ้นอีกเธอรู้ไหม..? "อะไรเหรอ??" "ก็ขณะที่เบอร์สกี้กำลังเดินทางกลับมาเวียนนานั้น หน่วยทหารนั่นถูกระเบิดของพวกฝรั่งเศสกู้ชาติตายเรียบเลย" ฉันรู้สึกเสียใจที่ได้รับทราบถึงการสูญเสียชีวตของทหาร แต่ก็ยังดีใจลึกๆที่ได้รู้ว่า ..อย่างน้อยๆก็ยังมีขบวนการต่อต้านนาซีอยู่ในโลกนี้จริงๆ "แต่ตอนนี้ พวกเขาคงรู้แล้วละ ว่า เบอร์สกี้คือลูกยิว..เพราะว่าพวกเกสตาโปเริ่มออกตามหาตัวเขาแล้วละ" "โอย..แย่แล้ว" ฉันรู้สึกใจหายวูบ จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:17:28 ]

ความคิดเห็นที่ 16 "แต่..ฉันหาทางออกไว้แล้วละ พ่อได้ซื้อร้านเล็กให้ฉันร้านนึงจากชาวยิวสำหรับทำการค้าแบบขายของที่ระลึก กระจุกกระจิกอะไรอย่างนั้น..ซึ่งมีสิทธิที่จะจ้างนักบัญชีมาช่วยงาน ฉันก็เลยจะจ้างเบอร์สกี้นี่แหละ" "แต่มันเสี่ยงมากนะ คริสตัล เดี๋ยวพวกนั้นก็แห่กันมาที่ร้านเธอหรอก" "พวกเขาเคยมากันแล้ว..และบอกให้ฉันไปรายงานตัวที่สำนักงานเกสตาโปในวันพรุ่งนี้" คริสตัลตอบหน้าตาเฉย.. "อย่าไปเลยนะ..อย่าไปเสี่ยงเลย คริสตัล..เธอเป็นอารยัน จะไปไหนก็ไปได้ น่าจะออกไปนอกประเทศ ไปให้พ้นๆจากวงจรนาซีนี่เถอะ" ฉันรีบเตือนด้วยความเป็นห่วง "พ่อกำลังจะไปทำงานในหน่วยการสร้างเครื่องต่อสู้อากาศยานที่มุนสเตอร์ แต่ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ อีดิธ" การที่คริสตัลจะไปที่สำนักงาน Brown House ฉันไพล่ไปนึกถึงเมื่อตอนที่ฮันซี่ น้องสาวถูกพวกเกสตาโปจับไปนั่งทรมานให้เย็บกระดุมขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่คริสตัลกลับไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนเลยสักนิด..เธอว่า " อีดิธที่รักจ๋า..ขอยืมเสื้อสีเหลืองที่มีลายปักเป็นรูปนกไปใส่หน่อยนะ..รับรองน่า ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย" จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:19:13 ]

ความคิดเห็นที่ 17 วันรุ่งขึ้น คริสตัลเฉิดฉายในเสื้อสีเหลืองตัวสวยด้วยฝีมือตัดเย็บของแม่ฉัน ซึ่งเธอสวมใส่ได้อย่างพอดีตัว ปากทาด้วยสีแดงสวย ขนตาถูกปัดให้เป็นสีเข้ม เธอเดินกระโปรงบานพริ้วไปตลอดทางจนถึงสำนักงานเกสตาโป ที่เมื่อไปถึง..เหล่าผู้ชายที่นั่น ต่างพากันชะเง้อคอยาวข้ามเคาน์เตอร์มาคอยสบตากับสาวงาม คริสตัล ผู้กอง..คนที่เป็นเจ้าของเรื่อง ออกมาต้อนรับแบบแสร้งทำท่าขรึม "คุณเดนเนอร์.. คุณมีลูกจ้างที่มาทำบัญชีให้ที่ร้าน ตอนนี้เขาไปที่ไหนเสียล่ะครับ.." "อ๋อ..พนักงานทำบัญชีของดิฉันน่ะหรือคะ..ตอนนี้ยังอยู่ในการเดินทางไปหลายที่น่ะค่ะ เพราะเพิ่งส่งโปสการ์ดมาให้ฉันนี่เอง" "ถ้ากลับมาเมื่อไหร่..ให้มารายงานตัวที่นี่นะครับ" "ได้เลยค่ะ ดิฉันจะให้เขามาทันที" ว่าแล้ว..เธอก็ยิ้มหวานปานหยดให้กับผู้กองหนุ่มนั่น ผู้ซึ่งจับมือเธอขึ้นไปจุมพิตเบาๆและขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงกาแฟ ซึ่ง เธอมิได้ปฏิเสธ "ว่าอะไรนะ..เธอไปออกเดทกับพวกเกสตาโปเชียวหรือ?" ฉันเอะอะลั่น "แหม..มันก็แค่เลี้ยงกาแฟน่ะ จะเป็นไรไป.." คริสตัลรีบอธิบายต่อว่า "ขืนไม่ไปซิ..จะได้มีพิรุธเป็นที่สงสัยแย่..แต่อีตาผู้กองนั่น ก็ขอนัดเจอครั้งต่อไปนะ ฉันเลยตัดบทบอกไปว่ามีแฟนเป็นทหารอยู่แนวหน้าเหมือนกัน และ ไม่อยากทำอะไรให้คู่รักไม่สบายใจ" คริสตัลยิ้มยียวนแบบผู้ชนะ..พร้อมกับทำท่ากรีดกรายส่งเสื้อตัวสวยนั่นคืนมาด้วยมาดราวกับดาราฮอลลีวูด เพราะด้วยฝีมือของสาวน้อย.. เบอร์สกี้จึงเป็นยิวที่โชคดีที่สุดในโลก เพราะเขานั่งทำงานอย่างสบายใจในใต้ถุนร้านของเธอ จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:20:51 ]

