de open ruimtes, sporadisch kruisende chauffeurs die mekaar steevast groeten, de eindeloze Stuart Highway (doorkruist Australie volledig van Noord naar Zuid) en jammer, maar waar: overal kangoeroe geraamtes en andere lijkjes van de beesten die 's nachts door de trucks (roadtrains van 53 m, ik zou er ook niet graag onder liggen nvdr) worden aangereden.
zucht, ik moet zeggen, dat leven 'on the road' doet wat met een mens.
aangezien we op een strikt tijdschema zitten, staan we 's ochtends voor zonsopgang op (NIET mijn gewoonte, maar reizen means sacrifices) en eigenlijk ook omdat zonsopgang het enige realistische moment is om nog een levende kangoeroe te zien.
na het strikt noodzakelijke sanitaire onderhoud en een glaasje fruitsap waren wij telkens om 6.30 op de baan.
als enigen mag ik wel zeggen.
MAAR: de kangoeroes zijn gespot!!!! en dat bij een Outback-zonsopgang. ik mag dan al geen ochtendmens zijn, maar dit was het helemaal waard!
die absolute stilte, de koude de nacht die wordt verdrongen door een brandende zon, het doffe geluid van springende kangoeroes in het gras, de natuur die wakker wordt en jij die daar als nietig wezentje op de enige weg staat waar je al lang het begin niet meer zien en nog minder het einde...we zijn toch chansards.
die sfeer heb je maar 30min/dag en wij hebben er een week lang geen seconde van gemist!
