Tipki kalabalik bir
asansördeymisçesine, birbirimize degmeden yasiyoruz.
Her birimiz kapiya dogru dönmüs, ellerini ya önünde birlestirmis ya da iki yana sikica
yapistirmis, kimseye dokunmamaya ve dokunulmamaya çalisarak. Kat isiklarini takip eder
gibi, tek bir yöne bakarak ve her türlü iletisimin önüne bastan geçerek.Yalniz
kaldigimiz nadir anlarda aceleyle asansörün aynasinda kendimize bakar gibi, arada bir
içimizi yoklayarak ve her seferinde kendimizde bir seyi begenmeyerek, yalnizlik duygusu
daha bir artarak. Içindeyken duydugum tipik asansör müzigini, sokaklarda yürüken de
duyuyorum sanki:
Yalnizsin, ama korkma, kalabaligin arasindasin.Meraklanma, herkes senin kadar yalniz.
Endiselenme de, kimse dokunmayacak sana. Digerleri de senin kadar korkak.
Hiç kimsede de ;
"Ben geldim. Beni dinler misin? Tanimaya çalisir misin?" diyecek cesaret yok.
Aman diyim, gözlerini yana kaydirma. Dümdüz, duygusuz bir ifadeyle sabitle
bakislarini.Asansör durunca da hizla hareket edip, ayril asansörden; veyahut yoldaysan,
sert, kararli adimlarla yürü yolunda, nereye gideceksen. Sanki çok önemli bir isin
varmis, kime, nereye gidecegini biliyormussun gibi.
Oyun oynamak geliyor bazen içimden. En çok da asansörlerde. Stop dügmesine kimseye
çaktirmadan basmak, sonra da insanlarla konusmaya baslamak düsüncesi uyaniyor her
seferinde zihnimde. Ya da yüzümdeki gülümsemeyle sokaklarda yürürken, zamanina uygun
olarak ;
"günaydin, iyi aksamlar" demek, hatir sormak.
Ama biliyorum ki, kendilerini en derin karanlik çukurda bile hissetseler, insanlar ;
"Iyidir, senden n'aber?" diyecekler.
Bu yüzden sözler tikaniyor bogazimda. Içtenlikli, yürekten selamlarim karsiliksiz
kalacak, "ya da çikari ne?" sorusu, endisesi uyandiracak diye. Tabii ki bir
çikarim var. Sizden de bana hatir sormanizi bekleyecegim. Maskesiz, her seyi söyleme
zorunlulugu olmadan,ama söylenen her seyin dogru olduguna inanmak istiyorum ben
de.Etkilemek, kendini daha iyi göstermek için veya ince hesap pesinde oldugu için degil
de, gerçekten öyle hissettigi, düsündügü için sözlerin söylendigini bilmek.
Çikarim bu iste. Kadin, erkek, çocuk gözetmeksizin, cinsel kimliklerimizden ve
özelliklerimizden arinmis, sadece insanca iletisim kurmak. Gülümseme yaratirken,
gülümseyebilmek.
Korkmayin yanlis insanlara rastlamaktan ve inciltilmekten. Dogrusu benim de ödüm
patliyor sizler gibi. Yine de denemek, inanmak istiyorum, çünkü çok basit bir
matematik hesabim var benim. Terapiye basvuran herkes ;
"Yalnizliktan, iletisimsizlikten ve anlasilamamaktan sikayetçi degil mi?" Evet!
Içerideki her bir basvuruya karsilik, disarida yüzlerce insan ayni sikayetlerden
yakinmiyor mu? Yine evet! O zaman, on insandan iki tanesi, ifade ettigim biçimde yaklassa
birbirine, çok sey kazanacagiz diye, düsünüyorum. O halde baslayalim mi, efendim:
"Merhaba. Bugün nasilsiniz?" Haydi, ne duruyorsunuz? Siz de etrafiniza bakinip,
baslamak için uygun bir insan seçsenize |