ความคิดเห็นที่ 18 เปปปิแวะมาเยี่ยมทุกวันหลังจากเลิกงาน.. เขาได้งานทำที่ศาลในตำแหน่งเสมียนพิมพ์งาน ซึ่งกว่าจะเดินมาถึงซึ่งใช้เวลากว่า สี่สิบห้านาทีก็ปาเข้าไปทุ่มนึง และเขามักจะวางนาฬิกาไว้บนโต๊ะ เพื่อที่จะได้ไม่ลืมที่จะออกเดินทางกลับบ้านในเวลา สามทุ่มสิบห้า เพื่อจะได้ถึงตามเวลาที่แอนนากำหนดไว้ให้คือ ต้องกลับบ้านเวลาสี่ทุ่มตรง.. ความรักของเราทั้งสองไปไหนไม่ได้ไกล นอกจากการเดินออกไปนั่งคุยกันที่สวนสาธารณะ หรือ แอบไปพรอดรักกันบ้างในแฟลตของเขา.. แต่ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เรากำลังจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกล้ำ เสียงเอะอะมาจากห้องชั้นล่าง..ที่มีเสียงของหญิงได้ร้องรำพันออกมาด้วยความเจ็บช้ำว่า "อย่าเอาเขาไปเลยค่ะ...ได้โปรด เขาไม่มีความผิดอะไร..กรุณาเถิดค่ะ" แต่..ไม่มีผลอันใด นอกจากเสียงฝีเท้าคนหลายๆคนที่กำลังเดินขึ้นลงบันได..เข้าทำการจับกุมผู้คนในอาคารนั้น.. ทั้งฉันและเปปปิ ..ต่างเต็มไปด้วยความหวาดผวา อารมณ์รื่นในรสกามา..เหือดหายไปสิ้น.. วันรุ่งขึ้น..เปปปิไม่ได้ไปทำงาน..และไม่ไปปรากฏตัวอีกเลย ไม่ใช่เพราะว่าถูกไล่ออก แต่..เป็นเพราะต้องหยุดไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ดังเช่นพวกครึ่งยิว ค่อนยิวทั้งหลาย.. เปปปิอยู๋ในฐานะที่ลำบาก..เพราะ ไม่สามารถที่จะได้รับบัตรปันอาหารสงเคราะห์ยิว..เพราะ ตอนนี้เขาไม่ใช่ (ตามเอกสาร) และไม่สามารถไปรับบัตรปันส่วนของฝ่ายอารยัน..เพราะ..ถ้าไป..ก็จะถูกเรียกไปเกณฑ์ทหาร แอนนา..ต้องไปสบถสาบานไฟแลบกับเจ้าพนักงาน ว่า เธอสูบบุหรี่จัดมาก เพื่อที่จะได้โควต้าเพิ่ม (เอาไปเผื่อลูก) กลางวันเขาจะไปนั่งเงียบๆตามปาร์คโดยไม่ทำตัวให้เป็นที่สนใจใดๆ ส่วนเวลาว่างทั้งหมด เขาใช้มันไปหมดไปโดยการร่างบทบัญญัติรัฐธรรมนูญให้กับออสเตรียเอาไว้ใช้ ในอนาคต..ยามที่ปลอดยุคนาซี น่าตลกดีไหม..แฟนฉัน..พ่อนักปราชญ์เปปปิที่บังอาจร่างตัวบทกฏหมายว่าด้วยรัฐธรรมนูญเพื่อปกครองประเทศ..ทั้งๆที่ยังไม่รู้สถานะของตัวเองซะด้วยซ้ำว่าเป็นราษฏรเต็มขั้น หรือ ครึ่งขั้น หรือ ยังมีสิทธิในการเป็นพลเมืองเหลืออยู่กับเขาหรือเปล่า..? จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:25:49 ]

ความคิดเห็นที่ 19 ปี 1939 เยอรมันบุกโปแลนด์ อันเป็นเหตุให้ฝรั่งเศสและอังกฤษประกาศสงครามตูมขึ้นมา.. พวกเราต่างยินดีกันเป็นอย่างยิ่ง เพราะคิดว่า อย่างไรเสียในที่สุด ก็จะต้องมีคนมาต่อต้านนาซีอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ฉะนั้น..การที่ยังคงอยู่ในเวียนนาก็นับว่าเป็นความคิดที่ดี เพราะอีกหน่อย ฮิตเล่อร์ก็ต้องล้มหายตายจากไป แต่..ใครเล่าจะไปรู้ว่า..พอสงครามเกิดขึ้นมา..ช่องทางที่จะสามารถออกสู่ประเทศอื่นๆต่างถูกปิดตายไปจนหมด คนแก่และคนป่วย(ยิว)ต่างหมดทางที่จะอยู่รอดไปได้ อย่างรายของ คุณนาย Liebermann ภรรยาหม้ายของศิลปินภาพวาด(เยอรมัน-ยิว)ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง Max Liebermann ยอมปลิดชีพของตัวเองในวันที่เกสตาโปบุกไปจับ.. ญาติของฉัน คุณตาหมอ Ignatz Hoffman ที่เป็นลุงของแม่ แกแต่งงานใหม่กับหญิงที่มีอายุน้อยกว่ามาก และอยู่กันอย่างมีความสุขมาตลอด และก่อนที่เกสตาโปจะไปจับ..คุณตากลืนยาพิษฆ่าตัวตาย และก่อนตายได้บอกให้เมียหนีไปให้เร็วที่สุด ไม่ต้องเป็นห่วงคนแก่อย่างแก.. และ..เธอก็หนีรอดออกไปได้จริงๆ พร้อมกับสมบัติที่มีค่า พวกยิวที่มีพื้นฐานมาจากโปแลนด์ในเยอรมันและออสเตรีย ถูกส่งตัวกลับไปยังภูมิลำเนาเดิม..ผู้หญิงแก่ที่อยู่ร่วมห้องกับเราสองคน ต่างก็มาลาเพราะจะโดนส่งตัวกลับ เราได้ส่งพัสดุไปให้พวกเขาตามที่อยู่ในโปแลนด์ที่ได้ให้ไว้ โดยผ่านศูนย์สงเคราะห์ยิวในกรุงวอซอว์ แต่..พัสดุ ได้ถูกส่งกลับ เนื่องจาก เป็นการผิดกฏหมายที่จะส่งของให้ชาวยิว.. เราได้รับคำแนะนำจากเพื่อนบ้านว่า..ให้เขียนที่อยู่ผู้รับเป็นภาษาโปลิช และ..พัสดุนั่นได้ถึงมือผู้รับจริงๆ อย่างน่าอัศจรรย์นัก จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:28:51 ]

ความคิดเห็นที่ 20 ต่อมา..เราเริ่มขาดการติดต่อในระหว่างเพื่อนและญาติพี่น้อง เพราะดูเหมือนต่างคนเริ่มล่องลอยหายไปจากพื้นดินราวกับโลกหมดแรงดึงดูด หรือไม่ก็ถูกสูบหายไปในดิน..ตามรอยเท้าของทัพของนาซีที่เดินหน้าไปในยุโรปอย่างไม่หยุดยั้ง.. น้ามาเรียนส่งข่าวมาบอกว่า เธอและสามีกำลังจะย้ายไปอยู่ในอิตาลี.. น้าริชาร์ดและเมีย..ส่งโปสการ์ดมาจากเมืองจีน.. น้องฮันซี่, มิมี่ และ มิโล..ต่างเดินทางถึงปาเลสไตน์อย่างปลอดภัย แมกซ์ สเตอร์นบาช ญาติของเรา..เป็นศิลปินมือหนึ่งที่จบจากวิทยาลัยศิลปแห่งเวียนนา (ที่ฮิตเล่อร์พยายามสอบเข้าถึงสองครั้งแต่ไม่ผ่าน) ได้เดินทางข้ามเขาหนีไป เราหวังว่า ป่านนี้เขาคงเอาตัวรอดไปถึง สวิตเซอร์แลนด์ ส่วนฉัน..ได้ขอยืมเสื้อตัวสีม่วงสวยของคริสตัลไปใส่ถ่ายรูป เพื่อที่จะได้ให้เปปปิเก็บไว้ดู เพราะสังหรณ์ใจว่า..จากนี้ไปเราคงหาโอกาสพบกันยาก..หรือ อาจต้องแยกจากกัน แต่เปปปิก็ยังเชื่อมั่นว่า มันคงไม่เลวร้ายถึงขนาดนั้น.. ทั้งๆที่ ตัวอย่างก็มีให้เห็นๆคือ ออตโต ออนเดรจ สามีของเยาท์สกี้ ที่ หายไปในแนวหน้าไม่มีใครได้ข่าวคราว เขาไม่ได้รู้ได้เห็นซะด้วยซ้ำ ว่า เยาท์สกี้ได้ลูกชายและตั้งชื่อว่า ออตโต..ตามพ่อ ความหวังของฉัน เหลือเพียงอย่างเดียว คือ รอให้เยอรมันพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนี้ ขอให้ฝรั่งเศสสู้รบอย่างแข็งขัน หรือ ขอให้อิตาลีเข้าร่วมกับอังกฤษ หรืออเมริกาโจนเข้ามาร่วมรบ..เพียงแค่นั้น..เยอรมันก็ต้องแพ้อย่างแน่นอน จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:31:37 ]

