PEMPE HÜLYALAR

 

Nasıl bir zamanda yaşıyoruz nasıl insanlarla
paylaşıyoruz bu hayatı.. Hataları nerede yapıyoruz bilmiyorum.Ahir zamana
kalmakla mı, O'nun zamanında yaşasaydık çekmezdik bunca
sıkıntıyı belki de.Ne olur du o mübarek varlığın yanında yaşayıp gitseydik
onunla birlikte.

Ne kelimeleri birleştirebiliyorum ne anlatmak istediklerimi anlatabiliyorum bazı anlar...
Nasıl bir sabır gücü var bazı insanlarda düşünmeden edemem...
İmtihana tabii tutuluyoruz. Ama her zorlukla beraber bir
kolaylık var muhakkak ki tüm zorluklarla beraber bir kolaylık var
böyle buyuruyor Yüce yaradan İnşirah suresinde.

Aldırma diyorum bazen kendi kendime.Ağlama diyorum kendime...!
Bir sevda insanını üzenler, acı çektirenler ağlasın yansınlar
hallerine... Bitecek bu dünya kalmayacak ,kimsenin ahı kimseye
en fazla yaşasak altmış yıl yetmiş yıl,belkide hiç zamanımız kalmadı!..Varsın
çileyle, ızdırapla dolsun sonunda ,ebedi saadet var ya cennet, cemal var ya...
öyle değil mi?...

Bende pembe hülyalar kuruyordum evlilik üstüne islam yuvası olur
etrafına ışıklar saçar cennetten bir bahçe olur,Gül bahçesi olur diyordum.
Meğer kendimi kandırmışım hangi insanlarla yaşanacak ki bunlar o
insanlar ancak asr-ı saadette yaşadılar sonra da çekip gittiler.
başkaları için feda edilmiş hayaller, umutlar ve bir daha ele
geçmeyecek bir ömür...

Her işte bir hayır vardır hani vardır
elbet bu yaşananlarda da bir hayır...
Kader belkide ne söylesekte yaşanacaktı belki tüm bunlar..
Bilmiyorum ,bildiğim tek bir şey Rabbimde bizi imtihan ediyor...

Allah hepimizi ıslah eylesin bizleri...
Islah eylesin nefsimizi Mevlam.

 

05.59

9.Aralık.2001