We vertrekken naar Loma Plata in El Chaco. Hier zijn 3 kolonies gesticht door Duits sprekende Mennonieten. Ze leven er tussen de Indianen. Op zoek naar de wildernis rijden we met de bus de Trans-Chaco �highway� af, de weg die loopt van de hoofdstad van Paraguay tot Bolivia. Al snel lijkt het alsof de klok een eeuw is teruggezet.. Vanaf nu is het 1 persoon per km. Er staat af en toe een hutje naast de snelweg waar mensen leven zonder stromend water en electriciteit. We zien de �nomaden� Indianen (Indigenas) die onder een stuk gespannen zeil leven. En vooral eindeloos bomen, velden, roofvogels. Na een reis van 6 uur houdt ineens de snelweg op met bestaan en barst er een onweersbui los. We hobbelen met de bus over modderweggetjes het eerste dorpje in. Ook wij moeten de luxe bus uit en worden in een krakkemikkerige bus gestopt tussen de locals. Nieuwsgierig worden we bekeken.. We rijden een donkere weg op met nog meer modder en hobbels en na een tijd bereiken we Loma Plata. We stappen uit in de modder, geen taxi, geen verlichting, niets. We gaan naar binnen bij het � terminalletje� waar een Duits uitziende vrouw met vlechten om haar hoofd gevouwen ons te woord staat. De slaap adressen blijken 2 kilometer van de halte te liggen, maar gelukkig is er niet zo ver van de halte een hotel volgens de mevrouw. Ze belt even om te kijken of het hotel nog open is. We lopen langs hangende Indianen de regen door op zoek naar ons hotel. Een pick-up met de hotelbaas komt ons oppikken. Kat met haar tas in de achterbak, ik bij de hotelbaas voorin.In paats van Spaans is het:' wie geht es dir...' We komen in een prachtig hotel terecht, we begrijpen er niets meer van. Van een eeuw terug ineens in een luxe hotel. Hij begeleidt ons met paraplu de modder door naar het restaurant om een hapje te eten. Ook daar worden we als wereldsterren ontvangen. De plaatselijke boerenjongens zitten ons met open mond onafgebroken te bekijken en volggen elke hap die we eten. We zitten letterlijk en figuurlijk in de spotligts want we zitten onder het enigste lichtje in de hele tent te eten. De volgende dag gaan we het centrum bezoeken. We lopen de straat uit en hebben het centrum na 5 minuten gezien. Het hele dorp heeft ons ook binnen 5 minuten gezien. Het enigste museum dat het dorp teldt is dicht. De temperatuur stijgt naar de 35 graden en het begint warm te worden. We gaan terug naar het hotel, alles is dicht, het is siesta en meer is er niet te zien. Terug in het hotel ontmoeten we 2 Paraguayen. Ze vertellen ons dat vanwege het slechte weer het binnenland onbegaanbaar is. We raken met ze in gesprek en ze bieden ons een lift aan terug naar Asuncion met hun pick up. We kunnen binnen een uur mee. Dat laten we ons geen twee keer zeggen! Volgens onze redders blijken de Duitsers nogal racistisch te zijn ten opzichte van de Indianen. Ze vertellen over de Indianen en na een wilde tocht over modderwegen nemen Jorge en Carlos ons mee naar een Indianenstam. Het � opperhoofd� van deze stam is een vrouw, dat mag tegenwoordig. Sindsdien zijn de rechten van de vrouwen van deze stam toegenomen. We mogen een hutje bekijken van een familie en binnen de kortste keren staat het halve dorp om ons heen. Waarschijnlijk zijn wij de eerste Europeanen die ze gezien hebben, want toeristen komen hier niet.
Mama Nederland en mama Belgie: maak jullie geen zorgen, we zijn weer helemaal veilig terug gekomen.
Heel bijzondere ervaring.
Nu weer naar de bewoonde wereld, richting Argentinie :)
we zijn in de hoofdstad Asuncion. hier is vrij tot zeer weinig te doen, we zitten op de bus te wachten die morgen vertrekt EN mijn stiefzus Marjolein trouwt vandaag en we zijn er niet bij. das een raar gevoel.
van hieruit in ieder geval een heeeele mooie dag gewenst! we zijn zeker aan jullie aan het denken en ook een beetje in de mooie kleren waar we nu in zouden rondlopen op het feest in tegenstelling tot onze iets minder frisse reiskledij...
we hebben in ieder geval wel een zalig hostel waar we de enige gasten zijn en de lieve eigenares ons elke dag twee appelsienen gratis geeft bij het ontbijt terwijl dat niet inbegrepen is omdat ik al dagen een verkoudheid heb. das superschattig.
gisteren onze kakkerlak �bollie` dan toch eindelijk vermoord aangezien hij in mijn rugzak was gaan wonen en dat was toch een beetje te veel van het goede. we zagen hem graag, maar een beetje manieren hebben is wel altijd gewenst... chau bollie dus.
ah ja, voor degenen die op fotos zitten te wachten: we zouden er zelf ook heel graag op de site zetten was het niet dat bijna alle compis hier crashen als we het proberen. vanaf dat het lukt, merken jullie het zeker.
morgen vertrekken naar een gebied in paraguay dat el chaco heet en ongeveer 60% van het land inneemt. op een paar indianenstammen die hopeloos verwaarloost worden leeft daar echter bijna niemand, maar je kan er veel beestjes in het wild zien dus daar trekken we naartoe.
het zal denk ik een vrij desolaat gebeuren worden, maar we kijken er erg naar uit.
de natuur doet ons altijd veel meer deugd dan de steden dus het zou iets voor ons moeten zijn.