ความคิดเห็นที่ 21 แต่วันหนึ่งของปี 1940 ..ในขณะที่ฉันและเปปปิกำลังเดินเล่นเลียบแม่น้ำดานูป เสียงใครคนหนึ่งตะโกนข้ามฟากมาจากอีกฝั่งหนึ่งไกลๆว่า.. "ฝรั่งเศสแพ้แล้ว.." พร้อมทั้งเสียงไชโยโห่ก้องของประชาชนที่เต็มไปด้วยความปิติในชัยชนะของเยอรมันดังขึ้นมาอย่างอื้ออึง ฉันกลับรู้สึกหมดแรง สิ้นหวัง..ท้องไส้พลอยปั่นป่วนไปหมด ..หายใจขัด แขนขาหมดเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อไป.. เปปปิต้องเดินประคองพากลับจนถึงบ้านเขา และจัดการเอายาระงับประสาทของแอนนามาจับกรอกปากฉันหนึ่งเม็ด พร้อมทั้งเฝ้าดูว่าฉันได้กลืนมันลงไปอย่างไม่มีตุกติก ในยามต่อมา ที่ อิตาลีร่วมประกาศสงครามกับฝรั่งเศสและอังกฤษนั้น..ฉันคว้ายานี่มากลืนกินเองเชียว..โดยไม่ต้องมีใครมาบังคับ เพราะ ความรู้สึกได้บอกกับตัวเองว่า อนาคตของเราได้หมดสิ้นแล้ว..เราถูกปิดตายอยู่ในอาณาจักรเผด็จการของฮิตเล่อร์อย่างไม่มีทางรอด.. เปปปิ..ไม่ยอมสิ้นหวังเหมือนอย่างฉัน..เขายังคงสม่ำเสมอต่อเรา อีกทั้งน้ำใจในการแบ่งปันอาหารจากฝ่ายอารยัน เช่น กาแฟ เนยแข็ง หนังสือ มีมาให้อย่างเป็นประจำ จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:33:34 ]

ความคิดเห็นที่ 22 ในขณะที่ ชาวยิวที่ได้หนีหลุดรอดเงื้อมมือของนาซีไปได้ จำนวน 100,000 ถึง 185,000 อันเป็นเหตุให้นาซีได้ออกกฏมาใหม่ว่า ชาวยิวในออสเตรียจะต้องมีการขึ้นบัญชี โดยการเอาปืนมาจ่อบังคับให้ไปรวมตัวกันที่จตุรัสกลางเมือง แบ่งตามวัน..ตามตัวอักษรนามสกุล เช่น..วันนี้ F พรุ่งนี้..คือ G และ มาถึง H ก็คือวันที่ 24 มิถุนายน 1941 ฉันและแม่..ไปยืนเข้าแถวตั้งแต่เช้า ใครที่เป็นลมเราก็ช่วยกันพยุง..พาไปเข้าร่มให้พ้นแดด.. เกสตาโปขับรถบรรทุกเวียนไปเวียนมา พร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อมาทางพวกเรา คนหนึ่งกระโดดลงมาจากรถ..มากระทุ้งแม่และฉัน พร้อมทั้งบอกว่า "ไป..ไปขึ้นรถ" "ไปไหน..ไปทำไม" เราถาม "ไม่ต้องมาถามคำถามโง่ๆ..ไปอียิว..ไปขึ้นรถ" เสียงมันสำราก เราทั้งสองขึ้นไปบนรถบรรทุกนั่น..ฉันจับมือแม่ไว้แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย และมันได้พาเราไปที่ทำงาน ที่มีพวก SS ส่งเอกสารมาให้ตรงหน้า พร้อมกับยื่นปากกา บอกว่า "แกทั้งสองต้องออกไปทำงานในไร่ ลงชื่อรับรู้ซะ" เท่านั้นเอง..เลือดแห่งความเป็นนักกฏหมายของฉันก็ฉีดพล่านไปทั่วร่าง..การโต้แย้งเพื่อหาทางออกได้เกิดขึ้น ฉันชี้ไปที่แม่ก่อนที่จะร่ายวาจาออกมาว่า "หญิงชราคนนี้ไม่ควรจะมาที่นี่.." พูดพลางก็ดันตัวแม่ไปยืนข้างหลัง.. "เพราะเธอไม่ใช่ชาวเวียนนา อีกทั้งไม่ใช่ยิว แกเป็นแค่อดีตลูกจ้างของฉันที่มาเป็นเพื่อนเท่านั้น.." "ไม่ต้องพูดมาก..เซ็นชื่อซะ" "ดูซิ..แกก็แก่ปานนั้น จะเอาไปทำงานในไร่ได้อย่างไร แถมเป็นโรคใขข้อด้วย..ทำงานไม่ได้หรอก ถ้าพวกคุณอยากได้คนทำงานนะ ไปเลือกเอาซิที่แถวนั่นน่ะ มีน้องสาวของฉันอยู่ชื่อว่า เกรสเช่น..อายุแค่ 22 แข็งแรง ทำงานเก่งยังกะอะไรแน่ะ..ยิ่งเรื่องงานในไร่นี้ถนัดมาก..ไปดูซิ" ฉันเริ่ม"มั่ว"ในข้อมูลเพื่อให้พวกเขาเบนความสนใจไปจากแม่. "เอาละ..เอาละ..เลิกพูดซะที..หุบปาก ยายแก่แกไปได้แล้ว.." ว่าแล้วเจ้าหมอนั่นก็คืนอิสรภาพให้กับแม่..ส่งตัวเธอกลับออกไปข้างนอก ส่วนฉัน..เซ็นชื่อลงไปในกระดาษนั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข.. ในนั้นคือ สัญญาการส่งตัวออกไปทำงานในไร่ที่ตอนเหนือของเยอรมัน และถ้าฉันไม่ไปปรากฏตัวที่สถานีรถไฟในเช้าวันรุ่งขึ้น นั่นหมายถึงการได้รับโทษขึ้นสูงสุด คืนนั้น..ฉันและแม่นอนกอดกันร้องไห้จนรุ่งสาง... จากคุณ : WIWANDA - [ 10 มี.ค. 48 11:36:09 ]

