Slecht nieuws. Hanne's opa is gisteren overleden.
Hanne wil nu niet verder reizen en al snel is duidelijk dat we naar huis komen.
Maar zo eenvoudig blijkt dat niet te zijn.
Reeds eerder hadden we het gevoel een dure, maar loze verzekering te hebben en ook nu loopt het oneindige geregel zeer moeizaam. Medewerkers zijn niet op de hoogte, bellen niet terug, dan weer is degene die je nodig hebt gaan lunchen en er wordt ons verteld dat we moeten begrijpen dat het heel druk is nadat we al uren en uren aan het wachten zijn hoewel ze ons na een half uur zouden terugbellen.
Voor Hanne zijn het erg lange uren en tot overmaat van ramp hangt ze even later ook nog eens met voedselvergiftiging boven de wc. waarschijnlijk van de zeevruchten van gisteren.
Na een paar uur overgeven is Han uitgeput en ligt ze geel in haar bed.
Ik blijf wakker om te wachten of ze in Brussel eindelijk hebben uitgezocht wanneer we kunnen terugvliegen en heb het even helemaal gehad met alles.
We zijn al een paar dagen in de bekenste duikplaats van Vietnam en zijn de trotse eigenaars van een nieuw duikbrevet. Hanne heeft haar 'Open Water Diver' afgemaakt en ik ben 'Advanced Open Water Diver'.
Elke dag trokken we er om 7am op uit om naar de visjes te kijken en dat heeft ons beiden heel veel deugd gedaan. De rust die je onder water beleeft staat in groot contrast met de rest van Vietnam. Je kan hier niet over straat zonder mensen die je transport, accomodatie of tours aanbieden. Allemaal goed en wel, maar je hebt geen seconde rust en bovendien je kan amper echt contact leggen met de mensen, want het gaat alleen over 1 ding. Zelfs toen we even naar het strand gevlucht waren, kwamen er op een half uur 17 verkopers langs...heel begrijpelijk dat de mensen hier economisch hogerop willen geraken, maar we voelen alleen goed om dollars uit te geven. En dat doet ons denken aan Bolivie, wat nu niet meteen ons favoriete land was.
Een paar daagjes later dan voorzien, maar we zijn in Vietnam!
Bleek dat er in Hong Kong een expressprocedure voor visums was die we ons maar wat graag gaven, mits een bijbetaling van de nodige dollars natuurlijk.
We moesten echter niet lang na denken. Langer in het peperdure Hong Kong blijven zou ons nog veel meer gekost hebben en in 1 dag hebben we alles geregeld.
Aan de luchthaven worden we begroet door hordes opdringerige taxi-chauffeurs die ons naar het centrum willen brengen voor 3 keer zo veel centjes dan voor de locals.
Ja hoor! Dit is Azie hoe we het kennen!
Dus zet ik mijn pokerface op en onderhandel onverstoorbaar tot we een prijs overeenkomen waar we slechts een beetje mee worden afgezet.
We moeten vaak denken aan reizigers die voor het eerst in dit soort landen komen en in al de toeristenvalkuilen vallen, maar je leert het snel genoeg.
We vinden een goed hostel in het centrum, gaan op zoek naar een vertrouwde noedelsoep (pho) en een reisbureau om onze planning een beetje te maken.
