Binyagan- Isa sa mga kaugaliang Pilipino.Isa rin itong pagdiriwang na panrelihiyon. Ang binyag ay isang pagbibendisyon ng pangalan at paghuhugas ng kasalanan ng isang sanggol. Ayon sa ating paniniwalang katoliko,ang bata na bagong silang ay nagmamana ng kasalanan galing sa mga magulang(ito ay tinatawag na "original sin").Kay kinakialangan ng isang sanggol ang mga kapatawaran dito at ito ay makukuha sa pamamagitan ng binyag.Ang binyag ay isinasagawa ng isang paring katoliko sa loob ng simbahan.Kasama sa binyag ang mga Ninong at Ninang.Silang ang magiging katulong at katuwang ng mga magulang sa pagpalaki ng mga bata sa tama o wastong daan para lumaki ang bata na mabuting kristiyano.Pagkatapos ng seremonya ay karaniwang mayroong handaan sa mga magulang ng bininyagan para sa lahat ng mga inimbitahang bisita.

Kasalan- ito ay pagbabasbas sa dalawang nagmamahalan para magsama bilang mag-asawa habang buhay. Pwedeng isagawa ang kasal sa isang alkalde ng lungsod o huwes at pastor.Ang kasal ng pari ay kalimitang sa simbahan isinasagawa, samantalang ang kasalang isinasagawa ng alkalde ng lungsod o kaya'y sa Huwes ay andoon sa kani-kanilang opisina. Ito ay mayroong Ninong at Ninang na tumatayo bilang saksi ng seremonyas.Pagkatapos ng kasalan, hindi talaga mawawala ang nakaugalian ng kainan at kasiyahan.

Pistahan- Ito ay pagdiriwang sa Pilipinas na kaugnay sa paniniwalang panrelihiyon ng mga Pilipino. Ang pista ay isang pasasalamat sa patron o patrona ng sinsamba ng mga tao.Sa pagdiriwang na ito namamalas ang mabuting ugali ng mga Pilipino.Kung may pistahan,nagtutulong-tulong ang mga tao.Bawat isa ay nagkakaisa upang magtagumpay ang pistahan.Sa tuwing sasapit na ang pista,may padasal ang simbahan sa loob ng siyam na araw na tinatawag na "NOBENA".Kadalasan ang ika-siyam na araw o huling araw ng nobena ay itinatapat sa bispera at pagkatapos ay may prusesyon sa lansangan ng lungsod para sa patron nito.