ความคิดเห็นที่ 23 โอย ติดหนึบ กำลังมันเลย คุณป้าวิขา อย่าแกล้งกันเลย จากคุณ : chimpanzee - [ 10 มี.ค. 48 15:44:28 ]

ความคิดเห็นที่ 24 มารออ่านทุกวันเลยค่ะ จากคุณ : มาลัย (มาลัย100) - [ 10 มี.ค. 48 23:20:44 ]

ความคิดเห็นที่ 25 เข้มข้นค่ะ จากคุณ : ศรีธนา - [ 11 มี.ค. 48 00:32:26 ]

ความคิดเห็นที่ 26 "หกอาทิตย์เองนะแม่จ๋า..แค่หกอาทิตย์...แล้วหนูก็จะได้กลับมาบ้าน บางทีตอนนั้นอเมริกาอาจจะเข้าร่วมในสงครามแล้วก็ได้นะแม่.." ฉันพร่ำบอกแม่ในขณะที่กำลังจัดกระเป๋าเดินทางที่มีเพียงใบเดียวกับย่ามที่ใช้สะพายติดตัว แม่บรรจุอาหารเกือบทุกอย่างที่เรามีในบ้าน..ให้ฉันเอาติดตัวไป เปปปิและแอนนาไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ..ท่าทางเขาเคร่งขรึม..แต่ยังอ่อนหวานอย่างเช่นเคย.. เราทั้งสองเดินกุมมือกันไปอย่างเงียบงัน แต่คนเดียวที่พูดไม่หยุด นั่นคือ แอนนา เธอที่มีทีท่าสดชื่น..พูดได้เรื่อยเจื้อยถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้ เธอคงดีใจเสียเหลือเกินที่เห็นฉันจากไปเสียได้ แม่พยายามยื้อเธอให้ไปอีกทางหนึ่ง เพื่อเปิดโอกาสได้เราได้มีโอกาสร่ำลา ซึ่งฉันยังจำได้ดีถึง รอยจุมพิตสุดท้ายจากเขาที่ปะปนไปด้วยคราบน้ำตาของเรา เสียงหวูดรถไฟดังขึ้น..ฉันรีบหันไปกระซิบปลอบแม่ด้วยข้อความเดิมๆคือ "ในสัญญา..หนูจะไปแค่หกอาทิตย์เองนะแม่จ๋า..เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว แม่อย่าห่วงนะจ๊ะ" จากคุณ : WIWANDA - [ 12 มี.ค. 48 12:38:24 ]

ความคิดเห็นที่ 27 ในรถไฟ..ระหว่างการเดินทางในตู้โบกี้นั้น เต็มไปด้วยหญิงสาวมากมายที่ต่างคนต่างคุยกันจ้อ.. แค่ถึงเมือง Melk .. ฉันก็ได้รู้ไปหมดว่า ใครคลอดลูกยังไง เจ็บท้องอยู่กี่วันกี่คืน.. และ ตลอดเวลาจะมีหญิงในเครื่องแบบนาซีที่คอยควบคุม..เดินไปเดินมา ท่าทางขึงขังเอาเรื่อง พอมาถึงสถานีเมือง Leipzig พวกเราทั้งหมดถูกต้อนให้เข้าไปในห้อง ที่มีตำรวจสองนายทำการสั่งให้พวกเราเช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้า ก่อนที่จะส่งไปขึ้นรถไฟต่ออีกสายหนึ่ง คราวนี้ เสียงคุยค่อยเงียบหายไป เพราะทุกคนเริ่มรู้ตัว..และรู้รส แล้วว่า..ตัวเองกำลังอยู่ในสภาพที่เป็นนักโทษ ฉันเลือกที่จะยืนมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทาง.. ดูทิวทัศน์ของท้องทุ่ง และ บ้านไร่ที่สร้างเหมือนๆกันไปหมดของประเทศเยอรมันที่เห็นอยู่ตรงหน้า.. ในที่สุด..ก็ถึง..เมือง Magdeburg ที่เราต้องลากกระเป๋าลงมาจากบันไดชันๆของรถไฟเอง และ ยืนออกันอยู่ที่ชานชาลาด้วยความหนาวเหน็บ จากคุณ : WIWANDA - [ 12 มี.ค. 48 12:44:07 ]

ความคิดเห็นที่ 28 พวกเจ้าของไร่..มาถึงท่าทางกร่างแบบพิกลๆ เพราะคงยังไม่คุ้นกับการที่มี"อำนาจใหญ่โต" ขึ้นมาอย่างรวดเร็วเลยยังทำตัวไม่ค่อยถูก..ต่างก็เขม้นมองพวกเราแบบพินิจพิจารณาราวกับว่า พวกเราคือ ม้า หรือ วัว.. จากนั้น..พวกเขาก็แบ่งเราออกเป็นกลุ่มๆ เจ้าของไร่เล็กๆ ก็เลือกเอาไปได้สองคน....เจ้าของไร่ที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อย ก็เลือกเอาไป แปดหรือสิบคน.. ส่วนฉันไปกับกลุ่มใหญ่..นั่นคือ กลุ่ม 18 คน กับเจ้าของไร่ Mertens ใน Osterberg ซึ่งจัดว่าเป็นไร่ใหญ่มาก มีเนื้อที่ถึง 600 morgens ( คำว่า morgen แปลว่า เช้า หรือ morning ในภาษาอังกฤษ ซึ่งเยอรมันได้จัดแบ่งเป็นอัตราของที่ดิน โดยวัดจากความสามารถของชาวไร่ที่สามารถไถดินได้ในหนึ่งเช้า..จำนวนพื้นที่ที่ไถได้นั้น นับว่าเป็น หนึ่งมอร์เกน) ไร่นี้..มีม้าตัวใหญ่ห้าตัว..มีบ้านหลังใหญ่ของเจ้าของไร่หนึ่งหลัง(ที่พวกเราไม่เคยเข้าไป) โรงนาหนึ่งหลัง และ โรงนอนของพวกเรา เจ้าของคือ คุณนาย Mertens วัยยี่สิบเศษๆ ที่สามีได้ออกไปรบในแนวหน้า และคุณนายเองก็เชื่อในคำพูดของนายเกิบเบิลส์ที่ได้ออกโคสะนาปาวๆว่า "พวกยิวเป็นชนชาติที่น่าเกลียด น่าขยะแขยง เลวร้าย สกปรกโสโครก ขี้ขโมย" แต่พอมาพบกับพวกเราจริงๆเข้า..คุณนายก็ต้องพบกับความประหลาดใจ ที่เห็นสาวยิวรู้จักมารยาทเป็นอย่างดี ทุกคนรู้จัก ใช้คำว่าขอโทษ และ ขอบคุณ.. วันรุ่งขึ้น..คือวันที่พวกเราจะต้องออกไปทำงานในไร่ของเธอ... จากคุณ : WIWANDA - [ 12 มี.ค. 48 12:46:17 ]

