Okulun ilk günü, ilk derste profesörümüz, önce kendini tanýttý, sonra "Bu yýl, yepyeni bir öðrencimiz var.
Çok ilginç biri, bakalým bulabilecek misiniz? dedi...
Ayaða kalkýp etrafa bakmaya baþlamýþtým ki, yumuþak bir el omzuma dokundu..
Döndüm.. Yüzü iyice kýrýþmýþ bir yaþlý hanýmefendi bana gülümsüyerek bakýyordu...
"Ben Rose" dedi...
"Benim adým Rose, yakýþýklý...
87 yaþýndayým.
Madem tanýþtýk seni kucaklayabilir miyim?."
Güldüm.. "Tabii" dedim.. "Hadi sarýl bana.."
Öyle sýmsýký sarýldý ki...
"Bu kadar genç ve masum yaþta üniversiteye niye geldin?" diye þaka yaptým...
Minik bir kahkaha ile yanýtladý: "Buraya zengin bir koca bulmaya geldim. Evlenip birkaç çocuk doðuracaðým. Sonra emekli olup dünya turuna çýkacaðým.."
Dersten sonra kantine gidip, birer sütlü çikolata içtik. Hemen arkadaþ olmuþtuk. Ertesi gün ve ertesi üç ay, sýnýftan hep birlikte çýktýk ve hep kantinde lafladýk.. Öyle akýllý ve öyle deneyimliydi ki, onu dinlemekle, derslerden daha çok þey öðrendiðimi hissediyordum. Sömestr boyunca Rose kampüsün ilahesi oldu. Nereye gitse etrafi çevriliyor, çok çabuk arkadaþ ediniyordu. Ýyi giyinmeyi seviyor, diðer öðrencilerin ilgisini çekmeye bayýlýyordu. Rose hayatýný yaþýyordu.. Hepimizden daha canlý, daha dolu yaþýyordu.. Sömester sonunda, Futbol Balosu'na davet ettik, Rose'u konuþma yapmasý için... Orada bize verdiði dersi unutmama imkan yok...
Konuþmasýný önceden hazýrlamýþ ve bir yýðýn karta kocaman kocaman yazmýþtý. Elinde bu deste ile kürsüye yürürken, kartlarý elinden düþürdü. Konuþma darmadaðýn olmuþtu. Þaþkýn, biraz da utanmýþ mikrofona doðru eðildi...
"Ne kadar beceriksizim, deðil mi?
Özür dilerim... Buraya gelmeden önce heyecaným yatýþsýn diye bir duble viski attýrdým. Sonucu görüyorsunuz.. Þimdi bu kartlarý toplasam bile onlarý yeniden sýraya koymam mümkün deðil...
Onun için en iyisi ben size aklýmda kalanlarý söyleyeyim, olur mu?"
Biz kahkahalarla gülerken, o bardaktan bir yudum su aldý ve konuþmasýna baþladý:
"Yaþlandýðýmýz için, eðlenmekten, oynamaktan, yaþamaktan vazgeçmeyiz.. Eðlenmek, oynamak ve yaþamaktan vazgeçtiðimiz için yaþlanýrýz.
Genç kalmanýn, mutlu olmanýn ve baþarýya ulaþmanýn sadece dört sýrrý vardýr:
Her gün gülmek ve yaþama katacak mizah bulmak...
Bir rüyaniz olmalý mutlaka...
Rüyalarýnýzý kaybettiniz mi, ölürsünüz.
Etrafýmýzda dolaþan pek çok kiþi aslýnda ölü ve bundan kendilerinin bile haberi yok...
Yaþlanmakla, büyümek arasýnda çok büyük bir fark vardýr.. Eger 19 yaþýndaysanýz ve bir yýl hiç bir þey yapmadan, hiç bir þey üretmeden bir yýl sýrtüstü yatarsanýz, sadece bir yaþ yaþlanýr, 20 olursunuz.. Ben 87 yaþýndayým ve ben de bir yýl hiç bir þey yapmadan, hiç bir þey üretmeden sýrtüstü yatarsam, 88 yaþýmda olurum. Herkes bir yýlda bir yaþ yaþlanýr. Bunun için özel bir yetenek ya da bilgiye ihtiyaç yoktur. Oysa bir yaþ daha büyümek için, mutlak birþeyler yapmak, üretmek, kendini geliþtirecek fýrsatlarý bulmak ve kullanmak gerekir.
Asla piþman olmayýn...
Biz yaþlýlar, genelde yaptýklarýmýzdan deðil, yapmadýklarýmýzdan piþman oluruz çünkü.. Ölümden korkan insanlar, piþman olanlardýr... Piþman olmaktan korktuklarý için hiçbirþey yapmayanlardýr..."
Ders yýlý sonunda Rose yýllarca önce baþlayýp, yaþam mücadelesi içinde ara vermek zorunda kaldýðý üniversiteyi derece ile bitirdi...
Mezuniyet töreninden bir hafta sonra, uykusunda, huzur içinde öldü.
Cenaze törenine ikibinden fazla üniversite öðrencisi katýldý.
"Yapabileceðimiz her þeyi yapmak için asla geç olmayacaðýný" hepimize, hem de nasýl öðreten bu muhteþem kadýnýn anýsýna layýk bir törendi bu...
Rose'un öðretisi aslýnda dünyanýn bütün üniversitelerinde zorunlu ders olmalýydý:

"Çok geç diye bir zaman yoktur!.."