Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış. Mutluluk, üzüntü, bilgi ve tüm diğerleri, AŞK dahil. Bir gün, adanın batmakta olduğu duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi, adayı terketmek için sandallarını hazırlamışlar. Aşk adada en son kalan duygu olmuş, çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş. Ada nerdeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş.

Zenginlik, cok büyük bir teknenin içinde geçmekteymiş.

Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır mısın?" diye sormuş.

Zenginlik, "Hayır alamam. Teknemde cok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok" demiş.

Aşk, çok güzel bir yelkenin içindeki Kibirden yardım istemiş.

"Kibir, lütfen bana yardım et" "Sana yardım edemem Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenimi mahvedebilirsin" diye cevap vermiş.

Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş: "Üzüntü seninle geleyim"

"Off Aşk, o kadar üzgünüm ki yalnız kalmaya ihtiyacım var" demiş.

Mutlulukta Aşkın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşkın cağrısını duymamış.

Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel aşk! Seni yanıma alacağım.."

Bu aşktan yaşlıca birisiymiş.Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki , onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi ihmal etmiş.

Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşka yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu farkeden aşk , Bilgiye sormuş.

" Bana yardım eden kimdi? "

"O , zaman'dı " diye cevap vermiş Bilgi.

"Zaman mı ? Neden bana yardım etti ki" diye sormuş aşk.

Bilgi gülümsemiş:

" Çünkü sadece zaman Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir…"