ความคิดเห็นที่ 29 มาแอบลงชื่อตามแบบคนแอบอ่าน ... จากคุณ : กาโต้ - [ 13 มี.ค. 48 16:41:27 A:24.126.17.173 X: TicketID:057035 ]

ความคิดเห็นที่ 30 เมื่อคืนเปิดดูหนังท่านนายพลแพตตัน เหมือนที่ป้าเคยเล่าเลยคะ สนุกมาก จากคุณ : chimpanzee - [ 14 มี.ค. 48 08:57:24 ]

ความคิดเห็นที่ 31 มาต่อเร็วเร็วนะคะ จากคุณ : มาลัย (มาลัย100) - [ 14 มี.ค. 48 15:15:26 ]

ความคิดเห็นที่ 32 มาลงชื่อรออ่านค่ะ จากคุณ : Wabbit - [ 16 มี.ค. 48 00:01:55 ]

ความคิดเห็นที่ 33 สวัสดีค่ะ..คุณ กาโต้ คุณ ชิมฯ คุณมาลัย และ คุณ Wabbit เร่งแล้วค่ะ..ตอนนี้ไปนั่งทานกาแฟยังเอาไปพิมพ์ด้วยเลย จริง จริ๊งงง.. ไม่เคยเลยที่จะมีครั้งไหนในชีวิต..ที่ฉันต้องทำงานหนักอย่างแสนสาหัสเช่นนี้มาก่อน เราทุกคนต้องออกไปในไร่ ตั้งแต่หกโมงเช้า จนถึงเที่ยง พักหนึ่งชั่วโมง จากนั้น ก็ต่อไปจนถึงหกโมงเย็น อาทิตย์ละหกวัน หยุดวันอาทิตย์ งานของเราคือ ปลูกถั่ว ต่อด้วยหัวบีต ต่อด้วยมันฝรั่ง และ ตัดหน่อไม้ฝรั่ง (แอสปารากัส) ซึ่งการตัดหน่อของมันนั้น ต้องคุกเข่าไปกับพื้น และต้องก้มตัวลงไปจนชิด เพื่อที่จะใช้มือล้วงลงไปในดิน จนรู้สึกถึงโคนอ่อนแล้วจึงใช้มีดแซะขึ้นมา..เสร็จแล้วก็ต้องกลบดินให้คืนดังเดิม ซึ่งวันๆนึงต้องทำซ้ำกันเป็นพันๆครั้ง.. ฉันรู้สึกปวดตามข้อกระดูกแทบทุกชิ้นในร่างกาย กล้ามเนื้อเขม็งตึง หลังไหล่ร้าวไปหมด ผู้คุมคนงานจอมเฮี๊ยบที่คอยจี้เร่งพวกเรา นั้นชื่อว่า นายเฟรชเนอร์ ที่มีร่างผอมเกร็ง ลุกลี้ลุกลน แต่งตัวราวผู้ดีที่ใส่เสื้อขาวสะอาดสะอ้าน หมวกแก๊ป และ เสื้อกั๊กพร้อมเสื้อนอก.. แต่..ท่าทางแล้งน้ำใจอย่างเห็นได้ชัด วันๆเขาจะยืนคอยกวาดสายตาดูการทำงานแบบไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เมื่อตอนที่ไปเซ็นสัญญา ..ฉันได้รับทราบว่าการมาทำงานครั้งนี้จะเป็นเวลาเพียงแค่ หกอาทิตย์ แต่เมื่อมาได้ยินพวกผู้หญิงที่คุยๆกันบนรถไฟ.. เขาว่าจะเป็นสองเดือน แต่พออีตาเฟรชเน่อร์ได้ยิน คำว่า สองเดือน เขาถึงกับหัวเราะออกมาก๊ากใหญ่ กรีดเสียงแหลมเล็กออกมาว่า "มันก็แล้วแต่นะ..ว่า..ใครทำงานให้ใคร..ยิวอย่างพวกแกก็ต้องมาเป็นทาสเรา ทำงานให้เรา อีกหน่อย ทาสฝรั่งเศสก็ต้องมา และ ทาสอังกฤษก็กำลังจะตามมาอีกไม่นานนี้ ทาสก็ต้องเป็นทาสไปตลอดชาตินั่นแหละ...ข้องใจม๊ะ?" จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 10:59:10 ]

ความคิดเห็นที่ 34 งานต่อไปของฉันคือต้องไปขุดดินในหลุมขนาดใหญ่ ที่ไม่ว่าจะพยายามขุดลึกไปลงไปข้างล่างแค่ไหน ดินที่ร่วนซุยข้างบนก็หล่นลงมาทับถมกลับคืน..จนฉันดูเหมือนกับจะถูกฝังทั้งเป็น นายเฟรชเน่อร์ที่ยืนดูอยู่ ถึงกับตะโกนด่าออกมาด้วยความขัดใจ "อียิวหน้าโง่..โง่บัดซ...ทำงานไม่เข้าเรื่องเลยนะแก..เร่งมือเข้าหน่อย" ฉันปล่อยโฮออกมาด้วยความน้อยใจและเคืองแค้นในโชคชะตา.. ฉันปล่อยให้น้ำตาเจ้ากรรมนั่นมันไหลออกมาอย่างไม่มีการกลั้นไว้ใดๆทั้งสิ้น ให้มันออกมาให้ท่วมหลุมที่กำลังขุดอยู่นี่ และ..ถ้าจะจมตายไปกับน้ำตาของตัวเอง..ฉันก็ยินดี !! นอนคืนนั้น ..ฉันบอกกับตัวเองว่า จะฮึดทำงาน..จะไม่ยอมให้คนชั้นชาวไร่อย่างไอ้บ้านั่น..มาจิกหัวด่าได้อีก และด้วยความอุตสาหะพยายามทุ่มเทกำลังใจและกำลังกายทั้งหมดที่มี อาทิตย์ต่อมา..ฉันกลายมาเป็นหญิงชาวไร่ที่แข็งแกร่งขึ้นมาอย่างทันตาเห็น คราวนี้ ตานั่น..หันไปเล่นงานเชลยหญิงจากรัสเซียแทน..ด่าว่าไม่พอ..เขายังจับหน้าเธอกดลงไปในดินอีกด้วย.. คุณนายเมอร์เทนเจ้าของไร่ เดินมาดูในบางที และ ทักทายพวกเราด้วยคำว่า "ไฮล์ ฮิตเล่อร์" และเธอรู้สึกเก้อๆ..เพราะทุกคนได้แต่มองตอบแต่ไม่มีใครปริปากว่ากระไร จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:01:52 ]

