Argentina con Han
Jujuy, miercoles 1 febrero

Tucuman - Salta - Jujuy - Humahuaca - La Quiaca: met huurauto
er zijn hier een paar cactusjes, huiskamermodellen zeg maar
Wij met volle moed aangekomen in Tucuman. Klaar om het noorden van Argentinie te doen waar ik al maanden van mijn Cordobese huisgenoten over hoor dat het zo de moeite is. Bergen, kleine dorpjes, tradities,... 
Hoewel eigenlijk boven ons budget besluiten we voor een week een auto te huren. Dit omwille van de beperkte busregeling in dit gebied, maar vooral eigenlijk omdat we ondertussen geen bussen meer kunnen zien. We zijn blij dat ze er zijn, maar van echt goed slapen is toch geen sprake.

De eerste dagen voelden we ons als koninginnen te rijk, met raampjes open door de bochten, heerlijk meekelend met onze CD-tjes en vooral: Argentijnse lifters meenemend!
Dit was een deel van onze verzameling: twee lekkere politie-agentes, een stokoudvrouwtje die niet wist hoe ze de deur van een auto moet openen en geen idee had waar Europa lag en besloot dat we van 'heeeel ver' kwamen, jong Argentijns koppel waaraan we de bovenstaande foto te danken hebben, juf Cecilia uit Buenos Aires en een jongen die Hanne mate heeft leren drinken (de nationale trots, soort kruidenthee waar niemand aan ontkomt), ze heeft zelf zijn mate-kop gekregen! Voor een argentijn zijn mate-kop afstaat, moet hij een mens al zeer sympathiek vinden, maar dat was duidelijk dik in orde tussen die twee. Ikzelf gold nog als vertaler-tolk, want verder hadden die twee mij niet nodig   :)

Tot zover was het allemaal dolle pret, tot ze in Salta onze autoradio 's nachts gestolen hebben. Voor we het wisten zaten we niet langer in de prachtige natuur te rijden, maar verklaringen af te leggen op het politiebureau, prijsvergelijkingen voor nieuwe stereo's te maken,naar slotenmakers te zoeken en naar de lul van een baas van het autobedrijf te bellen die overduidelijk liet merken dat het vooral ons en niet zijn probleem was..
han en pottenhumor...
Dat heeft ons veel geld en stress gekocht, want de verzekering bleek in de praktijk alleen goed te zijn voor als we verkracht of vermoord zoucden geweest zijn.
Al het overige bleek in zeer kleine lettertjes aan ons overgelaten te worden. Leuk.

Hanne heeft spijt dat ze geen Spaans spreekt want ze zag zich in gedachten reeds allerlei verwensingen naar alle mogelijke schuldigen slingeren, maar ik ben enigzins blij dat haar Spaans daar nog ontoereikend genoeg is om dat te vermijden.

Nu ja, we hebben leuke lifters gehad, prachtige plaatsen gezien en op wegen gereden waar ons Indiana Jones-gevoel zwaar de hoogte in ging.

We kijken nu uit naar Bolivia en meer geluk..
Suerte para nosotras.
Hosted by www.Geocities.ws

1