ความคิดเห็นที่ 35 ในโรงนอนไม้กึ่งอิฐของเรา มีด้วยกันอยู่ห้าห้อง..รวมทั้งห้องครัวอีกหนึ่ง ห้องที่ฉันอยู่..มีด้วยกันสี่คน เทลเช่อร์ ที่ค่อนข้างเงียบขรึม ทรูด และ ลูซี่ สองสาวนั่นอายุสิบแปดเท่ากัน และ ฉันที่ไม่มีใครเชื่อว่า (เกือบ)เป็นบัณฑิต และอายุยี่สิบเจ็ดเข้าไปแล้ว ส่วนห้องตรงข้าม..เป็นห้องของสาวหกคน ที่เราเรียกพวกเขาว่า คุณหนูทั้งหก เพราะพวกนั้นเป็นพวกกลุ่มไฮโซมาจากเวียนนา และอีกห้องหนึ่งริมทางเดิน..ก็มีอีกหกคน..หนึ่งในนั้นเป็นสาวยิวจากโรเมเนียที่น่าสงสาร เธอเชื่อว่า ฟรีดา ผมสีดำ..หน้าตาสวยพอใช้ อีกสาวหนึ่ง กำลังท้องสองเดือน ส่วนอีกสาวหนึ่ง..ในอดีตเธอเคยทำงานเป็นสาวใช้ให้กับครอบครัวไฮโซ อย่างกับครอบครัวของกลุ่มคุณหนูทั้งหกนั่น.. เธอจึงเฝ้ามองพวกคุณหนูเหล่านั้นถูกจิกหัวใช้ด้วยความขบขันและสะใจ แต่ต่อมา..ก็ไม่มีใครสนใจเรื่องของใครอีกต่อไป.. เพราะ การทำงานราวกับสัตว์แรงงานทำให้ทุกคนเหนื่อยแทบสลบ.. ความแค้นระหว่าง"ชนชั้น"ต้องเก็บเอาไว้ทีหลัง เตียงนอนของเราเป็นเหล็กที่ปูด้วยที่นอนยัดฟาง..มีผ้าปูเตียงเป็นตาตารางสีน้ำเงินขาว..ผ้าห่มบางๆคนละผืน ซึ่งฉันต้องใส่เสื้อผ้าทับกันหลายๆชั้น ทั้ง เสื้อ กางเกง ถุงเท้า ก็ยังไม่วายหายหนาว จนต้องเขียนจดหมายไปหาแม่ และ เปปปิ เพื่อของให้ส่งเครื่องนอนมาเพิ่ม.. จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:05:06 ]

ความคิดเห็นที่ 36 ต่อมา..ความอดอยากขาดแคลนก็ได้กระจายมาจนถึงพวกเราในที่สุด เพราะ ผงกาแฟที่ได้รับแจกนั้น มันกลายเป็น กาแฟเทียม..ที่ทำมาจากข้าวโพดคั่ว.. ทุกสี่วัน พวกเราจะได้ขนมปังคนละครึ่งก้อน และอาหารกลางวันคือ ใข่ต้มคนละฟอง..หรือ ซุปที่ทำมาจากเศษหน่อไม้ฝรั่งในไร่บ้าง หรือไม่ก็เป็น..ซุปเศษมันฝรั่งต้มบ้าง คืนไหนที่โชคดี พวกเราอาจได้รับข้าวโอ๊ตต้มกับนม ฉันพอได้อาศัยพัสดุจากแม่..ที่มักจะมีขนมเค้กซุกซ่อนมาให้ หรือ สิ่งที่วิเศษสุดและหายากที่สุดในโลก นั่นก็คือ แยมผลไม้.. นางเฟรชเน่อร์ ภรรยาของตาผู้คุมนั่น ช่างวางอำนาจได้อย่างไม่มีใครเกิน ก่อนที่พวกเราจะเดินเรียงแถวออกไปทำงาน หล่อนมักจะตะโกนอ่าน "กฏข้อบังคับชาวยิวในการทำงานของไร่" กรอกหูให้ฟังทุกเช้าที่เริ่มต้นด้วยประโยคที่ว่า "พวกแรงงานยิวทุกคนที่อยู่ที่นี่..ต้องอยู่ในความดูแล และรับผิดชอบของนางเฟรชเน่อร์...คือ ฉันเอง.." ต่อด้วย "ทุกเช้า..ก่อนออกไปทำงาน ทุกคนต้องทำความสะอาดห้องนอน ทำเตียงให้เรียบร้อย ห้องน้ำต้องสะอาดเอี่ยม คนที่มีอายุมากที่สุดต้องรับผิดชอบความสะอาดในห้องนอน ..นั่นคือ เธอ" ว่าแล้ว หล่อนชี้นิ้วมาที่ฉัน..ต่อด้วย "การกินอาหารต้องกินในห้องโถงเท่านั้น..ห้ามนำเข้าห้องนอนเป็นเด็ดขาด การทำความสะอาดเสื้อผ้าต้องไปที่ห้องซักรีดเท่านั้น...บุหรี่คือของต้องห้าม ห้ามออกไปนอกบริเวณฟาร์มนอกเหนือจากที่กำหนด ห้ามไปในสถานที่เริงเรมย์ เช่น ดูหนัง ดูละคร ใครจะซื้อของใช้ส่วนตัว..ต้องได้รับการอนุญาตและตรวจสอบ โดยผู้จัดการ..คือ ฉัน" นั่นหมายความว่า..ไม่ว่าจะเป็นยาสีฟัน เกลือ หรือ ผ้าอนามัย พวกเราทุกคนต้องได้รับการอนุมัติจากหล่อนเสียก่อน.. จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:07:08 ]

ความคิดเห็นที่ 37 VADY ทุก ๆ คนค่ะ หายไปนาน เพราะว่าตอนนี้กำลังมองหาซื้อคอมเครื่องใหม่อยู่ค่ะ ขอมาแปะชื่อไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวยังไงจะมาตามเก็บวันหลังค่ะ วันเสาร์นี้กะจะไป ศูนย์ สิริกิติ์ด้วย แล้วจะมาใหม่ค่ะ xxxxx จากคุณ : vad (vad) - [ 16 มี.ค. 48 11:09:09 ]

ความคิดเห็นที่ 38 และ..กฏต่อมามีว่า.. "การที่จะไปในเมือง..ทำได้ในวันเสาร์ เวลา 19.00-21.00 และ วันอาทิตย์ 14.00-18.00 และการเดินต้องเดินเป็นกลุ่ม กลุ่มละสามคนอย่างน้อย และจำไว้ด้วยว่า บางถนนพวกแกจะไปไม่ได้ หรืองานต่างๆในเมือง Osterberg ก็ห้ามเด็ดขาดเช่นกัน ..เดินไปแล้วก็ต้องเดินกลับ จำไว้นะ" ก็เข้ามาตรวจตราพวกเราถึงไร่บ่อยๆ พร้อมทั้งขู่ฟ่อว่า..ถ้าก่อความเดือดร้อนเมื่อไหร่ จะจับเข้าคุกทันที.. ซึ่งเป็นข้อความที่น่าขำกลิ้ง..เพราะกว่าพวกเราจะทำงานเสร็จก็เหนื่อยจนแทบคลานขึ้นเตียง จะเอาสมองและพลังงานที่ไหนไป"ก่อความเดือดร้อน" ให้ใคร ตำรวจจะเอาป้ายห้ามต่างๆมาติดประกาศ ซึ่งมันไม่มีอะไรใหม่สำหรับพวกเรา เพราะ ข้อความที่ว่า ห้ามเข้าโรงเต้นรำ ห้ามเข้าโรงภาพยนตร์ ห้ามดื่มเบียร์ในคาเฟ่ ...แต่ คุณนายเฟรชเน่อร์ได้มาบอกกฏใหม่ให้ทราบ..นั่นคือ Rassenschande กฏหมายแห่งความเหลื่อมล้ำ กดขี่ในชนชั้นอันใหม่คือ ห้ามความสัมพันธ์ระหว่างยิวและเยอรมันใด..โทษนั้นคือ ติดคุกสถานเดียว สภาพของการทำงานในไร่..ที่ไม่ว่าจะเจ็บป่วยอย่างไรก็ต้องทำ ใช้เป็นข้อแก้ตัวไม่ได้.. นั่นคือ หญิงคนที่กำลังตั้งครรภ์นั้น รู้สึกแพ้ท้องจนทำงานแทบไม่ได้ เธอขอพัก ลาป่วย หมอเข้ามาตรวจ บอกว่า..ไม่ได้เป็นอะไร..ไม่อนุญาตให้พัก ..เธอต้องออกไปทำงาน ..อ้วกไปด้วยทุกเช้า ในที่สุด..คณะจากกรมแรงงานในชุดเครื่องแบบของนาซี ได้เข้ามาดูอาการ และ อนุญาตให้ไปพักผ่อนได้ แต่ไม่ใช่ให้กลับบ้าน... หากแต่ส่งเธอไปยัง...(ค่ายนรก)โปแลนด์ จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:09:42 ]

ความคิดเห็นที่ 39 ส่วนฟรีดา..บอกกับนางเฟรชเน่อร์ว่า เธอปวดฟัน..และ ได้ส่งไปหาทันตแพทย์ ที่ถอนฟันของเธอออกถึง 10 ซี่ แทนที่จะเป็นซี่เดียวที่ปวด และให้พักเพียงวันเดียว จากนั้น เธอต้องกลับไปทำงานในไร่ทั้งๆที่เลือดยังกลบปาก.. ฟรีดาผู้น่าสงสาร เธอมีอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้นเอง..!! ตลอดฤดูใบไม้ผลิ..ที่เราต้องคลานไปตัดหน่อไม้ฝรั่งจนปวดนิ้วทุกนิ้วเหมือนกับว่ามันหักละเอียดไปในทุกข้อ หลังค่อมจนยืนตรงไม่ได้ เพราะว่า การเพิ่มชั่วโมงทำงาน จาก อาทิตย์ละ 56 มาเป็น 80 เพราะ ต้องให้เสร็จตามกำหนดก่อนสิ้นฤดูกาล และต้องตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีสี่ ไปจนถึง หกโมงเย็น และหนทางแก้แค้นอย่างเดียวที่พวกเราทำได้นั่นคือ..การตัดหน่อไม้ฝรั่งแบบทำลายถึงราก..ไม่ให้เหลือไปผลิขึ้นไปปีต่อไป ครั้งหนึ่ง..หลังจากที่สภาพร่างกายของฉันมันล้าจนแทบสู้ไม่ไหว..หัวเข่าบวมเป่ง เสื้อผ้ารุ่งริ่งเต็มไปด้วยโคลน..ฉันได้เขียนจดหมายไปถึงเปปปิสุดที่รักว่า "ถ้ากลับในเวียนนาแล้วต้องโดนฆ่าตาย..ยังจะดีกว่า..มาค่อยๆจมตายในโคลนไปทีละนิด ทีละนิด อย่างที่เป็นอยู่เดี๋ยวนี้" แต่แล้ว..ฉันก็นึกละอายแก่ใจที่ได้เขียนบ่นไปเช่นนั้น เพราะในสถานะการณ์แบบนี้ คงไม่มีใครอยู่ดีไปกว่าใคร เพราะจะว่าไป ที่บ่นไปนั่นคือ การที่ต้องทำงานแต่เช้า และ คลานขึ้นเตียง อันเป็นสิ่งที่คนเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในยุโรปที่กำลังต้องทำอยู่เพื่อความอยู่รอด.. หลังจากสิ้นฤดูกาลเก็บเกี่ยว..งานก็น้อยลง บางคนถูกส่งตัวกลับ แต่..กลุ่มของฉันที่ถือว่าทำงานแข็งขันทั้งหกคน..ต้องอยู่ต่อ !! จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:12:11 ]

ความคิดเห็นที่ 40 ลมแห่งฤดูร้อนกำลังพัดกรายเข้ามา ทุ่งหญ้าพริ้วไสวราวกับคลื่นในทะเล ร่างกายของฉันบึกบึนและแข็งแรงขึ้นอย่างผิดหูผิดตา พร้อมที่จะรับงานใหม่.. และยังคงส่งจดหมายไปถึงเปปปิสุดที่รักอย่างไม่เคยขาด เพราะจดหมายคือสิ่งเดียวที่จรรโลงใจ พัสดุคือสิ่งจรรโลงกาย..ให้ฉันมีแรงได้อยู่สู้มาจนถึงวันนี้ พวกนาซีปล่อยให้พวกเราได้รับพัสดุอย่างไม่หวงห้าม เพราะรู้ดีว่า ยิ่งส่งมา..พวกเราก็ไม่ต้องไปหวังพึ่งอาหารจากเยอรมัน ยิ่งกินก็จะได้มีแรงทำงานให้ยิ่งกว่าทาส แต่พวกรัสเซีย พวกโปลิช พวกเซอร์เบียน อยู่ในกลุ่มที่เรียกว่า The Ostrabeiter คือกลุ่มที่ถูกห้ามไม่ให้เขียนจดหมาย เพราะนาซีเกรงว่า จะเขียนเล่าไปถึงความทารุณโหดร้ายที่ได้รับจากนาซี ซึ่งอาจตามมาด้วยการต่อต้านครั้งใหญ่ในอนาคต ส่วนฉันเขียนจดหมายถึง..แม่ ถึงเปปปิ ถึงเยาท์สกี้ ถึงครอบครัวเดนเน่อร์ และเพื่อนคนอื่นๆอย่างสม่ำเสมอ บางทีวันละสามฉบับ จนไม่มีอะไรจะเล่า เพราะต้องระวังไม่ให้แม่ไม่สบายใจ บางทีก็เล่าไปถึงจำนวนหน่อไม้ที่ตัดได้ในแต่ละวัน หรือ พรวนดินไปได้ยาวแค่ไหน.. หรือไม่ก็เล่าไปถึง การ"ค้า"ทาสจากเซอร์เบีย ที่แลกเปลี่ยนกันด้วยเครื่องมือทำไร่เท่านั้น.. หรือ..เล่าไปถึงว่า นายเฟรชเน่อร์ได้จิ๊กยาสูบไปจากกล่องพัสดุที่เปปปิส่งมาให้ฉัน..ที่ตั้งใจจะเอามาให้นักโทษฝรั่งเศสที่เคยมาช่วยพวกเราทำงานในไร่ หรือ เล่าไปถึง วิธีการที่สามารถนั่งลงบนก้นในพื้นที่แคบมากระหว่างแถวหน่อไม้ฝรั่งอย่างช่ำชอง ไม่ต้องนั่งยองๆให้ปวดเข่า สำหรับเปปปิ...ฉันมักเล่าแต่เรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ ...แต่กับแม่..ฉันโกหกเป็นไฟ..! จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:15:54 ]

ความคิดเห็นที่ 41 กับเปปปิ..ฉันเล่าไปว่า กำลังเป็นใข้หวัดอย่างแรง กับแม่..ฉันแข็งแรง และสบายดี กับเปปปิ..ฉันเล่าว่า..ได้พบกับคุณนาย แฮคเชค เพื่อนบ้านเก่าแก่ในฟาร์มนี่ กับแม่..ฉันไม่พูดถึงเลย เพราะเกรงว่าแม่จะไปเขียนจดหมายไปหาคุณนายแฮคเชคแล้วจะรู้ความจริงว่า ลูกสาวเป็นใข้สูง ทั้งจามทั้งไอ ผิวหนังเป็นผื่นทั้งตัว..ฟันเริ่มเป็นสีน้ำตาลเพราะขาดสารอาหาร หรือที่ฉัน ฟรีดา ทรูด และ ลูซี่ เดินไปในเมือง เด็กๆชาวบ้านได้ออกมาตะโกนด่าว่า "พวกอียิวโสโครก" หรือ ร้านค้าไม่ขายของให้กับเรานั้น ฉันก็ยังเขียนไปเล่าให้แม่ฟังว่า..ผู้คนที่ ออสเตอร์เบอร์ค ช่างแสนดีและมีไมตรีต่อเราเสียจริงๆ !! ฉันพยายามเรียนภาษากับนักโทษจากฝรั่งเศส และ ภาษาอังกฤษจากหนังสือชื่อว่า McCallum เพราะ คิดว่าไหนๆร่างกายก็ผอมจนกระดูกแทบออกนอกเนื้อ ควรจะหันมาบริหารสมองแทน....ไม่ควรยอมให้ฝ่อไปตามร่างกาย พวกเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอก..ไม่เคยอ่านหนังสือพิมพ์ ไม่เคยฟังวิทยุ ฉันได้เขียนจดหมายไปหาเพื่อนเก่า Zich ผู้ซึ่งเป็นทหาร(นาซี) และ เขียนไปถึงแฟนเก่า รูดอล์ฟ กิสคา ที่เป็นทหารนาซีในเชคโก เพียงเพื่อหวังว่าจะได้ทราบข่าวคืบหน้าอะไรบ้าง แม้แต่กับเปปปิ ..ฉันก็ถามถึงเรื่องข่าว..ที่ว่า.. จริงหรือที่ Crete ได้ถูกกลืนไปแล้วโดยนาซี ? เพราะฉันแทบทนไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงอียิปต์..และภาพชิ้นส่วนของประวัติศาสตร์อันยิ่งยงของมนุษยชาติได้ถูกทำลายไปด้วยปืนบาซูก้า และวัตถุระเบิด ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าสงครามครั้งนี้มีภาพเป็นอย่างไร ทั้งๆที่ ..ข่าวนาซีที่ได้ทิ้งระเบิดในใจกลางประเทศสเปน ผลาญชีวิตคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เป็นจำนวนมากนั้นก็เป็นความจริง.. แต่คงเข้าใจนะว่า..ในยามนั้น..ถนนหนทางในเยอรมันเองแท้ๆ ยังมีการใช้รถม้าวิ่งอยู่เลย.. ฉะนั้น..คนที่ไม่เข้าใจในสงครามล้างผลาญแบบใหม่อย่างฉันก็คงมีอีกเยอะไป..!! จากคุณ : WIWANDA - [ 16 มี.ค. 48 11:18:47 ]

ความคิดเห็นที่ 42 VADY ค่ะ.... เก็บหมดแล้วค่ะ..ขอบคุณค่ะ... เป็นกำลังใจให้นะคะ..... จากคุณ : วาด (vad) - [ 16 มี.ค. 48 16:47:32 ]

ความคิดเห็นที่ 43 ทามมาย ม่ายมีครายเลยอ้ะ จากคุณ : วาด (vad) - [ 19 มี.ค. 48 00:39:25 ]

ความคิดเห็นที่ 44 ยังมีเหลืออยู่อีกคนแน่นอนค่ะ : ) รอไปเรื่อยๆ ไม่ไปไหนร้อก ฮี่ฮี่ จากคุณ : มิมิมิมิมิ - [ 20 มี.ค. 48 22:57:54 ]

ความคิดเห็นที่ 45 จากคุณ : วาด (vad) - [ 22 มี.ค. 48 02:50:10 ]

ความคิดเห็นที่ 46 ขอเวลาแว้บนิดนึงน่ะค่ะ เพราะต้องส่งต้นฉบับที่นิตยสารหญิงไทย เดี๋ยวเย็นๆจะมาต่อให้ใหม่.. จากคุณ : WIWANDA - [ 22 มี.ค. 48 20:06:35 ]

ความคิดเห็นที่ 47 . ดีจัง นึกว่าหมดแรงแล้ว ทำไมกระทู้นี้โหวตไม่ขึ้นเสียทีครับ . จากคุณ : ชอบแช้งค์ - [ 23 มี.ค. 48 14:31:11 ]

ความคิดเห็นที่ 48 ป๋าไม่ยอมมากดโหวตให้ จะขึ้นได้ยังไงคะ จากคุณ : กาสะลองบานแล้ว - [ 23 มี.ค. 48 21:53:15 ]

ความคิดเห็นที่ 49 อย่าถึงขนาดต้องหว่ง ต้องโหวตเลย เพราะขี้เกียจเร่งอ่านเร่งพิมพ์ง่ะ.. ความคิดเห็นนี้ได้แตกไปยังกระทู้ K3371697 จากคุณ : WIWANDA - [ 24 มี.ค. 48 12:42:23 ]